Midzomeravondloop Bleiswijk 05-07-2006

Pppppppfffffffff.
Wat een warmte.
Het is 5 juli 2006. Vanavond staat de Midzomeravondloop in Bleiswijk op het programma, of trainen en afscheid nemen van Klaas (voorlopig).
Max enRon willen ook graag lopen in Bleiswijk, maar we hebben nog contact ivm het weer.
Max belt me op en op dat moment is het zwaar bewolkt, regent het zachtjes en rommelt het in de verte. Het zal wel flink gaan afkoelen. We kunnen wel gaan lopen, het is niet meer zo warm.
In de loop van de middag begint de zon echter weer fel te schijnen en vliegt de temperatuur weer omhoog. Ik begin al twijfels te krijgen. Ik heb gisteren op mijn vrije dag een interval 10 x 400 gedaan en dat viel me niet mee met dat warme weer. Ik ben daar nog helemaal niet van hersteld. Ik voel me moe en loom.
Het is 18.00 uur. Geen contact meer gehad met Max en Ron, dus we gaan lopen.
Om 18.15 spring ik op mijn racefiets naar huis en ben net op tijd klaar met omkleden, want Max komt al aanrijden.
Netjes op tijd arriveren we in Bleiswijk, waar de start zal plaatsvinden om 19.30 uur.
Het is broeierig warm en ik zie het eigenlijk nog niet helemaal zitten met mijn lome benen, maar wie weet loop ik dat er wel uit.
We spreken af dat we gaan lopen in een tempo van 4.45 minuut per kilometer. De Midzomeravondloop gaat in ons geval over 15 kilometer, zodat we uit zullen komen op 1.11.15
Max schiet uit de startblokken na het horen van het startschot en Ron en ik hobbelen er een beetje achteraan.
Ron besluit zijn eigen tempo te gaan lopen en blijft wat achter. Zelf probeer ik Max te achterhalen om samen verder te gaan. Dat lukt, al heb ik de grootste moeite om zijn tempo te volgen, laat staan om het tempo aan te geven.
Rond de 5 kilometer voel ik lichtjes iets in mijn knie en ook lichamelijk speelt de warmte me parten. Ik loop een beetje achter mijn adem aan en loop niet lekker.
Bij de 6 kilometer gaat Max alleen verder en vertel ik hem dat ik rustig ga wandelen en wat ga drinken.
Ik wacht even en kom een beetje bij nadat ik wat bekers water over me heen heb gegooid.
Ook Ron komt me voorbij en zit nog in een goed tempo.
Tussen de 6 en 9 kilometer dribbel ik wat en wandel ik wat. 
Ik moet kiezen wat ik ga doen.
Afbuigen naar de 10 en naar de finish of toch doorgaan voor de 15 kilometer.
Het gaat al weer wat beter en ik besluit rustig door te lopen.
Ik wordt tussen de 10 en 11 kilometer ingehaald door wat lopers die ik goed ken en die normaal achter me zitten.
Mijn knie voel ik niet meer en het is iets afgekoeld, dus ik besluit wat te versnellen.
Het gaat weer fantastisch. De ene na de andere loper haal ik weer in.
Tussen de 13 en 14 kilometer haal ik de kennissen weer in en geef ze geen kans meer om aan te haken. De laatste 5 kilometer gaan in een tempo van iets meer dan 4.30 per kilometer, wat mijn eindtijd ondanks het wandelen en rustig dribbelen nog enigszins draaglijk maakt. De eindtijd is 1.16.44
Max heeft tot het einde toe zeer vlak gelopen en komt uit op een keurige 1.11.43
Dit ondanks de drankpauzes.
Deze keer was Max een maatje te groot voor me. 
Vorige week kon ik hem op de meet nog net kloppen in de sprint, nu was hij helemaal niet meer in zicht.
Ron zit tussen ons in met eveneens een knappe 1.13.26
Onder deze warme omstandigheden is er netjes gelopen, al zat ik zelf flink stuk.
Daags na de loop heb ik nog steeds last en kom ik maar niet op gang. 
Nog een beetje kou gevat onder de waaier op de slaapkamer, maar inmiddels weer hersteld.
Zondag wacht een rustige duurloop met een koppeltje Avantrianen.

