Oliebollenloop Avantri Schoonhoven, 31-12-2016

De 10 kilometer gelopen samen met Mandy

Oliebollenloop 2016. Het evenement van het jaar voor Avantri.
Waar het deelnemersaantal jaar in jaar uit omhoog vliegt is het dit jaar iets minder, wat waarschijnlijk komt door het kille weer met mist en wellicht mensen die er een paar dagen op uit gaan nu oud en nieuw in het weekend valt. 
Een blik op het naslagwerk van Gerrit de Jong laat zien dat dit al weer mijn 19e deelname gaat worden. Eerder wel eens verstek moeten laten gaan vanwege mijn werk op zaterdag, maar vandaag echt een vrije dag.

Ik heb me vooraf ingeschreven voor de 15 kilometer, maar vanwege mijn kuit heb ik gevraagd of Aad me om kon zetten naar de 10 kilometer, dat bleek geen enkel probleem.
Ik vraag aan Mandy of het goed is als ik met haar meeloop. Het tempo van Mandy ligt mij wel en ik loop me zodoende ook niet op een hoop doordat ik in de verleiding kom om met anderen te snel mee te gaan. Dan ben ik ook gelijk een soort haas voor Mandy als ze dat op prijs stelt.

Om 10.40 uur bellen ze van RTV Krimpenerwaard voor een interview over de Oliebollenloop en ik kan ook gelijk wat info kwijt over de komende Halve Natuurmarathon in Lekkerkerk op 21 maart. Tijdens dat telefoontje ben ik even op mijn bedrijf, daarna als een speer naar Schoonhoven, auto parkeren en op een drafje naar de Opweg om daar de start van de 6,4 kilometer te kunnen zien en maatje Janet aan te moedigen. Janet is al in goed gezelschap van Wim van Beuzekom, Piet van Wijngaarden en Simon van der Wel en heeft dus ook maatjes om zich heen die haar kunnen helpen aan een mooie tijd. Maar hopen dat haar voet geen problemen geeft.
Aad is er als loper deze keer niet bij omdat hij vol in de organisatie zit en zijn handen er aan vol heeft. Dit is een druk evenement en kost bakken vol energie voor de vele vrijwilligers, waarvoor grote dank.

De Oliebollenloop is voor mij en voor velen het feest der herkenning. Er zijn zoveel bekenden, al dan niet lang niet gezien. Het lopen is voor velen bijzaak, de gezelligheid staat voorop. Een mooie afsluiter van het jaar en elkaar al het goede wensen in het nieuwe jaar.

Het is nog vroeg en ik wandel op mijn gemak naar het schoolgebouw voor de inschrijving. Ik kom al snel Cécile tegen en in de school héél veel bekenden. Fijn om iedereen weer te zien. Met iedereen even een praatje maken, tussendoor mijn startnummer ophalen, even naar het toilet. 
Mandy kwam zo'n beetje gelijk met mij aan en is al bijna helemaal in strijdtenue, ik moet me nog omkleden. We begeven ons naar de kleedkamer en natuurlijk moet Mandy weer op me wachten. Nog even dit, nog even dat. O jee, mijn chip nog bevestigen. Waar is je startnummer? O ja, dat moet ook nog op. Zit nog in de enveloppe.
Alles geregeld en dan maar op pad naar de Opweg waar we moeten starten. We zijn nog netjes op tijd en sluiten een beetje achteraan aan. Voor de start is het reuze gezellig. Veel bekenden en allemaal even een kort praatje. Mandy verbaasd zich er al niet meer over. Van vroegere loopjes ken ik natuurlijk ook veel mensen. Mensen van de veteranen Nederland, van avStart, uiteraard van Avantri, maar ook klanten en andere bekenden.

Op welke tijd gaan we weg ? Mandy heeft een PR van 56.40 , maar dat zal geen optie zijn. Laten we maar mikken op dat uur en daar onder zien te komen. Mocht er meer in zitten dan zien we dat onderweg wel.
Het lijkt fris en ik heb de handschoenen maar aan gedaan. Mandy heeft de handschoenen van Stefanie kunnen lenen.
De eerste kilometers is slalommen, remmen, weer gasgeven om zo langs de andere lopers te komen, ook zwaaien onderweg naar de vele bekenden die langs de kant staan. Janet staat ons ook aan te moedigen bij de afslag richting Bonrepas, leuk. Veel lopers die de 6,4 al hebben gelopen blijven wachten om ons aan te moedigen.
Er vormt zich een steeds groter wordende groep achter ons. Aangezien we in ons Cor en Mandy shirt lopen hoor je zeggen. We blijven bij Cor en Mandy, dit is een lekker tempo.
Bij Mandy gaan de mouwen al omhoog en de handschoenen uit. Ik heb ze nog even aan.

De eerste kilometers gaan in 5.37, 5.41 en 5.44 , zo tegen de wind in is het best pittig en ook de mist maakt het er niet makkelijker op en ook het uitzicht is niet mooi. Het tempo gaat net wat te snel denk ik.De ademhaling van Mandy gaat moeizaam ook vanwege het weer denk ik en ik minder wat vaart. Er is niemand die ons voorbij gaat, het tempo blijft voor de groep nog steeds prima. In de groep ook Rob Langeveld uit Lekkerkerk en Pieter Koevermans. Pieter vraagt me of het niet erg is als hij achter me blijft hangen. Je loopt lekker vlak. Rob heeft een blessure en wil niet versnellen. Rob weet dat ik redelijk vlak kan lopen en wil ook blijven hangen, is voor mij geen probleem.
We vormen zo een gezellige groep. Ik kom onderweg veel bekenden tegen, roep dan wat, zwaai. Mandy zal er wel eens moe van worden van al dat gekletst onderweg.
Ik laat het tempo nog iets zakken als we vanuit de Vlist tegenwind krijgen richting Bonrepas. Een groepje komt ons nu voorbij, maar ook halen we af en toe andere lopers in. Pieter en Rob blijven netjes hangen en met z'n vieren lopen we lekker door. Mijn doel om onder het uur te lopen moet op deze manier gaan lukken.
In de verte zien we Aria en Koos lopen, maar die zitten net te ver voor ons, hoewel Koos wel iets terug zakt.
Als we de Opweg opkomen is er nog een versnelling mogelijk en komen we uit op een tijd van 0.58.53 , netjes binnen het uur en nog met 3 over. Rob laat ons het laatste stukje gaan.
Bij de finish worden we weer gezellig opgevangen door veel bekenden. Janet is er ook weer. We puffen wat uit en wandelen terug naar de school.

Lekker even douchen en het weer warm krijgen. Mandy gaat terug naar de finish om een aantal lopers van de 15 op te wachten.
In de school na het douchen is het nog lang gezellig. Met Robin Pillekers gekletst, met Ina Heikoop en nog vele meer. Reuze gezellig.
Menig oliebol gaat rond. 
Liesbeth, Janet, Mandy en ik gaan om 15.20 uur naar huis. Aad is helaas nog niet klaar, die maakt overuren om alles weer op te ruimen. Respect. Uiteraard ook voor de andere vrijwilligers. Zonder hen is het niet mogelijk om dit voor elkaar te krijgen.

Kangoeroeloop Vught, 26-12-2016

Het is tweede Kerstdag 2016........... vaders bed was leeg.
Eindelijk weer eens op pad om te gaan rennen.
Na de geslaagde Linschotenloop van vorige week toch traditioneel op tweede kerstdag naar Vught voor de Kangoeroeloop.

Vanuit Delft komt Ger Kooijman, zijn fiets kan net aan in de Fiat Dobló en Ger past ernaast. Ger heeft altijd hardgelopen maar kan dat niet meer door een versleten enkel. Met de Kerst alleen thuis zitten is geen optie, daarom wil Ger toch graag mee. 
We rijden naar Schoonhoven en pikken Aad daar op die er ook geen probleem mee heeft dat Ger mee gaat en we zijn netjes op tijd ter plaatse. Het is al aardig druk, er lopen meestal zo'n 2500 lopers die allemaal een leuk uitje zoeken met de Kerst. Is weer even wat anders dan een meubelboulevard.
We doen vooraf nog even een bakkie waarna Aad en ik ons om gaan kleden. De kleedkamers puilen uit, daarom maar net buiten de kleedkamers om gaan kleden. Zoals zo vaak had ik tijd genoeg maar ben ik daar niet goed mee om gegaan en is het op het einde toch nog haasten om op tijd aan de start te staan, maar dat lukt net aan. Nog twee minuten voor de start als we in het startvak staan. We hebben nog even tijd om van naar voren te schuifelen en gaan dan met de massa mee op pad.

Vanaf de baan gaat de hele meute allemaal dezelfde kant op en al snel slaat er een afstand af waardoor het steeds minder druk gaat worden en uiteindelijk de 21 en 27 kilometer over blijven.
We halen onderweg Melania van Vugt nog in, die kennen we bij Avantri nog, ze deed mee met de Ronde van de Krimpenerwaard. 

In het begin lopen we het tempo dat we gemiddeld in Linschoten ook liepen, al waren we daar wat rustiger gestart. Aad heeft zoals altijd last om meteen in dat ritme te komen, Aad is een diesel die even op gang moet komen, maar als hij dat tempo éénmaal heeft, dan kan hij dat heel lang volhouden.
Bij mij gaat het lekker en loop moeiteloos dat tempo, maar wel voel ik dat het bij mijn kuit niet lekker aan voelt. Op de plaats van de spierscheur doet het zeer en voelt het strak aan. Het kan littekenweefsel zijn, maar ik ben er niet gerust op.
Het tempo gaat goed en het tempo van Aad gaat zelfs omhoog. De kilometertijden zijn niet vlak, maar we lopen een tempo dat steeds dichter bij de 5 minuten per kilometer komt. Bij 15 kilometer merk ik al dat ik dit niet vol blijf houden. Aad had al zo'n idee, mijn ademhaling werd steeds zwaarder. We zakken wat af en lopen zo weer een paar kilometer. De laatste 10 kilometer gaan zwaar worden. Aad is nu echt de haas geworden en ik ben blij dat ik af en toe achter hem kan lopen. Ik ben gek op lopen tegen de wind in, maar op dat moment toch even niet en Aad kon de wind zodoende wat breken. 
We hebben eerst een tijdje langs het afwateringskanaal 's-Hertogenbosch-Drongelen gelopen, daarna een lus gemaakt en bij 22 kilometer komen we bij de drankpost weer aan bij het kanaal. Nu is het echt op, waarom niet de 21 gekozen ? Dit schijn ik wel vaker te hebben. Na de drankpost gaat kilometer 23 nog rond de 5.30 , daarna moet ik echt stukjes gaan wandelen tussendoor, de boel staat op klappen, de kuiten zijn zwaar en doen zeer, maar langzamerhand lijkt alles zeer te gaan doen. Bovenbenen, heupen, kuiten, pffff.
De krappe limiet van 2 uur 30 op de 27 leek aanvankelijk geen probleem, maar blijkt dat nu wel.
Als we in de laatste kilometer zitten worden we ingehaald door twee dames die ons als springplank hebben gebruikt. De bezemfietser gaat ons samen met de dames ook voorbij en Aad zet het op een versnelling en gaat ernaast rennen. De fietser is er helemaal van ondersteboven en blijft bij de dames fietsen en niet bij de laatste loper, ikzelf.
Aangezien we in het Cor en Aad shirt lopen is het makkelijk voor de speaker om ons aan te kondigen. Daar zijn de laatste lopers van de 27 kilometer en ze komen nog net voor de limiet binnen. Ger staat ons al op te wachten en maakt foto's van onze finish.
Onze nettotijd blijft steken op 2.27.52 , nog ruik binnen de limiet.

Na een lekkere douche knapte ik al weer lekker op en zoeken we Ger op in de kantine en drinken nog een bak thee waarna we weer terug wandelen naar de auto.

Ondanks de moeizame loop was het toch een gezellige middag geweest. Volgend jaar staat deze Kangoeroeloop dan ook zeker weer op het programma.

Linschotenloop Linschoten, 17-12-2016

Na het blessureleed na de dubbele halve marathons op 1 dag waarna ik een zweepslag heb opgelopen is de blessure redelijk genezen en na de leuke Bruggenloop van vorige week wil ik nu eens proberen of een halve marathon ook wil lukken.

Vandaag een vrije dag kunnen regelen om de halve marathon in Linschoten te gaan lopen samen met maatje Aad, de Linschotenloop. We schrijven ons in en komen tal van bekenden tegen zoals Jan en Marleen Zijderlaan, Pieter en Bea van Rossum, maar ook andere lopers die we vaker tegen komen.

vandaag ga ik helemaal mijn eigen tempo lopen en laat Aad ook zijn eigen tempo lopen. Wellicht dat ik de buurt van Pieter van Rossum kan komen, maar lekker lopen en heel blijven is vandaag het devies.

We starten achteraan en de eerste kilometer loop ik iets voor Aad en Pieter iuit omdat ik wat sneller tussen de langzamere lopers kan laveren door via de stoep te lopen, daardoor is het ook iets korter. Al snel gaan Aad en Pieter er vandoor en loop ik in mijn eigen tempo. Mijn doel is een tijd rond de 2 uur, veel meer zal er nog niet in zitten. Al vanaf de start is duidelijk dat ik of te snel ben gestart of dat het een stuk sneller zal gaan, want alle kilometers gaan onder de 5.30 

Aad zie ik ver voor me uit lopen, maar met Pieter is het stuivertje wisselen. Ineens loop ik weer bij Aad, hij is even naast Brenda van der Linden gaan lopen waar ik dan ook even bij blijf, daarna gaat Aad er weer vandoor, al loopt hij helemaal niet zoveel sneller dan ik. Pieter haal ik bij de 10 kilometer in en hij komt weer even bij als we even stil staan bij de drankpost, daarna loop ik kilometers rond de 5 minuten per kilometer. Onvoorstelbaar, het gaat geweldig. Ik loop kilometer na kilometer in op Aad en ook conditioneel lijkt het goed te gaan. Bij de volgende drankpost bij 16 kilometer zit ik 4 seconden achter Aad en heb bijna de aansluiting. Ik stop om wat te drinken, maar Aad loopt door en pakt gelijk weer een minuut. De kilometers en snelheid ga ik nu toch wel voelen en ik doe het een tikje langzamer aan. Een dame haalt me in en ik versnel weer iets om bij haar te blijven. Ik ga voor haar lopen en samen leggen we de laatste 5 kilometer af, ik nu als een soort haas. We halen diverse lopers en ook veel dames in en deze dame is daar heel erg blij mee. Aan het einde heeft de dame helaas geen versnelling meer over, maar bedankt me na afloop voor mijn haaswerk, ze heeft een mooi PR gelopen en is daar erg blij mee. Achteraf blijk ik inderdaad maar een minuutje achter Aad te eindigen in een hele mooie 1.47.54 en ben niet eens kapot. Wellicht had ik zelfs nog bij Aad kunnen komen, maar zo was het ook geweldig. Pieter loopt ook nog onder de 1.50 en is daar ook blij mee. 

Bruggenloop Rotterdam, 11-12-2016

December. Een maand waarin traditioneel tal van leuke lopen plaatsvinden.
De Loetcross, de Bruggenloop, de Kangoeroeloop, de Linschotenloop, de Oliebollenloop. Allemaal lopen valt niet mee hoewel ik vorig jaar op één dag we Loetcross en daarna de Bruggenloop deed. Ook dit jaar deed ik niet verstandig door op één dag twee halve marathons te lopen met als gevolg een blessure aan mijn rechter kuit.
Na een lange tijd niet kunnen lopen begint het nu te kriebelen en heb ik het gevoel dat ik weer wat meer kan. De Loetcross is nog geen optie, die is ook naar voren gehaald ivm de concurrentie met de Bruggenloop, maar juist de Bruggenloop zelf is welk een uitdaging. 
Waar we andere jaren met een grote groep op pad gaan naar de Bruggenloop is het groepje nu niet groot. Aad heeft zich wel ingeschreven maar moet verstek laten gaan vanwege zijn trainerscursus, Janet is te druk met haar studie en heeft ook nog steeds veel last van haar voet. 
Mandy heeft zich niet ingeschreven voor de Bruggenloop, ze loopt niet graag in het donker in haar ééntje waarop ik aangeef dat ik het leuk zou vinden als ze wel gaat lopen, dan ik mooi gezellig bij Mandy blijven lopen en ontzie ik gelijk ook mijn kuit. Aad staat zijn nummer af aan Mandy en Mandy regelt met de organisatie dat ze wel in de uitslag opgenomen gaat worden, al loopt ze wel met de naam van Aad op haar startnummer.

De start is pas vanaf 15.30 uur en Mandy is om 14.00 uur bij me waarna we op het gemak naar Rotterdam rijden en de auto parkeren op het bedrijventerrein voor de "Kuip".
We wandelen naar het stadion en ik kom tal van bekenden tegen waarop Mandy aangeeft dat ik wel veel mensen ken. Onder de hardlopers is dat ook zo. 
Het is al reuze gezellig op het plein voor het stadion tussen de vele duizenden lopers. We halen eerst onze attentie op, een goed lampje wat je om je arm kunt doen van sponsor DSW, in de kleur groen. Dit geeft een mooi gezicht in het donker. Ook staan ze zweetbandjes uit te delen met een ritsje erin, dat kan ook wel eens van pas gaan komen.
Één kant van het stadion kan niet als kleedlocatie worden gebruikt, dat is de kant die ik normaal altijd gebruik, deze keer dus de rechter kant vanuit de voorkant van de Kuip gezien.
Mandy en ik spreken een plek af om elkaar weer te treffen na het omkleden. We hebben allebei een rode stip op ons startnummer, dat is volgens mij startvak 2, al heb ik dat niet gecontroleerd. 
Er zal gestart worden in 3 waves met elk 10 minuten ertussen. Om 15.30 uur wandelen we alvast naar de start, want om 15.40 moeten wij starten. Als we langs de hekken met lopers lopen blijkt dat rood de eerste wave is, maar dan zijn we te laat en zien we de groep van wave 1 al vertrekken. Niet getreurd, dan starten we toch gewoon in wave 2! Geen probleem.
Het is gezellig bij de start, kerstmuziek door de speakers en ineens een tussenstand van Feyenoord, 0-3 voor bij AZ. He, dat kan niet zegt Mandy en kijkt het even na op haar telefoon, maar dat blijkt wel zo te zijn. Dat is alvast een goed begin van de middag.

We starten in de grote groep en proberen al snel het goede tempo te vinden. Mandy heeft als doel 1 uur 40, maar ze hoopt wel een beetje onder de tijd van de Zevenheuvelenloop te lopen, dat was een 1.38-er. 
De eerste 5 kilometer gaan erg voorspoedig, we halen zelfs Robin Pillekers in die samen met één van de leden van zijn Ik Loop Hard groep in Aloha rokje en bloot bovenlijf loopt. Na lang blessureleed is dit voor Robin weer zijn eerste loop. Fijn om dat weer te kunnen doen dan.
Onze eerste 5 kilometer gaan in iets meer dan een half uur, daarmee zitten we ver voor op het schema, maar het zwaarste stuk moet nog komen.
Mandy loopt super, het gaat lekker, ook mijn been gaat goed, nog geen last gehad.
Tot aan de drankpost bij 9 kilometer gaat het geweldig, iets verval in vergelijking tot de eerste 5, maar bij Mandy nog geen tekenen van erge vermoeidheid.
Kilometer 10 is in mijn ogen het zwaarste, dat is de klim de Van Brienenoordbrug op, een lange klim, weliswaar niet zo steil, maar wel een kuitenbijter. Dit zal mijn been niet fijn vinden en Mandy wellicht ook niet. Voor beiden gaat het eigenlijk best goed en we genieten weer volop van de afdaling. Het begint nu al aardig donker te worden en vanaf de brug is het een geweldig gezicht om al die groene lichtjes te zien dansen.
Tot aan de twaalfde kilometer gaat het goed, daarna merk ik aan Mandy dat het beste er nu wel af is. Het tempo zakt wat zonder echt onderuit te gaan, maar het is niet ver meer.
Vlak voor de 14 kilometer komt Robin ons weer voorbij met Etiënne, de man met aloha rokje. Vanaf 14 gaat bij Mandy de knop om en is het harken geblazen, puur op karakter richt ze haar blik op de finish in de verte naast "De Kuip".
Het lijkt een lange kilometer, maar hij gaat toch weer iets sneller dan de voorgaande kilometers. Uiteindelijk bereiken we de finish in een nette 1.33.19 , ruim onder ons doel van die 1.38 en zelfs een mooi PR voor Mandy. Ben trots op haar, super gelopen. 
Het was voor mij ook een heerlijke loop en goed om het been te testen en weer een wat langere afstand te doen, dit geeft hoop voor de weken hierna.
Na afloop spreken we Robin nog even kort en wandelen we stapvoets met de vele lopers langs de stands met medailles, thee, water, dorstlesser, etc.
Met een super gevoel wandelen we weer naar de "Kuip" waar we ons omkleden. Ik moet eventjes wachten op Mandy (is meestal andersom), daarna maakt Mandy nog ene paar foto's van mij voor de elftalfoto van Feyenoord en wandelen we terug naar de auto.

We hebben al flink trek gekregen en gaan gezellig naar Altijd, het Wereldrestaurant in Capelle en zijn daar twee uur lang aan het eten en kletsen. We halen diverse malen een bordje eten, drinken er goed bij en uiteindelijk nemen we een heerlijk toetje. Was erg gezellig en ook lekker en een goede afsluiter van een mooie middag en avond. Zeker voor herhaling vatbaar.

Samen met Mandy de Bruggenloop gelopen, was erg gezellig

't is Voor Niks Loop Geldrop, 27-11-2016

’t Is voor niks loop Geldrop

Net als vorig jaar heb ik me ingeschreven voor de ’t is voor niks loop in Geldrop. 
Voor niks ? Ja, voor niks ! Er kunnen 1200 lopers meedoen, verdeeld over alle afstanden en de inschrijving kost helemaal niets. Je ontvangt dan ook geen shirt of medaille, maar wel een prima verzorging onderweg, een prima kleedlocatie, massage na afloop, EHBO onderweg en een prima bewegwijzering. Ook naar de locatie toe is alles perfect aangegeven.
Voor mij zal dit dan al de vijfde keer gaan worden dat ik hier loop.

In de aanloop naar de marathon toe gaat het helemaal mis. Op de training bij Avantri loop ik ruim 3 weken voor de marathon een fikse zweepslag op en lijkt het einde oefening.
Ik doe twee weken helemaal niets en kan dan weer normaal wat wandelen.
Ik probeer een stukje te dribbelen, maar verrek dan nog van de pijn en dat na twee weken. Ik heb nog 1,5 week, wat nu ?
Nog even met Piet Wuijster gepraat. Piet heeft ook een keer een zweepslag gehad maar met goed intapen kon hij toch nog lopen.
Op zondag een week voor de marathon lukte het zowaar om 2,5 kilometer met wat pijn te dribbelen en de woensdag daarna lukt het me om achteraan 7 kilometer met tussenpauzen te dribbelen, al doet dat pijn en is iedere vorm van versnelling of omhoog lopen uitgesloten.
De avond voor de marathon wil Nils Heikoop me intapen en zullen we wel gaan zien wat er van komt.
Bij Piet is het destijds gelukt, waarom bij mij dan niet ?

Na een koude en stralende zaterdag is het zondag, de dag van de marathon een stuk minder. Het is minder koud, heeft wat geregend en het is grauw en grijs. Ik pik maatjes Aad en Ina op in Schoonhoven en we rijden om 8 uur weg uit Schoonhoven. Het is gezellig in de auto en we praten over onze blessures. Aad heeft last van zijn rug en knie, ik van de hamstrings en kuit, Ina ook van haar rug en is niet fit. De kneusjes gaan op stap. Even na 9 uur zijn we ter plekke en kom ik al veel bekenden tegen als Ab Buitendijk, Martin Rath, Richard Groenendijk, Leo Boekestijn en Richard Macquelin. Het is al enorm gezellig. We halen onze startnummer op, voor Ina is dat nummer 381 voor haar halve marathon, Aad heeft 80 voor zijn hele marathon en ik 81, al zal dat niet voor de marathon zijn. Welke afstand het gaat worden is nog even afwachten hoe het zal gaan.

We hebben alle tijd nodig om ons om te kleden en voor te bereiden. Nu nog op zoek naar een toilet waar de rij niet te lang is, want de rij bij de kleedlocatie is te lang, dan is de start al geweest. In de kantine is de rij minder lang en lukt het me nog om twee minuten voor de start aanwezig te zijn, pfff.
En nu ? We lopen alle drie onze eigen race. We moeten toch op Aad wachten, dus dat maakt verder niet uit.
Al na 2,5 kilometer is er een splitsing en moet ik kiezen wat ik ga doen. Het been voelt stijf, maar verder nog geen te gekke pijn. Rechtdoor de halve marathon en de 30 kilometer. Oei, dat is al best ver, linksaf de 10 en de marathon, dat maar doen dan. Onderweg haal ik Martin Rath nog in. 
Martin loopt niet soepel en gaat op zijn gemak voor de marathon, hopen dat hij het gaat halen.
Weer een paar kilometer weer een splitsing, de 10 of de marathon ?
De marathon is gekkenwerk, dan maar voor de 10 ? 
Ik vraag aan een vrijwilliger of er een stuk verder nog een mogelijkheid is om af te snijden naar de finish en die is er, bij de 15 kilometer, dus toch de afslag marathon genomen.
Het gaat eigenlijk best lekker. Wel moet ik de hele tijd naar beneden kijken of ik niet op een boomwortel ga staan of een andere oneffenheid. Iedere plotselinge beweging of onbalans kan funest zijn voor mijn rechter kuit met de zweepslag. Die zit precies op de aanhechting met de achillespees en als die scheurt is het een half jaar over en uit.
De eerste 10 kilometer gaan in 57 minuten, zelfs nog onder het tempo van 6 vlak, ook de tweede 10 gaat nog goed, in 1.57 uur, al heb ik wel een paar kleine stukjes heuveltje op moeten wandelen om de kuit te ontzien. Ik heb dan al de afslag van de 15 voorbij laten gaan nadat ik heb gevraagd of er nog een afslagmogelijkheid is, die is er bij 24 kilometer…….. Wel neem ik daar een Snelle Jelle.

Aangekomen bij de 24 kilometer neem ik een gelletje dat ik nog vond in mijn rugzak, ook drink ik wat, maak een paar foto’s en zie Leo Boeckestijn uit Den Haag langskomen. Leo ken ik al lag en ook hem neem ik op de foto. Al drinkende wandel ik een stukje en neem toch de afslag vervolg marathon, maar daar had ik zo wijs moeten zijn om linksaf richting de finish te gaan, al was dat nog wel een paar kilometer geweest, ik denk zon 5 kilometer.
Nu is er geen weg meer terug en moet ik door of onderweg opgeven.
De 25 kilometer gaat precies nog in 2,5 uur, daarna gaat het steeds moeizamer.
Het been gaat flink zeer doen, de vermoeidheid begint op te spelen, het hele lichaam is moe van de drukte op mijn werk, veel met banden en velgen lopen sjouwen en nu het behoedzaam lopen en een andere houding aannemen dan ik normaal doe. 
Ik heb spijt dat ik niet eerder terug ben gegaan. Oen!
Het parcours begint moeilijker te worden, minder vlak. Ik moet steeds vaker stukjes wandelen om de kuit te ontzien, vooral de stukjes heuvel op.
Bij de 30 kilometer staat ineens Leo Boekestijn langs de kant, hij had kramp gekregen. Hij maakt een selfie van ons samen en we lopen een stukje samen op, maar Leo voelt zich al weer goed en gaat er vandoor. Zelf zou ik zo in slaap kunnen vallen en ben op. Waar ben ik aan begonnen?
Opgeven staat niet in mijn woordenboek, dus ik strompel maar verder.
Bij de 31 kilometer weer een drankpost en daar wat gedronken en weer een Snelle Jelle genomen.
Gelukkig is het weer goed. Door het sjokken is het wel wat frisser geworden en de mouwen laat ik weer zakken.
Het is nu harken geblazen. Stukken over mountainbikeroutes gaan net meer, iedere keer heuveltje op en weer af, daar wandel ik het hele stuk en loop dan ook kilometers in 10 minuten per kilometer.
Op de Strabrechtse heide staat een EHBO voertuig, een soort veredelde golfkar en ze zien me aan komen strompelen. Stop je ermee vragen ze ? Stoppen ? Nee hoor, ik wil hem uitlopen. Kunnen we je helpen ? Nee hoor, ik ga het wel redden zeg ik moedig, al geeft mijn lichaam hele andere signalen.
Het karretje komt me nu af en toe voorbij en ze wachten dan weer tot ik er langs ben, zo houden ze me een aantal kilometer in de gaten. Een soort luxe behandeling, maar het is goed dat ze het in de gaten houden.
Met nog zo’n 5 kilometer te gaan nader ik de snelweg waar we overheen moeten. Het EHBO karretje laat me verder met rust en ik sjok verder. De aanloop naar het viaduct over de snelweg leg ik helemaal wandelend af, het heeft weinig meer met hardlopen te maken. Nog 4 kilometer. Ik dribbel weer wat en bij ieder heuveltje ga ik wandelen. Ondanks dat haal ik nog een dam in die het ook erg moeilijk heeft. We lopen even samen, maar ze is er nog beroerder aan toe dan ikzelf en ik laat haar achter me. 
Na 4.48.30 kom ik uiteindelijk aan de finish, mijn langzaamste marathon ooit en door de omstandigheden zeker één van de zwaarste marathons. Ohoh, maar wat was het parcours weer mooi. Ondanks de pijn heb ik er enorm van genoten en zal er volgend jaar als het fysiek kan zeker weer bij zijn.

Na afloop zie ik op mijn telefoon allerlei berichtjes van Aad en Ina waar ik ben. Ze vreesden al dat er iets goed mis was gegaan. Naar het ziekenhuis of zo ? Ergens onderweg achter gebleven ?
Gelukkig was dat niet het geval.
Aad heeft het ook moeilijk gehad en zat maar net onder de 4.30 uur, Ina op haar halve marathon 2.11
Ik neem een lekkere douche en meld me dan in de kantine waar Aad een kop koffie haalt en Ina met mijn startnummer naar de prijzentafel gaat en dan warempel terug komt met een set koffiemokken die ik op mijn startnummer heb gewonnen. Het moet niet gekker worden en dat terwijl alles voor niks is.
Nu strompelen naar de auto. Kan ik autorijden ? Ja, dat lukt nog net. 
Na een voorspoedige reis kan ik terugkijken op toch nog een heerlijke dag. Achteraf blij dat ik toch de marathon heb gekozen, al dacht ik er onderweg echt anders over.

