Mijn eerste marathon van Rotterdam. De tekst op mijn shirt vraagt zijn we d'r al ? Het zou een tijd worden van 4.33.26 , een ware lijdensweg.

Herfstloop Gouda 23-10-1988

Marathon Rotterdam 17-04-1988

Verzorging tijdens de marathon van Rotterdam in 1988

Mijn eerste marathon van Rotterdam en waarschijnlijk ook mijn laatste.

Tijdens de training bij de voetbal loop ik meestal voorop waarna een teamgenoot roept dat ik eens rustig aan moet doen, je moet eens een marathon lopen, dan piep je wel anders. Zonder te weten wat me te wachten staat neem ik de uitdaging aan. 

Het is genieten op de Coolsingel. Ik heb me om kunnen kleden in een hoog gebouw voorbij de Hofpleinvijver en wel op de vierde verdieping, dat ging allemaal geweldig en netjes op tijd arriveer ik op de Coolsingel waar een hele mooie sfeer hangt. Er klinkt muziek, er staan enorme rijen met toeschouwers en diverse lopers lopen zich warm. Het zal mij benieuwen hoe het vandaag zal gaan, aan de sfeer zal het niet liggen. 

Al meteen vanaf de start loop ik in een groepje dat een lekker tempo hanteert en de tijden liggen ruim onder de 5 minuten per kilometer, als ik zo doorga kom ik dik onder de 3.30 binnen. Mijn knie waar ik al een tijdje last van heb lijkt zich goed te houden, ik loop met een brace om om de knie wat te ontlasten en hoop dat het allemaal goed zal gaan. Halverwege de marathon kom ik door in een tijd van ruim 1.37 , de eerste helft is fantastisch verlopen, al begin ik mijn benen nu wel wat te voelen. Een paar kilometer verder  is er ineens een vreselijk lawaai te horen, politemotoren, een helicopter en dan zie ik wat de oorzaak is, de eerste loper komt al richting de finish, het is Belayneh Densimo die een nieuw wereldrecord zou lopen van 2.06.50 , later zag ik mijzelf ook nog op de tv terug, ik had de uitzending opgenomen.

Na deze leuke ervaring gaat het in mijn eigen race steeds moeizamer en begin ik flink pijn in mijn kuiten te krijgen, dit is op een gegeven moment zo erg dat ik moet gaan wandelen. De supporters sporen me aan om weer hard te gaan lopen, maar het gaat steeds moeizamer. Ik moet hele stukken wandelen, dan weer een stukje hard lopen, dan weer wandelen en zo worden de stukken wandelen steeds langer en gaan ook andere lichaamsdelen pijn doen. Iedere keer weer opnieuw starten met hardlopen levert een pijn op in mijn heupen en die wordt steeds heviger, het is inmiddels een martelgang geworden. Waar ben ik aan begonnen ! Opgeven staat niet in mijn woordenboek en zolang de limiet van 5 uur nog niet voorbij is blijf ik doorgaan. Het huilen staat me nader dan het lachen, maar ik zet toch door. Eindelijk na ruim 4,5 uur kom ik weer op de Coolsingel terug en weet niet wat ik meemaak. Het is een herrie van jewelste, toeschouwers die luid applaudiseren. Ik kijk om en zie helemaal niemand, ze applaudiseren voor mij ! Wat een belevenis. Er gaat een rilling door me heen en ik krijg even een opleving waardoor ik al rennend het laatste stuk af kan leggen en uiteindelijk binnen kom in een belabberde tijd van 4.33.26 , de tweede helft heeft bijna 3 uur geduurd en de opbouw was natuurlijk verschrikkelijk, ik was veel te snel gestart.

De weken na de marathon gingen ook niet vanzelf. De eerste dagen heb ik nauwelijks kunnen lopen en had ik veel pijn. Ik deed mee met een onderzoek van de Erasmus universiteit waarbij ik dagelijks op moest schrijven hoe ik me voelde zonder dat ik middeltjes of smeerseltjes zou gebruiken. Ik heb dit netjes ingevuld en was pas na 3 weken weer pijnvrij. De gedachte aan een marathon zou ik voorlopig niet meer hebben, al had ik wel de weddenschap gewonnen. Als ik het vooruit had geweten was ik er nooit op in gegaan.

Mijn eerste marathon in Rotterdam, het is duidelijk te zien dat het niet vanzelf gaat.