Zevenheuvelenloop 19-11-2006

Mijn trainingsmaatjes hebben me al een tijdje niet op de training gezien en ook zijn er al een hele tijd geen wedstrijdverslagen van mij meer op deze plaats verschenen, maar gelukkig zijn er ook andere lopers die actief zijn geweest op de wedstrijdverslagenpagina.
Vanwege een hardnekkige blessure aan mijn rechter hiel, waar een verkleving zit heb ik al een hele tijd niet of nauwelijks gelopen. Na diverse onderzoeken blijkt dat het dus een verkleving is. Ik moet voorlopig overbelasting vermijden als sprinten, intervallen, etc.
Wel moet ik de blessure prikkelen door te lopen, maar nooit te veel.
Ik had voor die tijd een paar keer een interval gedaan of toch getraind, maar dan deed het tijdens die interval of training al veel pijn en kon ik de dag erna meestal niet veel meer dan hinken.
Nu gaat het gelukkig beter, maar ik moet ook niet veel meer doen dan alleen maar lopen.
Door die blessure ben ik de marathons van Eindhoven en Etten-Leur al misgelopen, maar er zijn er gelukkig nog meer (in 2007).
Op 19 november sta ik ingeschreven bij de Zevenheuvelenloop in Nijmegen namens de BOVAG bij de bedrijvenloop.
Ik ben uitgenodigd door de BOVAG omdat ik zelf een autobedrijf heb en de BOVAG op zoek was naar sportieve mensen binnen de autobedrijven.
Vorig jaar bestond de BOVAG 75 jaar en hadden ze het plan gevat om iets te organiseren op het sportieve vlak en dat werd de Zevenheuvelenloop. Dit werd zo'n groot succes dat ze besloten dit een vervolg te geven tijdens de Dam tot Damloop waar ik ook van de partij was namens hen.
Vandaag 19 november sta ik dus ook weer ingeschreven. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. Ik heb de afstand al een hele tijd niet gelopen en ook het parcours is vrij pittig. Hoe zal mijn blessure het houden ?
Aangeraden wordt om met de trein te komen. Met mijn auto achtergrond is dat niet gebruikelijk, maar ik besluit hier toch gehoor aan te geven.
Ik ga naar Gouda met de auto en parkeer hem bij de Goudse Verzekeringen waar mijn vrouw werkt. Ik koop een retourtje Nijmegen(wel 26,80 , maar benzine voor de auto kost ook genoeg)
Ik blijk in een speciaal ingezette looptrein te zitten die om 10.09 vertrekt.
Ik heb aan alles gedacht en van alles meegenomen om de tijd door te komen als mijn I-pod, de nieuwe Runners, een autoblad, etc. , niet wetende dat er allemaal lopers in de trein zouden zitten. Je raakt al snel aan de praat en voor je het weet ben je er. Er blijkt zelfs ook één van de andere BOVAG lopers in de trein te zitten (er zijn 10 teams).
In Arnhem gaan we even op een ander spoor en we vervolgen onze weg naar Nijmegen waar we om 11.37 aankomen.
Met de andere teamloper wandelen we naar het Kolpinghuis waar we hebben afgesproken met de andere lopers en waar we ons kunnen omkleden.
we ontvangen hier ons startnummer, een prachtig Craft loopshirt om die dag in te lopen en diverse consumptiebonnen voor koffie, broodjes, drankjes, etc.