Leo Boeckestijn

Klaas Vaak Droomtijdloop Delft, 30-10-2016

Na de Dijkloop die verder goed was verlopen zou het prettig zijn om even wat te rusten richting de start vannacht om 2 uur, maar dat is voor de anderen in het gezin niet echt gezellig, dus dan maar niet. Het lichaam geeft wel aan dat het een beetje "op" is na het verhuizen van vrijdag en de Dijkloop van zaterdag. Het horloge geeft zelfs een hersteltijd van 72 uur aan, dan is minder dan 10 uur wellicht niet zo slim.

Om 00.30 uur pikt Aad me op en rijden we naar Delft. We parkeren de auto en moeten van daaruit nog een stuk lopen naar de sporthal bij de voetbalvereniging Wippolder. Van veraf zien we al lichtmasten branden, de locatie kan niet missen.
We zijn er ruim op tijd en hebben nog 40 minuten tot aan de start. Aad had afgelopen week onze startnummers met geel herinneringsshirt al gehaald. Er zijn wat prijzen te winnen op startnummer, maar dan moet de winnaar wel het gele shirt dragen. Dit heeft tot gevolg dat het een zee van gele shirts was in de sporthal, een prachtig gezicht. Om iemand te kunnen herkennen aan zijn/haar shirt heeft dan weer een nadeel, dat valt dan dus niet mee.
Nog even naar het toilet, wat eten, omkleden, schoenen voorzien van lichtgevende staafjes die Aad heeft gekocht en dan naar de start. Wel een thermoshirt onder het gele shirt omdat ik toch wat rillerig ben. Zal wel met de halve van vanmiddag te maken hebben. Volgens Aad heb ik ook suiker gebrek, mijn handen trillen wat.
We staan midden in de drukte, er zijn ruim 1000 lopers vannacht. Meer "dwazen" die midden in de nacht gaan hollen.
Het is een parcours van twee ronden van 10,5 kilometer. 
Met wat vuurwerk gaan we van start.
Het voelt gek genoeg nog niet eens zo slecht. Vooraf wil ik een tempo lopen van 6 minuten per kilometer met een klein hoopje op een tijd van 1.59.59 minus een uur, dan is dat dus de droomtijd onder het uur. Minus een uur is dan natuurlijk vanwege het feit dat om 3 uur de zomertijd is afgelopen en de klok een uur terug gaat.

Aad en ik lopen niet samen, dat is niet handig ook. Aad loopt vanavond zeker veel sneller, ik verwacht dat bij mij de koek snel op zal zijn. 
De eerste 4 kilometer gaan Aad en ik gek genoeg nog gelijk op en lopen we een tempo onder de 5.30 gemiddeld, maar daarna is Aad weg en zak ik terug. Ik denk dat ik te weinig heb gegeten, krijg een beetje een honger gevoel en het lichaam voelt slapjes aan. Het lopen gaat nog niet eens zo slecht en na 1 ronde kom ik door in een brutotijd van 59.30 minus 2 minuten die we later zijn gestart, dan is er zelfs zicht op een tijd onder de 2 uur, maar mijn lichaam geeft al aan dat dit zeker niets zal worden.
Tegen beter weten in blijf ik toch nog verwoede pogingen doen om de tijden onder de 6 minuten te houden en dat lukt aanvankelijk tot de 13 kilometer, daarna is het kaarsje op.
De fase van wandelen, dribbelen, weer wandelen, dribbelen, nog wat langer wandelen is aangebroken. Bij 15 kilometer zit ik nog steeds op een tijd gemiddeld die op 2 uur rond uit zal komen, maar daarna gaat het snel minder. De kilometertijden gaan zelfs ruim boven de 7 minuten.
Links en rechts vliegen de lopers me voorbij en krijg ik bemoedigende woorden te horen. Die hebben geen enkel effect, het is op en blijft op, het is harken geblazen om de finish te halen.
Zal ik mijn vooraf gestelde doel van 6 minuten per kilometer dan nog gaan halen ? Geen enkele kans op, ook dat moet ik laten lopen. Een tijd onder de 4 uur over twee halve marathons ? Minus een uur is dat dan een droomtijd onder de 3 uur, ja, dat lukt dan nog net. Ik kom binnen in 2.10 rond en ben helemaal uitgewoond. 
Ik plof neer in de sporthal en ben ook wat misselijk. Drinken wil nog niet, wel eet ik nog een rozijnenbol om van het hongergevoel af te komen. Pas de volgende ochtend thuis na nog geen 4 uurtjes slapen doordat die stomme kerkklokken me al vroeg hebben gewekt om 8.40 uur, kan ik weer voldoende drinken.
Achteraf blij dat het is gelukt en dat ik er niets aan lijk te hebben over gehouden, maar het is wel een zware bevalling geweest.
Nu nog een maandje tot aan de 't is voor niks loop, de marathon in Geldrop.

Even poseren met het gele shirt.

Ook Aad even poseren met zijn gele shirt

Dijkloop Avantri Schoonhoven, 29-10-2016

Vandaag een keer een vrije dag op zaterdag. Bewust, want ik wil eindelijk weer eens meedoen met de Dijkloop van Avantri. Dit is de enige halve marathon van Avantri en "mijn ding" derhalve. 
Dit is voor mij pas mijn tweede Dijkloop, ik moet altijd werken op zaterdag, maar aangezien ik tegenwoordig werkzaam ben in het magazijn heb ik af kunnen spreken dat ik eens in de 3 weken op zaterdag vrij ben, dat is wel zo fijn, nu kan ik ook eens op zaterdag gaan rennen.
Ik zag in het kopje bij Avantri al staan dat het fantastisch weer was voor de lopers, dat is dan niet voor alle lopers, want het was me veel te zonnig en het zweet gutste van mijn lichaam. Ik koos zelfs voor een hemdje wat ik eigenlijk nooit doe en zelfs dat was warm zat.

Het doel vandaag is om te gaan lopen in een tempo van 5 minuten per kilometer, niet te gek, zal dan rond de 1.45 uur uit komen, dit met het oog op de Droomtijdloop in Delft die ik vannacht samen met Aad ga lopen, dat is eveneens een halve marathon.
Waar begin je aan zegt iedereen en dat vraag ik mezelf ook af, kan nooit goed zijn, maar beide evenementen zijn leuk, dus toch maar voor beide evenementen ingeschreven.
Nog een stijve rug van het verhuizen van Mandy, maar wat Icepower doet wonderen, ik voel de rug niet meer.

Vanaf de baan zit ik al gelijk in een lekker tempo maar dat ligt wel iets onder mijn beoogde tempo, maar zodoende bouw ik een voorsprongetje op en kan ik altijd nog wat gas terug nemen.
Ik loop alleen, dat bevalt me prima. Voor me loopt een groepje met daarin Ab Buitendijk, Hans van Wurmond en Pieter van Rossum. Langzaam loop ik naar het groepje toe wat uit elkaar begint te vallen. Ab gaat er vandoor, Pieter en Hans lopen samen, maar Pieter zakt daarna wat af.
Van de andere kant komen de lopers van de 6,4 en 10 kilometer terug en ik zie ook Marleen Zijderlaan weer eens, leuk.
Net op het moment dat ik Pieter begin "binnen te harken" neemt Pieter het keerpunt en loopt de 10, dat had ik niet verwacht. Weg mikpunt. Dan is Hans het mikpunt geworden. Ik ben al vlak bij hem als de eerste drankpost er eindelijk is, pffff. Water over mijn hoofd gooien, wat drinken, daar was ik aan toe met die warmte. Hans stopt niet en loopt door en pakt zodoende weer wat extra voorsprong.
Vlak bij de 8 kilometer kom ik achter Hans die me aan hoort komen en wat begint te versnellen. Het duurt nu tot 9 kilometer eer ik Hans inhaal en Hans laat dan al snel een gaatje vallen. Ik kijk op mijn klokje en zie dat ik 1,5 minuut voor lig op mijn schema en ook ben ingelopen op Ab Buitendijk, maar die ga ik net inhalen. Met het oog op vannacht laat ik het tempo iets zakken en prompt halen een aantal lopers me in.
Als we weer bij de drankpost komen stop ik even, drink op het gemak wat en gooi een flinke plons over mijn hoofd. Heerlijk.

Ik laat het tempo wat verder zakken en loop nu kilometers van 5.10 , dan kom ik rond de 1.45 uit, wat mijn doel is.
Als ik op de baan kom en over de finish ga is de eindtijd 1.44.45 en is het doel met gemak bereikt, al is dit pas deel 1, vannacht deel 2. 
Het water bij de finish is op, dus wandel ik naar de kantine en drink daar wat.
Nog een tijd lekker kletsen met de vele bekenden en ik ga als één van de laatsten weg. Nu nog een flink eind wandelen naar de Kerkstraat, want in de buurt van de baan, Spoorstraat en zelfs bij Linquenda was geen plaats meer. Veel lopers waren aan het zoeken naar een plekje, wellicht ook door voetbalwedstrijden en tennis. Ik had beter in de richting van de Albert Heyn kunnen kijken, dan had ik meer kans gehad.

Utrechtse Heuvelrug Trail, 17-10-2016

Net als vorige week op mijn vrije dag weer veel zin om een lange duurloop te gaan doen. Na het prachtige parcours van vorige week nu een nog mooier parcours over de Utrechtse Heuvelrug. Deze UHT zoals het in de trailwereld heet heb ik al een aantal keren met Aad gelopen en ook een keer met een grotere groep van Avantri, maar het is een parcours dat blijft trekken.

Je kan starten bij Station Dreibergen/Zeist of bij station Rhenen. De bedoeling is dat je van station naar station loopt over een parcours van wederom zo'n 32 kilometer. Je maakt bij je vertrek een foto van de stationsklok en doet dat ook bij de finish. Zo weet je precies je gelopen tijd. Je kan dit met een gezelschap doen, maar dus ook alleen. 

Het is lekker weer, de vormis goed. Ik heb er zin in. Paar kleine stukjes verkeerd gelopen, daardoor iets teveel gelopen en daardoor ook net boven de 3 uur uitgekomen ipv net eronder. Ging echt lekker en was weer genieten. Op deze manier benut ik mijn vrije dag helemaal naar wens. Tempo was ook vrij constant, hartslag prima, laatste helling en eindspurt ging de hartslag nog even naar 162, maar zat daar verder ruim onder. Gemiddeld 150. Hersteladvies 38 uur, is prima. Woensdag gewoon weer trainen. Trainingsintensiteit 4,1 , is super.

De start, hier nog helemaal fris

De finish, best wel getekend, maar voel me nog steeds fit zat.

Montferland Toppenroute Beek Gelderland, 10-10-2016

Vandaag heb ik een vrije dag en heb ik zin om een lekkere lange duurloop te gaan doen. Ben in mijn uppie, maar heb zin om te gaan trailen. Ik kijk eens op de site van Mudsweattrails en zie dat er in het Montferland de Montferland Toppenroute is. Het is een parcours dat je elk moment kunt lopen. Er is wel een soort klassementje waarbij de gelopen tijd doorgegeven moet worden aan de hand van je horlogebestand, maar dat is niet zo interessant. Het lopen in deze mooie omgeving nabij Beek in Gelderland is geweldig. Het is veel onverhard, ook een valpartijtje meegemaakt, maar verder ging alles prima.

Tot mijn verbazing kwam ik onderweg nog langs een prachtig kasteel, Kasteel huis Bergh. Toen ik klaar was stond het horloge op precies 32 kilometer. Heerlijke training.

Kasteel Huis Bergh

Killinkere Half Marathon, Killinkere Ierland, 11-09-2016

Na de marathon in Dingle de hele week langs de Wild Atlantic Way gereden, de westkust van Ierland. Heerlijk koel weer, veel wind, bijna iedere dag wat regen. Marloes en ik genieten er volop van. De eerste paar dagen nog wat stijve benen gehad van de marathon, maar verder nergens last van gehad. Ik was niet voluit gegaan en voelde me verder prima. Op onze Bed and Breakfast adressen hebben we bijna overal WiFi en zodoende maar eens gekeken of er hier nog ergens wat te lopen valt. Er zijn veel minder loopjes dan in Nederkand, maar ik weet toch een evenement te vinden in Killinkere, regio Cavan, op zijn Iers Cillin Cheir.
Met Marloes even besproken of het goed is als ik misschien nog een loop ga doen. Komt dat een beetje uit dan? Het blijkt redelijk op de route te liggen. We zijn inmiddels in Sligo beland en daar vandaan is het nog 130 kilometer en we rijden die richting op. Even een stuk de grotere weg gepakt om op 10 september in de avond te overnachten in Virginia, 8 km vanaf de startplaats.

De start is pas om 12.00 uur. We ontbijten om 9 uur en gaan om 10.10 uur op pad en zijn er al om half 11. We zijn dus veel te vroeg. Ik moet me nog inschrijven en zie iedereen naar me kijken als ik me inschrijf. Een Nederlander???
Het is een kleinschalige loop die voor het eerst wordt georganiseerd en ook voor het goede doel is. De inschrijving is dan ook vrij fors met 35 euro, al was de voorinschrijving goedkoper, maar dat was nu geen optie.
Bij de inschrijftafel ontvang ik tot mijn verbazing een leuk knalgeel functioneel shirt, in een favoriete kleur, uniek voor mij. Buiten Ierland is er niemand die zo'n shirt heeft. 
We kijken buiten wat rond en als ik me omkleed blijft Marloes in de kantine zitten met een e-reader. De weersverwachting was een paar dagen geleden dat ik de hele tijd in de regen zou gaan lopen met een straffe wind. Dat laatste klopt, maar van regen is totaal geen sprake, de zon schijnt zelfs. Geen " Cor weer" dus, maar wel een lekkere temperatuur van 17 graden bij de start.
Zo'n Nederlander aan de start blijkt een bezienswaardigheid, want iedereen kijkt naar me en sommigen komen een praatje maken. Ik spreek met een Ier die een tijdje in Arnhem heeft gewerkt. Hij woont op een paar kilometer van de start en gaat zijn eerste halve marathon lopen.
Bij de start staan alle lopers bij elkaar, de 5 kilometer, de 10 en de halve marathon. De lopers voor de halve marathon worden naar voren geroepen. Er komt een fotografe op een trapje voor de start staan. De eerste rij lopers moet wat zakken zodat iedereen op de foto past, alle 44 lopers.
Als we starten is het al bijna 12.10, maar zodra het startschot klinkt schiet iedereen er vandoor en lijk ik wel stil te staan. Nu wil ik ook niet snel starten, want het belooft een zwaar parcours te worden en dat een week na Dingle, dus niet te gek.
Het blijken allemaal goed getrainde lopers te zijn. Is ook niet zo gek,want als je in Ierland gaat hardlopen is er niets vlak. De heuvels die voor mij pittig zijn doen de anderen niets lijkt het. Waar ik eerst de verwachting heb dat er een aantal lopers terug zal zakken blijkt dat totaal niet het geval. Erger nog, de gaten worden steeds groter. Er zakt 1 loper gelijk iets terug en even later halen twee lopers mij weer in en verder zie ik onderweg de lopers voor me steeds verder weglopen en is het gat naar achteren naar de paar langzamere lopers ook groter aan het worden.
De eerste vijf kilometer zijn het makkelijkste, daarin zitten veel daalmeters, die gaan dan ook net binnen de 25 minuten. Het parcours gaat nu flink omhoog, het is zwoegen geblazen. Ik kies mijn eigen ritme zonder risico om me op te blazen en loop de 10 kilometer rond de 52.30 , ik heb dan al 3 drankposten gehad. Bij de drankposten krijg ik een fles water van een halve liter en er is ook een drankpost waar je zoete snoepjes krijgt aangereikt. Uiteindelijk blijken er 6 drankposten te zijn ipv de beloofde 4, maar ik klaag niet, dit is lekker. Ik zweet behoorlijk door de inspanningen. 
Er zitten toch redelijk wat puistjes in het parcours en ik ga de kuitjes best voelen. 
Met nog vijf kilometer te gaan zie ik achter me een loper langzaam naderen, al wordt dat gat niet snel kleiner. Ik kijk af en toe eens om en probeer de loper voor te blijven. Ik hoef niet voluit te gaan om dat voor elkaar te krijgen, ik ben wat sterker en loop zelfs nog wat uit.
In de laatste kilometer haal ik nog een loper in die er doorheen lijkt te zitten. Als ik uiteindelijk binnen kom staat de klok op 1.52.36 , maar geeft mijn horloge een afstand aan van 20,79 kilometer, dan zou de halve marathon ruim 300 meter minder zijn geweest, al weet ik niet hoe betrouwbaar dit hier is. De telefoon heeft hier soms ook geen gps, wellicht het horloge ook niet. De loper achter me komt binnen en blijkt een dame te zijn die om de tijd vraagt. Ze had gehoopt me in te halen, maar ik was net te snel zegt ze.
De dame bij de finish feliciteerd me en vraagt of ik die Nederlander ben. Blijft wel erg leuk.
In de totaaluitslag blijk ik als 36e binnen te zijn gekomen van de 44 finishers. Die Ieren zijn best snel zeg, want ik heb toch goed mijn best gedaan.
Bij de finish had ik Marloes verwacht voor de nodige foto's, maar die had het koud gekregen en was weer naar binnen gegaan. Er stond ook een straf windje en in de schaduw was het best fris. 
Ik kom de sporthal in en zie een heleboel tafels staan met allerlei soorten eten en drinken. Ik vraag of het "for free" is en dat blijkt zo. Would you like tea or coffee ? Dat is service! Ik kies voor koffie en krijg een mega beker. Ik neem een cupcake en een biscuit met chocolade, neem ook een cupcake voor Marloes mee en ga even bij Marloes zitten. Ik keer nog even terug voor een banaantje en ga dan naar de kleedkamer. 
Er was iets met de douche. Een Ier had me voor de wedstrijd wat gezegd, maar in dat plat Iers was dat binnensmondse gemompel nauwelijks te verstaan. Is ie wel warm ? Ik vraag aan een paar anderen of de douche warm is. Er is stoom te zien, dus dat zal wel goed zitten zeggen ze.
Als ik ga douchen kan ik net mijn haar uitspoelen en daarna stopt de douche ermee. Hoe vaak ik ook op de knop druk, meer dan een paar druppels die langs de buis naar beneden lopen is er niet bij. Het laatste beetje schuim droog ik af met een poloshirt aangezien ik maar 1 handdoek heb meegenomen van huis en die vorige week in Dingle al had gebruikt, maar dit blijkt ook goed te werken.
Ik had niet verwacht om na de marathon nog een loop te doen.
Als ik in de kantine terug kom is net de prijsuitreiking aan de gang en we wachten daar even op. Daarna nog even een cupcake en muffin gepakt en Marloes ook nog een cupcake. Als we naar de auto wandelen hoor ik een hoop herrie achter me. Als ik omkijk zie ik een grote plastic vuilnisbak aan komen rollen. Door de storm was die omgewaaid en rolde nu mijn kant op. Even de bak weer overeind en klem gezet en weer op pad.
Op naar Dublin na een geweldig leuke ervaring. Erg aardige mensen de Ieren.

Killinkere Run

https://www.facebook.com/142410059460144/videos/305716309796184/

 

Bovenstaande link geeft de start weer

Dingle Marathon Ierland, 03-09-2016

Na vorig jaar niet op vakantie te zijn geweest, wilden we dit jaar wel weer weg. Richard wilde niet mee, dus na een jaar of 20 weer een keer samen.
Waar gaan we naartoe? In ieder geval ergens waar het niet te warm is of veel zon schijnt. Ik denk aan Noorwegen, Marloes heeft het over Ierland. Is mij ook best, klinkt koel en nat, helemaal goed.
Ik kijk alvast of er eind augustus, begin september wat te lopen is in Ierland en stuit op de Dingle marathon op 3 september. Ik kijk op het filmpje van de marathon en ben meteen verkocht. Wat een geweldig mooi parcours. Ik besluit me meteen in te schrijven zonder dat Marloes het weet. Later geef ik aan dat Ierland prima is en ik laat het filmpje van Dingle zien. Gelukkig is Marloes het er gelijk mee eens en ze geeft aan dat ik me maar in moet schrijven ( dat was natuurlijk al gedaan ). 

Op woensdagmorgen 6 uur vertrekken we met de FIAT 500 naar Cherbourg in Frankrijk om van daaruit rechtstreeks naar Ierland te varen, langs Groot-Brittannië . Een rit van meer dan 700 kilometer, maar we zijn ruim op tijd voor de boot. We moeten er om 17.00 uur zijn en zijn er al om 15.15 uur. Dan blijkt er ook nog een uur tijdverschil te zijn en zijn we nog een uur vroeger, maar gelukkig mogen we al wat eerder aan boord. Met de Spider naar Ierland wilde Marloes bij nader inzien niet omdat ze daar iedere dag regen op gaven. Iedere dag regen met een open auto heeft weinig zin, dus dan de 500. 

Best wennen op zo'n boot. Ondanks dat het niet heel erg waaide gaat het toch goed heen en weer. Mijn evenwichtsorgaan is bij mij een zwak punt, dus al snel een zweverig en duizelig gevoel. In de ochtend zelfs een beetje misselijk, maar zo lang ik op bed bleef liggen viel het mee. Onderweg naar Frankrijk alleen maar zon gezien, maar zodra we in de Ierse wateren kwamen werd het zwaar bewolkt. De kamer aan boord moest worden schoongemaakt en we werden eruit gegooid, toen maar even aan dek wezen kijken en heerlijk uitgewaaid. De misselijkheid was al snel weg en we genoten van het naderen van de Ierse kust.
We arriveren in Rosslare om 11.30 uur plaatselijke tijd en het duurt even voor we van boord mogen. Als we weer aan wal zijn gaat de rit naar Castlemaine, de plaats waar we voor 3 nachten bed and breakfast hebben geregeld. We arriveren er rond 18.00 uur en we zijn het goed zat. Onderweg ook diverse flinke plensbuien gehad, dus het Ierse koele natte weer gaat helemaal goed komen.

De volgende dag geprobeerd om uit te slapen, maar om 7 uur raasden de auto's al voorbij en kwam er niets van. Vandaag niet heel veel plannen, wel naar Dingle om het startnummer op te halen. Dingle ligt zo'n 45 kilometer verderop en het zijn daar geen snelwegen. Alleen maar slingerwegen waar je niet zo snel kunt rijden. Wonder boven wonder is het geweldig mooi weer. We komen langs een strand en besluiten daar even te stoppen. We wandelen wat op het strand. Ik heb zin om een stukje te rennen en dat is goed. Even een kwartiertje loslopen voor morgen. Marloes vermaakt zich lekker met schelpen zoeken. Wat een onverwachte heerlijke dag. Ook het uitzicht vanaf de Wild Atlantic Way op de Oceaan is overweldigend. Wat mooi is Ierland. 

Ik meld me bij het kantoor voor het ophalen van mijn startnummer. Sobere ruimte, een drietal vrijwilligers, geen expobeurs, helemaal niets. T-shirt en medaille ontvang je als je de finish hebt gehaald. Dat is wel iets dat ze overal zouden moeten doen, dan heb je hem echt verdiend. In Rotterdam krijg je het shirt ook altijd al van tevoren.

Wat nu te doen? We hadden overal gezien dat Fungie de dolfijn daar in de baai zit en een boottochtje met dit weer is niet verkeerd. Het beloofde een tocht van ca. een uur te worden, maar werd achteraf zelfs 1,5 uur omdat de kapitein van de boot de dolfijn goed wilde laten fotograferen. Heel vaak zagen we hem niet, maar een aantal keren dook hij even een beetje op. Bij het niet zien van de dolfijn krijgen de bezoekers hun geld terug. Best zielig als je 6 boten tegelijk achter de dolfijn aan ziet sturen en hem omsingelen om hem te zien, al kan hij altijd weg als hij zou willen, maar hij blijft daar altijd rondhangen.

Na dit avontuur duiken we een echte Ierse pub in en eten daar wat stevigs. Gisteren was de eerste kennismaking met Ierland bij gebrek aan opties de McDonalds. 
Na een heerlijke dag weer de reis terug naar Dingle.
We spreken af dat we om 7 uur gaan ontbijten, dat geeft gelukkig geen problemen, normaal begint het ontbijt pas om 8 uur, maar er logeren nog twee dames uit Cork die de halve marathon gaan lopen. 

Om 7 uur als gezegd aan het ontbijt. Buiten plenst het, gaat helemaal goed komen vandaag denk ik nog. Om 7.45 vertrekken we, ik kleed me in de auto om en om 8.30uur arriveren we in Dingle. Marloes zet me af en gaat zelf op zoek naar een parkeerplek. 
Ik wandel naar de start en geef mijn tas af met spulletjes die ik dan snel heb na de finish. Ondertussen blijft het gieten en is iedereen doorweekt. Ik heb een plastic weggooijasje aan zodat het shirt behalve de korte mouwen redelijk droog blijft.
Ik klets wat met een aantal Nederlanders van de Loopgroep Hoorn en een paar uit Vlaardingen. 
Na de start is het ineens droog, wat nu? Dat is niet voorspeld!
De eerste 10 gaan relatief wat vlakker en ik loop die in 51,5 minuten. De tweede 10 gaan veel moeizamer. Het zonnetje is er zelfs bij gekomen en ik baal daar weer van, hoewel de temperatuur goed is. Voordeel is wel dat het uitzicht nu veel beter is op de Oceaan en dat is ook veel waard. De heuvels zijn nu wat steiler en zo ook de klimmetjes, af en toe wandel ik een stukje. Tijd is niet belangrijk, maar ik wil wel heel blijven en genieten. Helaas geen fototoestel of telefoon bij me, aangezien ze veel regen op hadden gegeven en als alles nat is heb je er niets aan en gaat de boel nog kapot ook.
De halve marathon gaat nog net onder de 2 uur, maar echt makkelijk gaat het niet. 
De groep pacers van 3.45 uur als eindtijd had me al ingehaald, de pacers van 4 uur inmiddels ook. Zelf heb ik zo'n tijd ook helemaal niet in gedachten. Vanmorgen gaf ik aan de dame van de bed and breakfast nog aan dat het vermoedelijk ergens tussen de 4 en 5 uur zou liggen.
Een loper van Loopgroep Hoorn geeft aan dat hij de strijd gaat staken. Hij heeft steeds meer last van een spier onder zijn knie, wellicht hetzelfde dat Aad heeft.
Na een kilometer of 23 à 24 verlaten we de mooie kust en trekken we de binnenlanden weer in. Jammer eigenlijk, want langs de kust was het parcours mooier. Dit deel is nog wel een stuk zwaarder en de tijden zakken dan ook aardig af door stukken wandelen. De Ieren zijn duidelijk meer bedreven in deze streek en lopen hier vaker.
De pacers van 4.15 komen me ook voorbij en ze hebben 1 dame achter zich, verder niemand. Na tal van klimmetjes komen we rond kilometer 36 en komen de pacers van 4.30 me voorbij. Het zijn twee pacers en er hangt niemand achter. Om me heen telkens dezelfde lopers, al,lopen ze langzaam bij me vandaan. 
Als we eindelijk de top hebben bereikt is het nog 6 kilometer, de 4.30 zit er ook niet meer in. Mijn langzaamste asfaltmarathon was ooit in Rotterdam een 4.43-er, zou ik daar binnen blijven ?
Ik zie dat ik in de afdaling toch langzaam terrein win op de pacers van 4.30 en ze ook nog inhaal. Ze geven me een hand en roepen dat ik moet zorgen dat ik voor hen blijf, dan zou ik onder de 4.30 finishen. Makkelijk gezegd dan gedaan. In dit stadium 6 kilometer achter elkaar rennen zonder te wandelen ? 
Ik tel de meters af, weer 100 meter. Nog maar 5 kilometer, nog maar 4 en zo verder. Ik dwing mezelf om niet te gaan wandelen en haal de ene na de andere loper in. Jeetje, wat heb ik nog veel over.
Soms gaat het parcours weer even omhoog maar ik blijf rennen.
Als we eindelijk in Dingle zijn blijkt dat voor de pacers eindigen helemaal geen garantie is om onder de 4.30 te komen en ik moet nog flink versnellen en lopers inhalen om dit te redden. Als ik over de streep kom staat mijn klokje op 4.29.49 , gered. Het kan de ene of andere kant op 1 of 2 seconden schelen, maar netto zit ik onder de 4.30 , daar ben ik best blij mee. 
Bij de finish ontvang ik een rood met zwart shirt met lange mouwen met achterop de afstand in miljoen, ook krijgen we een leuke medaille, die gek genoeg een flesopener heeft. Apart volk die Ieren, soms zie je zelfs openers op petjes.
De Ieren zijn wel erg gezellig en aardig. Onderweg tal van aanmoedigingen en high fives gehad van mede lopers, Ieren. De verzorging onderweg was geweldig. Allerlei soorten dranken. Veel snoepjes, jellies, in allerlei vormen en smaken. Zelfs nog een Pim gegeten, een rond koekje met chocolade aan de onderkant, gevuld met een soort jam. Mmmmm, best lekker. 
De laatste paar kilometer was het nog gaan regenen en ook na de finish bleef het een tijd regenen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Onderweg wel wat steken in de linker knie gehad, maar dat is nu weer over, zal wel een lichte overbelasting zijn geweest.
Nu op weg naar de auto, dat is ruim 2 kilometer wandelen, maar dat lukt ook nog wel. Bij de auto wat droogs aantrekken en weer op weg naar Castlemaine voor een welverdiende douche, want dat kon daar niet. 
Morgen weer op pad en Ierland verder verkennen.

  • Medaille met flesopener

  • Shirt met lange mouwen

Swissalpine K78 Davos Zwitserland, 30-07-2016

Om half 6 op dinsdagmorgen 26 juli start de reis van Aad en mij vanuit Schoonhoven. We stoppen onderweg een paar keer en hebben onderweg veel last van wegopbrekingen in Duitsland, maar we hebben geen haast. We kletsen gezellig en er staat leuke muziek op, helemaal goed. Om 16.15 komen we aan in Davos waar we het ons inmiddels bekende Central Sport Hotel opzoeken. 
Ondanks de luxe van het hotel zijn de prijzen daar goed te doen en hebben we zelf een heerlijk zwembad, een sauna, een fitnessruimte en zelfs een zonnebank.
We melden ons aan en zoeken de kamer op, die er weer keurig uitziet met een kluis, koelkast, TV, ligbad, etc. Helemaal goed !
We ontmoeten de anderen bij het avondeten en zijn de laatsten (hoe kan het ook anders, ik schijn een reputatie te hebben).
Na het eten gaan we nog even een stukje wandelen in Davos en belanden bij de bijna buren op het terras om wat te drinken.

