Marathon van Rooi St. Oedenrode 04-11-2007

Velen verklaren me voor gek. Ik ben al tijden geblesseerd aan mijn hamstring en dan toch een marathon lopen. Een tijd terug heb ik me ingeschreven voor de marathon van Rooi in St. Oedenrode. Dit zou mijn laatste marathon van het jaar worden na Monschau.
Op de training hoorde ik dat Piet, Marry en Robert naar Eindhoven zouden gaan voor de marathon en besloot me daar ook in te schrijven. Ik liep daar eindelijk weer eens onder de 4 uur en was daar blij mee.
De hamstring gaf daar dusdanige problemen, dat ik aardig begon te twijfelen over St. Oedenrode, maar na een laatste test op de training van afgelopen woensdag was voor mij voldoende om het toch te doen, ondanks de goede raad van mijn loopcollega's die het me allemaal uit mijn hoofd probeerden te praten.
In Eindhoven had vriend Wim van B aangeboden om me de eerste helft te "hazen" , omdat Marry aan Robert een goede haas had, maar Wim ging voor het grote geld tijdens de Dijkloop in Schoonhoven.
Deze week kwam Arie Visser bij mij op het werk en vroeg of ik mee wilde rijden. Hij ging Wim Nobel hazen en ging het tempo lopen wat ik ook zou gaan lopen. Hij was dan gelijk ook mijn haas. Ik stemde dankbaar in.
Om 8.10 vanmorgen kwamen Arie en Wim om me op te pikken. De reis verloopt voorspoedig en even na 9.30 arriveren we ter plekke. We hebben tijd genoeg en nemen eerst een bakkie.
Zowel Wim als ik hebben niet goed geslapen, wellicht van de zenuwen.
Arie schrijft zich in voor de hele marathon en wil de eerste iets kleinere ronde van 20 kilometer hazen. Als het goed gaat loopt hij misschien zelfs wel door voor de hele marathon.
Ik praat wat met een aantal andere bekende lopers. Dit is mijn 69e marathon, maar dat is zeer weinig. Ik vraag wat rond aan andere lopers in de kleedkamer en krijg antwoorden als 147, 170, 279 en 600 marathons. Er loopt een Engelsman mee die daar zijn 631e marathon loopt.
Hoezo heb ik veel marathons gelopen ?
Ik ga ervan uit dat ik moet starten bij het spandoek net buiten het hek van de sporthal en kom even voor de start naar de start gewandeld. Ik hoor de speaker aangeven dat de starter zijn startpistool klaar moet houden. Het is even schrikken als de start niet op die plaats is, maar rechtsaf een stukje verderop bij een ander spandoek.
Arie roept al van verre dat ik het weer eens voor elkaar heb. Ik haast me naar de rest en heb nog wel 40 seconden over.
Arie heeft nog een gesprek met éne Peter uit Rhoon en weet hem over te halen om ook als haas te dienen. André Pruyssers is ook aanwezig en gaat wat sneller van start als onze groep, maar laat zich iets terugzakken, zodat we een groepje van 5 hebben. De eerste kilometer gaat wat snel in 4.35 en ik word teruggefloten door Arie. We willen iets onder de 5 minuten per kilometer gaan lopen.
We hebben een lekker tempo en komen na 5 kilometer door in 24.54 inclusief de eerste drankpost. Ons groepje was inmiddels gegroeid tot 6 man. Er kwam een plaatselijke loper bij, éne Marie (man)
We lopen wel wat te snel voor hem verteld hij, maar hij zal wel zien hoe lang hij het vol gaat houden.
Het is gezellig in de groep. Over en weer worden opmerkingen gemaakt en ook naar het publiek toe worden opmerkingen geplaatst. Er rijden twee dames op de fiets achter ons die Marie aanmoedigen. En wij dan ? vraagt Arie. Jullie natuurlijk ook is het antwoord. Arie roept ook iets over dat we goddelijke lichamen hebben, waarop bevestigend wordt gereageerd.
De éne na de andere aanmoediging komt er voor Marie en niet voor ons, maar daar raakten we aan gewend. Als we langs een aantal supporters kwamen riepen we zelf al, hup Marie !
Na de 10 kilometer hebben we inclusief drankstop net boven de 50 minuten gelopen, 50.20 , waarna het tempo omhoog gaat. Blij ben ik daar niet echt mee, maar ik zie wel hoe het zal gaan. Het weer is perfect, geen zon en slechts 11 à 12 graden. Geen super harde wind.