Ik ben niet gewend zo vroeg ergens te zijn, want de start voor mij is pas om 13.05 uur.
Ik besluit rustig een broodje ham te eten met een kop koffie.
Ik besluit ook mijn nieuwe lange X-Socks aan te trekken. Deze lange sokken zouden er volgens de kenners voor moeten zorgen dat de verzuring in de kuiten sneller zal verdwijnen, waardoor de pijn in de kuiten een stuk wordt verminderd of wegblijft.
Ik ben er nogal sceptisch over, maar als je het niet probeert, dan weet je het nooit.
Er zijn al lopers die zich afvragen of ik ga voetballen.
Het is lekker weer in Nijmegen. Het is flink bewolkt en het miezert wat en soms iets meer. Veel zuurstof in de lucht en lekker om te lopen.
Om 13.13 kan ik van start. Ik besluit rustig te starten om te kijken hoe mijn hiel het zal doen.
De eerste 2 kilometer gaan in 4.20 elk, daarna komt de eerste helling. Ik merk duidelijk dat mijn conditie verre van optimaal is, maar het gaat nog goed. De eerste 5 kilometer kom ik door in 22.52
Ik was weggegaan op 1.15 , een schema van 5 minuten per kilometer, dus ik loop al flink voor. Als ik dit nu eens vast kon houden, dan zit er misschien wel een 1.10 in !
De tweede 5 kilometer zijn het zwaarste. Hierin komen we de steilste hellingen tegen en de meeste. Ik heb het wel even moeilijk, maar ook hier kom ik door. De 10 kilometer gaan netjes in 46.08
Nog steeds op een schema van 1.10
Kan ik dit nog volhouden ?
De laatste 5 kilometer zijn niet de moeilijkste, dat blijkt al snel. De weg gaat tussen de 10 en 11 nog even omhoog, maar daarna gaan we snel weer naar beneden. Ik voel me super. Geen pijn en nog lucht over voor een versnelling.
Tussen de 12 en 13 nog een laatste kleine helling en de laatste 2 kilometer flink naar beneden.
Die laatste 2 kilometer gaan in 4.15 elk en ik kom uit op een onverwachte supertijd van 1.08.20
Het is wel een minuut langzamer dan vorig jaar, maar toen was de vorm veel beter en was ik niet geblesseerd.
Geweldig om weer eens een wedstrijd te lopen.
Terug in het Kolpinghuis werd ik aangesroken door andere BOVAG lopers die vertelden dat ze me voorbij hadden zien komen ondanks de drukte.
Hoe kon je zien dat ik dat was vroeg ik.
Het antwoord was, dat ze dat aan mijn sokken konden zien.
Die sokken zijn trouwens super. Ik heb helemaal geen pijn in mijn kuiten gevoeld, waar ik dat normaal altijd heb en zeker na het conditiegebrek van dit moment. Ook bleven de kuiten lekker warm.
Ik merk dat het werkt en ga het zeker volgende keer weer gebruiken.
Bij de uitslagen zie ik ook ineens de naam van Robert Hofman staan.
Dit is ver genoeg voor Robert als korte afstandsloper denk ik, of is Robert serieus aan het trainen voor de marathon van Rotterdam volgend jaar ?
Aan de tijd te zien heeft Robert het best wel moeilijk gehad.
Op de terugweg met de trein most ik op de grond zitten omdat de toch verlengde trein overliep van de hardlopers.