Op woensdag gaan we al snel na het eten op pad met de trein om een stuk van het parcours te gaan wandelen. We stappen uit en maken een erg lange wandeling van het 15 km punt naar zo'n beetje het 30 kilometerpunt bij Filisur waar we de trein weer terug pakken. Dit vond ik zelf wel één van de mooiste stukken van het parcours. Veel bos, bergriviertjes, mooie vergezichten, prachtige schluchten, leuke stukjes klimmen in het bos. We schieten het ene plaatje na het andere, wat is dit genieten. 
We komen ook langs het mooie viaduct in Wiesen waar de trein overheen komt en waar de lopers ook overheen moeten, dus ook Argen en Tiny die beiden hoogtevrees hebben, Argen nog wat erger dan Tiny. Tiny gaat al snel over de brug, dat gaat goed. Bij Argen is dat een stuk lastiger, maar met hulp van vooral Reggy behaalt ze een overwinning op de brug en komt er overheen, dat zal zaterdag ook moeten gebeuren, maar deze eerste stap is gezet. 
Na de best wel lange wandeling hebben we flink honger gekregen. We gaan allemaal onze eigen weg, Aad en ik gaan naar de supermarkt en we zien dat we daar een bordje spaghetti kunnen bestellen. Het is geen mega maaltijd, maar het smaakt prima. Nu nog even zwemmen en naar de sauna waarna we weer honger hebben. Het eten in het hotel gaat er dan ook lekker in. Het eten is voortreffelijk, er is zelfs nog keuze mogelijk ook en je kunt altijd bijbestellen. Na het eten wandelen we weer een stukje en gaan weer wat drinken bij hetzelfde adres als gisteren.

Op donderdag gaan we weer wandelen. Ik heb best flink spierpijn in mijn beide billen en de kuiten van gisteren, dat zal er wel weer uit moeten voor zaterdag.
We gaan na het eten al snel te voet naar de Jakobshorn met de cabinebaan. Davos ligt op ruim 1500 meter hoogte, de top van de Jakobshorn is ruim 2500 meter. We gaan eerst met een grote cabine naar het middenstation Jschalp en dan in een kleinere cabine naar boven. Ik heb mijn hemdje aan maar het is daar boven een stuk frisser, al heb ik het nog niet koud.
We wandelen naar de top, genieten van het uitzicht, maken groepsfoto's en wandelen daarna terug naar het middenstation. Het is een flinke trip, maar wel héél erg mooi. We komen langs flinke bergjes sneeuw waar we wederom wat foto's maken en er volgt zelfs een sneeuwgevecht. Onderweg komen we de nodige koeien tegen waar we allemaal mee op de foto gaan. Het is een heerlijke trip.
Op het middenstation aangekomen nemen we een lekkere bak koffie of warme chocomel en ik merk dat de zon al fel op mijn nek schijnt, achteraf blijk ik zelfs te zijn verbrand.
We gaan terug met de lift waarna we allemaal onze eigen weg gaan. Aad en ik gaan zwemmen. Ineens getik op de ruit van het zwembad, de anderen gaan naar de marathonexpo om hun startnummer op te halen, dat was afgesproken. Aad en ik hebben kennelijk wat gemist want wij waren er niet van op de hoogte. We gaan na het zwemmen nog even naar de sauna en daarna naar de marathonexpo. Vergeleken met expo's als Rotterdam en vooral Berlijn stelt deze expo niet zo heel veel voor en we zijn er dan ook al snel uitgekeken. We wilden ons even laten masseren want we hadden toch flink last van onze spieren na twee dagen flink wandelen, maar blijkbaar was er toch geen massage.
Bij het avondeten bleek dat we de massagepost hebben gemist, want die bleek er wel degelijk te zijn. Dan morgen maar even gaan.
We drinken met elkaar nog wat in het hotel en gaan best wel moe naar bed.

Op vrijdagmorgen eerst heerlijk ontbijten met z'n allen, waarna we toch weer even naar de marathonbeurs gaan, op zoek naar de massagepost. De meesten zijn er al, Aad en ik zijn wat later, maar daar aangekomen blijken we zelfs nog te vroeg, de beurs is nog niet open, de anderen hebben dus al wat langer moeten wachten.
We laten ons masseren, in mijn geval vooral de kuiten en de billen. De billen worden flink beet gepakt door een jonge masseuse met sterke handen. 
Bij Aad is het probleem groter. Door het wandelen heeft hij weer flink last gekregen van een spier onder zijn rechter knie. Aad kan daar wel mee hardlopen, maar de laatste tijd lijkt het toch steeds wat erger te worden, hij heeft deze blessure al sinds eind vorig jaar.
We pikken links en rechts nog wat dingen mee zoals druivensuiker, wat magnesium, ik smeer bij Perskindol mijn kuiten en billen nog even extra in en we gaan weer naar het hotel.
Deze keer gaan we met z'n allen naar de Schatzalp met de tandradbaan. We doen niet zo hele veel meer, maar een lekkere Apfelstrudl met slagroom, een bol vanilleijs en een bak koffie gaan er zeker in. We genieten nog even van het uitzicht en gaan dan weer terug. Aad wil terug met de rodelbaan, maar hij is de enige. Net als ikzelf wil ik geen risico nemen de dag voor de loop. Achteraf bleek de rodelbaan helemaal niet terug te gaan naar Davos, maar was het een baan boven op de berg die helemaal niet te gek was. Aad had zijn rit gefilmd en dat zag er best goed uit.
De rest van de dag rustig aan gedaan.
Het eten vanavond bestond voor ons traditioneel uit een groot bord heerlijke spaghetti wat bij mij niet bij één bord is gebleven.
Tijdens het eten komt er een Nederlander bij ons zitten, Bertil, een man die me thuis al een paar keer had gemaild om wat dingen te vragen over de K78. Leuk om hem hier tegen te komen in hetzelfde hotel. 
We vullen onder het eten ook een soort poule in waar we aangeven wat we verwachten dat iedereen voor eindtijd gaat lopen. Aria en Piet hebben als prijs een leuke marathontaart gekocht. Dit zal de inzet gaan worden.
In de avond nog even in het dorp gekeken, daar was het het Drehorgel Festival. Best gezellig, maar het eigenlijke feest moest nog losbranden, maar daar hadden we geen zin in. Morgen wacht een belangrijke dag en moeten we vroeg op.
We gaan allemaal terug naar het hotel en naar de eigen kamer om alles alvast klaar te leggen voor morgen. Daarna slapen.

We zijn al even voor 4 uur wakker en beginnen nog even de laatste voorbereidingen te treffen. Drankje hier, poedertje daar, reepje mee, zoutpillen die ik van Piet heb gekregen. Nog zenuwachtig kijken of we niets vergeten, daarna naar het ontbijt waar toch de nervositeit is te merken.
Argen, Tiny en Aria lopen de 30 kilometer en starten om 7 uur, net als Wim, Harald, Piet, Aad en ik op onze ultaloop, de K78 die volgens de organisatie 76,1 kilometer blijkt te zijn.
Hetty is er nog niet, die start op de marathon en hoeft pas om 10.30 uur te starten. Hetty had gisterenavond ook flink last van hoofdpijn en met de zenuwen daar nog eens bij voelt dat niet geweldig.

Als Aad en ik naar de atletiekbaan wandelen waar de start zal zijn zien we Reggy en Argen voor ons lopen, de anderen zijn al op de baan.
De lucht is strakblauw en van de opgegeven 10 graden bij de start blijkt het nu al 15 graden te zijn nog voor 7 uur, dat belooft helaas een warme dag te worden, niets voor Aad, Piet en mij, de anderen lijken daar minder problemen mee te hebben.
Op papier is Wim veruit de snelste, hij wil een poging doen om onder de 10 uur te lopen. Ik schat Harald sterk in en tip hem als nummer twee, Harald is met Tiny al een tijd in Oostenrijk geweest en heeft daar veel in de bergen gewandeld en hardgelopen, die is ook al goed gewend aan lopen op hoogte.
Piet is de zekere nummer 3 of wellicht 2, hoewel het bij de Eiger mis is gegaan en Piet last kreeg van zijn maag/darmen.
Ook vandaag zal het voor Piet niet vanzelf gaan vanwege de warmte.
Aad is belust op revanche nadat hij vorig jaar net te laat bij de laatste post was en uit de wedstrijd werd gehaald, al is Aad ook geen blijde warm weer loper en bovendien heeft Aad toch flink last van zijn knie die hij nu heeft getapet. Aad maakt vooraf een wat onzekere indruk.
Zelf heb ik er een erg hard hoofd in. In Vaals ben ik redelijk op een hoop gegaan en was ik kapot, in Lunteren kwam ik bijna als laatste binnen, ver achter mijn maatjes en was ik ook kapot, daar was het warm. Vandaag gaat het ook enorm warm worden. Temperaturen van 25 graden met zelfs een nog hogere gevoelstemperatuur van zo'n 28 graden zullen ons deel zijn. De eeuwige blessure aan de hamstrings, nu ook pijn aan de billen en kuiten en dan het warme weer, dat alles maakt me knap nerveus en de hoop om uit te lopen is dan ook niet groot, ook de limiet van 13 uur hangt als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Het enige positieve is mijn grote doorzettingsvermogen, opgeven doe ik eigenlijk nooit, soms tegen beter weten in en ook vaak ten nadele van mijn lichaam. 
We maken nog groepsfoto's. De 5 ultralopers op de foto en ook de dames van de 30 op de foto.

Mijn doel is om in het eerste uur waarin het nog relatief vlak is 10 kilometer te lopen. Ik ga ook netjes weg in het tempo van 6 minuten per kilometer. Wim is al snel weg en Harald, Piet en Aad beginnen iets rustiger.
Na 10 kilometer kijk ik op mijn klokje en zie dat ik die heb gelopen in 59.37 , netjes op schema.
Ook de tweede 10 wilde ik rond dat uur lopen, maar daar bleek toch veel meer klimwerk in te zitten dan ik dacht en dit lukte dus niet. De 20 ging in 2.05.05
Rond de 25 kilometer kom ik aan bij het viaduct in Wiesen waar we deze week al zijn geweest en waar ook een drankpost is. Ineens zie ik Reggy bij de drankpost staan die me een bekertje aangeeft net als de andere lopers. Reggy maakt deel uit van de verzorgingspost. Super zeg. Achteraf hoorde ik dat Reggy zelfs deel uit heeft gemaakt van de staf en daar als dank ook een rood shirt voor kreeg met staf erop en ook nog een tas met inhoud.
Ook voor ons was Reggy belangrijk. Het dragen van spullen, masage, supporter, eigenlijk van alles.
We lopen nu over het viaduct en daarna volgen al de eerste serieuze klimmetjes. Nog voor de 30 kilometer halen Piet en Harald me in en gaan meteen door. Heel even lopen we met z'n drietjes naast elkaar voor de foto. Ik stop wat langer bij de drankpost. Vul mijn flesje met water, doe daar mijn poeder bij, even schudden en drinken. Even herstel pakken en goed drinken.
Ik heb ik het begin al 3x moeten plassen en voel me nog steeds erg goed, al begint het al heter en heter te worden.
Ik vraag me af waar Aad is gebleven, wellicht komt die me zo wel voorbij.
Na gaat de tocht van Filisur naar Begün, het 40 kilometerpunt, daar liggen spullen klaar die we bij de start af hebben gegeven. Ik heb daar een tas met eventueel andere schoenen, een schoon shirt, broek, kousen, gelletjes, reepjes, druivensuiker, zoutpillen, etc.
Als ik daar aan kom zie ik Harald die andere schoenen heeft aangetrokken en die goed aan het eten en drinken is geslagen. Ik vraag aan Harald waar Piet is, maar die is al vrij snel weer door gegaan. Ik besluit dat niet te doen en neem net als Harald lekker de tijd om in de schaduw te zitten en even bij te komen. Goed eten en drinken en weer rustig op pad. Ineens is Aad er ook en ziet er nog fris uit.
Aad geeft aan dat hij gaat stoppen, de knie is niet meer te harden, zeker in de afdaling niet, dan doet het flink pijn.
Jeetje, wat balen, weer niet gelukt en dat in Aad zijn laatste ultraloop. Bij mij is de stemming meteen een héél stuk minder. Ik had gehoopt dat we het allemaal zouden halen en had mijzelf als zwakste schakel gezien.
Harald gaat er vandoor en ik doe het nog even rustig aan.
Als ik het 42 kilometer punt passeer roept de speaker dat ik nog 25 minuten over heb bij dit punt. Oei, dat is niet héél veel. Ik heb al veel foto's gemaakt, dat zal ik dan toch maar iets minderen.
De warmte is nu niet leuk meer en iedere vorm van verkoeling zoek ik op. Grote waterbakken, flesjes water, sponzen, het maakt me niet uit. Overal even stoppen. Water, water, water.
Bij de 50 kilometer wacht de zware beklimming naar de Keschhütte en warempel zie ik Harald vlak voor me lopen in de steile klim. Op dit steile gedeelte ga ik een stuk sneller dan Harald en ik haal Harald dan ook in. Het zweet stroomt hier letterlijk van mijn lichaam af, het gaat met grote stralen. Als we het steilste gedeelte hebben gehad gaat het nog steeds flink omhoog, maar toch iets minder steil en dat ligt Harald duidelijk beter. Harald haalt me weer bijna in. We komen bijna tegelijk boven aan en ineens is daar ook Piet weer. Piet oogt vermoeid en geeft aan dat hij problemen heeft met de warmte en weer geen eten en drinken vast kan houden. Dat klinkt ook niet goed.
Harald en ik eten en drinken nog wat, ik maak wat foto's en we gaan alle drie weer op pad.
We zitten in een afdaling en al snel win ik flink terrein op Harald en Piet. Het afdalen gaat me altijd goed af. Kennelijk neem ik wat meer risico en ik heb er vreselijk lol in. Het is ook wel uitkijken, want de stukken losse steen zijn best verraderlijk.
Na een daling gaan we wederom flink klimmen naar de Sertig-pass. Bij mij nemen de krachten nu toch flink af en ik heb het moeilijk in de klim. Af en toe blijf ik even staan, maak wat foto's en sjok dan weer verder. Harald komt me voorbij of ik stil sta en zie ik voorlopig niet meer terug. Als ik eindelijk boven ben besluit ik even 10 minuten te pauzeren en geniet van het uitzicht op de berg. Een helikopter vliegt af en aan om lopers in problemen van de berg te halen. 
Als ik weer op pad ga voor de afdaling kijk ik nog even naar beneden en zie toch Piet weer aankomen. Gelukkig maar, dan gaat hij hem toch nog uitlopen.
De afdaling is geweldig, de vermoeidheid is mede door de rustpauze wat gezakt en ik voel me echt in mijn element. Ik dender met een rotgang veel lopers voorbij of ze stil staan. Springend als een gems vlieg ik over de losse stenen, paadjes en watertjes. Als de afdaling al bijna ten einde is zie is toch ineens Harald weer voor me lopen. Harald is aan het wandelen, oei, toch niets ernstigs ?
Bij het inhalen roept Harald dat hij gewoon wat aan het eten is. Nu de afdaling ten einde is komt Harald naast me lopen en gaat er langzaam vandoor. 
In de afdaling heb ik toch wel veel van mijn voeten en lichaam gevergd en het lichtje gaat langzaam uit. Bijna gelijk komen we aan bij de controlepost in Sertig-Dörfli, het is nu nog 11 kilometer naar Davos-Platz, naar de finish.
Inmiddels verdwijnt Harald aan de horizon, maar verdwijnt ook de zon. Boven de bergen wordt het zwarter en zwarter, zie ik lichtflitsen en begint het te rommelen.
O jee, ik hoop maar dat het onweer aan de andere kant van de berg blijft, de regen is welkom.
De laatste 11 kilometer zijn niet de moeilijkste, maar als je redelijk op bent en ook misselijk, dan valt het evengoed niet mee. Eten gaat niet meer, drinken ook niet veel, alleen een beetje cola blijft nog binnen. Het duurt een eeuwigheid voordat de kilometers voorbij gaan, de tijd van 12 uur ga ik niet redden, maar binnen de 13 uur moet geen probleem zijn, die marge is nog ruim genoeg.
Zowel onweer als regen komt over de berg en het wordt slechter en slechter.
Als ik eindelijk de straten van Davos binnen kom zie ik vlak voor de baan Aad staan. Hij heeft op me gewacht, wat geweldig en dat ondanks zijn eigen desillusie. Knap van Aad. Top.
Ik hoorde later dat Tiny er ook stond maar logischerwijze met Harald naar de finish is gegaan en dat ook Bertil op me heeft gewacht. Die had er ruim 8 uur over gedaan en heeft al die tijd gewacht, maar kreeg het met de regen te koud en was net weg.
Nog één laatste rondje op de baan en ik heb het gehaald.
In 12.10.33 kom ik eindelijk over de finish, helemaal leeg en misselijk.
Aad haalt mijn tas en draagt veel van mijn natte spullen. Zelf is Aad daarna ook doorweekt.
Met shirt en medaille in the pocket op naar het hotel waar Aad het bad vol laat lopen en ik even uit kan puffen.

Na het bad naar de eetzaal waar de anderen al zitten te wachten.
Aria, Argen en Tiny hebben de 30 allemaal net binnen de 4 uur gelopen en zaten dicht bij elkaar. Hetty heeft de S42 netjes uitgelopen, al had ze het ook knap lastig, maar ze had ruim voldoende tijd over.
Wim heeft de 10 uur net niet gehaald, hij had het ook erg lastig met de warmte en kreeg problemen, hij moest zelfs nog gemasseerd worden.
Harald heeft een keurige 11.55 gelopen en zat een kwartier voor me, een knappe prestatie.
Aad was al bekend, al gaf hij later aan dat hij het nog even wilde proberen, maar de tijd was toen ook al te krap en de pijn te hevig.
Ook blijkt Piet het niet te hebben gehaald. Door het niet kunnen eten of drinken was het niet te doen om, door te lopen, erg zonde, want Piet was niet ver meer verwijderd van de finish. Zonde.
Van eten komt niet veel, ik ben enorm misselijk. Reggy ondersteunt me en brengt me naar onze kamer. Zonder eten of drinken ben ik uiteindelijk gaan slapen, de volgende morgen toch al weer vroeg wakker, al om 6 uur en zelfs trek.
Piet en Aria hebben vroeg ontbeten en zijn al weg, de anderen zijn er nog en ook Bertil is er bij ons bij komen zitten.
Na het ontbijt afscheid genomen van elkaar en wij vertrekken wederom als laatste.
Aad gaat rijden zodat ik de benen wat beter kan strekken. We zouden er uiteindelijk door de vele wegopbrekingen zelfs 14 uur over doen, achteraf Harald en Tiny zelfs nog iets langer, wat een rit.
Maar het was gezellig in de auto, leuke muziek en Aad toch nog steeds vrij positief ondank het niet uitlopen, al hebben we een aantal heerlijke dagen gehad met elkaar. Zeker voor herhaling vatbaar.

Bergrace Trailmarathon Lunteren, 03-07-2016

Na de geslaagde wedstrijd van afgelopen woensdag in Bleiswijk met Pieter Verhoek en Aad, waar Aad en ik de 15 hebben gelopen is het nu tijd voor het serieuze werk, de laatste grote test voor de Swissalpinen nog vier weken en behalve de Ultratrail in Vaals is er niet zo heel veel duurwerk gedaan, zeker niet door mij, Aad loopt vaker in de week, al blijven de lange duurlopen ook uit. 
De laatste in Davos, onze megaloop over ruim 76 kilometer eind juli.
We hebben 3 weken geen dag vrij gehad behalve de zondag, daardoor ook maar 2x per week gelopen op de woensdagen en zondagen behalve vorige week in Waddinxveen, maar toen heb ik op woensdag niet getraind.

Aad en ik hadden ons al vroeg ingeschreven voor de Bergracetrail in Lunteren, een trail over 3 ronden van 14 kilometer en per ronde zo'n ruim 200 hoogtemeters. We hebben het er vorige week op de training nog even over gehad en Harald heeft ook zin om te gaan lopen en zou er over denken. Dat denken duurde niet lang, want Harald gaf het dezelfde dag al door dat hij mee ging.
Op zaterdag belde Wim van der Heiden me op of hij mee kon rijden, hij wilde ook graag de marathon gaan lopen. Nu zijn we met 4, ook allemaal Swissalpine lopers van de ruim 76 kilometer, Piet Wuijster is de vijfde op de langste afstand en is al druk aan het trailen in Zwitserland.
Ik pik Aad en Harald om 9 uur op bij Aad thuis en daarna rijden we naar Benschop om Wim op te pikken, dat is dan rond 9.15 , we hebben een uurtje nodig om er te komen en om 10.10 zijn we gearriveerd. We parkeren de auto een eind weg, het is al vrij druk en we moeten nog een kwartiertje lopen naar de startlocatie.
Als we het terrein opkomen zien we links gelijk 4 dixies en ik stop gelijk om wat gewicht weg te brengen, de anderen lopen door. 
Na het toiletbezoek wandel ik het terrein verder op, op weg naar de grote tent midden in de natuur waar we ons moeten melden. Ik zie en loper naar me toekomen, het is Dirk de Wit uit Dalem, hij gaat de 28 kilometer lopen.
Het is links en rechts al flink modderig na de regenval van de laatste tijd en ook nu hangt er een inktzwarte lucht boven ons. Aad had al op buienradar gekeken en gezien dat het rond de start nog even flink zou gaan regenen. We zien wel of dat gaat komen.
We halen onze startnummers op, Wim schrijft zich nog in, waarna het aantal deelnemers op de marathon slechts 35 telt, erg weinig. Op alle afstanden samen zouden er ruim 600 lopers starten, erg veel, daar had de organisatie geen rekening mee gehouden.
Ik ga op zoek naar water voor in mijn running vest, daar zit een waterzak in waar twee liter water in past. Nergens water te bekennen. Ik vraag het na bij de organisatie, maar nee hoor, geen water. Balen zeg, en nu ?
Ik krijg van Wim nog een flesje met een restant water, dat is tenminste iets, maar veel te weinig.
Inmiddels is het beginnen met regenen en niet zo zachtjes ook. De lopers zoeken beschutting in de tent en het is daar dan ook erg druk. 
Ik zit nog steeds te ballen dat ik niet van thuis water mee heb genomen als ik er op attent wordt gemaakt dat er een mega grote straal water van het dak van de tent stroomt. Wauw, ik pak gelijk mijn waterzak en vul hem al snel met regenwater, toch gelukt, ik heb water voor onderweg.
Ik neem 4 gelletjes mee, wat te eten voor onderweg en mijn fototoestel.
Ik kleed me nu pas om en er wordt al omgeroepen dat we ons naar de start moeten begeven. Door al dat getreuzel zal je zien dat ik nog te laat kom ook. Snel een banaantje, Banaantje? Ik kan hem niet vinden, Aad kijkt ook nog even in mijn tas, maar nee, die blijkt nog thuis te liggen. Dan maar een snelle Jelle. Ik wandel naar de start al etende en als de start klinkt is de snelle Jelle nog niet op, maar ik heb geen haast en ga als laatste op pad.

Al meteen gaat het flink omhoog. Ik haal een paar lopers in en als ik me lekker naar beneden laat vallen in een afdaling loop ik samen met een dame. We komen bij een vrijwilliger die roept dat we terug moeten, we hebben nu al een bordje gemist. We keren terug en ja hoor, foutje bedankt, bordje gemist. Weer als nummer laatst krijg ik een paar flinke klimmetjes en afdalingen te verwerken als we ineens weer bij die zelfde man zijn. Nu wel de goede route genomen, waarna ik zeg dat het daarnet dus veel korter was geweest. De man lacht en zegt dat dit nu net niet de bedoeling is.
Ik heb inmiddels twee lopers achter me gelaten en kom bij een kruising waar 1 lint hangt. Rechtdoor of rechtsaf ? Geen pijl te zien, dan maar rechtdoor. Het is even zoeken voor ik weer op de route zit, was kennelijk toch rechts geweest.
Even later zie ik een pijl voor rechtdoor, maar verder komt niets meer. Ik vraag een dame die met een hondje aan het wandelen is , of er lopers langs zijn gekomen, maar dat blijkt niet zo te zijn geweest. Als ik terug loop komt van de andere kant één van de twee lopers aan die achter me zaten. Weer zoeken we en wandelen toch weer de richting op van de dame met hond, maar niets en we keren weer om. Als we weer een eind terug zijn gelopen komen de eerste lopers van de 28 kilometer er al aan, is een groepje van 5 en ook die lopen onze kant op. Dan moet dat dus toch goed zijn en we keren weer terug en ik loop helemaal door tot aan een weg, maar daar ook geen bewegwijzering. Dat kan dus niet goed zijn. we keren weer helemaal terug en de groep loopt snel voor ons uit en gaat op een gegeven moment ergens links en warempel, in de verte hangt weer een lintje. Dit heeft veel tijd en extra meters gekost en we liggen inmiddels weer ver achteraan. Achteraf blijkt de één of andere geinbodem pijlen weg te hebben gehaald. Hij is fijn.
Het wordt al blubberiger en blubberiger. Mega plassen waar je niet omheen kunt, dan maar er dwars doorheen, nat worden de voeten toch wel.
In een afdaling ga ik zelfs nog onderuit, maar weet dat op te vangen met mijn handen, ik gleed achterover.
We komen weer langs de startlocatie maar gaan daar rechtdoor waarna we de eerste drankpost tegen komen. even snel wat drinken en dan verder.
Inmiddels heb ik de twee lopers weer achter me. Het is een mooi parcours, veel omhoog en omlaag, mooie bospaden. Takken van bomen hangen vaak erg laag waardoor er regelmatig gebukt moet worden. De blubber zit al over de hele zool van mijn Speedcross 3 van Salomon, made in China. Dat is goed te merken, de kwaliteit is toch wat minder. een dunnere zool, al heb ik dat opgevangen met mijn eigen zooltjes, maar ook heb ik al een gebroken veter en het buitenwerk van de schoen vertoont al scheurtjes. 
De speedcross is eigenlijk te smal voor mijn brede voeten waardoor mijn voet samengeknepen wordt en de ballen onder mijn voet een naad vertonen waar een blaar op komt, dat is ook nu het geval, dat loopt niet lekker. Ook heb ik een vergroeiing van mijn knokkel onder mijn grote teen, dat is ook erg gevoelig in zo'n smalle schoen, maar met gewone schoenen is helemaal niet te doen op dit parcours.
Door de zool met modder is er weinig grip op de blubber hellingen en is het net een ijsbaan naar beneden.
Na een mooi stuk bos staan we ineens voor een stuk woestijn lijkt het , het Wekeromse zand is ineens een flink contrast en ook pittig om te lopen. Het mulle zand kost veel kracht. Aan alle kanten halen lopers me nu in, ik denk dat het lopers zijn die 1 rondje van 14 lopen, ze hebben geen waterzak of rugzak bij zich.
Na het zand merk ik ineens dat mijn horloge op pauze staat. Het slangetje met mondstuk van de waterzak heeft precies het pauzeknopje ingedrukt. Dat is jammer, nu weet ik niet precies de afstand en hoe lang dat heeft geduurd. Snel zet ik het horloge weer aan.
Weer volgt een mooi stuk bos met hellingen en afdalingen, deze keer korte glooiingen. Als ik eindelijk bij de finish kom staat mijn horloge precies op 14 kilometer. Een flink stuk omgelopen en het horloge heeft stil gestaan, dat heft elkaar op wat betreft afstand, maar ik heb natuurlijk denk ik wel een kilometer zeker teveel gelopen.
Ik stop bij de finish even om wat te drinken, goed mijn afval weg en ga weer vol goede moed op pad. Ik zie net de huldiging van de 14 kilometer.
Na het zwaarste gedeelte haal ik eindelijk weer een loper in die ik de eerste kilometer ook al net voor me heb gehad.
Als ik verderop verkeerd ga loop ik ook weer bijna een kilometer teveel eer ik weer terug ben op het pad en duurt het weer een tijd voor ik de loper weer heb ingehaald, daarna zou ik hem niet meer zien.
Op dezelfde plek waar ik de vorige keer ben weggegleden gaat het nu ook weer mis en ik beland op de zijkant van mijn kont, de dame achter me zal wel hebben gelachen.
Weer even stoppen bij drankpost 3. Ik giet een bekertje water over mijn hoofd en het zweet druipt er gelijk vanaf, heerlijk. De dame achter de drankpost tafel zegt dat dit niet had gehoeven, want er komt zo regen. Ze heeft gelijk, al snel daarna begint het eerst zachtjes te regenen en later begint het echt hard te regenen.
Het parcours wordt zwaarder en zwaarder. Het is één grote modderpoel. Soms blijkt de plas zo diep dat je er tot over je enkels in weg zakt. Het is zwoegen en ik begin het toch al knap te voelen. De laatste tijd weinig rust gehad en veel gewerkt, het lichaam is moe en dat is nu vooral te merken, ik ben gewoon moe. De benen willen nog wel, maar het lichaam denkt daar anders over.
Ik luister als zo vaak niet naar mijn lichaam en wil door, het lichaam moet maar naar mij luisteren. 
Voordeel van de regen is dat het zand nu minder mul is en dan ook beter is om op te lopen.
Zonder verder problemen kom ik bij de finish na ronde 2 en zie al veel lopers bij de finish staan. Aad, Wim of Harald zie ik niet, die zijn gelukkig door denk ik dan.
Ik stop even, drink wat, zoek naar voedsel in mijn vest en ja hoor, een snelle Jelle met chocolade die ik een keer bij een loopje heb gekregen, die gaat er goed in.
Als ik net ben begonnen met ronde 3 hoor ik de speaker in de verte roepen dat er nog twee lopers moeten komen en of die niet willen overwegen om te stoppen omdat ze na 5 uur en 40 minuten, om klokslag 17.00 uur al gaan beginnen met opruimen.
Ik kijk mop mijn klokje en zie dat dit zelfs voor mij nog een hele toer gaat worden, de vorige ronde ging in bijna 2 uur en nog eens 2 uur zou precies kunnen dan, maar dat ga ik nooit redden, ik ben moe en loop zelfs af en toe te knikkebollen. De ogen willen dicht. 
Ik loop steeds voorzichtiger, maar ook krijg ik steeds meer moeite om mijn voeten op te tillen wat me een struikelpartij oplevert, maar meer dan knietje aan de grond is het niet gelukkig. Als ik bij de drankpost kom zijn ze al aan het opruimen, maar er is nog wel een bekertje voor me. Even verder vraagt een man naar mijn nummer, nummer 4 roep ik en gelijk hoor ik de man telefoneren en roept dat startnummer 4 net voorbij is gekomen en de laatste is . 
De laatste ? Dat zal toch niet, ik heb minimaal 3 lopers achter me, of zouden die zijn gestopt ? Dan hebben ze toch gehoor gegeven aan de organisatie denk ik dan.
Als ik weer bij de woestijn kom zie ik links een loper zitten aan een picknicktafel. Het kan gewoon een hardloper zijn en ik vraag hem of hij ook meeloopt in de wedstrijd. Ja geeft hij aan, maar ik ben moe en neem even pauze en eet een boterhammetje.
Lig je laatste vraagt de loper, die Cock vd Kaaij blijkt te heten. Ik vertel hem dat dit best zou kunnen, al moeten er nog lopers achter me zitten, maar die zijn misschien gestopt.
Even denk ik erover om naast hem te gaan zitten en even een tukkie te doen, maar dat doen we toch maar niet.
Het is nu echt zwoegen om door de inmiddels weer steeds muller wordende zandhopen te komen, maar dat lukt. Na het zand komen weer mooie stukken bos met veel omhoog en omlaag, maar dat gaat wel steeds moeizamer. 
Op zo'n 5 a 6 kilometer voor de finish gaat het mis. Ik ziet een boomstronk over het hoofd, of wat aannemelijker is, ik til mijn voeten gewoon niet hoog genoeg op, ik sla over de kop en beland op mijn rechter zij. Meteen schiet de kramp in beide kuiten door het stoten tegen de boomstronk.
Ik blijf een tijdje zitten, een beetje gedesillusioneerd en probeer de kramp uit de kuiten te krijgen. Na een tijdje lukt dat, ik klim overeind en strompel verder. Nog een stukje duinlandschap en dan nog 4 kilometer door de bossen op weg naar de finish.
Als ik eindelijk de laatste helling naar beneden loop naar de finish zie ik Aad, Harald en Wim al staan, alle nog aanwezige lopers applaudisseren, dat is erg sportief en doet me goed.
De dame die als speaker dienst doet roept om dat Cock va Kaaij binnenkomt, maar corrigeert dat, nee, het is Cor Terlouw, dan heeft hij Cock vd Kaaij ingehaald roept ze.
Dat was ook niet zo moeilijk als hij rustig een boterhammetje zat te eten.
Een zestal minuten later komt ook Cock van de Kaaij binnen en blijken er van de 35 lopers slechts 25 de finish te hebben gehaald.