Wim moet onderweg plassen en Arie laat zich zakken om hem weer bij de groep te brengen. Peter gaat onverstoorbaar verder. Wij volgen gehoorzaam.
Na 15 kilometer komen we door in 1.13.46
We halen diverse lopers in. Iedereen is nog fit. Marie en ik lopen achteraan en hebben het meeste moeite met het tempo, maar tot dusverre lukt het aardig.
Het parcours is prachtig. Door de herfst krijgen de bomen een karakteristieke herfstkleur. De éne rood, de andere bruin, de derde geel. In één woord fantastisch. 
We lopen veel over paden en ook stukken verharde zandpaden, maar het is niet superdruk en we hebben daar geen last van. Bij de voorinschrijving waren er 119 inschrijvingen. Arie is daar bijgekomen en wellicht nog een paar. Er zijn wel diverse estafetteteams, waardoor we totaal op nog geen 400 lopers komen.
De verzorging onderweg is prima geregeld. Er zijn diverse tafeltjes met water en dorstlesser en af en toe ook met banaan, vooral in het tweede gedeelte.
De 20 kilometer gaat in 1.38.33 en de halve marathon in 1.43.32 , een minuut sneller dan in Eindhoven. Ik zit dus wederom op een schema van net onder de 4 uur. Hij gaat goed.
Het tempo ligt regelmatig toch wat te hoog.
Zo lopen we soms onder de 4.50 en soms er boven, maar ver onder de 5 minuten vlak. Het gaat nog steeds, al ga ik dit niet tot het einde volhouden.
De 25 kilometer gaat in 2.02.27
Marie heeft het moeilijk en moet eraf. Bij mij is het beste er ook af, maar ik kan nog altijd aanhaken. Ik heb van tevoren aangegeven dat ik probeer tot de 28 aan te haken. Nog even.
Bij de 26 kilometer moeten we de snelweg over en krijgen een klim om over het viaduct te lopen. Hier krijg ik toch flink last van mijn hamstring. Ik moet terug in mijn tempo en moet de groep laten gaan.
In de afdaling weet ik toch weer bij de groep te komen, maar ik voel dat het nu een kwestie is van buigen of barsten.
Op mijn tandvlees verbijt ik de pijn en weet tot zelfs 29 kilometer bij de groep te blijven en ga daarna in mijn eigen tempo verder. De 30 kilometer gaat in een prachtige 2.27.57 , waarmee ik nog altijd sneller ben dan 5 minuten per kilometer. Ik stop en smeer mijn pijnlijke hamstring in met Biofreeze, wat koelt en tevens pijnstillend werkt. 
Ik ga weer verder en doe het wat rustiger aan. Mijn tempo is op dat moment rond de 6 minuten per kilometer. Ik word rond de 33 kilometer weer ingehaald door Marie en zie hem pas bij de finish weer terug.
De 35 kilometer gaat netjes in 2.57.00 en zit zelfs op een persoonlijk marathonrecord bij Avantri. Het staat nu op 3.45.52
Dat zou een mirakel zijn.
Vanaf de drankpost bij 35 loop ik verder en zie een klinker over het hoofd die iets uitsteekt. Vanwege de vermoeidheid til ik mijn voeten blijkbaar niet hoog genoeg op en à la Judith tijdens de training tikt de punt van mijn schoen tegen de klinker en ik duikel voorover. Mijn handen breken de val en ik maak een koprol. Ik blijf even verdwaasd zitten maar sta daarna snel op en roep dat er niets aan de hand is, de pijn in mijn handen onderdrukkend.
Na verloop van tijd trekt de pijn weg en blijven er alleen wat rode vlekken op mijn handpalmen en een wondje onder mijn pink over. Het had erger kunnen zijn.
Bij de 37 kilometer is de pijn niet uit te houden en ik besluit wederom te stoppen om te smeren. Door de val en het smeren is de tijd iets opgelopen en ligt tussen de 35 en 40 kilometer wat boven de 30 minuten, namelijk precies 31. De tussentijd is daar 3.28.00
Nog maar ruim 2 kilometer en het record is er.
Kilometer 41 gaat in 6.18 , waarna ik nog wat versnel. Kilometer 42 + de laatste 195 meter gaan in 6.37 waardoor mijn eindtijd een onvoorstelbare 3.41.45 is geworden.
Dit had ik nooit meer voor mogelijk gehouden.