Uilentorenloop Leersum 23-09-2006

Waar menigeen vol goede hoop de wedstrjdverslagen opzoekt en een verslag denkt te zien van de marathon van Berlijn staat ineens weer een verslag van Cor.
Helaas. Wellicht volgt een verslag van de marathon van Berlijn erg snel.
Nog helemaal onder de indruk van de tijden van Fred en vooral Max met een hele mooie 3.28.21
Max heeft op onnavolgbare wijze super vlak gelopen. Iedere keer net onder de 25 minuten op de 5 kilometer. Hij wist het zelfs te presteren om de tweede helft nog iets sneller te lopen dan de eerste. Fantastisch. Hier kan ik alleen maar van dromen. Misschien ooit .......... ?
Maar................

COR TERLOUW OP PODIUM BIJ CLUBKAMPIOENSCHAPPEN AV VETERANEN NEDERLAND.

Het is zaterdag 23 september 2006.
Samen met Gabrie gaan we op weg naar Leersum.
Ik doe daar voor het eerst mee met het clubkampioenschap van de Veteranen Nederland, een vereniging waar meer Avantrianen lid van zijn naast hun lidmaatschap van ons Avantri.
Gabrie wil eigenlijk ergens 5 kilometer gaan lopen maar ziet zo snel niets in de buurt en vraagt of hij met mij mee kan. Geen probleem natuurlijk, al is de afstand voor hem dan wel gelijk 10,5 of wel 1 ronde, waar ik er 2 ga lopen.
Trainer Koos vertelde woensdag nog op de training dat het wel een mooi parcours was, maar dat ik wel rekening diende te houden met een nare klim aan het einde van het parcours. Nu, dat heb ik geweten.
We komen de overbekende Annie weer tegen. Annie mag vandaag slechts 1 ronde van 10,5 kilometer lopen, omdat de limiet voor 1 ronde op 1.15 uur is gezet. Dat zal Annie niet halen. De organisatie heeft al rekening gehouden met hoor tijden en is zo sneller klaar in plaats van op Annie te moeten wachten.
Nog even met Gijs Honing gepraat die pas de 50e marathon van het afgelopen jaar heeft gelopen. Onvoorstelbaar. Ik heb er pas één gelopen.
Gabrie wil proberen om 4.30 per kilometer te lopen en zo ergens rond de 47 minuten uit te komen. Ikzelf ga voor de 1.40 uur, dat is een tempo van 4.39 per kilometer.
De start is op de top van een heuvel waar de zogenaamde Uilentoren op staat, een vierkante toren met op iedere hoek een uil (ik moet eerlijk zeggen dat de toren me niet is opgevallen, niet bij de start en ook niet toen ik er twee keer ben langs gelopen, maar Gabrie heeft hem duidelijk gezien)
Na de start gaan we eerst heuvel af en we lopen de eerste kilometer in 4.20
Wel wat te snel, maar ja, heuvel af, dan gaat het automatisch wat sneller.
De tweede kilometer ontstaat er een gaatje tussen Gabrie en mij. Gabrie loopt daar 4.19 en ik 4.24
Mijn derde kilometer gaat in 4.31 en Gabrie vliegt bij me weg in 4.06
Hij gaat me veel te snel. Ik loop mijn eigen race. Gabrie gaat toch voor de 10,5 en loopt zijn race. Mijn vierde kilometer gaat in 4.34 en in de verte zie ik Gabrie. Het gaatje lijkt niet groter te worden.
De vijfde kilometer gaat in 4.32 en ik zie dat Gabrie wat terugvalt. Vanaf de 5e kilometer worden er alleen maar 5-kilometertijden aangegeven. Waarschijnlijk nog voor de 6 kilometer haal ik Gabrie in. Hij zit er een beetje doorheen. Hij voelde zich aanvankelijk erg goed en het ging gemakkelijk, maar wellicht brak het benauwde weer hem wat op.
Ik haal onderweg zelfs Frans Woerden in die zich afvroeg of ik nu zo snel liep of dat hij juist langzaam liep.
Voor mijn doen gaat het met mij wel aardig, maar hij loopt als een "natte krant"vertel ik hem.
Tussen de 9 en 10 kilometer gaat het wat omhoog en ik merk dat ik het toch wel moeilijk heb om mijn tempo te handhaven.
Vanaf de 10 kilometer gaat het richting finish flink omhoog en ik loop te zuchten en te puffen om boven te komen. Ik voel mijn kuiten vol lopen. Gelukkig, eindelijk boven en richting finish. Ik wandel even om wat te drinken en Frans Woerden komt me weer voorbij. De tijd halverwege de koers op 10,5 kilometer is 48.51
Gabrie weet toch nog aardig te finishen en komt binnen in een nettotijd van net binnen de 50 minuten.
Na de eerste ronde duurt het een aantal kilometer voordat ik met dit benauwde weer en na die klim weer in mijn ritme kom.
De eerste kilometers gaan als volgt:
4.58 , 4.49 , 4.50 , 4.56 en 4.50
Redelijk vlak, maar een stuk langzamer dan de eerste ronde.
Ik kom ook niet meer in dat tempo en zal genoegen moeten nemen met een tijd boven de 1.40 uur.
Aan het einde van de race weer die "rotklim".
Frans Woerden nadert me en ik doe er van alles aan om hem voor te blijven. Normaal loopt hij tijden van 1.20 of 1.25 en nu blijf ik hem voor. Dat is voor mij een unicum.
Mijn kuiten lopen opnieuw vol. Gabrie staat me vlak bij de finish op te wachten en schreeuwt me vooruit. Nog maar een klein stukje. Je bent er bijna.
Uiteindelijk komt de finish in 1.41.16 netto. Ik ben niet ontevreden gezien de zwaarte van het parcours en het benauwde weer. Dit was absoluut niet het meest geschikte weer voor mij.
Na afloop thuisgekomen 's-avonds nog even op de site gekeken van de avVN en wat zie ik tot mijn verbazing. Ik ben derde geworden in mijn leeftijdscategorie en ga een waardebon ontvangen.
De eerste 3 van iedere leeftijdscategorie en lid van de avVN ontvangen een waardebon. Ik ben benieuwd.
Ooit heb ik eens een bos bloemen gewonnen tijdens de Zijlloop in Leiden waar ik tweede werd in de stromende regen omdat iedereen koos om bij de 15 kilometer te stoppen en ik doorliep op de halve marathon. Ik lag toen 35e en kwam daardoor als tweede binnen.
Dat was 15 jaar terug en nu win ik eindelijk weer een prijs(je).
Dit geeft moed.