Wim heeft het geweldig gedaan. Hij heeft ook zo'n 3 kilometer omgelopen en kwam toch uit op een geweldig mooie tijd van 4.46.32, goed voor een 12e plaats. Als hij niet om had gelopen was dat waarschijnlijk de 8e plaats geweest.
Aad heeft het ook keurig gedaan en blijkt maar eens te meer goed in vorm met een tijd van 5.14 20 , Harald liep een mooie 5.32.57 , mijn eindtijd kwam uit op 5.51.22 , mijn slechtste marathontijd ooit, maar het was met recht ook de zwaarste marathon die ik ooit heb gelopen.

Na afloop de ravage bij mijn voeten eens bekijken. Een blaar onder mijn rechter voet, twee grote blauwe teennagels, er hangen links en rechts wat vellen bij, maar geen gekke dingen verder. Geen last van de hamstrings gehad. De hartslag is keurig laag gebleven doordat ik erg langzaam heb gelopen. Met een gemiddeld tempo van 8 minuut 30 per kilometer kan dat ook niet anders. Al met al net eens ontevreden, al moet er een wonder voor nodig zijn om in de Swissalpine binnen de 13 uur de finish te halen. Ik vrees met grote vrezen. 
Met die ijzeren wil en doorzettingsvermogen zit het wel goed, maar dat is bekend. Bij mij gaat veel op karakter.
Ik vind nog een bon voor een paar lange Bergrace Compressie sokken, maar alles is al ingepakt en ik krijg ze niet meer. Ik moet maar een mailtje sturen, dan sturen ze die wel na.
Ik heb ook nog een consumptiemunt, maar ook die is niet meer te gebruiken, ook de bar is al weg. Dan had ik toch wat meer door moeten lopen.

We wandelen weer een kwartier naar de auto en ik bel even naar huis dat ik daar rond 19.00 uur zal zijn.
Ik bleek een misrekening te maken, want ik heb dat kwartier wandelen niet meegerekend. 
Ik breng de anderen thuis en kom zelf thuis om 19.15 na een zware dag.
Marathon 108 zit er weer op.

Midzomeravondloop Bleiswijk, 29-06-2016

Met Aad en Pieter Verhoek op pad, we waren al voor 19.00 uur in de kantine om ons in te schrijven. Pieter doet de 5 kilometer en moet om 19.30 uur starten. Aad en ik lopen de 15 kilometer, die start om 19.45 uur. Aad loopt al een tijd te tobben met zijn knie en ik traditioneel met de hamstrings. Het zal ons benieuwen. Na een rustig begin van beiden merken we allebei dat het best wel redelijk gaat. Aad start wat rustiger in 5.33 , ik open in 5.18 waarna het tempo al snel omhoog gaat naar de 4.45 per kilometer. Dit kan ik vrij makkelijk volhouden. De stukken pal tegenwind gaan iets langzamer, maar zonder moe te worden loop ik eigenlijk met gemak 1.11.30 , verbazend makkelijk eigenlijk na de moeizame Gouwebosloop van vorige week, maar toen was het ook 27 graden en erg benauwd. Met de regen en wind was het "Cor weer "te noemen en liepen we super. Aad heeft na de openingskilometers zo'n beetje hetzelfde tempo weten te lopen en zat slechts goed een minuutje achter me, ook super makkelijk gelopen. Ook Pieter was tevreden met een tijd rond de 22 minuten op de 5 . Na afloop nog even een bakkie gedaan en toen snel naar huis, ik moest ook nog eten. Zondag wacht de marathon in Lunteren.

Midzomeravondloop Bleiswijk

Mijn finish is te zien rond mijn eindtijd van 1.11.43 na ongeveer 5 minuten van het filmpje

Gouwebosloop Waddinxveen, 23-06-2016

Vanavond is het de bedoeling dat ik met Aad en Pieter Verhoek naar Waddinxveen ga om daar de Gouwebosloop te lopen.
Het gaat natuurlijk mega zwaar worden, want het is 27 graden en de luchtvochtigheid is enorm hoog, weer om ergens in de airco te gaan zitten, maar niet om te rennen.
Er is vlakbij een ongeluk gebeurd en alle verkeerd over de Provincialeweg van Bergambacht naar Schoonhoven en andersom is afgesloten. 
Aad zou me op komen pikken in Bergambacht, maar dat gaat dus niet lukken. We spreken af dat in zelf vanuit Bergambacht naar Waddinxveen vertrek met de Spider en Aad en Pieter gaan binnendoor via Vlist naar Haastrecht en zo via Gouda naar Waddinxveen.
We komen bijna gelijktijdig aan en hebben nog alle tijd om ons voor te bereiden.
Het is hemdjesweer en we hebben dan ook een hemdje aan. Bij de start begint het zowaar een beetje te miezeren van ellende, maar veel hebben we daar niet aan.
Het plan is om het heel rustig aan te doen aangezien ik de afgelopen 3 nachten veel te weinig heb geslapen. Het idee is rond de 5.30 per kilometer, maar als ik met Aad meeloop de eerste twee kilometer gaat het me toch te snel, de tijden zitten net onder de 5 minuten per kilometer. Met die warmte is dat te snel.
Aad heeft last van zijn knie omdat hij dinsdag flink is gemasseerd bij zijn pijnlijke knie en dat samen met de warmte is teveel van het goede. Aad wil de boel niet forceren en stopt bij 3 kilometer. Pieter loopt een stuk voor me en gaat voor een 5 kilometer. Zelf sjok ik maar door om de 10 te volbrengen.
De derde kilometer gaat al boven de 5 minuten, de eerste 3 kilometer nog net onder het kwartier, daarna laat ik het tempo flink zakken naar ca. 5.30 per kilometer. Langzaam begint mijn lichaam te wennen, dit komt ook omdat het iets af begint te koelen en het lekker wat blijft regenen.
De laatste kilometer krijg ik nog twee mannen in de smiezen en ik versnel automatisch wat om ze nog in te halen. Dit lukt makkelijk, maar door het versnellen ben ik ook vlak achter een andere loper terecht gekomen. Die weet ik net voor de streep nog in te halen.
Mijn eindtijd is ruim 52 minuten, een slechte tijd, maar gezien de omstandigheden vond ik het wel prima, was weinig lol aan zo. Onderweg een aantal keren bekertjes water over mijn hoofd gegoten om nog enige verkoeling te krijgen. Na afloop eerst een kwartier uit zitten zweten, anders heeft douchen geen zin.
Na afloop met z'n drietjes nog een bakkie gedaan. Pieter was best tevreden met zijn tijd en had ook wel lekker gelopen, hij kan blijkbaar beter tegen dit weer.
Na het bakkie weer op weg naar huis. In het begin dreigend voor onweer en regen, maar toch de kap eraf. Vanaf Gouda begon het te regenen, maar zolang je blijft rijden merk je daar in de Spider niets van. Richting Bergambacht begon het ook wat te onweren, maar tot thuis nog weinig last gehad van het weer.

Koppelloop Avantri, 17-06-2016

Vanavond verrassend toch nog meegedaan met de Arie Visser Koppelloop over 3000 meter.
Vooraf gezien de drukte op mijn werk heb ik geen hoop op deelname aan de koppelloop van 3000 meter op onze baan, georganiseerd door Arie Visser.
Aan het einde van de middag stuurt Aad me een berichtje of ik nog meedoe met de koppelloop. Ik geef aan dat het te druk is en dat ik het niet ga redden. Ik had net wat snacks op zoals we dat vrijdag als afsluiting met ons personeel regelmatig doen, ook nog mijn laatste boterham en een krentenbol naar binnen gewerkt, dan kan ik nog even doorgaan voordat ik naar huis ga.
Ik krijg weer een berichtje van Aad, jammer. Ik bedenk me ineens dat Aad wellicht met mij had willen lopen en dat hij nu geen maat heeft, dat is wel sneu. Ik geef aan dat Aad me dan maar even aan moet melden. Je maat is al bekend is het antwoord, dat is logisch, dat is Aad natuurlijk.
Om 19.10 ga ik naar huis, om 19.15 stap ik thuis naar binnen, om 19.20 ben ik omgekleed en stap in de auto. Een paar minuten voor half 8 arriveer ik op de baan. Arie stelt de start een kwartiertje uit en ik zie nu ineens mijn partners bij de koppelloop, het is niet Aad, maar een snelle jongen, Levi de Bruijn. Levi is erg fanatiek en staat al op spikes in de startblokken.
Mijn eten zit nog hoog en voelt niet goed met zulke korte rondjes. Het maakt niet uit op een lange afstand, maar nu heb ik duidelijk teveel gegeten. Levi loopt 1600 meter en zal beginnen, ik loop er 1400 en sluit af met de laatste 200 meter.
Er zijn slechts 8 koppels, te weten twee hele sterke koppels met Remco en Patrick Roest en het duo Rik en Tim Schenk. Remco en Patrick zijn verreweg het sterkste.
Als derde is daar het duo Derk Roest en Wim van Beuzekom, Aad en Janet, Ab en Mandy, Koos en Astrid en Arie en Anne.
Na een flitsende start is het Levy die zelfs als derde de 400 meter aflegt, nog ruim voor Wim van Beuzekom waarna ik als slak het overneem. Eerst een paar pijnscheuten in de heupregio voordat ik op gang kom, beetje zwoegen en puffen, het is benauwd en mijn eten zit me dwars. het duurt dan ook niet lang voordat Derk me in weet te halen. Ik geef weer over aan Levy die toch weer knap Wim weet in te halen waarna ik me weer in laat halen door Derk waarna we hen niet meer in zicht krijgen. Ik ben verreweg de zwakste schakel vanavond. De gaten die ik laat vallen zijn voor Levy niet meer te overbruggen en ook het tempo van Levy zelf zakt steeds wat verder in, hij is duidelijk van het kortere werk. Mijn tempo blijft vrijwel gelijk, maar is te langzaam.
We zijn wel ruim sneller dan de nummer 5 Anne en Arie, maar komen ver achter Wim en Derk binnen als 4e.
Mandy en Ab worden 6e, voor Aad en Janet en Koos en Astrid.
Het was toch wel leuk om mee te maken, al is het niet iets voor mij. Ik moet te snel en geforceerd lopen.
Het is jammer dat er niet meer lopers waren die deze loop wilden lopen. Is toch bij de eigen vereniging, goed voor de gezelligheid en om je eens te meten met anderen. Ik hoop dat er volgend jaar wat meer animo zal zijn.
Na afloop kregen de deelnemers van Arie Visser nog een lekker ijsje, wat er met dit benauwde weer lekker in ging.

Estafetteloop Lekkerkerk, 5 juni 2016

Na het zware afgelopen weekend heeft mijn lichaam toch tekenen gegeven van ongemak. Flink verkouden, veel hoesten, was duidelijk te diep in de reserve gegaan en de weerstand was opgebruikt.
Op dinsdag toch wezen skeeleren, op woensdag 9 km met Aad en Janet gelopen, onverhard zelfs en op donderdag wezen zwemmen. Langzaam krabbelde ik weer op en dan staat er vandaag weer wat leuks op het programma. De estafetteloop in Lekkerkerk.

De estafetteloop is een loop waarbij teams van 2 of 4 lopers rondjes lopen van 1,13 kilometer, 1 uur lang of 2 uur lang. De locatie is sportpark Weydehoeck.
Mandy heeft ons team samengesteld, we lopen met Mandy, Janet, Cécile en ikzelf. Nu nog een naam. Gekscherend wordt al geopperd Cor's Angels, maar dat is wel een beetje TE. We kiezen uiteindelijk voor Girlpower with a men (zou eigenlijk met een a moeten dacht ik).

Mandy pikt me even voor half 10 op en om 9.45 uur zijn we er al, ruim voor de start om 10.30 uur, is weer eens wat anders.
Het is nu al erg warm en we kiezen voor het "Cor shirt" hemdje. Cécile heeft alleen het gewone shirt en heeft dat aan.
Ik zie het team van Arie Visser lopen met een grote ringsleutel en hoor dan dat het de bedoeling is dat we een origineel voorwerp kiezen om aan elkaar door te geven bij deze estafette. Naast de ringsleutel zie ik een klerenhanger, een voorzittershamer, een banaan, trommelstokken en nog veel meer aparte attributen. Even in de tas graaien en ja hoor, we kiezen voor een zooltje uit één van mijn nieuwe schoenen die ik vandaag ga proberen, daar leg ik mijn eigen zooltjes in. Het zooltje is makkelijk aan te geven en lekker licht.
We starten in alfabetische volgorde Cor-Cécile-Janet-Mandy, al denk ik dat Cécile dan voor me had moeten zitten.
We lopen eerst met een groep een rondje in en we merken dan al dat het erg warm is, er is ook nergens een plekje schaduw, alleen onder de tent bij de start.
Het eerste rondje van 1,13 kilometer gaat binnen de 5 minuten en het rondje is nog best leuk. Vanaf de start voor de kantine richting de Kerkweg over de grindpaadjes, dan parallel aan de Kerkweg en daarna rechtsaf en door het gras en onverharde weer terug op de paden richting de kantine, het grasdijkje over en dan zie ik Cécile al klaar staan.
Het is echt warm, het zweet gutst van mijn lijf. Eerst de kop maar eens onder de kraan, goed drinken en daarna even de schouders goed insmeren. De schouders zijn normaal bedekt door het shirt, maar met zo'n hemdje niet.

De organisatie is perfect. We kunnen alles vragen wat betreft drinken en het kost niets. Koffie, thee, frisdrank, etc. Er liggen diverse koeken op de bar die we zo kunnen pakken. Ook de inschrijving kost niets en er zijn ook nog prijzen geregeld in de vorm van taarten, tompoezen, flessen wijn, etc. 
Er is ook niets aan het toeval overgelaten, alles was tot in de puntjes geregeld. Het was ook reuze gezellig met al die bekenden.
Het aantal Avantrianen viel wel tegen. Naast ons viertal waren daar dan nog Arie Visser, Nico vd Heuvel, Ab en Liesbeth. Wellicht voor volgend jaar leuk om daar met meer Avantrianen naartoe te gaan.

De wissels gaan snel met zo'n kort rondje en iedere keer voel ik dat de benen moeizamer aan lijken te voelen hoewel dat niet te zien is in de tijden, er zit zelfs een rondje bij van 4 minuut 25 en een doorkomst op de kilometer van 3.53
We hadden een picknick kleedje meegenomen en zaten daar heerlijk op of net naast. Het was erg gezellig en de tijd vliegt dan voorbij.
De krikkemikkers met blessures hielden zich goed. Zelf geen last gehad, Janet en Cécile volgens mij ook niet. Mandy had geen blessure en liep verder ook prima.
We liepen allemaal lekker en ook de wissels verliepen allemaal goed.
We hebben enorm genoten van het evenement en toch ook wel van het mooie weer tijdens het wachten. Iedereen zat lekker langs de baan op het gras en genoot zichtbaar.

Na de prijsuitreiking krijgen we van Ab nog een aantal Tompoezen van hun prijs en die gaan er lekker in.
Cécile en Janet gaan naar huis. Mandy en ik gaan nog even douchen alvorens naar huis te gaan na een heerlijke ochtend/middag.
Ook dit is zeker voor herhaling vatbaar.

X-Trails Vaals, vierde etappe, 29-05-2016

Na de nighttrail voel ik me ellendig. Ik lig eerst een klein uurtje ellendig op bed te wezen, ga dan als laatste douchen en knap dan toch iets op. De witte kleur trekt wat weg en ik drink voorzichtig nog wat en eet een paar zoute stengels, lees nog in een hardloopblad en we gaan allemaal best wel laat naar bed. Het heeft ook geen zin om erg vroeg te gaan na zo'n inspanning denk ik, dan ben je nog helemaal hyper.
Geheel tegen de verwachting in slaap ik goed, zelfs wel 6 uur en ik voel me best redelijk. Of ik in staat ben om 39 kilometer te trailen is weer een ander verhaal, maar ik heb er wel weer wat hoop op en wil het wel gaan proberen. Bekeken is waar ik een stuk af kan snijden om eerder terug te gaan en dus korter te lopen, die optie heb ik in ieder geval.
In het klassement na 3 etappes staan nog 53 lopers. De meesten doen vandaag de 38 kilometer, een paar de langste afstand, de 60 kilometer. Alleen met de 38 kilometer maken ze een totaalklassement op, al zijn we daar helemaal niet mee bezig.
Voorafgaande aan deze afstand ligt van ons Aad op kop, gevolgd door John. Ik lig daar net weer wat achter op de voet gevolgd door Piet en Robert zit daar een stukje achter. 
Het zal vandaag zwaar gaan worden met maar liefst ruim 1100 hoogtemeters. 
John, Piet en Aad zijn er al meteen vandoor, Robert loopt wat voor me en ik hobbel daar rustig wat achteraan, bevreesd voor wat gaat komen. Ik besluit op het gemak foto's te gaan maken, ik neem er de tijd voor. Robert blijft de hele tijd net voor me lopen en als we een paar aardige afdalingen hebben begin ik me beter te voelen. Er is vandaag ook geen zon en de temperatuur is een stuk prettiger nu, er staat zelfs een windje. Het is nu helemaal mijn parcours. Ik daal met een flinke vaart en kan op het vlakke en klimgedeelte goed mee met iedereen. 
Ineens zie ik Aad die onderweg staat te plassen en daarvoor ook John en zie Piet helemaal niet ver voor me lopen. Wonderbaarlijk denk ik dan, ik kan ze zelfs goed volgen.
Het blijft aardig mijn terrein en ik laat al snel Aad en John achter me en haal zelfs Piet in. Als de hellingen wat minder steil worden komen we allemaal weer bij elkaar en heb ik moeite om de groep te volgen en moet steeds een gaatje laten vallen, mede doordat ik regelmatig foto's loop te maken. Dat is toch iedere keer stoppen, toestel pakken, weer opbergen en versnellen om er weer bij te komen. Dit kost kracht en tijd, maar ik heb geen haast, ik ben al lang blij dat het toch boven verwachting goed gaat na gisterenavond.

Het parcours is prachtig. Dan weer pittige klimmetjes en snelle afdalingen, dan weer veel groen en smalle paadjes met omgevallen bomen waar we overheen moeten, geweldig om hier te lopen. Als we allemaal in gedachten in een treintje lopen blijkt dit treintje verkeerd te gaan. In plaats van rechtsaf lopen we rechtdoor, ik als laatste. Er loopt er één verkeerd (en deze keer was het niet John) en we lopen er allemaal als kuddedieren achteraan.
We keren weer om en hebben zo toch wel een kilometer verkeerd gelopen. Piet en Robert maken er een beetje een leuke strijd van en ik roep gekscherend tegen Piet dat Robert ons nu wel weer heeft ingehaald waarop Piet roept, nee toch ? John geeft aan dat Robert er veel verder achter zat en dat dit nog niet het geval zal kunnen zijn.
We lopen verder en ik merk dat het tempo iets langzamer lijkt te gaan of dat ik zelf sneller ben gaan lopen en me beter voel, het gaat makkelijker nu.
Ik sluit aan en als er een serie van afdalingen begint ga ik er serieus vandoor. Met die snelle afdalingen heb ik het reuze naar mijn zin, wat daarna komt zien we dan wel weer.
Als ik zo een aantal kilometer verder ben na wat klimmetjes en afdalingen zie ik warempel inderdaad Robert voor me lopen samen met Cindy, een loopster waar hij de verdere etappe samen mee zou lopen en met Willem van der Vaart die ook eerst in ons groepje zat en ook verkeerd was gelopen.
Ik blijk ook sneller dan Robert en Cindy te gaan en samen met Willem gaan we verder. Weer volgen wat pittige afdalingen en ik laat Willem achter me. Ik zie nog wel zijn vrouw staan die een foto maakt.
Nu breken er hele zware beklimmingen aan waar geen eind aan lijkt te komen. Ik kijk soms vertwijfeld omhoog en vraag me af hoe ik ooit boven kom. Er komen wandelaars van boven die aangeven dat ik er bijna ben. Als ik eindelijk boven ben is het nog een paar kilometer relatief vlak en komen we weer aan bij de toren van het drielandenpunt in Vaals waar we tussen de 5 en 6 kilometer ook al langs waren gekomen, nu zitten we denk ik rond de 16 kilometer, 17 met de extra gelopen kilometer, nog ruim 20 te gaan, pfffff.
Bij de toren is een drankpost waar ik wat eet en drink en ook mijn waterrugzak (camelbak) weer bijvul. De misselijkheid is weer in alle hevigheid terug gekomen en ik neem ook twee bekers cola. Van Piet heb ik ooit begrepen dat cola hem over het dode punt heen heeft geholpen bij de Swissalpine.
Jullie gaan nu weer flink naar beneden zeggen ze bij de drankpost, dat moet natuurlijk ook wel na zo'n klim, maar dat duurt eigenlijk helemaal niet zo lang, want de klimmetjes volgen elkaar snel na elkaar op.
Vreemd genoeg heb ik geen enkele last van mijn hamstrings en ik kan netjes mijn weg vervolgen zonder problemen. Het is zwaar, maar het is te doen. Ik voel wel langzaam de vermoeidheid toenemen na de eerdere drie trails en de misère van gisterenavond, maar ik ga toch door om hem uit te lopen.
Top 29 kilometer gaat alles goed en is het voornamelijk genieten en veel foto's maken. Vreemd genoeg zie ik de anderen nog niet komen ondanks het tijdverlies van de foto's. Kennelijk doen ze het rustiger aan of zijn ze ook moe, maar het is nog best lang en ze zullen ongetwijfeld meer over hebben.

In kilometer 30 krijg ik een soort kramp in het linker bovenbeen en moet ik juist op de vlakke stukken meer gaan wandelen, bergaf gaat nog steeds super en bergop wandel ik net als de meesten. De kilometertijden gaan nu wel omhoog, er zit er zelfs één bij van net boven de 10 minuten, al is dat met drankpost waar ik goed de tijd heb genomen, wat foto's heb gemaakt en ook weer een beker cola heb gedronken.
Iedere keer als je denkt dat je alle klimmetjes wel hebt gehad dan komt er weer een megaklim aan. Het lichaam is nu volledig gesloopt en loopt een beetje op de automatische piloot, ik snak naar de finish. Het genieten is nu over en het is echt blik op oneindig en verstand op 0 (dat stond al op 0 volgens sommigen :) )
Eindelijk zie ik het bord staan met nog twee kilometer. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar ik ga het halen, ruim binnen de gestelde termijn van 6 uur. We lopen nu nog een vervelend stuk door een hellend weiland met allemaal kuilen en hobbels waar je goed uit moet kijken, zeker als je zo moe bent. Dat bordje met nog twee kilometer bleek niet te kloppen, want het duurt 1300 meter voordat het bordje met nog 1 kilometer verschijnt. Het is nu bijna alleen wandelen geblazen, de benen willen niet zo best meer vooruit. Als de kilometer om is blijken we er nog lang niet te zijn, het is nog een paar honderd meter. Als we er bijna zijn hoor ik ineens Brenda achter me roepen. Ze doet de 11 kilometer en komt me achterop en moedigt me aan en vraagt me of ik haar naar de finish wil slepen, maar het is natuurlijk andersom. Ze motiveert mij juist om nog even alles op alles te zetten en te finishen. Dit lukt net. meteen na de finish laat ik me op de stoep zakken en blijf daar doodop een tijd liggen. Tot mijn verwondering zie ik ook John bij de finish staan, hij ziet er al fris, gedoucht en omgekleed uit. John was ook moe en is gestopt bij de toren bij het drielandenpunt in Vaals en is het laatste stuk op het gemak terug gelopen. Zonde, maar wel begrijpelijk als ik kijk hoe verrot ik zelf nu ben.
Brenda en John nemen me tussen hen in mee naar binnen in het restaurant en zetten me neer op een pluchen bank die meteen drijfnat is van het zweet en water, maar ik ben te moe om daar op te letten.
Terwijl ik daar zo lig en hang op de bank arriveren ook Piet, Aad en Robert in die volgorde, ook ruim binnen de 6 uur.
Ze tillen me op uit de bank en ik sjok tussen de anderen in naar ons huisje waar ik ook weer even neerplof op de grond. Onderweg komen we Werner Noorlander nog tegen die vandaag ook heeft gelopen.
Als ik eindelijk weer ben bijgekomen en een douche heb gehad komt de kracht weer terug.
Het besef dat ik het toch heb gehaald overheerst boven de vermoeidheid van mijn lichaam.
Er bleken achteraf maar 21 mannen in het klassement te zijn binnen gekomen waarvan wij 17e, 18e, 19e en 20e zijn geworden, Aad, ikzelf, Piet en Robert met kleine verschillen. Zeven dames hebben het geheel uitgelopen, bijna de helft is de laatste etappe of niet gestart of uitgevallen. Het was dan ook mega zwaar.
Brenda liep vandaag de 11 kilometer Vaalserbergtrail in 1.27.57
Nico Koppe heeft de 60 kilometer gelopen in 7.06.53 , een prachtige tijd.

John en Brenda gaan al vrij snel naar huis en bedanken ons voor het reuze gezellige weekend. Wij nemen nog het restant van de soep en drinken wat waarna we alle spullen bij elkaar gaan zoeken. 
Robert en Piet gaan er nu ook vandoor, Aad en ik nemen de rest van de spullen mee.
Het is nu slecht weer om met de Spider terug te rijden en het dakje blijft dan ook dicht.
Onderweg stoppen we voorbij Den Bosch nog even om een maaltijd te eten bij de Burger King bij wegrestaurant De Lucht. Weer neem ik bij de maaltijd cola tegen de misselijkheid en dat helpt wat.
Aad lijkt nergens last van te hebben en ziet er toch veel frisser uit, al geeft hij aan dat hij ook best moe is.
We rijden nu naar huis, tanken nog een paar liter bij voor alle zekerheid om niet met een lege tank te komen staan en rijden zonder problemen naar huis. Ik zet Aad af in Schoonhoven en kom moe maar zeer voldaan thuis na een geweldig mooi weekend.

Maandagmorgen kon ik mijn bed bijna niet uit komen, alles deed zeer en ik was erg moe. Gedurende de dag goed gedronken, maar ik hoefde alleen in de avond maar te plassen. Dinsdag hetzelfde verhaal, wat aangeeft dat ik véél te weinig heb gedronken dit weekend en mede daardoor zo enorm vermoeid ben geraakt en wellicht ook misselijk. Ik had nota bene zoutpillen bij me en ben ze vergeten te nemen. Weer een leer voor een volgende keer.
Als deze trail er volgend jaar weer is ga ik zeker kijken of het weer mogelijk is om mee te doen. Ik vond het een super weekend en verheug me nu ook al op de Swissalpine eind juli.

Pfff, wat een strijd. Ik heb het gehaald maar ben aan het einde van mijn latijn. Brenda sleept me over de finish

X-Trails Vaals tweede en derde etappe, 28-05-2016

Na de proloog is het zaak om goed te rusten en zien te slapen. In 2013 weet ik nog goed dat ik de eerste nacht helemaal niet heb geslapen en de tweede nacht erg slecht.
Ook nu ging het uiterst moeizaam. Het gaat van kwaad tot erger. Op je rug, op je ene zij, dan op je andere zij, tegen jezelf zeggen dat je moet slapen, maar niets werkt. Waar ligt dat nu weer aan ? Ik blijk veel te weinig te hebben gegeten na het lopen en voel een knorrende maag. 
Om 1 uur slenter ik naar beneden en pak een krentenbol. Nog niet slapen, om 2 uur neem ik mijn banaan die ik nog bij me had. Om half 3 hoor ik beneden een piep van de vaatwasser die ik had aangezet en die nu klaar was, daarna is het ineens half 7 en heb ik toch zo'n 4 uurtjes geslapen, het is een wonder.
Voor 8 uur ben ik het eerste beneden en zet alvast de borden met bestek klaar. Ik neem een flinke schaal cornflakes en daarna nog een paar boterhammen. Ik moet flink eten, want vandaag staat er een trail van ruim 25 kilometer op het programma. 
Ik kijk naar buiten en zie dat het een beetje mistig is, super, tenminste geen zon.
Als iedereen klaar is wandelen we naar de start die op het Landal park is net als de etappes 3 en 4, dat is wel lekker. Geen gereis en geen gezeul met spullen.