Bij de finish ligt sinaasappel, banaan, diverse mini-snickers, er is water en dorstlesser en we kunnen in de kantine nog een medaille ophalen. Het is hier allemaal goed geregeld. Voor de eerste drie in de diverse leeftijdsklassen worden ook nog bekers uitgereikt.
Ik ben natuurlijk veel dank verschuldigd aan de superhazen Peter en Arie en de gezelligheid van de groep, waardoor alles er erg ontspannen aan toe is gegaan.
In de kleedkamer heerst ook euforie. Arie heeft de marathon helemaal uitgelopen in 3.26.13 , Wim heeft een nieuw PR gelopen in 3.26.43 meen ik en André loopt ruim 3.28 en dat twee weken na Amsterdam waar hij een 3.32 had gelopen. Peter was er de laatste kilometers vandoor gegaan en nog in een 3.25-er binnen gekomen.
Wim heeft het moeilijk. Zijn maag doet niet wat hij wil. Hij heeft onderweg bij de 39 kilometer overgegeven en zit er nu ook knap zielig bij. Aan eten denkt hij niet, hij drinkt wat Cola in de hoop dat het dan beter wordt, maar dat lukt niet erg.
Onderweg knapt Wim ook niet op, dat gebeurt pas als hij nogmaals heeft overgegeven. 
Mijn maag voelde net na de finish ook niet super, maar dat trok gelukkig snel weg. Na wat gegeten en gedronken te hebben was ik weer topfit. Onvoorstelbaar. Woensdag maar weer lekker gaan trainen.
Om 17.15 was ik weer thuis.
Dit was dus niet mijn 71e marathon, maar "slechts" mijn 69e. Ik had me verteld.
Ik heb er nu 32 onder de 4 uur gelopen, 36 boven de 4 uur en één in precies 4 uur.

Parkloop Avantri 07-04-2007

Na een paar weken stilte rondom mijn persoon eindelijk weer een wedstrijdverslag. Niet zover als Arie in Winschoten, maar dicht bij huis in Schoonhoven.

De voorbereiding op de marathon is in volle gang. De laatste wedstrijd was de Autoschade Middellandloop waar ik met de grootste moeite 10 kilometer kon lopen en daar flink moe van was geworden.
Een week na Lekkerkerk liep ik in Maarsseveen waar ik toch wat langer wilde lopen. Met Max en de jongens liepen we in een tempogroep van 5 minuten per kilometer. Dit ging vrij redelijk en de eerste 3 ronden kon ik goed in de groep blijven. De vierde ronde moest ik in eerste instantie afhaken, maar hervond mezelf toen en ging net voor de groep uitlopen. Dit was tevens het laatste wapenfeit, want na 20 kilometer konden ze me opvegen bij de finish. Max en Wilco liepen door voor de 30, Peter en ik stapten uit. Peter was nog redelijk fris, maar ik was helemaal stuk. Ik heb bij de finish ruim 10 minuten op het gras uit liggen puffen. Hier zijn helaas ook foto's van gemaakt en op de site van VIB Maarsseveen gezet.
Na weer netjes getraind te hebben was het weer een week verder, zondag 1 april.
Nadat mijn zoontje Richard me al vroeg op de dag een paar keer te pakken had met zijn grapjes toog ik naar Maassluis om daar een trainingsloop te lopen voor de marathon.
Het is een leuk parcours langs de Waterweg bij de AV Waterweg. Er zijn diverse hazen die het tempo aangeven van 4 minuten per kilometer tot 6 minuten per kilometer. Je kan achter de haas in een groepje gaan lopen en wordt feilloos naar de gewenste tijd geloodst.
Ik besloot in de groep 5 minuten per kilometer plaats te nemen met mijn nieuwe sokken. Die zitten wel erg strak, maar niet hinderlijk. Het is een hele ervaring. Geen moment last van mijn kuiten gehad. Perfect !
Het parcours bevat eerst een rondje van 2 kilometer, waarna er vier gelijke ronden van 7 kilometer worden afgelegd.
Ik ga absoluut niet voor de 30, maar die 23 lijkt me wel wat. Vorige week kapot bij de 20, nu weer iets verder, want Rotterdam is toch ongeveer 42 kilometer hebben ze me verteld.
Het gaat lekker, al heb ik wel last van mijn bovenbenen na de training van woensdag. Dit is nog steeds niet over, ik zal dat toch eens met Koos overleggen.