Singelloop Woerden 24-08-2006

MAX REINHARD SLAAT TOE !!!

Het is donderdag 24 augustus 2006. Voor Max Reinhard uit Montfoort is dit een onvergetelijke dag.
Het begon eigenlijk op woensdagavond waar zijn loopvrienden mooie tijden liepen tijdens een 10 kilometerloop. Er werden tijden gelopen van 43.15
Lachend werd Max opgebeld en werden trots de gelopen tijden doorgegeven. Hij moest dat nog maar eens zien te doen.
Max zal vanavond de Singelloop in Woerden gaan lopen, ook over 10 kilometer.
Hij neemt contact op met Cor Terlouw, een trainingsmaatje van zijn vereniging Avantri uit Schoonhoven.
Cor haalt Max thuis op waar Paulien, de vrouw van Max mededeeld dat Max de hele dag al bloednerveus is voor de loop van vanavond.
Er hangen donkere wolken boven Woerden, wat bijna zeker wat water op zal leveren.
Max vertelt Cor dat er onder de 43 minuten gelopen zal moeten worden, omdat er gisteren hard is gelopen door zijn vrienden.
Cor heeft op woensdagavond pittig getraind en is niet superfit, maar afgesproken wordt, dat Cor als haas zal fungeren tijdens de eerste 5 kilometer in een tempo van 4.18 per kilometer, waarbij je dan uitkomt op 43.00 op de 10 kilometer.
Er wordt vooraan gestart, zodat Max en Cor snel weg zijn.
De eerste kilometer weet Cor niet wat hem overkomt als Max er in dit geval als een haas vandoor gaat en een eerste kilometertijd op de klokken zet van 4.05
Wellicht komt dit door het nieuwqe horloge van Max, die net als Wim van Beuzekom, eveneens van Avantri, ook een GPS horloge heeft aangeschaft. Misschien dat er een handelje inzit en er afspraken met Garmin gemaakt kunnen worden.
Gangmaker Cor kan dit tempo niet volgen en moet Max al na 1 kilometer laten gaan en besluit zijn eigen tempo te gaan lopen, getuige zijn tweede kilometertijd van 4.17
Max dendert vrolijk verder, maar zal hij dit ook volhouden ?
Uiteindelijk loopt Cor erg vlak in een schema van 45.00 minuten en heeft nog een versnelling in huis, waarmee hij uitkomt op een nettotijd van 44.15 waar hij heel tevreden mee was.
Max daarentegen heeft andere plannen. Hij is al lang en breed uit het zicht verdwenen en loopt ook iedere kilometer tussen de 4.05 en 4.10
Een toptijd gaat het zeker worden.
In een prachtige nettotijd van 41.21 minuten finished Max. Hiermee blijft niets van zijn oude PR over.
Waar gaat dit naartoe ? Er zit nog veel meer in en de vorm voor de marathon van Berlijn is super, wat zeker moet leiden tot een tijd ver onder de 3 uur 30 en een PR.
Na afloop glunderen en alle telefoontjes beantwoorden van zijn vrienden.
Ze kunnen het maar moeilijk bevatten en willen eerst bewijzen zien.
Zodra Max weer thuis is komt de laptop tevoorschijn en wordt gekeken of de uitslagen al op de site staan. Dat blijkt echter nog niet het geval.
Wederom een aantal telefoontjes en weer even kijken. Nog niets.
Max zou moeten wachten tot vrijdagavond voordat hij zijn vrienden het bewijs kon leveren.
Avantriaan Jacco van der Wel kwam ook in actie, maar moest helaas na 1 ronde de strijd staken, omdat hij voor de wedstrijd had gegeten en hij daar erg veel last van had.
Cor zal zondag in actie komen tijdens de ultradag in Gouda om zo in conditie te komen voor de marathon van Eindhoven in oktober.
De meeste leden van Avantri zullen zaterdag bij de uurloop in actie komen.