In het begin lopen we op het gemak. John is er al meteen vandoor. Aad, Piet, Robert en ik lopen met elkaar op. Brenda loopt deze etappe niet.
Ondanks de korte nacht voel ik me best goed en versnel wat bij de afdalingen. Het weer is super en ik voel me in mijn element.
Het gaat zo lekker dat ik even later John bij weet te halen en we lopen even samen. John heeft dorst en ik heb gelukkig een bidon op mijn rug hangen en geef John wat te drinken. 
Het parcours begint wat vlakker te worden, we lopen meer open over weilanden en akkers en ook de mist maakt plaats voor zon. Meteen knapt er weer iets bij mij en de benen gaan langzamer bewegen, het tempo zakt. Ik zal er nooit wat mee krijgen, met de zon. Zo'n X-trail in de winter lijkt me wel wat.
John loopt langzaam steeds verder bij me vandaan, maar ineens komt John met twee lopers van links vandaan terwijl het parcours rechtdoor gaat. John is verkeerd gelopen en de anderen zijn hem gevolgd. Even loop ik met dit groepje, maar het gaat me veel te snel en ik ga verder in mijn eigen tempo. 
Bij de drankpost neem ik goed de tijd en als ik weer wil vertrekken komt Aad me achterop. Ik ga weer verder en even later komt Aad me voorbij. Ik ga niet mee maar volg in mijn tempo, Aad loopt in het zijne. 
We laten het vlakkere weer achter ons en krijgen weer meer hellingen en bossen. Meteen gaat het al weer beter en ik krijg er weer lol in. In een afdaling haal ik Aad bij en we wisselen elkaar regelmatig af. 
Als we een flinke afdaling krijgen geef ik heerlijk gas en voel me weer super. Aad neemt minder risico en is in de afdaling wat minder snel zodat er een aardig gat ontstaat. Ik neem onderweg nog wat foto's en als we in de laatste twee kilometer zitten en we een lange klim hebben hoor ik Aad achter me in gesprek met een andere loper. 
Het geluid van Aad en de andere loper wordt luider en ik hoor ze dichterbij komen. Als we de laatste klim hebben gehad is het laatste stuk weer wat vlakker naar de finish. Aad komt me voorbij razen en ik kan absoluut niet volgen. De andere loper ook niet, die ziet er "verrot" uit. Het laatste stukje gaat weer naar beneden en ik geef nog flink gas maar kom net te kort om samen met Aad over de streep te gaan.
John is er al even, in een mooie tijd van 2 uur 24, Aad en ik lopen 2 uur 34, Piet komt net voor Robert binnen en beiden lopen in de 2 uur 46
Het is zonovergoten en niet echt lekker om te rennen. We begeven ons naar ons huisje en moeten zien dat we ons zo goed mogelijk herstellen voor de Nighttrail van vanavond om 22.15 uur.
Na een lekkere douche zien we er allemaal weer fris uit. We eten alvast een kom van de soep van Marja, een radler 0% erbij en links en rechts wordt gegeten en gedronken om de hoeveelheden weer aan te vullen.
De anderen gaan buiten in het zonnetje in het gras liggen, zelf ga ik op bed liggen in de hoop om nog wat te slapen, maar dat lukt natuurlijk niet.
De middag kruipt voorbij als je wilt slapen en dat lukt niet, maar ik maak mijzelf wijs dat mijn lichaam dan in ieder geval rust.
Brenda regelt een heerlijke pastamaaltijd voor ons, er is ruim voldoende. Ze maakt daar nog een overheerlijke salade bij ook. Er wordt goed van gegeten. Mijn mega berg op het bord moest op en dat lukte ook. Honger heb ik voorlopig niet meer.
Nico Koppe is ook op bezoek gekomen en eet met ons mee. Hij gaat morgen de 60 kilometer lopen bij de Vaalserbergtrail waar wij de 38 gaan lopen en Brenda de 11 kilometer.
Onze buurman van het huisje naast ons hoort onze gezelligheid en meld zich bij ons. Hij zou ook graag mee gaan doen met de nighttrail maar heeft geen lampje bij zich en vraagt of wij wellicht een reservelamp bij ons hebben die hij zou mogen lenen.
John heeft nog een oud lampje dat maar heel summier licht geeft, maar hij is er super blij mee en besluit ook mee te gaan doen vanavond.

Het gaat langzaam tijd worden om ons om te kleden en te kijken wat we aan gaan trekken en meenemen.
Zelf twijfel ik even of ik de speedcrossjes aan moet trekken, maar het is droog geweest, dus ik besluit mijn normale schoenen aan te trekken. Als lamp heb ik de Petzl Nao die John ook net heeft aangeschaft. 
Als we klaar zijn wandelen we met z'n zessen naar de start. Ik merk al snel dat ik me eigenlijk helemaal niet goed voel. Heb ik teveel gegeten ? Iets verkeerds gegeten ? Wat gebeurd er nu ? Was het de zon ? De hersteldrank bij de finish van etappe 2 ? De andere dingen die ik bij de finish heb gegeten ? Ik weet het niet, maar voel me steeds beroerder worden.
Bij de start besluit ik het rustig aan te doen, maar blijkbaar denken de andere maten er ook zo over, want ze lopen maar net voor me. Bij de eerste de beste helling haal ik hen dan ook in en probeer toch te genieten van deze trail waar ik me zo op had verheugd. Dit zou voor mij het hoogtepunt moeten worden van het weekend, maar het werd een desillusie.
Na een kilometer of drie wordt ik steeds misselijker en voel me wit weg trekken. Piet komt me achterop en blijft even achter me hangen. Ik geef aan dat ik misselijk ben en dat hij maar moet gaan en Piet schiet me met een noodgang voorbij. Niet veel later komt Aad me ook voorbij. 
Het gaat steeds slechter en slechter. Tot 8 kilometer kan ik het tempo nog enigszins volhouden, maar daarna moet ik overgeven. Het tempo zakt van onder de 6 minuten per kilometer naar een tempo tussen de 7,5 en 8 minuten per kilometer. De gang is er helemaal uit en de ene na de andere loper komt me voorbij. Even heb ik de hoop dat ik de ellende kwijt ben en weer zal kunnen rennen, maar opnieuw moet ik langs de kant en moet overgeven.
Ik loop daar een beetje ontredderd rond en snak naar de finish, maar dat duurt nog een hele tijd.
Ronald Tertoolen komt me voorbij. Die zag er na de finish vanmiddag erg slecht uit en kapot, maar hij is nu toch wat fitter dan mij. Robert haalt me in en vraagt wat er mis is. Ik geef aan dat ik heb overgegeven en hij loopt verder. Robert is ook verre van fit, maar loopt verder nog redelijk goed. John loopt deze etappe samen met Brenda en die zitten nog achter me.
Als ik uiteindelijk binnenkom weet ik niet hoe snel ik moet gaan zitten, een illusie armer. Het eerste dat ik roep is dat ik morgen niet ga starten. Ik had nu ook beter uit kunnen stappen, dit leek nergens naar.
Aad heeft super gelopen en heeft Piet zelfs nog ingehaald. Aad liep 1 uur 31, Piet bijna 1 uur 34, Robert 1 uur 37, ikzelf 1 uur 47, John en Brenda 1 uur 55.

Sjokkend tussen de anderen in gaan we terug naar het huisje, snel douchen, nog wat drinken en dan naar bed, want om 11 uur wacht de laatste etappe.
De anderen praten op me in dat ik toch gewoon moet starten en anders de 11 kilometer mee kan lopen met Brenda, zonde om helemaal niet meer te starten. Ik besluit dat af te laten hangen van mijn wel of niet nachtrust. De misselijkheid is wel iets gezakt, maar ik voel me nog steeds belabberd.
De anderen zien er allemaal nog fris uit, hoewel Robert ook best vermoeid oogt. Aad en Piet gingen vanavond als een jekko en lijken niet te stoppen.
We gaan het morgen zien, de mega lange en zware Vaalserbergtrail.

X-Trail Vaals eerste etappe, 27-05-2016

Dit weekend staat in het teken van de X-Trails in Vaals, een weekend waarin de lopers maar liefst vier etappes lopen en totaal 88 kilometer afleggen. 
Na de editie van 2013 waaraan Piet Wuijster, Robert Hoek en ik toen aan mee hebben gedaan is dit inmiddels de derde editie. Vorig jaar heb ik hem voorbij moeten laten gaan vanwege flinke blessures.
Ook nu zal het niet mee gaan vallen. Iedere keer als ik een lange afstand loop heb ik een week herstel nodig en die krijgen we nu zeker niet.

Op vrijdagmiddag 27 mei vertrekken Aad en ik met de Fiat Spider met een heerlijk zonnetje naar Vaals. Piet en Robert reizen samen. We hadden met hen mee kunnen rijden, maar we gaven de voorkeur aan open rijden met de Spider. John en Brenda van der Linden maakten ons zestal compleet als bewoners van een Landal huisje in Hoog Vaals, huisje nummer 133.
Onderweg bij Nederweert stoppen we nog even bij een wegrestaurant voor een bakje koffie. John en Brenda rijden ons daar dan voorbij. Piet en Robert zijn al gearriveerd en zitten al aan een biertje.
We arriveren netjes op tijd net na John en Brenda en verwelkomen elkaar. Dit gaat een gezellig weekend worden, we verheugen ons erop.
De spulletjes worden uitgeladen. Brenda en John hebben een slaapkamer beneden, Piet en Robert een kamer boven en Aad en ik een kamer boven.
Het is best een leuk en compleet verzorgd huisje, dat gaat zeker goed komen.
We laden alles uit en parkeren de auto's buiten het park op het grote parkeerterrein en doen gelijk wat inkopen.

Weer terug in ons huisje gaan we lekker buiten zitten, het is lekker weer, al geven ze wel regen en onweer op vanavond. Er is zelfs een code oranje. Weerman John Pelleboer leest het weerbericht voor en ik verheug me al op een lekker pak regen, daar is niet iedereen even blij mee.
We krijgen lekker een kom soep, gemaakt door Marja, de vrouw van Robert. De soep smaakte prima, ook het nodige zout was toegevoegd.
Iedereen maakt zich klaar voor de eerste etappe vanavond, een proloog van 8 kilometer. Als we klaar zijn wandelen we naar het parkeerterrein en stappen met 6 man in de auto van Robert. Brenda bij John op schoot. Het is gelukkig niet zo ver naar de startlocatie, de Wilhelminatoren op het drielandenpunt. De start is om 19.30 uur.
Bij aankomst zie ik al meteen bekenden, Ronald Tertoolen en zijn vrouw Reny. Leuk dat ze er ook zijn. Reny loopt alleen zondag, Ronald loopt wel het hele weekend.
We melden ons bij de organisatie en ontvangen een heel stevig startnummer die we het hele weekend dienen te gebruiken, ook krijgen we een buff, een oranje opvouwbare drinkbeker voor de posten onderweg, een routeboek en een mooi Asics jasje/vest. Voor de mannen een grijze, voor de dames de keuze tussen oranje of lichtgeel.
Robert en Piet lopen zich al flink in, de anderen volgen dan ook maar en we dribbelen een beetje in.
Ze maken nog een leuke groepsfoto van ons, we geven de autosleutel af aan Reny Tertoolen en we begeven ons naar de start.
Het is redelijk droog, maar af en toe een spatje. Niet het weer wat was opgegeven helaas, dat zat een heuvel verder. Daar was de lucht inktzwart en hoorden we het rommelen.
Het parcours was redelijk droog, daarom maar gekozen voor de gewone schoenen en geen speedcrossjes.

Ik heb er erg veel zin in en ga al meteen lekker van start. Misschien wat te snel, maar het voelt goed.
Van ons groepje is John de eerste, ik ben nummer twee, maar de anderen zijn wellicht verstandiger en starten wat rustiger.
Ik loop een heel stuk mee met Ronald Tertoolen. We wisselen elkaar af. Er zitten best pittige klimmetjes bij en we ontkomen er niet aan om stukjes te gaan wandelen als het erg steil wordt.
We maken zelfs 295 hoogtemeters op zo'n relatief korte afstand van 8 kilometer.
Op de laatste pittige helling gaat Ronals Tertoolen me voorbij en ik laat hem gaan, ik heb geen zin om me kapot te lopen om een paar seconden sneller te zijn.
Als we bij de finish komen moeten we het hek van de Wilhelminatoren door en moeten we al de trappen omhoog omdat de finish op de top van de toren ligt. Dat is nog best een pittige trap. Aanvankelijk neem ik de eerste trappen dribbelend, maar besluit toch af en toe een stukje te wandelen.
Ik kom boven in 50 minuten en 12 seconden. Ik hoef niet lang te wachten op de anderen.
John heeft erg snel gelopen en is minuten voor me binnen gekomen.
Aad, dan Piet en daarna Robert zitten vrij dicht achter me en we hebben het allemaal reuze naar ons zin gehad. Was een leuke proloog.
Nu is het nog even wachten op Brenda. Haar eerste trail en ze doet het prima. Ook Brenda heeft het naar haar zin gehad en komt zonder problemen boven. Niet teveel naar beneden kijken ivm hoogtevrees, maar dat gaat allemaal goed.
We praten nog wat na, we eten en drinken nog wat. We kleden ons een beetje om en wurmen ons weer in de auto en gaan terug naar ons huisje.
In het huisje nog wat eten en drinken en om de beurt lekker douchen.
We maken het niet te laat, want morgen is er weer een zware dag met een marathon verdeeld in een ochtendetappe van ruim 25 en een nighttrail van ruim 16 kilometer. We moeten goed uitrusten om morgen fit te zijn.

Hemelvaartsdagloop Lekkerkerk, 05-05-2016

Vandaag staat in Lekkerkerk traditioneel de Hemelvaartsdagloop op het programma. Het belooft zeer warm te worden voor de tijd van het jaar en dus zeker geen Cor weer.
Nog even getwijfeld om dan maar de Hanepoelloop in Rijpwetering te gaan doen. Liever een rustige halve marathon dan een snelle kortere loop met rondjes, maar de gezelligheid met de vele clubmaatjes geeft de doorslag.

Aad pikt me om 9.50 uur op en heeft ook Pieter Verhoek bij zich. Als we de auto parkeren en ons inschrijven hebben we nog drie kwartier tot aan de start. Mandy komt ook binnen en we drinken even een bakje koffie.
Toch maar even omkleden en dan de warmte in.
De lopers die er echt zin in hebben om in de warmte te lopen zijn in hun element. Richard Groenendijk heeft er veel zin in en geeft al aan dat het nu zijn weertje is en niet mijn weertje. Daar heeft hij helemaal gelijk in.
Als we de sporthal uitlopen komen we Daphne en haar vriend Frank al tegen. Het is wellicht goed als Daphne en ik samen gaan lopen. We zouden dan toch wel ruim onder de 40 minuten moeten kunnen lopen.

Bij de start sta ik eigenlijk vrij ver vooraan tussen de snelle lopers, dat is helemaal niet de bedoeling. 
Na de start schiet iedereen er als een haas vandoor en ik laat me ook weer meeslepen en open in 4.11 , veel te snel natuurlijk. Rond de 4.30 was de bedoeling. Kilometer 2 gaat in 4.24 en kilometer 3 in 4.30 , maar ik merk al dat het niets gaat worden vandaag. Ik erger me kapot aan de zon, raak gedesillusioneerd en heb er totaal geen enkele zin meer in. Wat een baggerweer. Het blijkt maar eens te meer dat ik een gruwelijke hekel heb aan rennen in het zonnetje. Is leuk voor op een terrasje of om te rijden met je open dakje, maar zeker niet om te rennen. 
Ik ben niet de enige, Aad heeft er nog meer problemen mee en heeft niet eens de behoefte om de rondjes te voltooien. Ik zie Remco Roest ook al afhaken onderweg en zelf laat ik het ook maar gaan. Ik laat mijn tempo zakken tot ver boven de 5 minuten per kilometer en maak er maar een trainingsloopje van.
Als Daphne me in het begin van rondje 5 weer in heeft gehaald lopen we dat laatste rondje samen en hebben we er toch nog lol in om er een heuse eindspurt uit te persen. Onze eindtijd ligt dan op 40.59 minuut, dus niet dik onder de 40 minuten. Ook Daphne heeft niet super gelopen en had last van de warme.
We kijken nog even naar het amateur wielrennen en wandelen dan terug naar de sporthal, al maken we onderweg links en rechts nog een praatje. 
Het was weer gezellig, dat wel, maar verder mag deze loop in het boek der vergetelheid en zal ik er niet lang bij stil staan. Ik had achteraf beter naar Rijpwetering kunnen gaan. Heerlijk met het dakje open, een rustige halve marathon en dan terug weer uitwaaien, maar dat is achteraf, al had ik dit vooraf al wel verwacht.
Na het douchen nemen we nog een tosti en wat te drinken en gaan dan weer naar huis. Vanavond nog even terug om alle dranghekken op te halen en Ab te helpen.
Volgende week woensdag wacht de Singelloop in Nieuwpoort. Is ook een loop met allemaal rondjes. Ook niet echt mijn favoriet, maar wel leuk als er veel lopers van Avantri aan mee zullen doen. Ik hoop dat het weer dan wat beter zal zijn. (Lees, minder warm.)

Koningsloop Krimpen aan den IJssel, 26-04-2016

Twee dagen na de Testloop van Mels over 5 kilometer staat er alweer een korte wedstrijd op het programma, de Koningsloop in Krimpen aan den IJssel.

Aad en Mandy pikken me even voor zeven uur bij mij thuis op en om 19.15 uur zijn we bij sporthal Tingelijssel in Krimpen aan den IJssel.
We zien al tal van bekenden lopen, al is het best fris. De meeste vroege lopers blijven nog lekker in de sporthal waar het een stuk aangenamer is.
Het belooft met name voor mijzelf een lekkere temperatuur te worden. Fris, winderig en zelfs kans op regen.

In de kleedkamer zie ik Hand van Wurmond, Fred Spruit en Richard Groenendijk. Ook zien we een rugzak staan van de Swissalpine. Zou Piet Wuijster er ook zijn ? Maar dat bleek niet het geval. Van wie de tas dan wel was weet ik niet.
Even later komt Robert Hoek nog binnen rennen. Hij is laat, zelfs later dan ikzelf, dat is niets voor Robert.
Bij de start zien we Robert Hofman, Ab de Kluijver, Kees Vermeulen (een zakenrelatie) en vooral diverse leden van de av Start. Van Avantri zijn er toch maar bar weinig, dat is jammer.

Mijn doel vanavond is een 34-er zeg ik tegen Aad, eerst maar eens kijken hoe het gaat na zondag. Begin ook een beetje last te krijgen van de peesplaat onder de rechter voet. Maar hopen dat dit niet zo gaat opspelen als bij Janet.
Het doel van Aad weet ik niet, maar Aad is meestal net wat sneller.
Bij de start zie ik Arie Visser wederom langs de kant staan. Dit is toch wel erg sneu, nog steeds teveel last van zijn heup blijkt bij het inlopen.

Het parcours gaat over twee ronden van 3,75 kilometer. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. We staan ergens in het midden met z'n drietjes. Mandy wil gewoon lekker lopen en ziet wel waar het uit gaat komen.
Na de start is Aad er al meteen vandoor en ook Hans van Wurmond met Arie van Kooten. Binnen een kilometer zie ik Aad al terug vallen. Als ik hem passeer roept hij dat het niets gaat worden vanavond. Zonde, hoe kan dat ? Nu blijkt dat Aad gisterenavond ook flink pittig heeft getraind bij Avantri, dan is het ook niet zo gek en moet Aad helemaal niet voor een tijd gaan, gewoon lekker lopen.
Na een eerste kilometer van 4.21 merk ik dat dit te snel gaat, maar bijna iedereen is te snel gestart, dus voor me zie ik toch ook andere lopers wat terug zakken. Ik haal Arie van Kooten in die dan roept waarom het zo lang duurde. Arie laat een gaatje vallen, maar dat zou niet heel veel groter worden. Ik richt me nu op Hans van Wurmond. Hans is erg snel gestart en blijft dat toch erg goed volhouden, dat had ik niet verwacht. Ik loop maar héél langzaam iets in. Wel halen we samen nog een paar lopers in. Kilometer twee gaat in 4.32 tegenwind en de derde in 4.23 weer wind mee. Na ronde 1 loopt Hans nog steeds een stukje voor me, maar ik weet hem bij te halen rond kilometer 4 die in 4.30 gaat. Als ik bijna aansluiting heb lijkt Hans weer iets aan te zetten, want er ontstaat weer een klein gaatje. Kilometer 5 gaat in 4.29 en ik zit er nu pal achter. Het is harken geblazen, ook voor Hans. Hans krijgt het nu wat moeilijker, maar ikzelf ook. We lopen kilometer 6 in 4.36 waarna ik even snel aanzet en Hans voorbij ga en zo een gaatje weet te slaan. Meteen zak ik weer iets terug in tempo, anders ga ik dat niet volhouden tot het einde. Hans komt ook niet dichterbij, maar ik kijk wel af en toe een beetje om.
Kilometer 7 gaat in 4.27 en het laatste stuk naar de finish gaat nog best in ene redelijk tempo en ik weet een langzaam naderende Hans en Arie van Kooten achter me te houden. Met een eindtijd van 33.12 ben ik dik tevreden.
Tijdens het lopen geen enkele last gehad van de peesplaat gelukkig, al blijkt na even uitpuffen en weer gaan wandelen het gevoel toch pijnlijker te zijn geworden. Toch maar even flink uitkijken en de Strassburg sok een aantal nachten omdoen.
Als ik nog zit uit te puffen op de grond komt Aad toch ook al binnen, die zat maar een minuutje achter me en heeft ondanks de training van gisteren toch helemaal niet slecht gelopen. Op het einde ging het juist weer steeds sneller.
Mandy komt in een heerlijk tempo over de finish met een hijgende Bouke den Ouden achter zich aan. Bouke heeft de hele tijd getracht om Mandy bij te houden, maar dat is hem niet gelukt. Ook Mandy heeft goed gelopen.

We gaan snel de sporthal binnen omdat het daar een stuk aangenamer is. Robert Hofman is als derde binnen gekomen en liep prima, al heeft hij toch weer last van zijn blessure. Robert Hoek is ruim voor me binnen gekomen en geeft aan dat hij al naar huis gaat. Wij gaan eerst lekker douchen. Als we klaar zitten voor de douche komt Robert ook de kleedkamer in. Jij ging toch weg ? 
Ehhhhh, ik heb zo even jullie hulp nodig........
Robert was laat en had de auto in het gras geparkeerd en bleek nu verzakt te zitten met zijn voorwielen.
Aad en ik douchen snel even en vergezellen Robert naar zijn auto.
Er lopen drie dames voor ons en ik vraag hen of ze even willen helpen. de dames deden dit en met 5 duwers was de auto er snel uit. Robert blij en snel naar huis, wij weer snel de warme sporthal in.
We ontvingen bij ons inschrijfgeld een rode munt (Ab een mooie roze :) ), die goed is voor een consumptie en twee stokjes saté.
Ook hadden we bij de finish al een medaille ontvangen, zodat deze loop toch eigenlijk erg goedkoop blijkt te zijn. Er was voor de eerste 3 dames en heren ook nog eens een beker te verdienen.
Ik neem een lekker bakje cappuccino en de twee stokjes saté, Aad en Mandy met saus, ik zonder. Aad ook een bak koffie en Mandy een Colaatje Light. 
Na even wat kletsen rijden we weer naar huis en is het tijd om te gaan eten, want ik begin nu wel trek te krijgen. Na een bord macaroni was ik weer het mannetje.

Testloop van Mels Lekkerkerk, 24-04-2016

Vandaag voor het eerst meegedaan met de Testloop van Mels in Lekkerkerk. Het is absoluut geen afstand voor mij, het was een 5 kilometer, maar ik probeerde er het beste van te maken.
Bij aankomst op 9.45 uur was er een blauwe lucht en was het zonnig, wel was het winderig en fris wat betreft de gevoelstemperatuur, prima omstandigheden voor mij denk ik dan. 
Liesbeth zegt dat ik beter het thermoshirt uit kan trekken omdat het best wel warm is en ik besluit dat te doen. Dat blijkt een goede keuze, want één shirt is de juiste keuze.
Ik wist dat ik in de kast nog een zwart shirt had liggen met de tekst Testloper erop, dat leek me leuk omdat het vandaag de Testloop van Mels is.

Bij de start begint de lucht te betrekken en wordt het steeds donkerder, voor mij alleen maar beter.
Als we zijn gestart hoor ik Hans van Wurmond achter me roepen, bedankt Cor, dit slaat op het "Cor weer", wat het begint nu ook te regenen.
Mijn doel ik om een tempo te lopen van 4.30 per kilometer zodat ik op 22.30 uit zal gaan komen, liefst daar wat onder.
De eerste kilometer gaat in 4.14 en is wat te snel, gek genoeg loopt Hans van Wurmond nog iets voor me, al slaat hij ineens linksaf naar een bankje om zijn veter vast te maken, daar had hij blijkbaar geen dubbele knoop ingelegd.
Arie van Kooten loopt net voor me en ik haal hem in. Pffff, veel te snel is zijn reactie op de eerste kilometer en hij zakt wat terug. Ik doe dat zelf ook en kilometer twee gaat dan ook in 4.24
Echt vlak loop ik dus niet, want kilometer 3 gaat in 4.15 en ik haal een loper in. De loper haakt aan en dat is minder prettig omdat we op slingerpaadjes lopen in de Loet waar ik de binnenbocht wil pakken, maar met deze loper pal naast me is de linker binnenbocht voor mij en de rechter binnenbocht voor hem. Ik kan hem ook niet lossen, hij bijt zich vast en blijft zichtbaar moeiteloos bij me. Dit gejojo resulteert in een slechte vierde kilometer van 4.30 waarna ik nog wat probeer te versnellen op de laatste kilometer. Ook de andere loper trekt een lange eindsprint en ik kan hem lang niet bijhouden, het is wel een jonge loper, dat is mijn excuus. De slotkilometer gaan in 4.15 en mijn netto eindtijd is dan 0.21.39 , ver onder mijn richttijd, maar na afloop wel last van pijn op de borst, schrale keel, slijm met bloedsmaak en ik moet kuchen. Wat hier de lol van is weet ik niet, geef mij dan maar een wat rustigere langere afstand.
Arie Visser liet deze loop aan zich voorbij gaan vanwege een blessure aan zijn heup, dat is balen, hij had bij eerdere lopen last van zijn kuit, maar dat gaat nu weer beter door de kuit in te tapen. Arie zal dinsdag vermoedelijk wel starten op de Koningsloop.

Marathon Rotterdam, 10-04-2016

Al weken staat bij veel Avantrianen alles in het teken van de 10e april, DE MARATHON VAN ROTTERDAM.

Bij mij is dat al 29 jaar een vast gegeven, maar het lijkt wel of er steeds meer Avantrianen meegaan naar loopstad nummer 1, Rotterdam!

De één loopt zijn/haar trainingen alleen, de ander gewoon bij de club, anderen trainen met elkaar, iedereen doet het op zijn/haar manier. Of er nu een marathon wordt gelopen of een kwart marathon, allemaal gaan we naar Rotterdam.

Dit jaar staan er maar liefst 26 Avantrianen aan de start, op de kwart marathon zijn dat: Ab, Pauline, Daphne, Saskia, Monique, Alexandra, Ben, Stefanie, Mandy, Robert en Gemmeke.
Op de marathon starten Michel, Wilko, Aad, Robert, Jan, Alfred, John, Ruben, Harald, Argen, Nico, Jacob, Pieter, Piet en ikzelf.

Voorafgaande aan de marathon hebben we traditioneel de pastaparty. Ook nu was die weer erg gezellig en het is jammer dat de snelle mannen die altijd mijden, zelfs de Kenianen hebben op zaterdagavond nog een pastaparty in Rotterdam. 

Op zondagmorgen spreken we al om 7.45 uur af bij Linquenda en al meteen zit de stemming er goed in. Met een grote groep gaan we naar metrostation Capelsebrug waar we al een groepje zien staan met Piet, Wilko en Michel. Als we de metro binnen komen is het groepje al vertrokken, ze hebben niet op ons gewacht en trekken kennelijk hun eigen plan. Bij de metro zien we Hilly en Andy van avStart, die gaan voor hun eerste marathon. Met de groep komen we aan op de Coolsingel en wandelen op het gemak naar de brandweerkazerne Baan bij metrostation Leuvehaven, de anderen zien we net voor ons naar binnen gaan.
Ik mag zelf op uitnodiging de kazerne gebruiken, maar inmiddels gebruiken we hem allemaal. Het is een prima locatie, er is toezicht op de spullen, de deur is dicht en gaat alleen open als je op een bel drukt en iemand je binnen laat. We kunnen ons omkleden in een grote sportzaal en er zijn na afloop warme douches. Ook kan er naar behoeven gebruik gemaakt worden van de kantine en toilet.
Iedereen doet alles op het gemak, we hebben tijd genoeg. Het gaat de snelle mannen toch niet snel genoeg, die willen snel richting start. Michel roept dat we nog een foto moeten maken, is wel erg leuk. Ik trommel snel iedereen op en als we buiten komen zijn de vogels al gevlogen, de snelle mannen konden niet wachten, waarna we met de anderen een foto hebben gemaakt. Jan, Robert en Piet waren wel van de partij.
We lopen weer terug de sporthal in en regelen de laatste zaken, nog even naar het toilet, drankjes klaar, kleding op orde, gelletjes, startnummers, etc. 
Aad en ik zijn de laatsten. Aad heeft startwave 2 maar heeft zijn nummer voorzien van een gekopieerd stickertje met startwave 1, hij start dan gelijk met de toppers, de andere marathonlopers hebben dat ook gedaan voor zover ze geen startwave 1 hadden. Mij boeit dat niet zo, een tijd is voor mij absoluut van ondergeschikt belang, het gaat mij puur om het uitlopen. 
Aad gaat dus later het startvak in maar staat gewoon naast de snelle mannen van Avantri, ik zit in het gedrang van lopers die van de andere kant komen en nog snel het juiste startvak in willen en publiek dat richting start wil. Vreemd dat alles elkaar dan tegenkomt. Waarom niet wachten met het publiek erlangs laten tot de lopers zijn gestart. 
Aangezien ik geen haast heb blijf ik gezellig staan praten in het zonnetje. Zonnetje??? Ja, helaas voor mij is het zonnig, geen wolkje aan de lucht, maar ook best wel warm voor de tijd van het jaar. Nog niet bij de start zelf, maar het zou snel warmer gaan worden, dus helaas zeker geen Cor weer, maar wel leuk voor het publiek.

Het eerste startschot klinkt en ik sta naast het startvak waar ik moet zijn, wave 3. Als eindelijk iedereen langzaam de gaten opvult van de lopers die al zijn gestart kan ik het startvak binnen en sta naast een Marco en een Fleur. Marco heeft al vaker een marathon gelopen en Fleur is debutante en komt uit Alkmaar. Ze willen net onder de 4 uur gaan lopen en ik geef aan dat ik daar ook op weg zal gaan, een tempo rond de 5.35 per kilometer. Mogen we dan met je mee lopen is de vraag. Natuurlijk, geen probleem.
Fleur is wat zenuwachtig, is logisch, dat had en heb ik zelf ook. 
Startschot twee klinkt na 10 minuten en we schuiven weer wat op, nu staan we helemaal achteraan de Coolsingel, net voor de Hofpleinvijver.
Na startschot 3 plassen we nog even en wandelen richting start, we hebben geen haast, de tijd gaat toch pas tellen als we over de streep komen. Marco en Fleur gaan dus ook maar wandelen. Als we starten zijn er sinds de eerste start bijna 25 minuten voorbij.