Ik loop de eerste 16 kilometer samen met twee hazen op kop en voel me super. Na de drankpost beginnen we aan de derde grote ronde. De bovenbenen lopen nu flink vol en ik begin moeite te krijgen om in de groep te blijven. Een paar keer moet ik er af en ook diverse malen sluit ik weer aan bij de groep. Bij de 21,5 kilometer is het over. De pijn in mijn bovenbenen is niet te harden en ik ga wandelen. Al wandelend met af en toe een klein stukje dribbelen sjok ik naar de finish en kom na 2 uur binnen op de 23 kilometer. Ontevreden was ik niet, ondanks de pijn. Ik had weer iets verder gelopen. Ik zie die marathon helemaal zitten, al zal de tijd waarschijnlijk niet onder de 4 uur 30 komen. Tijd is niet belangrijk zolang ik maar onder de 5 uur blijf.

Zaterdag 7 april weer een wedstrijd om de superprestige bij ons eigen Avantri. De Parkloop.
Na op de training nog last gehad te hebben van verzuring in mijn bovenbenen en kuiten kreeg ik ook te maken met een flinke verkoudheid. Ik loop al dagen alleen maar te snotteren. Niet ideaal natuurlijk, maar ik wil graag lopen, dus ik start.
Monteur en plaatsvervangen Gert-Jan zal een oogje in het zeil houden op de zaak, zodat ik kan lopen. Ik ben zowaar netjes op tijd. Net over 3 uur kom ik op de baan en heb voldoende tijd om met andere lopers te praten. Erg gezellig allemaal.
Om half 4 is het zover. Ik sta achteraan, ik ben niet snel en belemmer anders de snelle lopers.
Het startsignaal klinkt en de toppers vliegen weg. Ik ga weg op een tijd van 44 minuten laag op de tien of een 43-er hoog. Na de 45.13 van Lekkerkerk moet dat er in zitten, hoewel die verkoudheid me wel zorgen baart.
Vanaf het begin hap ik naar adem wat me maar moeizaam lukt. Mijn neus zit vol en regelmatig snuit ik al lopende mijn neus om meer lucht te krijgen.
Na twee rondjes op de baan lopen we het hek uit waar ik Ruud van de Velde voorbij ga. Ik vraag Ruud om aan te sluiten, maar deze keer zit Ruud niet lekker in zijn vel. Hij kan niet volgen en zou later binnenkomen in 45.01
Lekker lopen doe ik geen moment. Ik loop achter mijn adem aan en heb ook nog eens een jojo naast me lopen. Ik loop zelf vrij constant, maar deze jojo loopt dan weer voor me, dan weer achter me. Geen moment loopt hij hetzelfde tempo. Hij vraagt me wat ik van plan ben te gaan lopen. Onder de 45 vertel ik hem, dat is ook zijn doel, dus zit ik met hem opgezadeld.
Voor me loopt Fred Spruit en net daar weer voor Marleen. Zienderogen wordt het gaatje groter en groter. Achter me zie ik iedere ronde Ronald Hamaker en Marry Teeuwen naderen.
Ben ik nu het mikpunt of jutten ze elkaar op.
Ik hoor de speaker Ad na vier ronden roepen dat Rob Boer in aantocht is. Gelapt worden door Menno is één, daar kon ik niets aan doen, maar ik kan met een versnelling voorkomen dat Rob me lapt en merk dat ik nog iets over heb voor de laatste ronde.
De jojo laat ik achter me. Ronald en Marry doen nog een verwoede poging om me in te halen en ik moet flink knokken, al snuitend en zwoegend om ze voor te blijven. In een uiterste krachtsinspanning slaag ik er in om ze voor te blijven en te finishen in een toch nette tijd van 43.50 (mijn nettotijd was 43.49).
De jojo uit Oudewater volgt op 7 seconden, Ronald op 8 en Marry op 14 seconden.
Ronald en Marry hebben ook fantastisch gelopen.
Marleen heeft bijna de hele race alleen gelopen en kwam binnen in een nette 42.28 , maar was absoluut buiten mijn bereik, ook zonder verkoudheid, wat me misschien wel wat tijd zou hebben gescheeld.
Nog iets meer dan een week tot de marathon. Nu alles zien heel te houden.
Ik hoop wel dat Judith van de partij zal zijn. Ze heeft hard getraind en is in een bloedvorm, maar is geblesseerd aan haar enkel. Ze heeft nog een week om te herstellen.
Om 5 uur was ik weer terug op de zaak om het weer over te nemen van Gert-Jan