Was getekend, Harry schrijfgraag namens het Woerdens dagblad.

11. Münsinger Louf 12-08-2006

Zomervakantie 2006. 
Vorig jaar ben ik helemaal niet op vakantie geweest ivm mijn verhuizing.
Ook nu was er niet veel zin. Ik mis veel, met name de Monschau Marathon waar ik me al voor had ingeschreven, maar helaas.
Ik zal op de vakantie wel gaan lopen was het voornemen. Om de dag is zelfs het plan.
Ik heb een aantal maanden buitenspel gestaan met een knieblessure en daardoor is het gewicht toegenomen en de conditie sterk verminderd.
Ik ben driftig op zoek geweest naar leuke loopjes in de buurt van mijn vakantieadres aan het meer van Genève aan de Zwitserse kant.
Het liefst had ik dan nog de Jungfrau marathon gelopen, maar dat was net een paar weken later en zijn de scholen weer begonnen, waardoor mijn zoontje weer naar school moet.
Ik heb een viertal lopen uitgezocht, waarvan er 3 eigenlijk afvallen vanwege het tijdstip om 9.00 uur 's-morgens en nog eens de afstand van 2 uur rijden.
Er blijft 1 loop over van slechts 10 kilometer. Die zal plaats vinden in Münsingen in de buurt van Bern en dan om 4 uur 's-middags.
Op vrijdag 11 augustus de hele dag in een waterpretpark geweest en niet anders gedaan dan trappen lopen en van glijbanen afglijden in banden in allerlei maten of zonder band.
Dit duurde tot in de avond. Na deze dag was ik kapot. Zoiets ben ik niet gewend.
Zaterdag 12 augustus, mooi weer. 
Leuk aan de ene kant, maar om te lopen weer minder leuk. Het is ook nooit goed.
Met stramme benen van de inspannende dag ervoor rijden we naar Bern en bekijken de stad daar. We gaan naar de berenkuil, want aan de beren heeft Bern zijn naam te danken. Dat hoort er dan een beetje bij.
Na een grrot deel van de dag in Bern gelopen te hebben (slenteren) had ik al flink zware benen. Het is inmiddels al 3 uur in de middag en over een uur moet ik starten bij de "11e Münsiger-Louf"in Münsingen. Dat is een plaats ongeveer een 20 kilometer buiten Bern.
Dit wordt weer haastwerk (ik ben niet anders gewend).
Eerst moeten we de stad Bern uit zien te komen, wat gelukkig meevalt, omdat we aan de goede kant van de stad staan.
We rijden naar Münsingen, waar het een drukte van belang is vanwege de loop en het schiet niet op. De klok tikt door en de start is nabij.
Mijn vrouw Marloes neemt het stuur over en ik ga me alvast omkleden in de auto. Vlak bij de start loop ik met mijn tas alvast naar de start, terwijl Marloes tracht een plekje voor de auto te vinden. Dat heeft meer dan een kwartier geduurt vertelde ze me later. Maar goed dat ik ben uitgestapt.
Ik schrijf me in. Ik heb snel even 20 Franc meegenomen. Dat zal wel genoeg zijn.
Dit blijkt echter te weinig. Het startgeld is 18 Franc, maar de na-inschrijving is 23 Franc.
Ik vertel dat ik maar 20 Franc bij me heb, maar dat mijn vrouw nog komt met meer.
Ze besluiten me te "sponsoren"voor die 5 Franc en ik mag gewoon die 18 Franc betalen omdat ik uit Nederland kom.
(Het bedrag is in ieder geval fors omdat we alleen op twee plaatsen wat drinken krijgen en wat banaan zonder herinnering)
Ik moet ook nog naar het toilet en moet me haasten naar de start, maar het lukt.
Ik ben op tijd en heb nog 3 minuten over. Inmiddels komen mijn vrouw en mijn zoontje Richard ook net aanlopen. Ze hebben de auto een plekje kunnen geven.
Ik voel me verre van fit en de zon zorgt voor een flinke temperatuur. Het is heet en benauwd.
Ik ben benieuwd hoe het parcours er uit zal zien.
Het is een race over 2 ronden van 5 kilometer die gedeeltelijk vlak, maar ook heuvelachtig is. Soms zitten er flinke stukken onverhard in waarbij je goed moet uitkijken waar je je voeten neer zet.
Ik besluit tegen beter weten in mijn horloge/computer in te stellen op 45 minuten. Ik zal het wel zien.
Ik start veel te snel in de hoop met een leuke groep mee te gaan.
De eerste twee kilometer gaan in 4.10 per kilometer. Ik begin nu al te puffen vanwege de warmte en de vermoeidheid en besluit het tempo te laten zakken.
Aan het einde van de eerste ronde haal ik een andere Nederlander in, Leo Beukeboom, die tevens in dezelfde leeftijdscategorie zit. We komen samen over de streep na de eerste ronde in een tijd van 22 minuut 02.
Ik stop even om wat te drinken en even bij te komen. Leo loopt gewoon door.
Ik vertrek voor mijn tweede ronde en gebruik Leo als mikpunt.
Meter voor meter loop ik in op Leo en haal hem bij de 8 kilometer in. 
Door eventjes stil te staan en wat te drinken is mijn tijd bij 5 kilometer wat gedaald onder het schema van 45 minuten, maar zachtjesaan loop ik weer iets in op dat schema.
Om Leo op een afstand te zetten die wordt aangemoedigd door zijn vrouw en zoon besluit ik met het laatste dat ik nog in mijn lichaam heb om nog te versnellen.
Het gaat moeizaam. Mijn zoontje staat bij de finish al te springen en moedigt me aan. Ik pers er nog een sprintje uit en finish in toch nog een knappe 44.43,4 (netto 44.37)
Ik heb Leo op bijna een minuut gelopen. Hij komt binnen in 45.37
Ik finish als beste Nederlander.
Na een lekkere douche kom ik langs een tafel met lekkere hapjes. Ik wil er net wat van nemen totdat er een dame gilt dat ik daar af moet blijven. Dat is voor de sponsoren. Die hebben ze dus ook, ondanks het hoge startgeld. Er waren wel flink wat geldprijzen, al zat ik daar als beste Nederlander en 51e in mijn leeftijdsklasse bij de heren net niet bij.
Moe maar toch wel voldaan gaan we weer richting camping.