De eerste kilometers gaan vrij constant in 5.34 , 5.39 , 5.33 , 5.37 en 5.39 waarna de eerste drankpost volgt. Fleur en Marco roepen dan dat het vreselijk knap is dat we zo netjes op schema lopen. 
Als we kilometer 6 lopen in 5.33 zie ik dat Fleur eraf is gegaan, ze liep al flink te hijgen en het tempo was haar toch te hoog. Ik had haar al aangegeven dat ze niet bij ons moest blijven als dat haar te machtig was, daarvoor is het nog veel te lang. Uiteindelijk zou Fleur niet onder de 4 uur gaan komen, maar net onder de 5 uur. Het was voor haar te warm ook.
We hebben nu een lekker windje in het gezicht en ik besluit daarvan te profiteren en schroef het tempo iets op met 5.26 , 5.25 , 5.25 , 5.28 , 5.29 , 5.26 , 5.24 , 5.23 , 5.29 en 5.19 , de 15 gaat netjes in 1.22.22.
Het begint nu al warmer te worden en ik begin het minder leuk te vinden. WAAROM ???
Iedere keer als Rotterdam komt is het ineens een stuk warmer dan de periode daarvoor. 
Zonder er erg in te hebben laat ik het tempo zakken en draai mijn kilometers, maar die gaan nu weer tussen de 5.30 en 5.40 , de halve marathon gaat in 1.57.07 , nog steeds onder het beoogde schema van 4 uur, al weet ik daar al dat gezien het weer ik niet onder de 4 uur zal gaan lopen. Het begint steeds warmer te worden. Ziekenauto's gaan af en aan, ik zie lopers langs de kant liggen en dat is niet bepaald een leuk gezicht. Veel lopers drinken te weinig en komen in de problemen. Zelf drink ik genoeg maar met de zon zweet ik er zoveel uit dat ik dat niet aan kan drinken. Ook komt er water in en gaan er zout en mineralen uit, die vul ik dan te weinig aan, alleen in mijn gelletjes zit daar wat van in.
Als we de Erasmusbrug op lopen hoef ik niet te wandelen. In een rustige dribbel gaat het voort. Het is nu afzien geblazen. De bovenbenen spelen op en gaan steeds zeerder doen. Ik haal op de top Fred Spruit in en zeg hem gedag. Fred kijkt verdwaasd op en groet terug. 
Gaat het vraag ik hem ? Nee, helemaal niet, ik stap zo uit. Uitstappen ?? Nee toch zeg ik hem, dat doe je toch niet. Je hebt nog 2,5 uur voor 15 kilometer, desnoods wandel je hem uit. Maar nee, ik zag Fred later helaas niet terug in de uitslagen. Jammer, dat zou mij dan niet overkomen, aangezien opgeven niet in mijn woordenboek staat, al had dat zeker vorig jaar een betere optie geweest, toen heb ik heel wat pijn geleden.
Voorbij de 27 kilometer staan de maatjes van Avantri die de kwart marathon hebben gelopen me aan te moedigen. Super dat ze op ons wachten, dat geeft een heerlijk gevoel.
Tot aan de 30 kilometer gaat het hardlopen nog net. Als ik op de Boezemstraat bij Piet, Marry en Wim kom is het op. De bovenbenen staan op springen en ik wandel een stukje. Ik geef mijn heupgordel af aan Marry en steek het laatste gelletje bij me.
Het is nu harken geblazen. Stukje hardlopen, stukje wandelen, al wrijvend over de bovenbenen in de hoop dat de pijn dan wat minder gaat worden. Al wandelend probeer ik wel zoveel mogelijk te genieten van het enthousiaste publiek , de apart uitziende lopers waaronder de gasten van Aloha in hun hawaiiaanse rokjes en ontbloot bovenlijf. 
Veel bekenden zie ik niet, achteraf bleek dat toch met mijn starttijd te maken te hebben. Zodra de anderen voorbij waren stapten ze weer in de metro, er zat tenslotte wel 25 minuten tussen.
Vanaf 37 kilometer is het schema van 4 uur overboord en richt ik me maar op 4.15 , al maakt me dat niet zoveel uit, 4 uur of 4.30 , is allemaal ruim voor de 5.30 binnen.
Bij de 39 passeer ik Piet en Marry weer en strompel er langzaam langs.
Bij de 40 kilometer de laatste drankpost en daar passeert aan de andere kant bij de 30 kilometer de laatste loper in koers langzaam de mat van de 30 kilometer. Deze loper heeft nog een lijdensweg te gaan. Die gaat nooit op tijd binnen komen.
Weer hoor ik ziekenauto's gaan en de rillingen lopen over mijn rug. Is lopen wel goed voor je ? Er zouden vanwege de warmte en de zon verrassend veel uitvallers zijn en dat ondanks de lekker vroege start. Volgende keer starten we dan maar om 8 uur, dat is nog prettiger.
Bij de kubuswoningen ronde de 41 kilometer wandel ik weer een stukje. Ik zie mijn collega Theo staan met zijn vrouw en dochter. Zijn zoon Sander loopt mee en zou ongeveer dezelfde tijd lopen dan ikzelf, maar ik zie hem niet, hij is in wave 2 gestart. Hij zou ook in wave 3 starten maar is ook een startvak vooruit geglipt.
Zo'n 700 meter voor de streep staan mijn maatjes me weer op te wachten. Ik ben denk ik in trance, want bij hun eerste geschreeuw schijn ik helemaal niet te hebben gereageerd, maar ineens hoor ik Mandy schreeuwen. Ze staan links en voor de bocht, ik had ze op het rechte eind van de Coolsingel verwacht. Ik wandel even naar hem toe, praat even kort en strompel dan verder. De laatste meters. 
Net door de bocht staat Nicky links me aan te moedigen. Super dat ze er ook is. Als ik het lijntje van 500 meter passeer wacht ik nog héél even tot 400 meter en begin dan te versnellen. Ik denk dat ik zeker nog zo'n 30 lopers inhaal in die laatste 400 meter en ik probeer nog om onder de 4.10 uit te komen en waarempel, de klok staat op 4.09.43 als ik de meet passeer.
De hartslag is op dat moment het hoogste van de hele marathon, slechts 158, wat al aangeeft dat mijn lichaam het makkelijk aan kon en ik niet te diep heb hoeven te gaan, maar de bovenbenen horen ook bij dat lichaam en die denken er anders over en doen flink pijn.
Ik ben helemaal niet moe, gek gezegd, maar loop toch te strompelen naar het einde van het finishvak. Ik neem een banaan, een flesje drinken en neem ook de medaille in ontvangst. Het is wel een groot en zwaar exemplaar deze keer.
Nu nog ruim een kilometer terug wandelen naar de brandweerkazerne, dat is op zich niet zo gek, dan loop je er weer wat uit.
Piet, Aria, Robert, John en Aad zijn er nog. Piet heeft rustig met Nico en zijn vrouw Carola gelopen maar is net voor hen binnen gekomen in 4.08 en zat dus net voor me. Aad liep net boven de 4 uur. John een nette 3.32 en Robert een rustige 3.37
Aad heeft het ook moeilijk gehad en ook last van de bovenbenen gehad. Robert en Piet roepen dat het helemaal niet warm was en dat ze helemaal geen last hebben gehad, die kunnen er blijkbaar beter tegen.
Inmiddels zijn onze supporters ook binnengekomen en komt ook Hans van Wurmond binnen, hij heeft een nette 4.04 gelopen.

Ik ben blij dat mijn 29e marathon weer goed is afgelopen. Geen blessures, nog best fit en nog een redelijke tijd ook.

Na een lekkere douche wandelen Aad, Pieter, Mandy en ik naar de metro.
Op het perron en daarna in de metro belt RTV-Krimpenerwaard me voor een interview. Het is best rumoerig om me heen en soms slecht te verstaan, maar het lukt toch.
Uit de metro wandelen we weer terug naar de auto van Aad en rijden naar huis. Aad vergeet af te slaan bij Bergambacht om me thuis te brengen maar ik stap uit bij de bushalte en wandel het laatste stukje wel naar huis, is goed voor mijn herstel.

Het was weer een heerlijke dag en een fantastische happening. Blij met mijn maatjes van Avantri die dit mede mogelijk hebben gemaakt. Op naar mijn jubileum volgend jaar: de 30e !!!

Parkloop Avantri Schoonhoven, 02-04-2016

Nadat Aad en ik niet zo fris uit de halve marathon van Haarzuilens waren gekomen zijn we beiden flink gemasseerd door Ben. Ik al op dinsdag, Aad op vrijdag. Voor Aad was dat erg dicht op de Parkloop en het advies was dan ook om niet te gaan lopen, waar Aad netjes gevolg aan gaf.
Aangezien het weer op zaterdag was zou ik niet kunnen lopen. We hadden deze week de bandenwisseldagen en er waren diverse collega's op mijn bedrijf die aangaven dat ik best even naar Schoonhoven zou kunnen voor de Parkloop. Ze zouden wachten tot ik weer terug zou zijn. Een lief gebaar waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.
Ik had me al voor ingeschreven en kon daarom ook vrij laat naar de baan komen. Ik had zelfs nog een kwartiertje over.
Het zonnetje is inmiddels even weg, maar het voelt wel benauwd.
Het doel is om vandaag lekker ontspannen te lopen, net niet helemaal voluit. De twee halve marathons zitten nog in de benen en ook komt de marathon van Rotterdam eraan volgende week.
Aad geeft aan dat ik beter iets van 46 hoog kan lopen, zelf ga ik weg op 45 minuten.
De eerste kilometer gaat in 4.25 , de tweede in 4.34 en ik haal Wim in. Bij Wim gaat het niet super zegt hij, maar zelf voel ik me ook niet super. Het tempo laat ik wat zakken en ik loop nu de kilometers in 4.33 , 4.43 , 4.36 , 4,35 en 4,44 waarna Cornelis Verboom me op een ronde zet. Ik ben inmiddels ook ingehaald door Robbert-Jan Neven en besluit hem niet te volgen, ik wil me toch een beetje sparen voor volgende week. 
Na een 4.35 en een 4.47 ga ik inderdaad op die 46-er uitkomen zie ik op mijn horloge. Prima toch denk ik dan. Als ik op de baan kom zie ik de klok gek genoeg staan op 45.23 en kijk dan naar mijn klokje. De laatste kilometer ging in 3.50 maar was lang geen kilometer maar 870 meter. 
Als Mandy binnen komt blijkt haar horloge ook op 9,87 te staan, kennelijk is de afstand dan toch iets korter.
Wim zat vlak achter me met 45.31
Best lekker gelopen, niet voluit gegaan en de benen voelden goed, al was het wel benauwd om te lopen.
Nu maar hopen op een motregentje en 10 graden volgende week.
Ik ben niet zo van de rondjes maar maak voor de Parkloop graag een uitzondering. Het was leuk om iedereen weer even te zien.
Nu snel even douchen en dan als een speer terug naar de zaak.

Halve van de Haar Haarzuilens, 28-03-2016

Na de halve marathon van gisteren in Hazerswoude-Dorp hebben Aad en ik nog een toetje op het programma staan, de Halve van De Haar in Haarzuilens.
Gekkenwerk wellicht, 2x een halve marathon 2 dagen achter elkaar.
Eind mei gaan we de X-Trail doen in Vaals, dan lopen we drie dagen achter elkaar, daarvoor is het een goede training, maar met het oog op Rotterdam over twee weken misschien niet zo handig.

Net als gisteren waait het flink, dat heeft gisteren al veel kracht gekost, maar misschien zijn we weer goed hersteld.
Ik ben rond 12 uur bij Aad en pik hem op met de Spider. We hebben tijd genoeg. Ik heb de TomTom meegenomen, maar Aad zet de route wel even in zijn telefoon. Rond 12.45 zullen we arriveren, de start is om 14.00 uur, tijd genoeg dus.
De reis loopt voorspoedig, we zijn al snel bij de Haarrijnseplas en gaan van de weg af om richting Kasteel te rijden, maar ineens staan er motorrijders van de organisatie op de weg die aangeven dat we niet door mogen. Jullie moeten terug en dan naar de Kastellaan. Aad tikt de nieuwe bestemming in en dat lijkt te werken. Als we er bijna zijn mogen we weer niet verder en zoeken we via mijn TomTom een alternatieve route en die lijkt te werken. Als we er bijna zijn geeft een vrijwilliger aan dat we om moeten rijden en dan zien we meer auto's rijden. Dit is dan eindelijk de juiste route. Als we rechtsaf een weg inslaan staan we al meteen vast. File. Hij is fijn. Het duurt en duurt en maar héél langzaam kruipen we vooruit. Als we eindelijk de parkeerplaats bereiken is het daar ook megadruk. We zien auto's van de parkeerplaats af komen, wellicht van kasteelbezoekers, maar ook van de kortere afstanden die eerder zijn gestart. Hierdoor komen wij het parkeerterrein amper op en duurt het maar en duurt het maar. Uiteindelijk is het al ruim over half 2 en we zien nog geen einde. Ik vraag Aad om alvast te gaan lopen en ons in te schrijven. Aad stapt uit en als hij net onderweg is kom ik er doorheen en weet een parkeerplekje te vinden. Aad ziet dat ook en komt terug lopen. 
Nu wandelen we naar het kasteel en vragen waar de inschrijving is. Dat is het dorp, dat blijkt nog ruim een kilometer wandelen te zijn. er gaan ook pendelbussen naartoe. Vlak voor ons staat er één en we zijn niet alert genoeg als hij gaat rijden waardoor we dus moeten lopen, anders hadden we wat meer tijd gehad. Als we op het terrein aan komen is het nog 10 minuten tot aan de start, dit gaat dus een "Cor-start" worden.
Ik vraag of Aad me alvast in wil schrijven omdat ik me nog helemaal om moet kleden. Als ik bijna klaar ben komt Aad terug met een bijna ingevuld inschrijfformulier. Ik vul het ontbrekende in en meld me even later ook bij de inschrijfbalie. Snel alles in de tas gooien, tas inleveren bij de tasseninname, nog even plassen en dan als een speer naar de start. We hebben nog bijna 3 minuten over, pfffffffffffffff.

We staan bijna achteraan en na de start gaat het niet echt snel vooruit. Aad en ik zoeken onze weg over het fietspad, door de berm en op die manier komt er als eerste kilometertijd toch 5.00 uit de bus, maar we hebben wel flink de wind in de rug. Kilometer 2 en 3 gaan voor de wind nog net onder de 5 minuten, maar 4 en 5 gaan met véél tegenwind ruim boven de 5 minuten. Onze benen voelen niet geweldig, we gaan het tempo maar iets laten zakken.
De kilometertijden komen nu niet meer onder de 5 minuten, het gaat steeds moeizamer.
Het parcours is prachtig. We lopen na een kilometer of 8 onder de poort door van Kasteel De Haar en gaan daar ook op de foto. We lopen door de tuinen en oprijlanen van het Kasteel en vervolgen onze route naar het dorp waar ook de inschrijving was en waar het 10 kilometerpunt ligt. Dat passeren we rond de 51 minuten.
Aad geeft aan dat hij misselijk is en dat ik maar moet gaan, maar ik blijf natuurlijk bij Aad en laat het tempo wat zakken. Dit gaat beter lijkt het en we lopen samen verder. Na 13 kilometer geeft Aad aan dat hij misschien wel om wil keren naar het dorp, maar ik roep dat we gewoon wat rustiger door moeten lopen.
Aad stopt niet bij de drankposten en ik wel, ik neem iedere keer een bekertje water.
Tussen de 14 en 15 kilometer is weer een drankpost. Aad loopt door en ik stop om wat te drinken. We krijgen ook een gelletje en die stop ik achter de rits van mijn legging voor later. Vrijwel meteen zakt mijn legging af en hijs ik hem weer op, maar dat gaat niet werken.
Ik zal hem opnieuw moeten knopen, maar krijg de bestaande knoop niet los. Na een tijdje wurmen lukt het eindelijk en kan ik weer op pad.
Wat er gebeurd is weet ik niet, maar ik kom totaal niet meer op gang. Mijn bovenbenen voelen verzuurd aan en doen pijn. De hartslag die bij Aad veel te hoog was vandaag was bij mij prima, ruim onder de 150, maar mijn bovenbenen voelen slecht. Ik heb ook al een paar kilometer een hongerig gevoel. Achteraf heb ik als paasontbijtje slechts 3 kaiserbroodjes en 2 eieren op en dat al relatief vroeg, dat blijkt dus veel te weinig. De benen protesteren nu, wellicht door de stukken tegen de wind in, het gebrek aan voedsel/energie en ook de loop van gisteren nog in de benen.
Het gaat nu een soort martelgang worden.
Ik zie Aad de hele tijd omkijken en als ik rond de 16 kilometer weer bij hem ben kan ik het niet lang vol houden. Ik roep tegen Aad dat hij maar moet gaan, ik moet zelfs af en toe wandelen en dat gebeurd daarna steeds vaker.
Het lijkt nu niet veel meer op lopen en links en rechts vliegen de lopers me voorbij en roepen, kom op Cor, nog maar een paar kilometer. Kom op Cor, volhouden. We hadden het "Cor shirt" aan en waren dus herkenbaar. Op het startbewijs hadden we onze namen niet staan, in tegenstelling tot de meeste lopers die dat wel hadden omdat ze voor ingeschreven waren.
Als ik dan eindelijk de kasteel allee op strompel op weg naar het kasteel is het nog 4 kilometer ploeteren.
Als ik uiteindelijk de finish bereik staat mijn klokje op 1.57.53 na 21,18 kilometer. Aad had 21,2 kilometer staan en liep 1.55.08 en heeft ook stukjes moeten wandelen. Bij Aad was het ook op. Ook Aad had vooraf te weinig gegeten. 
Na al die marathons en halve marathons maak ik dus nog steeds fouten die je niet meer zou verwachten.
We ontvangen onze medailles en gaan terug naar de inschrijftent waar ik om 16.00 uur heb afgesproken om een shirt op te halen van de marathon van Rotterdam. De dame die het shirt heeft is snel gevonden en ik ben weer een shirt rijker. Het shirt van de Halve van de Haar hebben we niet gekocht.
Het bedrag voor de na-inschrijving was 22,50 en je kan nog niet eens douchen. Wel was er "live" muziek aanwezig. Op een groot podium stond een zangeres te zingen en de sfeer was best goed. Vrolijke meezingers van Hollandse bodem.
Na afloop strompelen we naar de auto en ik maak nog wat foto's van het kasteel waarna we in de auto kruipen. Ook nu weer file om van het terrein af te komen. Het idee van deze Halve van De Haar is super, mooie omgeving, een "trekker" met het Kasteel, veel vrijwilligers, maar het aanrijden naar de locatie en het parkeren is een drama, zeker voor de lopers van de Halve Marathon. 
Ondanks het moeizame einde kijk ik toch terug op heerlijke Paasdagen. Nu even bijtanken en zaterdag bij de Parkloop maar kijken of ik weer ben hersteld, dat zal de laatste loop zijn voor 'Rotterdam"

Polderloop Hazerswoude-Dorp, 27-03-2016

Vandaag, eerste Paasdag, de Polderloop in Hazerswoude-Dorp staat op het programma, de halve marathon.
De avond ervoor met mijn personeel naar 't Tunneke in Schijndel geweest en daar veel te vele gegeten natuurlijk. Vanmorgen stond ik ook nog op met een veel te volle maag en had ook geen honger. Toch nog maar iets erbij geperst en me gereed maken. Aad pikt me om 10 uur op, al ben ik nog niet helemaal klaar, maar om 10.10 vertrekken we. We komen rond 10.45 aan in Hazerswoude en de start is om 11.17 uur.
Aad heeft gisteren nog een 1000 meter gelopen op de baan en heeft in het begin nog wat slappe benen, bij mij gaat het best redelijk. Aad blijft iets achter en ik ga niet voluit. Ons tempo ligt net onder de 5 minuten per kilometer en we beginnen met wind mee.
Na de drankpost bij 4 kilometer slaan we rechtsaf en voelen we de wind flink blazen. Aad is nu weer sterker en we lopen onvoordelig naast elkaar tegen de wind in en niet achter elkaar. We vinden het allebei leuk om tegen de wind in te beuken. Het gaat heerlijk en we lopen nog steeds een paar seconden onder de 5 minuten per kilometer. Bij de drankpost na 9 kilometer drink ik wat en zie dan dat de kilometertijd 5.00 is ondanks de post, Aad drinkt niet en loopt door.
Het gaat wonderbaarlijk goed en we halen ook wat lopers in. Bij 11 kilometer begint Aad serieus wat te versnellen om twee lopers voor ons voorbij te gaan. De ene loper laat ons gewoon voorbij gaan, de andere niet, die probeert aan te haken. De versnelling is door mij goed te volgen, maar door de ander wat moeilijker. Na ruim 12 kilometer slaan we rechtsaf en hebben we de wind ineens weer flink mee na ruim 8 km de wind flink tegen te hebben gehad. Ons tempo gaat nu rond de 4.45 per kilometer en het gaatje met onze achtervolger blijft zo'n beetje gelijk. Als we boven aan een dijkje komen is een drankpost bij 14 kilometer en daar slaan we weer rechtsaf. We stoppen niet en gaan lekker door. De wind staat hier vreemd genoeg weer een beetje tegen, het lijkt wel of de wind af en toe wat draait om lekker in ons gezicht te kunnen blazen. Eerst denk ik dat de loper achter ons er weer bij gaat komen, maar door de tegenwind moet hij toch weer wat afhaken. We lopen nog steeds ruim onder de 5 minuten per kilometer en ik merk nu langzaam dat Aad steeds sterker begint te worden en dat het bij mij aan het afzwakken is. Dit tempo gaat nog prima, maar sneller moet het niet gaan. Dat geef ik ook aan bij Aad en Aad laat het tempo iets zakken tot weer net onder de 5 minuten per kilometer. Na 18 kilometer slaan we linksaf na al eerder ook links te zijn gegaan en we hebben de wind nu flink tegen. De wind is ook feller geworden en het gaat bij mij nu echt moeilijker en moeilijker. Kilometer 19 gaat dan ook in 5.04 , kilometer 20 gaat zowaar nog zwaarder, de wind waait steeds harder en we hebben hem pal tegen, ik moet ook alle zeilen bijzetten om Aad te kunnen volgen. Met 5.01 zat ook deze er op. Ik kijk achter me en zie dat het gaatje achter ons groot genoeg moet zijn, want de loper achter ons komt niet dichterbij, die heeft het net zo moeilijk.
Als we in de laatste 500 zitten zien we achter ons een loper aan komen stormen die we samen met de andere loper in hadden gehaald, maar die niet aan sloot, die heeft nog veel over. Aad spoort mij nog even aan en zowaar komt er nog iets uit wat op een versnelling lijkt zodat de laatste kilometer ook weer ruim onder de 5 minuten gaat. We komen binnen in een mooie 1.42.53 en dat met deze wind en na het feestje van gisteren. Wonderbaarlijk. Ik moet even flink uitrusten, Aad is super fit. Maar eens kijken hoe het ons morgen zal vergaan bij De Halve van De Haar in Haarzuilens.

Halve marathon Utrecht, 20-03-2016

Na de halve natuurmarathon van vorige week stond er vandaag weer een halve marathon op het programma. De halve marathon in Utrecht.

Deze halve marathon heeft toch iets speciaals. Ik ga hem samen lopen met Mandy, dit zal voor haar de eerste halve marathon gaan worden. Ook is dit voor Mandy speciaal omdat ze haar roots in die omgeving heeft liggen. Leuk om en passant ook nog allerlei info te krijgen over Utrecht en Nieuwegein.

Om 10 uur ben ik in Lopik om Mandy op te pikken. Mandy is best wel zenuwachtig, maar dat is logisch, dat had ik zelf niet anders en nog bij de marathon van Rotterdam.
We rijden naar Nieuwegein en pakken de tram naar Utrecht Centraal. Ik kijk mijn ogen uit op het station, dat is mega. Vanaf de hal lopen we naar buiten en pakken de bus naar de sporthal in het Science Park in Utrecht waar we ons om kunnen kleden. Ondanks dat er staat in de folder dat de bus gratis is voor hardlopers moeten we afrekenen voor de rit, de chauffeur is niet op de hoogte. Later horen we hem bellen met de centrale en horen we het antwoord dat de lopers op vertoon van hun startnummer inderdaad gratis mogen reizen,l maar we hebben dat maar zo gelaten. Het was goed zo.
Als we arriveren bij de sporthal hebben we nog 45 minuten tot aan de start en alle tijd om ons rustig om te kleden.
Als we klaar zijn heeft Mandy nog twee paarse shirt van de Goudse Verzekeringen die ik haar heb gegeven op haar 50e verjaardag in haar surprise. De shirts komen nu goed van pas om ons wat warmer aan te kleden tot aan de start en ook om naar de start te wandelen, want dat is nog een kleine kilometer verderop.
Bij de start nog even geplast en we gaan op zoek naar startvak B. We zien E, we zien F, maar nog geen B. We wandelen naar voren maar zien daar alleen maar F, dan maar terug en naar de andere kant en ja hoor, D, C en dan B.
Een loper wil ook het vak in maar heeft geen B op zijn startnummer staan. Hij vraagt nog wel hoe snel de lopers in dit vak lopen, waarna de vrijwilliger als antwoord geeft, onder de 1.30 uur. We kijken elkaar aan en hebben sterk de indruk dat we helemaal verkeerd staan. Mandy heeft bij de inschrijving nog de verwachte tijd doorgegeven en kreeg toch de B, dat is vreemd. We kijken om ons heen en zien toch nog meer lopers staan die we wat minder snel inschatten. Het zal wel goed zijn dan.
We geven de paarse shirts af aan een dame buiten het hek en vragen haar of ze de shirts onder een aanhanger wil leggen in de hoop dat ze er na afloop nog zullen liggen, al is het geen ramp als ze weg zouden zijn.

Het aftellen is begonnen en we gaan op pad. Best spannend. Hoe zal het ons vergaan. Vooraf heeft Mandy aangegeven dat ze heeft gedroomd van een tijd binnen de 2.15 uur en daar dik tevreden mee zal zijn, maar het zou geweldig zijn om 2.06 te lopen, een tempo van iets onder de 6 minuten per kilometer uitgaande van de 21,1 kilometer.
Na het startschot schieten alle lopers links en rechts om ons heen en zonder het goed en wel te beseffen lopen we toch wat sneller dan we wilden.
We openen in 5.19 en ik trap op de rem, al merk ik toch weer dat we langzaam met de meute weer wat mee versnellen. Kilometer 2 gaat in 5.38 , dan volgt 5.48 en een 5.55 , dan hebben we het juiste tempo te pakken. We lopen eerst wat buiten het centrum, maar na 5 kilometer rennen we het centrum binnen en na 6 kilometer lopen we onder de Domtoren door, dat is toch wel een machtig gezicht. Het is best mooi in het centrum. Parkje hier, stukje natuur daar, oude mooie huizen, ik geniet er met volle teugen van.

Voorbij de 6 kilometer staat Anna, de dochter van Mandy, samen met haar vriend Vincent. Ze fietsen een stukje met ons mee over het fietspad, wij op de weg. Dit is leuk om te doen. Een stukje verder voel ik een tikje op mijn linker schouder. Géjan Timmerman haalt ons in. Géjan heeft in Ammerstol gewoond en op de middelbare school bij me in de klas gezeten. Leuk om hem hier te zien. Mandy voorspelde het vooraf al, ze zult wel weer bekenden tegenkomen.
Net voor de 10 kilometer geef ik een appelmoesgelletje aan Mandy. Ze verbruikt best wel calorietjes en die kunnen we op deze manier wat aanvullen.
Bij de 10 kilometer staat John, de man van Mandy. Hij is op de racefiets gekomen en maakt foto's als we voorbij komen. Later fiets hij parallel aan ons en maakt nog meer foto's. Ik zie Mandy echt genieten, dat doet mij ook goed.
De 10 kilometer komen we door in 58.16 , ruim 1,5 minuut onder het schema, dat zat puur in de eerste kilometers.
Het begint nu best wel te regenen en het wordt daardoor kouder en ook de wind voelt nu kouder aan, maar Mandy en ik voelen ons daar beter van.
Na zo'n 13 kilometer merk ik dat Mandy wat achter blijft, het gaat wat moeizamer. Ik geef haar een bekertje water aan, ze heeft wat last van het gelletje dat ze op moet boeren en niet lekker is gevallen, ook het koude water is geen succes. Warme thee hebben ze niet, alleen ook wat koude energiedrank.
Ik kijk voor me en zie ineens Ron van Lamoen lopen en roep hem. Hij roept naar me of ik ook aan het hazen ben, dat doet hij ook. Leuk om Ron weer eens te zien. Al weer een bekende dus.
De kilometers 14 en 15 gaan boven de 6.10 , daarna gaan we bewust langzamer lopen. Het heeft geen zin om je kapot te lopen. Ons tempo van 6.30 bevalt Mandy op dat moment beter en ze kan dat dan ook blijven lopen zonder op een hoop te gaan.
Na 17 kilometer zitten we nog op het schema rond de 6 minuten per kilometer, maar dat laten we schieten. Netjes uitlopen en ook proberen onder de 2.15 te blijven.
Af en toe een héél klein stukje wandelen om de zware kuiten wat te ontzien maar verder gaat alles prima. Ik vreesde voor een algehele inéénstorting, maar Mandy loopt verstandig naar haar eigen mogelijkheden. Ze kan het goed doseren zonder echt kapot te gaan waardoor ik zie dat er zelfs een kans is om onder de 2.10 te komen, al zal dat zwaar gaan worden.
Bij de 19 kilometer zien we aan twee kanten van de weg fotografen zitten en horen ineens roepen dat het super gaat. Het is Monique Baan die ineengedoken achter haar camera dik aangekleed ons al aan heeft zien komen en ons op de foto zet namens marathonfoto.nl , erg leuk. Nu maar hopen dat de foto's zijn gelukt.
Het is nu aftellen en ik doe dat aan de hand van nog zoveel rondjes op onze Avantri baan, door Mandy zo geliefd.
Als we het laatste rechte stuk op komen zitten we nog net onder de 2.09 , maar het is nog best ver. Ik probeer Mandy nog te motiveren en nog een versnelling teweeg te brengen en dat lukt. We gaan echt weer sneller en dat heeft effect. We komen over de finish in een prachtige 2.09.56 bij het halve marathon debuut van Mandy.
John staat ons al op te wachten en maakt nog een paar leuke foto's. We krijgen beiden een zakje krentenbollen en John pakt ook de paarse shirts die er nog netjes liggen. Lekker, want anders koelen we snel af. Mandy is moe, maar toch voldaan en we zijn beiden blij dat het is gelukt. Niet in de 2.06 , maar zeer ruim onder de 2.15
We wandelen naar de medailleuitgifte en dan weer de kleine kilometer terug naar de sporthal en ik zie dat het met Mandy verbazingwekkend goed gaat. Geen gesjok of gehink, maar nog steeds een vastberaden tred. Super, ze is dus goed fit.
We nemen een lekkere douche en hebben allebei trek gekregen. We gaan met de bus terug naar Utrecht Centraal en nemen een lekkere zak patat bij Bram Ladage op Hoog Catharijne. Daarna nog een lekkere Cappuccino bij de AH to go en we kunnen er weer tegenaan. Even over 5 uur zet ik Mandy weer thuis af en zelf ben ik rond half 6 thuis na een heerlijke dag.
Volgende week wacht weer een halve met Aad in Hazerswoude, zo'n beetje de laatste voorbereiding op Rotterdam.

Na de finish bij de Halve marathon van Utrecht

Na een lekkere douche nog nagenietend

Halve Marathon Utrecht, 20-03-2016

Samen met Mandy bij de Halve Marathon van Utrecht. Was een erg leuke ervaring en ik vond het leuk om te doen.

Halve Natuurmarathon Lekkerkerk, 13-03-2016

Het is de laatste tijd erg moeizaam. Ik kan wel lopen, maar er zit weinig energie in en daarna ben ik versleten. Zelfs nog bloed laten prikken, maar daar kwam niets uit. Wellicht een nasleep van de griep.
Twee weken terug de verkenningsloop gedaan van de Halve Natuurmarathon, dat was zwoegen, deze week op zondag en woensdag getraind op de club, maar ook toen zat er niet veel in. Op donderdag nog een mooie route met Aad gelopen via de Bonrepas en een onverhard pad langs Polsbroek wat ons bracht op het Kerkepad naar Cabauw. Na 10 kilometer werd ook dat zwoegen en we moesten zelfs af en toe een stukje wandelen omdat het niet meer ging.

Zondag 13 maart 2016, de Halve Natuurmarathon in Lekkerkerk staat op het programma. Vandaag zal een heel groot deelnemersveld van Avantrianen geven, want links en rechts hoor ik van anderen dat ze daar gaan lopen. Het was zelfs zo dat de training op zondag ervoor is afgelast.
In de ochtend belt Michel me of hij met me mee kan rijden. Aangezien Aad me om 10 uur op komt pikken zeg ik tegen Michel dat hij er dan ook om 10 uur moet zijn en Michel is er ruim voor 10 uur. Ook Aad is ruim voor 10 uur bij ons thuis en we rijden daardoor bijtijds naar De Loet.
Het is al een drukte van jewelste en we zien al veel bekenden. We lopen naar de stand voor de uitgifte van de startnummers en melden ons bij de voorinschrijvingen. Aad en ik zijn er kennelijk erg vroeg bij geweest, want ik heb nummer 4, Aad nummer 5. Bij Michel is het even tobben, zijn naam komt niet voor. Michel was er helemaal vanuit gegaan dat hij zich al had ingeschreven, maar dat bleek niet het geval. Is mij ook al eens overkomen, zelfs bij "mijn marathon van Rotterdam". Michel schrijft zich nu alsnog in, dat is geen probleem.
Als we daar staan zien we het muziekkorps al aan komen wandelen, die gaan vandaag voor de vrolijke noot zorgen.
We lopen naar de grote schuur waar we ons om kunnen kleden. Susanne van Rees en Dineke van Noten zijn al druk aan het masseren en het grote warmtekanon staat de schuur al flink te verwarmen. In de schuur al héél veel bekenden en het is nu al reuze gezellig.
Jos wil graag een foto maken van de Avantrianen, maar dat is onbegonnen werk. We verzamelen een aantal leden en zien net Liesbeth en Cécile aan komen lopen. Ze willen graag een paar foto's maken en met het groepje Jos, Aad, Ab, Pauline, Ben, Mandy en mijn persoontje gaan we op de foto. 
Nu nog even naar het toilet en dan snel naar de start.
Het is best druk, ik heb met de Halve Natuurmarathon nog nooit zoveel lopers gezien. Super, dat is een pluim voor de organisatie die ieder jaar top is. Het mooie weer zal ongetwijfeld ook zorgen voor extra lopers.
Veel lopers vragen zich af wat ze aan moeten trekken. Het zonnetje is lekker, maar er staat best een frisse wind. Zelf loop ik met het "Cor-shirt" met korte mouwen en een korte legging, dat lijkt me prima, Aad loopt zelfs in een hemdje, maar ik zie anderen met lange leggings, lange mouwen, windjacks, etc., dat lijkt me te gek.
Vooraf even overleg met Aad gehad. Ik voel me een stuk beter dan vorige week, ik ben ook een paar nachten veel eerder naar bed gegaan (kennelijk heeft dat toch effect..............) en geef aan dat ik een poging wil doen om onder de 1.45 te gaan lopen. Na afgelopen donderdag lijkt dat volgens Aad veel te snel en zelf heb ik ook mijn twijfels, maar ik ga het proberen. Aad is gisteren nog aardig kapot gegaan op het einde en het zal mij benieuwen of hij daar niet héél veel last van gaat ondervinden. Het hersteladvies was 60 uur en na een dag loopt Aad weer een halve, ik heb het idee dat Aad ook vandaag kapot zal gaan of niet vooruit zal komen, maar ik hoop dat het mee zal vallen.

Na de start lopen we in het midden en al snel probeer ik door het gras lopers voorbij te gaan, want ik wilde wat sneller starten. Helemaal lukt dat nu niet, maar met een eerste kilometer in 4.46 ben ik los uit het peloton en zie voor me ineens Arie Visser lopen. Arie loopt te tobben met zijn kuit en doet het rustiger aan. Wat wil je lopen vraagt hij me, waarna ik aangeef dat ik onder de 1.45 wil lopen. Dan ga je nu wat te snel zegt Arie, maar we hebben wind mee en het is nog asfalt, de moeilijke stukken gaan nog komen. We lopen samen de tweede kilometer in 4.38 en komen bij het hek en slaan rechtsaf het weiland in. Arie roept ineens dat hij er mee stopt, het gaat niet met de kuit. Op het onverharde voel ik me goed en loop twee kilometers van 4.32 , waarna we weer op het asfalt komen op de Tiendweg-Oost. Bij het verlaten van het weiland staan Bianca en Janet me aan te moedigen. Super dat janet er ook is. Het valt haar zwaar dat ze zelf niet kan lopen vanwege de blessure van de peesplaat onder haar voet en in eerste instantie wilde ze dan ook niet komen kijken, maar ze staat er toch maar mooi, top.
We krijgen nu een stuk pal tegen de wind in. De kilometertijden zakken wel wat, maar ik loop heerlijk. Ik haal nog diverse lopers in die allemaal achter me blijven hangen, lekker uit de wind. Als we dan aan het einde linksaf slaan de Oude Wetering op komen ze weer voorbij en ben ik het die probeert aan te haken. We gaan ineens rechtsaf een bruggetje over, over de Berkenwoudsche Hoge Boezem en blijven daar parallel aan lopen. Dit is het rotste stukje van het parcours en het is goed uitkijken voor de gaten van molshopen, ongelijke stukken en dergelijke. Ik kijk niet voor me, maar steeds naar beneden. Als we dit stuk hebben gehad slaan we rechtsaf de Tiendweg op en hebben we weer pal tegenwind. Ik voel toch dat ik een tandje terug moet, de krachten nemen wat af en ik kruip achter een paar lopers die me naar een groepje voor ons brengen met oa Ab Buitendijk.
De lopers gaan voorbij het groepje, maar ik blijf er netjes even achter hangen om wat te herstellen. Als ik Ab zie krijg ik het al warm. Een zwart shirt met lange mouwen, een lange zwarte legging, pffff.
Ik begin te herstellen en ga het groepje voorbij en richt me weer op de eerdere lopers waar ik samen mee liep en langzaam haal ik ze toch weer in.
Als we rechtsaf slaan naar Schaapjeszijde zit ik er weer achter en ga ze zelfs even voorbij om de kop te nemen op de onverharde stukken. Ik zie nu zelf goed waar ik loop en kom niet voor verrassingen te staan.
We lopen nu heerlijke stukken onverhard en blijven bij elkaar. Ik voel me nog steeds redelijk en kan het tempo goed volgen, maar een versnelling zit er zeker niet meer in.
We lopen nu over de Graafkade en daarna de Elserkade, die is best pittig. De slechte stukken van twee welken geleden zijn dichtgegooid met zand en het loopt nu veel prettiger, we glijden niet meer weg. Aan het einde van de Elserkade staat de derde drankpost waar ik even stop, we zitten nu op ruim 16 kilometer. De andere drankposten waren bij de 5 en 10 kilometer, maar die heb ik met het zonnetje ook hard nodig.
Mijn twee maatjes zijn er al weer vandoor en ik loop er langzaam weer naartoe. Het begint nu toch moeizamer te gaan, al merk ik dat ik de kilometertijden toch onder de 5 minuten per kilometer kan houden. Als ik achter me kijk zie ik dat er een flink gat is en ik schat in dat die me niet meer in gaan halen.
Via de Benedenheulseweg en Schenkel komen we op de Zuidbroekse Opweg. De twee lopers voor me gaan uit elkaar, de ene versneld en de andere kan niet volgen. Ik probeer ook bij de voorste te komen, maar die gaat me te snel, de andere haal ik in en zie ik niet meer terug.
Met nog twee kilometer te gaan draaien we rechtsaf De Loet in en ik zie dat ik ruimschoots onder de 1.45 ga komen, ik denk zelfs iets in de 1.43 
Met nog ruim een kilometer te gaan komen er twee lopers voorbij snellen, eerst een geel jasje. Waar die vandaan kwam weet ik niet, maar die was niet te volgen. Even later weer één, dat was Kelvin Klerk, ook die is niet bij te houden en dat , terwijl ik toch ruim onder de 5 minuten per kilometer loop. Die hadden nog veel over blijkbaar.
Ik hoor de muziek al spelen en versnel nog wat, ik zie dat ik zelfs in de 1.42 ga lopen, super. Heerlijk om dat toch weer te kunnen.
Nu het laatste bochtje naar de finish en ineens komt er nog een loper aan sprinten, maar die weet ik nipt voor te blijven, dit bleek Sebastian Rath te zijn.
Mijn eindtijd blijkt 1.42.13 te zijn geworden, daar ben ik toch wel erg blij mee.
Bij de finish krijg ik de welverdiende medaille, een flesje drinken en een klein zeepje en ga in gesprek met de anderen die al binnen zijn en nog beter hebben gelopen. Ik praat even met wethouder Dilia Blok die vroeg hoe het was gegaan en ineens zie ik Aad al binnen komen, ruim onder de 1.48 . Dat is me toch reuze knap na gisteren, onvoorstelbaar. Morgen weer een halve zo lopen zou me echt niet lukken. Vlak na Aad komt Pauline over de finish, die heeft ook super gelopen. 
Ik ga nog even in een tent zitten en praat met Lydia Rehorst die knap derde is geworden maar begin het koud te krijgen en ga naar de verwarmde schuur. Ik voel mijn bovenbenen wat, dat had ik eigenlijk al voor de start, dat was nog van donderdag, het loopje samen met Aad, maar dat is nu wat erger geworden. Ik moet even wachten, maar ben dan aan de beurt voor de massage bij Dineke.
Na de massage zijn de meeste lopers al weg, maar Aad is er vanzelfsprekend nog , daar ga ik weer mee terug. Ook Mandy is er nog, die heeft een nette 10 kilometer gelopen en heeft op ons gewacht. We nemen nog een pannenkoek en later neem ik er nog twee, ze gaan er goed in. Nog een kommetje soep en ik kan er weer tegenaan. Het is heerlijk om even in het zonnetje te zitten tussen de tenten, uit de wind.
Ik zie Ab Buitendijk nog staan en vroeg hem of hij niet te dik was gekleed. Dat was zo, hij had het warm gehad en had teveel aangetrokken omdat anderen aangaven dat het best wel fris was.
Mandy is er al vandoor, die is op de fiets vanuit Lopik, Aad en ik gaan om half 3 ook naar huis. Michel is met zijn vrouw meegereden die was komen kijken en ook nog mooie foto's heeft gemaakt.
Het was weer een geweldig mooi evenement met een top organisatie. Dit kom je maar zelden tegen. Wat een sfeer, wat een gezelligheid en wat een parcours. Heerlijk.

Volgende week wacht wederom een halve marathon, deze keer in Utrecht, samen met Mandy, dat lijkt me ook een prachtig evenement.

Laatste stuk voor de finish met Sebastian Rath vlak achter me.

Verkenningsloop Halve Natuurmarathon Lekkerkerk, 28-02-2016

Op 13 maart lopen veel Avantrianen de Halve Natuurmarathon in Lekkerkerk, of één van de andere afstanden, de 5 of 10 kilometer.
Ab komt met het grandioze idee om met een groep het parcours van de halve marathon alvast te gaan verkennen en te gaan lopen. 
Aanvankelijk zouden er 8 of 9 lopers zijn en zou er desgewenst in tempo's van 5.30 , 6.00 en 6.30 per kilometer gelopen gaan worden.
Ik ben verre van fit, maar zo'n leuke loop met mijn maatjes laat ik niet voorbij gaan.
Aad en Janet pikken me om 9.45 uur thuis op, ik loop ze alvast tegemoet, maar als ze langsrijden schreeuw ik nog en zwaai, maar ze zien me niet, waardoor ik snel weer terug naar huis ren om bij ze in te stappen.
Even voor 10 uur zijn we bij de Hooiberg in De Loet en zien daar veel meer lopers staan die mee gaan doen.
Ik zie Harald, Tiny, Richard (broer van Harald), Mandy, Arie, Ruud vd Velde, Hans van Wurmond, Piet Wuijster, Nico vd Heuvel, Cornelis Verboom, Aad, Janet, Ab zelf uiteraard en nog een man die ik niet ken.

Vanaf de Hooiberg gaan we aanvankelijk als één grote groep op pad, maar al snel worden het twee groepjes. Het eerste groepje loopt een tempo rond de 6 minuten per kilometer, de andere groep net wat langzamer.
In het begin is het nog wat fris, maar al snel begint het zonnetje meer kracht te krijgen en worden we warm van het lopen waarna mouwen worden opgestroopt, jasjes uitgaan en handschoenen uit worden gedaan. Zelf heb ik me ook wat te warm aangekleed, maar echt last heb ik er niet van, wel doe ik de mouwen omhoog.
We hebben absoluut geen haast en wachten netjes op elkaar, houden hekken open voor elkaar. Bij pitstops van Janet en van mij worden we ook weer opgewacht zodat de groep intact blijft. Tiny, Ruud en Richard zijn eerder afgeslagen en lopen uiteindelijk zo'n 11 kilometer. Harald en Mandy lopen samen in groepje 2 en Ab loopt een paar keer van de ene naar de andere groep tot het gat te groot begint te worden en Ab bij groep 2 blijft.
Op sommige plekken is het parcours behoorlijk blubberig en glibberig, maar dat mag de pret niet drukken, dat hoort er juist bij en maakt het zo'n leuk evenement. Lopen in de ons zo bekende natuur van "onze" polder.
Als we uit de weilanden komen is bij mij het beste er wel af en moet ik flink mijn best doen om aan te haken. Het is nog een kleine 5 kilometer en de lopers vooraan gaan serieus versnellen naar kilometers in 5.15/5.20 . 
Ik kijk eens naar Janet die zichtbaar ook wat moeite lijkt te hebben met de afstand en het tempo, maar in tegenstelling tot vorige week weet ze nu van geen wijken en kan ze probleemloos volgen. Hans heeft het tempo niet kunnen volgen en heeft moeten afhaken, al had Hans er al wat op zitten en zou daarna ook nog wat verder lopen, hij wilde een duurloop van 30 kilometer doen en dit was 21.
We komen al lachend over de streep na een heerlijke, ontspannen en prachtige halve Natuurmarathon. We trekken wat droogs aan en lopen terug naar De Hooiberg waar we met bijna allemaal nog gezellig aan een picknicktafel gaan zitten met onze thermoskannen met heet water, koffie, thee, chocomel, de roze koeken van Ab, winegums van Aad, etc. Het is een waar feestmaal en de calorietjes gaan er lekker in.

Trail by the Sea Burgh-Haamstede, 21-02-2016

Trail by the Sea in Burgh-Haamstede.

Zondag 21 februari, een onstuimige dag.
Na de vele regen op zaterdag wel even op de weerberichten gekeken hoe het er op zondag uit zal gaan zien, maar na 10.00 uur is het droog in Burg-Haamstede !
Burgh-Haamstede? Jawel, we gaan met een grote groep van Avantri naar Zeeland om daar deel te nemen aan de Trail by the Sea.
Piet, Aad, Janet, Pieter Verhoek, Pieter van Rossum, John, Michel, Harald, Robert en ik lopen de halve marathon, Pauline en Gemmeke de 14 kilometer.
Piet, Robert, Pieter Verhoek, John en Michel zijn al een dag eerder vertrokken naar Burgh-Haamstede en hebben daar een huisje geboekt. Pauline en Gemmeke zijn samen en de anderen komen met de bus van Pieter van Rossum.

Het heeft er even somber uitgezien of ik wel mee zou kunnen doen, het was wellicht zelfs beter geweest om niet te gaan lopen, aangezien ik de afgelopen week nog een aantal dagen koorts heb gehad en verre van fit ben en om dan zo’n zware trail te gaan doen is niet aan te raden, maar zoals zo vaak wint mijn enthousiasme het van het verstand en besluit ik toch mee te gaan. De koorts is weg, ben alleen nog flink verkouden, maar dan gaat het tenminste goed los zitten.

Op zondagmorgen wandel ik vanuit huis naar de bushalte aan de Provincialeweg en als ik daar aan kom wandelen rond 9.10 uur komt het VW busje van Pieter aanrijden, Harald, Aad en Janet al op de achterbank, zodat ik de rechter zetel helemaal voor mij alleen heb. Mijn tas vol met héél veel looprommel, volgens mij deze keer niets vergeten, dat moet goed komen.
Het is al gezellig in het busje, dus dat moet helemaal goed komen vandaag, we hebben er veel zin in.
Voor Janet is het best wel ver, een halve marathon en ook nog eens zo’n zware, ik ben benieuwd hoe dat zal gaan en ook hoe het mezelf zal vergaan, ik ben enthousiast, maar heb er een héél hard hoofd in.
Rond 10.30 arriveren we in Burgh-Haamstede en volgen de oranje gekliederde kartonnen bordjes met Trail by the Sea en komen uit bij een parkeerterrein van waaruit er pendelbussen rijden naar de startlocatie.
Als we zijn afgezet door de buschauffeur is het nog een stukje wandelen naar de voetbalvereniging van Burgh-Haamstede, de svDFS. Als we daar aankomen rond 10.50 uur hebben we nog bijna een uur tot aan onze start op 11.45 uur, maar zien we alle lopers die de 14 kilometer en marathon gaan lopen al zenuwachtig heen en weer lopen, zij starten om 11.00 uur. 
Fred Noorlander tikt me al op de schouder en is van de partij, we zien Marian Bakker en Erik Tolhoek waar we even mee praten en ook Pascal van Norden die zelfs vlak voor de start nog even met ons praat. Ik kom ook kennissen uit de trailwereld tegen die ik heb leren kennen als Kim Baner, Renate de Wilde en anderen, is leuk om ze weer te zien.
De kantine van de voetbalvereniging is veel te klein, maar dat hebben ze getracht op te vangen door tenten aan de kantine vast te maken. Dat scheelt wel, maar nog steeds is het allemaal wel erg krapjes met al die lopers. Aanvankelijk was er een korte en lange afstand, dat werden een halve en hele marathon en nu is er ook een 14 kilometer waardoor er nog veel meer deelnemers zijn. Twee van die deelnemers zijn Pauline en Gemmeke die we in de tent tegen komen, op weg naar de start. Even bijkletsen en ze veel plezier te wensen en dan gaan wij ook maar aanstalten maken en begeven we ons naar de kleedkamers.
Het is paniek in de tent, alle toiletten zitten verstopt en links en rechts klinkt gemor. Ik zie een paar dames staan die kennelijk wachten bij een toilet. Verstopt ? Nee hoor. Deze niet, het blijkt de kleedkamer voor de scheidsrechter te zijn bij de voetbalwedstrijden. Even aansluiten en dit gaat goed. Nog alle tijd om me verder voor te bereiden. Drankje hier, pilletje daar, even smeren. Drankje ? Oei, toch wat vergeten, het drankje wat ik vanmorgen klaar heb gemaakt staat nog op het keukenblad, stom. Het zal eens niet zo zijn, al valt dit nog redelijk mee.

We zijn allemaal klaar, het wachten was op mij, hoewel even later anderen er nog even vandoor gaan voor een sanitaire stop, waarna we onze tassen in gaan leveren bij een aparte tent op het voetbalveld. We zien alle anderen ook, zodat we met 10 man leuk op de foto kunnen, dat kwam goed uit. We wandelen naar de start en daar is het een chaos. De speaker blijft maar herhalen: achteruit, achteruit. Welke kant gaan we eigenlijk op ? We staan verkeerd, we staan nu aan de verkeerde kant van de startstreep en krijgen dan waarschijnlijk ook geen tijdsregistratie bij de start, dat wordt ook omgeroepen. We lopen vervaarlijk door het hellende graskant langs een slootje maar slagen erin om ons halverwege de grote groep te posteren. 
Na het startschot lopen Aad, Janet en ik naast elkaar door de straten van Burgh-Haamstede en blijkt dat ik nog een plastic windvanger aan heb die ik uittrek en verderop weggooi. De eerste kilometers zijn niet leuk, allemaal klinkers en verhard en ook nog in één lang lint van lopers. Eigenlijk veel te druk en we willen zand, duinen en bos, geen straatstenen.
Na een aantal kilometer komen we gelukkig in onverhard terrein, het eerste zand is een feit. Meteen slaat de sfeer om en hoor je ook de lopers om ons heen enthousiast worden. Het feest gaat beginnen. Harald en Pieter van Rossum zijn inmiddels ook bij ons gekomen en met vijf man lopen we gezellig verder. Het waait flink, windkracht 6 of 7, maar het is inderdaad droog en zelfs vrij warm, met zo’n 10 of 11 graden waar je bij veel lopers ziet dat ze veel te warm zijn gekleed en de eerste jasjes, handschoenen, mutsen en dergelijk gaan uit. In mijn geval had ik een buff om mijn hoofd die ik dan laat zakken naar mijn nek, dat is niet eens zo onverstandig na mijn verkoudheidsverschijnselen. Wat extra bescherming rond de nek kan geen kwaad, zeker met die harde wind.

Mijn telefoon heeft het begeven, maar ik heb wel een fototoestel meegenomen en blijf regelmatig even staan om wat foto’s te maken. Wel valt er dan iedere keer een gaatje wat ik vrij snel weer dicht kan lopen, vooral heuveltje op voel ik me sterk. We draaien het strand op en het is genieten van de grote schuimkoppen en het woeste water. Het strand is vrij hard en zeker langs de waterkant loopt het prima, daar haal ik mijn maatjes ook weer bij.
Na 9 kilometer hebben we de eerste bevoorradingspost. Ik neem een stuk sinaasappel, een stuk banaan, twee bekertjes water en maak wat foto’s waarna ik weer flink aan de bak moet om het gaatje te dichten. Dit kost wel iedere keer extra kracht, maar vooralsnog gaat het nog goed.
We krijgen nu best flinke heuveltjes te verduren en het is op en neer. Soms lopen we bergje op in file maar daar raas ik dan langs omdat ik veel kracht heb omhoog. Boven maak ik foto’s en sluiten we weer bij elkaar aan. 
Dat heen en weer draven begint toch langzaam zijn tol te eisen. Maar ongestoord rennen en vliegen, versnellingen, stilstaan voor foto’s en inhalen kost toch veel kracht voor mijn niet erg fitte lichaam en het begint steeds moeizamer te gaan. Het duurt nu ook steeds langer voordat ik na een foto het gat heb gedicht.
We staan op de top van de duinen en kijken uit op de onstuimige zee, een prachtig gezicht. Janet begint ook goed te voelen dat een halve marathon onder deze condities best zwaar en ver is en bij haar begint het toch ook goed voelbaar te worden. We stoppen even voor een foto en Janet gaat er al snel vandoor. Ik maak nog meer foto’s en op het strand is het mooier en mooier. Het water staat nu echt aan de duinrand zodat er eigenlijk geen strand meer is. Ik maak er een foto van en merk niet dat er een golf komt waardoor er ineens een golf water over mijn voeten spoelt en alles dus drijfnat is, maar dat mag de pret niet drukken. Er volgt een leuk stuk strand en ik zie mijn maatjes in de verte lopen, maar loop bijna niet in. Bij de duinopgang die vrij steil is heb ik nog genoeg kracht over om toch weer aan te sluiten en met Aad en Janet lopen we zo verder naar de tweede bevoorradingspost op 17 kilometer. Na de 17 kilometer gaat het tempo toch flink omlaag, vooral vanwege de stukken mul zand waar Janet en ik het lastig mee hebben, al kunnen we nog steeds blijven rennen, soms af en toe een stukje wandelen. De laatste kilometers komen de andere Avantrianen ons voorbij maar blijven we wel bij hen in de buurt en met 10 man zo’n beetje gelijk gaan we over de finish na toch wel een hele mooie ervaring. 
Moe maar voldaan doen we ons tegoed aan de pinda’s, winegums, water, ontbijtkoek, etc. bij de finish. We ontvangen een medaille en krijgen een T-shirt als aandenken.
Voor de dames is dat een mooi blauw shirt, voor de heren een gewone witte. De blauwe was in mijn ogen veel mooier, maar helaas. Janet was er blij mee.
Bij de finish kwamen we ook een groep lopers van avStart tegen, dat was ook erg leuk, die zaten vlak achter ons en ook zij hadden enorm genoten.
Een fotograaf klampt ons aan en wil een foto van ons allemaal maken, dat is een goed idee en we stemmen daarmee in.
Als we weer bij de kantine aankomen is de sfeer prima. Er staat een grote groep muzikanten op het voetbalveld die vrolijke bekende melodietjes laten horen van o.a. The Beatles. Ze zijn gekleed als Kelten en heten Doe Mar Wa en komen uit Bakel. Een erg goed gezelschap en na later blijkt in die regio ook erg bekend. Ze worden veel geboekt bij allerlei evenementen.
Vermoeide been of niet, we staan daar allemaal weer lekker te swingen.
We nemen een douche en doen ons na afloop tegoed aan een kopje soep waar we bij ons startnummer een bon voor hadden ontvangen. Ook zat er een bon bij voor thee of koffie, ook die bon gebruiken we, waarna we weer naar de pendelbus wandelen die ons naar de auto brengt.
Het is inmiddels al bijna 4 uur als we in de auto zitten. Tussen 4 en half 5 zal ik waarschijnlijk gebeld gaan worden door Erik Rietvelt van RTV Krimpenerwaard om te vragen hoe het evenement was gegaan. Rond half 5 als we in de buurt van Spijkenisse rijden gebeurt dat ook en kan ik er wat over vertellen. Het ging ook nog even over de 10 van Roodenburg en ook nog wat reclame gemaakt voor de aankomende Halve Natuurmarathon. Tijdens het gesprek reden we nog door een tunnel en was het even spannend, maar de verbinding werd niet verbroken.
Toen ik werd afgezet in Bergambacht was het bijna kwart over 5 en hadden we er weer een hele dag op zitten, maar wel een hele mooie dag. We hebben genoten.

Aankomst Trail by the Sea

Op de video de finish van het groepje maatjes van Avantri na 3 uur en ruim 1 minuut op de tijdklok

10 van Roodenburg Lekkerkerk, 14-02-2016

Na de prachtige Nighttrail in Bergschenhoek toch een aardig dipje opgelopen. Weinig puf meer, ook verkouden geworden met alle verschijnselen die daarbij horen. Wellicht heeft me dat aan het ende vorige week opgebroken, maar kan ook daardoor komen dat ik de dip heb gekregen, maar het resultaat is hetzelfde.

Vandaag staat de 10 van Roodenburg op het programma, niet een erg leuke loop, de oude versie was mooier vanaf de hooiberg in de Loet, maar het is dichtbij en zit in de klassementen van Avantri en Start.
Ik heb al lang geleden afgesproken met Daphne om haar te hazen in een poging om onder de 46 minuten te lopen. Het PR van Daphne is 46.15 en liep ze recent bij de Oliebollenloop in Schoonhoven.
Die verkoudheid, keelpijn, slapheid ed past niet goed in de voorbereiding, daarom niet teveel gedaan deze week, voor mijn doen vroeg naar bed gegaan en veel geslapen om er toch te staan.

Mandy gaat ook lopen in Lekkerkerk en pikt me rond 10.15 op en om 10.30 zijn we in Lekkerkerk. Onderweg stond de muziek hard en was het reuze gezellig, de mood zat er al goed in. Als we naar de locatie van de avStart lopen horen we een heleboel gepruttel en komt er zo'n 45 km auto aan met op de nummerplaat DE COCK met cee ohhh cee ka, we lagen allebei in een deuk.

Even inschrijven, wat kletsen en dan omkleden. Ik voel me niet meer zo slap als de afgelopen dagen, misschien gaat het toch lukken. 
Tot mijn schrik kom ik er achter dat ik weer eens wat ben vergeten. Niets ernstigs, maar toch. Allerlei shirtjes bij me, keuze genoeg, maar ik ben mijn legging vergeten. Ik kijk nog eens goed in mijn tas en zie daarin alleen mijn lange Feyenoord trainingsbroek en een knal oranje Feyenoord korte broek. Nu is Feyenoord kleding nu niet bepaald iets om mee te koop te lopen en trots op te zien, maar het blijft toch je cluppie zullen we maar zeggen. Een lange broek is geen optie, het vriest niet en met een wedstrijd is een lange broek alleen maar lastig, dus het gaat toch de oranje korte broek worden.
Gekleed in de oranje broek, blauwe lange kousen, blauwe Cor shirt en fel gele handschoenen is het wel erg opvallend allemaal, maar het is niet anders. Links en rechts klinken dan ook allerlei lachend geluiden.