Groet uit Schoorl Run 12-02-2006

Het is zaterdag 11 februari 2006. De volgende dag heb ik weer eens een wedstrijd en wat voor één. Een wedstrijd over 30 kilometer in Schoorl.
Mijn vrouw vraagt of ik mijn tas alvast klaar wil maken, dan wordt ze niet zo vroeg wakker. Ik vraag haar of zij toevallig weet wat voor weer het gaat worden.
Fris en zonnig is het antwoord.
Ik pak mijn tas en besluit toch in een korte legging te lopen en een shirt met korte mouwen met daar onder een warm ondershirt met lange mouwen.
Het is zondagmorgen 12 februari, de wekker staat om 8.15 uur. Het sneeuwt een beetje. Dat is géén zon, maar die zal dan nog wel komen.
Om 9.10 vertrek ik richting Montfoort waar ik heb afgesproken met Max. Trudy zou ook mee gaan, maar was helaas verhinderd ivm een zieke werknemer en besluit zelf in te vallen. Helaas. We rijden naar zwembad De Hommel in Utrecht en doen bij Peter van Straten in zijn restaureant een "bakkie" voordat we met een groep van 9 man, waaronder ook Fred Scherrenberg en Ron van Lamoen vertrekken naar Schoorl.
Ik ga daar 30 kilometer lopen en de rest gaat voor de halve marathon.
Het is gezellig in het busje en voor je er erg in hebt brengt chauffeur George ons in Schoorl. We rijden wat om, maar we hebben toch tijd genoeg. George neemt het af en toe wat letterlijk om ons aan de start te brengen, want we reden zelfs over de startmat heen.
Onderweg was het natte sneeuw en flink regen. Van zon heb ik nog steeds niets gezien.
De halve marathon start wat eerder en de jongens gaan al druipende van start in hun regenkleding.
Zelf twijfel ik tussen een plastic doorschijnplastic wat je wel eens krijgt bij een wedstrijdje of gewoon mijn regenjack.
Ik kies in eerste instantie voor het dunne plastic, maar buiten voelt het zo fris en winderig, dat ik snel terugkeer en mijn gewone regenjack aan ga doen, waar ik achteraf helemaal geen spijt van heb gekregen.
Het is nog even haasten naar de start, maar we komen slecht aan de overkant van de weg, omdat daar net de halve marathon passeert. Dat was even niet goed geregeld.
Ik sluit achter aan en gelijk klinkt het startschot.
Het parcours is mooi, maar best pittig. Er zitten diverse klimmetjes in.
Ik heb al van een hele tijd terug ooit eens een snelste tijd gelopen in Almere en ga een poging ondernemen om de toen gelopen tijd van 2.30.45 uit de boeken te lopen. Het zal een zware dobber worden. Twee weken terug heb ik voor mezelf 31 kilometer gelopen en moest ik al vanaf de 25 stukjes gaan wandelen en deed ik er 2.45 over.
Ik stel mijn horloge in op een schema van 4.40 per kilometer, wat als eindresultaat 2.20 uur zou moeten opleveren.
Het gaat voorspoedig en de regen blijft maar vallen. Droog wordt het niet.
Koud heb ik het niet en ik loop kilometertijden onder de 4.40
Soms 4.37, dan weer 4.35, dan weer onder de 4.30 als we het heuveltje afgaan. Ik bouw een voorsprongetje op van bijna 3 minuten op mijn schema. Onderweg haal ik Annie van Rossum in, dat is volgens mij de langzaamste loper (loopster) die ik ken.
Ze mag vaak niet meedoen op de lange afstand, omdat de mensen van het parcours de weg niet zo lang bezet willen houden en ze anders een half uur langer moeten wachten.
Het gaat nog steeds voorspoedig, al krijg ik door de regen toch wel koude benen in die korte legging. Misschien had ik toch beter voor lang kunnen kiezen.
Vanaf de 25 kilometer komt de klad er een beetje in. Ik hoef deze keer gelukkig niet te wandelen, maar ik moet op mijn tanden bijten om de kilometertijden, die oplopen, niet boven de 5 minuten te laten komen.
Bij de 27 kilometer haal ik Annie van Rossum opnieuw in die de halve marathon loopt. Ze wordt gefilmd door een team van NCRV's Man bijt hond. Ik praat even met haar in het voorbijgaan en wordt ook gefilmd. Wie weet kom ik nu dus op TV. Ik zal er op gaan letten.
De laatste 3 kilometer wacht eerst nog een stukje tegenwind wat moeizaam gaat en waardoor mijn kilometertijd voor het eerst boven de 5 minuten zit, 5.13 om precies te zijn.
Ik kijk eens op mijn horloge en zie dat mijn marge op een schema van 2.20 er nog steeds is, al is het teruggelopen tot een minuut.
De laatste 3 kilometer is het echt blik op oneindig, verstand op nul en niet denken aan de zere kuiten die op springen staan.
Het lukt me uiteindelijk om niet te gaan wandelen en kom glorieus binnen in een supertijd van 2.19.33
MIJN EERSTE PR IN MIJN AVANTRI TIJDPERK.
EINDELIJK !!!!!
Terug in de sporthal steek ik mijn handen omhoog en kom bij mijn andere collega's, die ook allemaal super hadden gelopen.
Peter en Max hadden nog een strijd openstaan van Egmond, maar besloten toch samen te gaan lopen. Ook Ron liep met hen mee naar een toptijd. Ze eindigden op de halve marathon op een supertijd van 1.37.30
Voor Peter een nieuw PR van 3 minuten eraf en Max liep ook rond zijn PR. Ron is terug van een blessure en benadert ook zijn eigen toptijden weer.
Fred liep ook een PR in 1.52.15
Ook alle andere lopers haalden supertijden en verpulverden hun PR's. 
Na afloop zijn we nog gezellig wat gaan eten in een leuke tent. Op een groot scherm zagen we ook nog de "Gouden race" van Ireen Wüst.
We bleven daar nog even gezellig hangen, waarna chauffeur Benny deze keer ons thuis bracht. Benny was de BOB.
In het donker ging het bijna mis toen Benny een stopbord negeerde, maar wel van recht kwam. In een reflex reed hij de auto de stoep op en voorkwam een botsing.
In de bus was het weer een prima sfeer en er werden al weer plannen gesmeed voor een andere loop.
Om 9.45 kwam ik uiteindelijk thuis na een enerverende dag.
Mijn schoenen waren drijfnat, maar ik heb via internet pas twee langwerpige kacheltjes besteld voor in mijn schoenen van Husqvarna, wat super werkt.
Vanmorgen waren ze warm en droog en je ruikt ze niet. Een superkoop.