Bij het inlopen met Daphne kom ik er achter dat ik vergeten ben vicks op mijn borst en in mijn neusgaten te smeren om wat meer lucht te krijgen en vraag aan Ruud vd Dool van de organisatie of dat nog even kan. Hij wacht even op me en snel spurt ik terug naar de kleedkamer. Iedereen staat te wachten en als ik er weer ben starten we. Het doel is een tempo van 4.35 per kilometer, dan komen we uit op 45.50 , maar kijken of we dat vol kunnen houden, desnoods haakt de haas wat eerder af.
De eerste kilometers tegen de wind in gaan prima in het beoogde tempo, daarna weten we dat tempo vast te houden tot aan het einde van ronde: 4.34 , 4.35 , 4.32 en 4.35 en 4.36 zodat we een hele kleine marge hebben, we passeren na 22.50 , onderweg een vervelende passage gehad, zowel héén als terug. Een stuk weg is opgebroken en met houten en metalen planken hebben ze dat afgedekt, maar het remt flink af en je moet goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Daphne heeft daar best veel last van en ik moet dan ook flink inhouden na de passages, dat is zonde en het breekt ook ons ritme. In ronde 2 is het beste er bij Daphne af en zakt ons tempo tegen de wind in drastisch. Kilometer 6 gaat in 4.45 , dan een 4.48 en een 4.43 , waarna Daphne vraagt of het nog mogelijk is. Dan moeten we wel héél erg versnellen het laatste stuk, maar theoretisch kan het nog. Kilometer 9 gaat in 4.41 en ik zie dat het nu niet meer kan. Ik geef aan tegen Daphne dat het nog kan maar dat het krap gaat worden waarna Daphne alles op alles zet en ik ineens moeite heb om haar te volgen. Bij mij is duidelijk het beste eraf maar ik kan nog net aanhaken. Als we over de finish komen staat de klok op 46.12 en is de nettotijd van ons 46.08 , helaas net niet genoeg voor de beoogde tijd onder de 46 minuten, maar gelukkig nog net snel genoeg voor een PR en dat op dit belabberde parcours. De oude loop vanaf de hooiberg had toch veel meer is mijn mening, maar dan heb je de accommodatie niet bij de hand, daar is ook wat voor te zeggen. 
Ik wacht even op de anderen en ben benieuwd hoe ze allemaal hebben gelopen.
Menno Beck wint de wedstrijd nipt voor Patrick de Gier, 35.38 tegen 35.48 , Nico van den Heuvel 44.40 , dan wij samen, Pieter van Rossum zat nipt achter ons in 47.04 , daarna Pauline in 47.50 , dan is het even wachten op Gemmeke in 51.39 , Ben in 53.35 , Liesbeth in 54.26 , daarna héél knap Mandy in een dik PR van 56.40 die een luxe haas heeft gehad in de vorm van Robert Hoek die was komen lopen vanuit Schoonhoven en dit even meepakte als training. Dit was super voor Mandy, maar ze is zelf zoveel sterker geworden dat we ons nu al af gaan vragen waar dat toe kan leiden. Ze boekt de laatste tijd wel héél veel progressie, het trainen voor de langere afstanden werpt duidelijk zijn vruchten af. 
Iedereen is binnen en nu is het tijd voor een lekkere douche. Ik mis hierdoor de prijsuitreiking en als ik in de kantine kom staat Daphne te glunderen. Ze is de snelste dame geweest en toont trots haar prijs, een mooie glazen kubus met daarin een silhouet van een hardloopster, echt een leuke prijs. Nu begin ik me ook een klein beetje trots te voelen, al had Daphne alleen ook wellicht wel de eerste dame geworden, maar dan misschien net geen PR. Na afloop drinken we met een grote groep Avantrianen nog gezellig wat en gaan dan naar huis. Als Mandy en ik weer richting de auto van Mandy lopen horen we een bekent gepruttel en ja hoor, daar is de truttenschudder weer, DE COCK met cee ohhh cee ka. Weer liggen we in een deuk. Onderweg terug nog goede muziek en voor je het weet ben je weer thuis. Volgende week weer heel wat anders, dan ga ik met Aad en Janet de halve marathon lopen in Burgh-Haamstede, de Trail by the Sea.

Petzl Nighttrail Bergschenhoek 06-02-2016

Vandaag weer een hoogtepunt in het loopjaar, de Petzl Night Trail in Bergschenhoek, een evenement waar ik echt naar uit kijk.
De laatste tijd best veel wedstrijdjes en prestatielopen gedaan, veel samen met Aad, dat bevalt prima en is voor ons beiden een prima training voor het zware lange werk wat verder in het jaar nog gaat komen.
Het is op een zaterdag, dus moet ik eerst nog werken. De start is om 19.00 uur en ik schat in dat we drie kwartier moeten rijden. Een uur van tevoren aanwezig is altijd prettig, al is dat bij mij meestal niet het geval, alleen als ik met anderen ben. Vorige week in Hazerswoude was ik met Aad ook lekker op tijd en hadden we tijd voor een bakkie vooraf.
Mijn moeder vraagt of ik niets moet eten. Eten ? Oei, helemaal niet aan gedacht. Ik heb nog 1 boterham over en mijn moeder heeft nog een paar mini snelle Jelle's, die neem ik mee. Ik eet ook nog snel een krentenbol.
Aad is er om 16.45 uur, ik sluit af en we gaan even naar mijn huis om de spullen te pakken en me even om te kleden en in wat sportievere kleding te hijsen. Mijn tas was verder al gepakt. Ik maak nog snel even een boterhammetje klaar voor onderweg en pik een grote snelle Jelle mee en wat drinken, daarmee moet het maar lukken.

We zijn lekker op tijd en arriveren rond 18.00 uur al, we hebben nog een uur. We halen eerst ons startnummer op, voor Aad 74, voor mij 75. Achter de tafel staat Kim Baner, een goede kennis in de trailwereld die ik heb leren kennen toen ze bij ons op de zaal sliep bij de X-Trail. Ze loopt vandaag niet mee, maar zit in de organisatie. 
We nemen een bak koffie en lopen daarna op het gemak naar een bijgebouw waar we ons op de zolder omkleden en waar even later ook Michel, Harald en Piet verschijnen. 
Al ruim van tevoren heb ik afgelopen week mijn beide lampjes opgeladen, want bij de eerste keer dat dit evenement werd georganiseerd had ik dat niet gedaan met als gevolg al een lege lamp na een paar kilometer. Nu blijkt Aad geen nieuwe batterijen in zijn lampje te hebben gedaan en het is dan ook de vraag of hij dat tot het einde na zo'n 2,5 uur zal gaan redden. Aad gokt het erop, al had hij ook mijn lampje kunnen lenen. Vorig jaar leende ik het nog uit aan Janet, maar die loopt deze keer niet mee. Janet is vorig jaar aardig kapot gegaan en wil dat niet nog eens meemaken. 
We maken ons gereed, nemen wat foto's, waarna Aad en ik ons naar de start begeven. Nog even plassen en bij de start zien we ook de anderen weer. Piet, Harald en Michel starten in groep 2, dat is vanaf 19.07 uur waar de lopers in groepjes van ca. 8 man starten en dat om de 15 seconden. Zo was het ook bij ons in de eerste startgroep vanaf 19.00 uur zodat we al na een paar minuten aan de beurt waren.

Vanaf de start zat ik al meteen in een heerlijk tempo.
Ik merk achter me dat Aad een stuk minder makkelijk loopt dan mij en besluit me iets in te houden, dat is misschien ook niet zo onverstandig, want het is 25 kilometer en de omstandigheden konden wel eens zwaar zijn.
We halen Ronald Tertoolen uit Vlaardingen nog in, ook een trailer en marathonloper die ik heb leren kennen bij de opnames van de film De Marathon, een mede figurant.
Ons tempo is de eerste 10 kilometer iedere keer zo rond de 5.20 per kilometer en ik voel me nog steeds geweldig en geniet met volle teugen. Aad had in het begin wat moeite om mijn tempo te volgen, maar is nu goed op dreef en volgt nu makkelijk, zo oogt het. Gelukkig maar, nu kunnen we lekker doorlopen. Ik vraag aan Aad of hij weet waar de eerste drankpost zal zijn. Aad weet het ook niet. Stom eigenlijk, niet eens naar gekeken. Het is vaak zo bij trails dat de drankposten schaars zijn, al zal hij toch zo wel komen, wellicht halverwege, rond de 12 of 13 kilometer ?
Na een kilometer of 15 begint het gebrek aan voeding, maar vooral vocht me een beetje op te breken lijkt het. De benen voelen zwaarder en zwaarder en ook het tempo zakt. Ook het parcours lijkt zwaarder te worden, er komen steeds meer klimmetjes en het is aanpoten geblazen.
Eindelijk voorbij de 18 kilometer hebben we de eerste en enige drankpost,pfffff. Even stoppen, wat eten en vooral wat drinken. Bekertjes zijn er niet, dit in verband met de rommel die de lopers vaak achterlaten. Hoe nu drinken. Ik vouw de handen in elkaar en probeer op deze manier wat te drinken, maar ideaal is het niet. Ik drink dan ook veel te weinig, al is het maar zeer de vraag of zo'n drankpost wel zin heeft, zo dicht bij de finish en pas na ruim 18 kilometer, maar goed. Het is onze eigen schuld dat we niet eerder hebben gekeken wat er aan drankposten zou zijn, anders had ik zeker een bidon meegenomen. Is gewoon stom en dat als ervaren loper en trailer(t).

Na de drankpost kom ik moeizaam op gang en Aad vraagt of het nog wel gaat. Ja hoor, het gaat wel en ik versnel weer wat, maar zodra de eerste flinke heuvels opdoemen is het over en moet ik wandelen. Ik geef aan tegen Aad dat hij zelf maar door moet lopen, maar Aad is ook niet zo fris meer en blijft bij me. Inmiddels is Michel ons voorbij gegaan en hebben we de eerste pittige hellingen achter ons gelaten en gaat het weer redelijk. We lopen nog steeds samen, maar nu met Aad op kop.
Zodra er weer veel heuvels aan komen zak ik ver terug en geef wederom aan dat Aad er maar alleen vandoor moet gaan en dat ik nog minuten zal gaan verspelen door te wandelen en Aad gaat dan eindelijk alleen door. Ik wil geen blok aan het been zijn en Aad in de weg zitten. Ik kom er vanzelf wel een keer. Aad is al snel verdwenen en ik zwoeg verder, dan weer dribbelend, dan weer wandelend. De benen willen niet echt meer en het is harken geblazen, maar met kilometers in de 7 minuten kom ik er ook. Ik verwacht ieder moment Piet en Harald voorbij te zien komen, maar dat blijft uit. Bij eerdere edities was dit wel het geval.
De laatste kilometer is zwaar. Je ziet de finishlocatie en je denkt dat je er bijna bent, maar dan moet je rechtsaf en gaat in een hele wijde boog pas naar de finish toe. De laatste halve kilometer is helemaal zwaar, ik sta bijna vast in de blubber en kan me samen met een andere loper nog net staande houden. We zakken tot over onze enkels weg in de glibberige derrie, maar o, o, wat is dit leuk. Na 2.30.20 en 25,3 kilometer kom ik eindelijk over de finish. Vooraf het doel gesteld van 2.30 op de 25. Doordat het net wat langer was, toch dik tevreden en volop genoten, al baal ik wel van die stommiteit door geen drinken mee te nemen. Dit gaat me niet meer gebeuren. Ik heb al héél veel dingen meegemaakt die verkeerd zijn gegaan, maar altijd maar één keer.

Michel en Aad staan me al op te wachten met een Erdinger alcoholvrij biertje in de hand. Ik lust geen bier en ga op zoek naar water. Ik zie pas water in de kantine in de kleedkamer en wandel daarna weer terug naar de finish om Harald, Piet, Aad en Michel op te zoeken maar zie hen niet waarna ik besluit weer naar de kleedlocatie te gaan, want ik begin het koud te krijgen in mijn korte mouwtjes. Om te lopen was dit de juiste keuze, korte mouwen en korte broek, want het was absoluut niet koud, maar nu in de wind na ruim 25 kilometer en bezweet begin ik het toch koud te krijgen.

De anderen zijn er nog niet en als ik me aan het opfrissen ben komen ze eraan. Piet en Harald zaten vlak achter elkaar rond de 2.37 uur, inderdaad helemaal niet zo ver achter ons. Ze hadden ook volop genoten.
Na het omkleden gaan we nog even naar buiten waar de andere trailers ook staan en nemen een bak erwtensoep, want we hebben best trek gekregen.
Echt warm is het daar niet en we gaan in de kantine zitten om even bij te komen. Als we weg gaan merk ik dat ik misselijk begin te worden. We gaan even naar het BMS massageteam uit Schoonhoven olv Dineke van Nooten dier daar in een vrachtauto hun massageruimte onder hebben gebracht. Aad zou zich eerst laten masseren, maar ziet daar toch vanaf. Hij zal de massage nog tegoed houden.
De misselijkheid is nog heviger geworden en ik ga nog even terug naar de kantine naar het toilet terwijl Aad de auto oppikt.
Echt opknappen doe ik niet, maar dat zien we thuis wel. Onderweg gaat het van kwaad tot erger en het zweet breekt me aan alle kanten uit. Mijn huidskleur is niet van wit te onderscheiden en bij Lekkerkerk zet ik de auto aan de kant, stap uit en ga wat in de wind staan waar ik iets van opknap. Aad rijdt verder en brengt me thuis waarna hij er ook snel weer vandoor gaat. Het is net 23.30 geweest en Aad moet morgen weer training geven.
Ik ga eerst naar het toilet maar overgeven lukt niet, dan maar een uurtje op de bank gaan liggen en daar knap ik van op.
Marloes vraagt of ik soms wat verkeerds heb gegeten. Alleen een bekertje erwtensoep zeg ik.
Ja, dat is stom. Een lege maag, een leeg lichaam en dan zware erwtensoep. Jij bent ook niet wijs zegt ze, natuurlijk komt het daarvan. Hoe kun je dat nou doen ?
Marloes zal wel gelijk hebben, ik heb daar geen kijk op. Ik had honger en krijg erwtensoep aangeboden. Tja, ook weer een leer voor een volgende keer.
Toch kijk ik terug op weer een hele mooie belevenis en volgend jaar ben ik er zeker weer bij.
Aankomende zondag wacht de 10 van Roodenburg in Lekkerkerk, dat is weer héél wat anders.

Polderloop Hazerswoude-Dorp, 31-01-2016

Na de halve marathon van vorige week stond er vandaag weer een loopje op het programma, maar even heel wat anders, dit keer de RAG Cross in de Loet bij Lekkerkerk.
De RAG Cross staat niet voor het "raggen" door de bagger maar voor de organisatoren Ruud, Arie en Gijs.
Arie Visser heeft ons al een tijdje geleden uitgenodigd voor dit evenement wat jaar in jaar uit een leuke uitdager is. De omstandigheden wisselen van jaar tot jaar. We hebben het ook al eens bevroren gehad en dat leek ook nu het geval te worden, maar de vorst hield te kort aan en het werd modder, een "echte" cross dus.
Van de koude in het begin van de week was het nu ineens een stuk warmer en is het ook inschatten wat we aan moeten trekken en ik kies voor een thermosshirt met lange mouwen en een shirtje met korte mouwen. Op verzoek van Marloes in het zwart met het oog op de was. 
Om 9.10 pikt Aad me op in de Schoolstraat in Bergambacht. Ik ben aan de late kant, want ik zou om 9.05 bij de bushalte staan, maar Aad weet de weg. Bea en Janet zitten al achterin en met z'n vieren gaan we naar de Loet. Aad weet nog een parkeerplekje vlakbij de "Hooiberg" te vinden en we zijn toch nog ruim op tijd. Het is al gezellig met veel bekenden van Start en Avantri en leuk om even bij te kletsen. 
Veel hebben zich al voor ingeschreven, maar er zijn ook nog een aantal na inschrijvingen, totaal lopen er vandaag 49 lopers mee, een aantal moest verstek laten gaan wegens ziekte, waaronder Pauline en Ab.
We ontvangen van Astrid en Anne een notitieblok en een handdoek namens sponsor Autobedrijf Terlouw en maken ons gereed voor de cross.
Deze week best wel pittig getraind in de sportschool, maar ik voel me desondanks best goed. Ik zie deze loop als een mooie training voor Bergschenhoek, trail by the sea en de trails die nog gaan komen, maar de gezelligheid staat voorop.
Bij de start sta ik bijna achteraan en ik doe het rustig aan. Ik start samen met Mandy, maar al snel schuif ik wat op richting Ruud vd Velde en ga hem voorbij. Janet loopt met Aad een stukje voor me, evenals Wim van Beuzekom, Robert Hoek en Piet Wuijster. Janet is snel gestart maar zakt iets terug waarna ik haar passeer, maar ze blijft goed volgen. We komen vlak na elkaar door na ronde 1. Ik zie ook Gerda, de moeder van Janet lopen, dat is leuk. Ik begin iets in te lopen op Wim, Aad loopt langzaam bij me weg, net als Piet. Robert zakt ook iets terug. Na twee ronden gaat Wim er vandoor en gaat me te snel, Aad loopt super en is Robert en Wim gepasseerd en zit vlak achter Piet. Door het rondje van ruim 2 kilometer dat wat zigzagt door de weilanden en langs de sloten in de Loet zie je de diverse lopers toch telkens voor je of achter je lopen zodat je alle posities wel een beetje kunt inschatten. Mandy loopt ook netjes en in een vast tempo.
Na drie ronden begint het parcours steeds zwaarder te worden door de blubber en besluit ik het wat rustiger aan te gaan doen, ik wil me niet kapot lopen. Het is wel genieten op deze manier. Ondanks het wat rustigere tempo haal ik aan het einde van ronde 3 toch Robert in die het zwaar lijkt te hebben. Ik loop een beetje in niemandsland. Ver achter me loopt Ab Buitendijk en ver voor me loopt Wim en die gaten worden steeds groter. In het begin van ronde 4 komt Pascal van Norden me voorbij en lijkt het wel of ik stil sta, wat een tempo. 
Naarmate de rondjes volgen zie je steeds meer lopers stoppen en is het steeds rustiger op het parcours. 
Rondje 5 gaat eigenlijk weer makkelijker dan ronde 4 vanwege het rustigere tempo en ik zou ook nog een rondje 6 willen lopen, maar ik ben na 5 ronden het uur gepasseerd en mag niet meer door en moet finishen. Dan had ik wellicht toch wat meer door moeten lopen, al was dat wel 5 minuten geweest en dat is veel. Het is goed zo.
Piet bleek bij de finish toch nog net voor Aad te zitten. Aanvankelijk was Aad Piet voorbij gegaan, maar Piet bleek nog een eindspurt over te hebben. Wim heeft me verbaasd en zat daar vlak achter. Bij de Loetcross zat ik nog ruim voor Wim, maar nu kwam ik niet eens in zijn buurt.
We wachten even op Mandy, die ziet er nog fit uit en heeft netjes vlak gelopen en dat bij haar eerste echte cross, netjes gedaan.
Aad, Bea en Janet hebben ook super gelopen.
We kleden ons om en gaan nog even naar restaurant "De Loet" en drinken daar nog twee bakjes met een lekker stuk appeltaart ter ere van de verjaardag van Aad. Was reuze gezellig en een mooie afsluiter van een leuk evenement. Volgend jaar hoop ik er zeker ook weer bij te zijn.

RAG Cross Lekkerkerk, 24-01-2016

Na de halve marathon van vorige week stond er vandaag weer een loopje op het programma, maar even heel wat anders, dit keer de RAG Cross in de Loet bij Lekkerkerk.
De RAG Cross staat niet voor het "raggen" door de bagger maar voor de organisatoren Ruud, Arie en Gijs.
Arie Visser heeft ons al een tijdje geleden uitgenodigd voor dit evenement wat jaar in jaar uit een leuke uitdager is. De omstandigheden wisselen van jaar tot jaar. We hebben het ook al eens bevroren gehad en dat leek ook nu het geval te worden, maar de vorst hield te kort aan en het werd modder, een "echte" cross dus.
Van de koude in het begin van de week was het nu ineens een stuk warmer en is het ook inschatten wat we aan moeten trekken en ik kies voor een thermosshirt met lange mouwen en een shirtje met korte mouwen. Op verzoek van Marloes in het zwart met het oog op de was. 
Om 9.10 pikt Aad me op in de Schoolstraat in Bergambacht. Ik ben aan de late kant, want ik zou om 9.05 bij de bushalte staan, maar Aad weet de weg. Bea en Janet zitten al achterin en met z'n vieren gaan we naar de Loet. Aad weet nog een parkeerplekje vlakbij de "Hooiberg" te vinden en we zijn toch nog ruim op tijd. Het is al gezellig met veel bekenden van Start en Avantri en leuk om even bij te kletsen. 
Veel hebben zich al voor ingeschreven, maar er zijn ook nog een aantal na inschrijvingen, totaal lopen er vandaag 49 lopers mee, een aantal moest verstek laten gaan wegens ziekte, waaronder Pauline en Ab.
We ontvangen van Astrid en Anne een notitieblok en een handdoek namens sponsor Autobedrijf Terlouw en maken ons gereed voor de cross.
Deze week best wel pittig getraind in de sportschool, maar ik voel me desondanks best goed. Ik zie deze loop als een mooie training voor Bergschenhoek, trail by the sea en de trails die nog gaan komen, maar de gezelligheid staat voorop.
Bij de start sta ik bijna achteraan en ik doe het rustig aan. Ik start samen met Mandy, maar al snel schuif ik wat op richting Ruud vd Velde en ga hem voorbij. Janet loopt met Aad een stukje voor me, evenals Wim van Beuzekom, Robert Hoek en Piet Wuijster. Janet is snel gestart maar zakt iets terug waarna ik haar passeer, maar ze blijft goed volgen. We komen vlak na elkaar door na ronde 1. Ik zie ook Gerda, de moeder van Janet lopen, dat is leuk. Ik begin iets in te lopen op Wim, Aad loopt langzaam bij me weg, net als Piet. Robert zakt ook iets terug. Na twee ronden gaat Wim er vandoor en gaat me te snel, Aad loopt super en is Robert en Wim gepasseerd en zit vlak achter Piet. Door het rondje van ruim 2 kilometer dat wat zigzagt door de weilanden en langs de sloten in de Loet zie je de diverse lopers toch telkens voor je of achter je lopen zodat je alle posities wel een beetje kunt inschatten. Mandy loopt ook netjes en in een vast tempo.
Na drie ronden begint het parcours steeds zwaarder te worden door de blubber en besluit ik het wat rustiger aan te gaan doen, ik wil me niet kapot lopen. Het is wel genieten op deze manier. Ondanks het wat rustigere tempo haal ik aan het einde van ronde 3 toch Robert in die het zwaar lijkt te hebben. Ik loop een beetje in niemandsland. Ver achter me loopt Ab Buitendijk en ver voor me loopt Wim en die gaten worden steeds groter. In het begin van ronde 4 komt Pascal van Norden me voorbij en lijkt het wel of ik stil sta, wat een tempo. 
Naarmate de rondjes volgen zie je steeds meer lopers stoppen en is het steeds rustiger op het parcours. 
Rondje 5 gaat eigenlijk weer makkelijker dan ronde 4 vanwege het rustigere tempo en ik zou ook nog een rondje 6 willen lopen, maar ik ben na 5 ronden het uur gepasseerd en mag niet meer door en moet finishen. Dan had ik wellicht toch wat meer door moeten lopen, al was dat wel 5 minuten geweest en dat is veel. Het is goed zo.
Piet bleek bij de finish toch nog net voor Aad te zitten. Aanvankelijk was Aad Piet voorbij gegaan, maar Piet bleek nog een eindspurt over te hebben. Wim heeft me verbaasd en zat daar vlak achter. Bij de Loetcross zat ik nog ruim voor Wim, maar nu kwam ik niet eens in zijn buurt.
We wachten even op Mandy, die ziet er nog fit uit en heeft netjes vlak gelopen en dat bij haar eerste echte cross, netjes gedaan.
Aad, Bea en Janet hebben ook super gelopen.
We kleden ons om en gaan nog even naar restaurant "De Loet" en drinken daar nog twee bakjes met een lekker stuk appeltaart ter ere van de verjaardag van Aad. Was reuze gezellig en een mooie afsluiter van een leuk evenement. Volgend jaar hoop ik er zeker ook weer bij te zijn.

Ruitenburg halve van Maassluis, 17-01-2016

Afgelopen donderdag samen met Aad de Utrechtse Heuvel Trail gelopen, een prachtige trail dwars door de blubber en bossen, maar wel ruim 31 kilometer en dat geeft dan weer hoop op de langere afstanden die ik toch het liefste loop. Vorige week zondag wilde ik de halve marathon gaan lopen in Maassluis en had daar echt zin in, maar die bleek dus pas vandaag te zijn.
Na de 31 van donderdag is het waarschijnlijk niet het meest verstandige om te gaan doen, maar toch heb ik wederom zin om de halve te gaan lopen in Maassluis. Aad twijfelde aanvankelijk nog vanwege zijn knie, maar besluit toch mee te gaan.
Donderdag had Aad het héél even moeilijk, maar dat kwam wellicht omdat Aad woensdagavond feller had getraind dan ik. Maar eens kijken hoe het vandaag zal gaan. Aad heeft al een tijdje wat last van zijn knie, is een beetje overbelasting, maar hij kan daar gelukkig toch goed mee lopen.

De start is pas om 13.00 uur, dan hebben we dus nog even tijd om een bakkie bij onze maatjes te gaan doen bij Avantri na hun zondagochtend training. Het is weer gezellig en rond 11.30 uur gaan we op pad. Het is wel een uurtje rijden met parkeren erbij en daardoor best krap, maar dat komt toch goed. We hebben nog 5 minuten als we bij de start staan.
Het is voor de verandering eens erg zonnig. Mandy heeft aangegeven dat het best warm is. Ik twijfel enorm, het is in de schaduw best fris en er staat af en toe een frisse wind. Ik trek onder mijn shirt met korte mouwen toch een thermoshirt met lange mouwen aan en heb daar aanvankelijk geen spijt van. Ik trek voor de eerste kilometers ook even mijn handschoenen aan, die kan ik altijd uittrekken. Aad heeft ook een thermoshirt aan met daarover zijn Avantri hemdje.
We lopen vandaag weer eens met de "good old" gele championchip. Ik heb hem standaard altijd in mijn tas zitten, ik ben er blij mee. Aad heeft hem helaas niet bij zich en moet er één huren voor 2 euro. Het inschrijfgeld voor de na-inschrijving is 10 euro en voor Aad dus 12 euro.We staan achteraan dus hebben we een bruto en nettotijd en maakt het dus niet uit dat we achteraan staan. Dacht ik althans, maar na de start zien we geen matten wat automatisch in zou houden dat er dus maar één tijd zal zijn en dan hebben we dus een verschil van 45 seconden in ons nadeel op onze eindtijd, want zolang duurt het voordat we over de startstreep komen.

Het is slalommen en intervallen tussen de achterblijvers door op het smalle parcours waar iedereen erg breed loopt. Stoepje op, stoepje af, over de rotonde ipv erlangs, links inhalen, rechts inhalen, snel lopen, dan weer in moeten houden, maar uiteindelijk komen we er best redelijk langs.
Mijn doel is om te lopen tussen de 1.40 en 1.45 , Aad wil proberen onder de 1.40 te lopen wat een grandioos PR zou betekenen.
De eerste 5 kilometer gaat in 23.28 , dat is voor ons beiden prima, al is het voor mij wat te snel. De 10 gaat in 46.56 , nog steeds op het schema oor Aad en nog steeds te snel voor mij. Aad loopt geweldig en gaat als een jekko. Ik begin steeds meer mijn hamstrings te voelen, op zeker nog de reactie op de trail van afgelopen donderdag, ook gaat de ademhaling wat zwaarder, iets wat Aad al snel door heeft. Aad vraagt hoe het gaat waarop ik aangeef dat het wat moeizamer begint te gaan en dat hij er maar vandoor moet gaan. Ik wil het PR van Aad niet in de weg lopen en ga dan ook een tandje terug. Als ik zo doorloop zit ik zeker tussen de 1.40 en 1.45 en is mijn doel bereikt, al zou ik wel graag iets sneller willen lopen dan de laatste halve marathon in België.
Ik loop samen met een dame op een flink stuk tegenwind. Ze kijkt wanhopig achterom of er soms iemand over wil nemen. De loper achter me vertikt het waarop ik dan maar besluit om weer iets te versnellen en de dame te helpen. Het gaatje met Aad wordt daardoor niet snel groter, maar na zo'n 12 kilometer laat ik de andere twee lopers gaan en laat het tempo weer wat zakken.
Gek genoeg begin ik wat misselijk te worden en wat duizelig. Vreemd! Is het een te hoge hartslag ? Ik heb mijn hartslagmeter niet om, die ligt nog thuis, vergeten!, is het de slok koud water ? De zon zal het niet zijn, hoewel ik die liever niet had gehad. Misschien vooraf te weinig gedronken? Ik weet het niet, maar het gaat daardoor wel steeds minder. Ik nader de 5 minuten grens en neem bij de drankpost rond de 15 kilometer even mijn tijd. Vreemd genoeg gaat het daarna langzaam weer wat beter en ik weet de kilometertijden nog steeds onder de 5 minuten te houden.
Moe ben ik zeker niet, ik lijk ook inhoud genoeg te hebben, maar mijn hamstrings geven aan dat ik niet sneller moet gaan. Dan maar niet, het loopt prima zo.
Als ik het laatste stukje naar de finish loop kijk ik naar mijn klokje. Bijna 1.41 , nog even iets versnellen om precies op de 1.41.00 uit te komen, een tijd waar ik reuze blij mee ben, zeker na die ruim 31 kilometer van 3 dagen geleden en die zeker nog niet uit het lichaam was. In België liep ik nog 1.41.49
Aad staat me al op te wachten en is uitgekomen op een geweldige 1.39.11 
Grote klasse en de felicitaties voor dit klinkende PR.
Aad heeft het de laatste 2 kilometer wat lastiger gehad, maar dat is ook niet zo gek als je een dik PR loopt, 3 dagen na de ruim 31 trailkilometers. 
We wandelen terug naar de Wethouder Smithal en deponeren ons startnummer in een ton voor de tombola straks, waarna we gaan douchen.
In de doucheruimte kom ik tal van bekenden tegen zoals Gerard Rolff, Paul Wobbe en Ronald Tertoolen waardoor het allemaal niet zo snel gaat, maar het duurt toch nog even voordat de prijsuitreiking en tombola gaat beginnen.
Paul deelt gevulde koeken uit en die gaat er best in. Ik haal voor Paul, Aad en mij een bak koffie en we kletsen gezellig even wat. Lenie de Visser komt nog even gezellig wat kletsen en we wachten op de leuke prijsuitreiking. Om de tijd te overbruggen kregen we nog een zanger op het podium met leuke meezingers waarmee de sfeer steeds beter werd en de lopers bleven hangen.
Ook van de prijsuitreiking maakten ze daar wat leuks. Met een bekende meezinger werd een huldiging aangekondigd en na de huldiging volgde een huldigingsmelodietje, erg leuk gedaan. Voor iedere leeftijdscategorie bij mannen en vrouwen een andere melodie, echt top.
Na de huldigingen volgde de tombola, maar helaas vielen Aad en ik niet in de prijzen. De hoofdprijs was een reis naar Londen.
Het is inmiddels al best laat geworden door het lange wachten. We wandelen naar de leenmini van Aad en rijden terug naar Schoonhoven. 
Wat was dit weer een heerlijke dag.
Als ik om 17.30 thuis kom na te zijn vertrokken om 10.30 uur krijg ik toch wel wat terechte opmerkingen van Marloes waarom ik zo lang weg ben geweest.
Volgende week wacht de RAG cross in Lekkerkerk, weer een leuk evenement om naar uit te kijken.

Kop

Dit is een paragraaf. Klik hier om tekst toe te voegen en te wijzigen. Dit is een perfecte plek om een verhaal te schrijven en/of informatie te delen met uw website bezoekers.