Halve marathon Egmond 8-1-2006

DAGJE EGMOND

Het is nog vroeg in Bergambacht. De wekker staat op 7.45 Alle huizen rondom ons huis zijn nog in het donker gehuld.
Ik sta op, want ik heb een afspraak bij Max om 8.45 in Montfoort.
Netjes op tijd kom ik bij Max aan en drink daar bij het gezin Reinhard een kom koffie.
Om 9.30 rijden we naar zwembad De Hommel in Utrecht en ontmoeten daar de rest van de lopers die met ons meegaan naar Egmond aan Zee om daar de halve marathon te gaan lopen.
Één van de vrienden, George zit in de taxi-business en heeft een busje geregeld waarmee hij ons naar Egmond brengt.
De reis gaat voorspoedig en we rijden zelfs door tot in Egmond. Niets pendelbus en zo. Wij rijden in een taxi en we moeten worden afgezet om te lopen. Hiermee wonnen we veel tijd, waardoor we netjes op tijd aankwamen.
In de sporthal maakten we ons gereed en liepen richting start,te weten Max, Peter van Straten, Trudy en Hans, Fred, Ron, taxichauffeur George en zijn college Jacques en mijn persoontje. Ron was ziek geweest en zou niet lopen, maar was voor ons een enorme hulp om kleding etc. bij zich te houden, zodat we na de finish niet zo lang kou hoefden te lijden. Een pluim voor Ron die zelf natuurlijk ook had willen lopen. Mijn PR in Egmond stond op ruim 1.40 uur en Peter wilde ook wel proberen om zo´n tijd te lopen, al was hem dat nog nooit gelukt.
Zelf had ik een ander startvak dan de rest, waardoor ik iets eerder kon starten. Peter sloop ook het vak in, waardoor we toch samen van start konden gaan. Max was dit ook van plan en was naar ons op zoek. Hij liep echter te ver door en kwam zefs nog in een startvak terecht voor ons. Er bleek niet goed gecontroleerd te worden op startnummer.
Peter en ik hebben een schema afgesproken van 4.44 per kilometer om zo op de 1.40 uur uit te komen.
Na een iets te snel begin van 4.22 kwamen we al snel in het ritme. Op het strand viel het niet mee om erg constant te lopen vanwege de wisselende omstandigheden. Dan weer mul zand, dan weer water en dan weer heerlijk loopstrand. Tot 7 kilometer hadden we een positieve marge van 6 seconden, waarna Peter aangaf dat ik mijn eigen race moest gaan lopen, omdat het hem net wat te snel ging.
Ik besloot iets te versnellen, omdat ik me goed voelde. Na het lastige stuk van de waterlijn de duinen in door het mulle zand en na de steile klim had ik een voorsprong opgebouwd van 1 minuut op het schema van 1.40 uur en zou dan binnenkomen op ca. 1.39 uur.
Na wat gedronken te hebben vervolgde ik mijn weg en ben gaan versnellen tot aan kilometertijden net onder de 4.30, waardoor ik het schema van 1.40 uur los ging laten. Mijn tijd zou veel sneller worden.
Bij bosjes haalde ik de vele lopers in en kwam uiteindelijk binnen in een voor mij supertijd van 1.36.14, wat tevens een nieuw PPR betekende (Persoonlijk Parcours Record)
Peter was keurig in zijn ritme blijven lopen en kwam uit op een voor hem snelste tijd ooit van 1.40.49 op de halve en dat op dit parcours. Er zit dus nog veel in.
Max had te laat in de gaten dat hij eigenlijk achter Peter liep vanwege het feit dat hij eerder was gestart. Hij liep de hele tijd samen op met Peter en liep daardoor het verschil niet dicht.
Max liep een keurige 1.42.01
Ook daar zit nog veel progressie in.
Trudy had een hele andere belevenis.
Trudy was te laat met inschrijven en de loop zat al vol. Van een andere ING gesponsorde loop had Trudy nog een startnummer, wat ze nu op had gedaan. Een nummer ergens in de 25000, terwijl het hoogste nummer nu iets van 12000 of 13000 was. Trudy had het nummer dan ook niet vol in het zicht zitten.
Trudy wilde ook geen halve marathon lopen en liep eigenlijk zomaar een gedeelte langs het parcours, maar moest op een ogenblik toch even op het parcours op. Prompt zat ze tussen de snelle lopers en dachten mensen van de organisatie dat ze de eerste dame was. Er werd geroepen dat ze haar startnummer moest laten zien. Trudy liep snel door, want dat wilde ze natuurlijk niet. Trudy had wel lekker gelopen. Wie weet is ze nog op de TV te zien.
Hans liep een keurige 1.56 
Jacques liep ook om en nabij deze tijd en Fred had ook onder de 2 uur kunnen lopen maar kwam onderweg onze chauffeur George tegen die helemaal stuk zat. Samen zijn ze toen verder gelopen en kwamen binnen in 2.10 uur
Na afloop zijn we nog gezellig wat gaan eten en drinken, maar dat liep al snel uit tot ruim 6 uur ´s-avonds.
Onderweg zijn we bij het zwembad De Hommel nog aangegaan waar wederom wat werd gegeten en gedronken in het restaurant waar Peter de scepter zwaait.
Ruim na 9 uur reden Max en ik weer terug naar Montfoort om mijn auto op te halen.
Bij Max hebben ze drie honden die flink kunnen blaffen. Één van de honden bleek ook goed te kunnen bijten.
Op het moment dat het dier in zijn hok zat wilde ik hem aaien, maar het goede dier wilde zijn gebied beschermen en hapte flink in mijn vinger. Dat deed wel flink pijn en het begon al lekker te bloeden.
Paulien, de vrouw van Max pakte gelijk een tube met desinfecterende zalf en twee flinke pleisters en zo ging ik huiswaarts.
Niet geblesseerd van het lopen, maar daarna.
Vanmorgen bij de dokter geweest. Ik kreeg een flinke tetanis prik en een anti-biotica kuur mee, omdat het bot ook flink was geraakt.
Dit mag de pret allemaal niet drukken. Het was een fantastische, lange dag.
Ik was wel heel trots op mijn eindtijd en zag dat ik zelfs 272e was van alle recreanten, wat er toch ruim 5500 waren.
Op naar de volgende wedstrijd.