De Meijeloop, 27-08-2018

Na 2 maanden eindelijk weer eens meegedaan aan een loopje. Al geblesseerd begonnen aan de 100 km in Mozart en daarna erg druk geweest met klussen en verhuizen vanwege mijn gezinsuitbreiding van 2 naar 7. In die tijd nauwelijks gelopen waardoor mijn achillespees ook de nodige rust zou krijgen, al is het sjouwen van zware dingen trap op, trap af wellicht ook niet goed.
Weinig Avantrianen die hebben gelopen de laatste maanden denk ik, wedstrijdverhalen zie ik verder niet. Het zou best leuk zijn als anderen ook eens schreven over hun belevenissen, dat lijkt me leuk om ook te lezen.

Vandaag staat De Meijeloop op het programma. Er zijn 2 afstanden en uiteraard kies ik dan voor de langste afstand, de 15 kilometer. Op de camping wel wat gelopen maar daar was het veel te warm voor. Nu maar eens zien waar ik sta.
Ik arriveer redelijk op tijd, schrijf me in, heb nog tijd voor het toilet en praat wat met bekende lopers.
Wat gaat mijn doel worden? Gewoon lekker lopen, maar toch maar weg gaan in een tempo van 5 minuten per kilometer. Eens zien hoe het is gesteld.
Ik start helemaal achteraan en schuif langzaam wat naar voren, de kilometertijden zijn redelijk vlak rond die 5 minuten per kilometer, de 5 kilometer gaat in 24.43
Ik merk toch dat de vakantie en de terugreis zonder slaap nog niet is verteerd en de benen beginnen als pap aan te voelen. Tot aan het keerpunt vlakbij Achttienhoven gaat het nog goed, daarna laat ik het tempo wat los. De 10 kilometer gaat nog in 50.08 , nog net op het tempo van 5 minuten per kilometer, daarna gaat het slechter en slechter en moet ik zelfs stukjes gaan wandelen, het gaat voor geen meter meer. Er zitten kilometers bij van boven de 5.30 en zelfs 1 van boven de 6 minuten. Als ik binnen kom wijst de klok 1.21.20 aan en blijkt de afstand nog niet eens 15 kilometer te zijn volgens mijn klokje.
Douchen kunnen we daar niet, daarom met stijve benen langzaam maar weer naar huis en wat eten. De kop is eraf, zondag maar eens kijken bij de Nazomerloop van Avantri.

Mozart 100 Salzburg Oostenrijk, 28-06-2018

Jaarlijks ga ik met een aantal hardloopmaatjes van Avantri naar een mooi buitenlands evenement. De laatste jaren was dat veelal in Zwitserland, vorig jaar in Zuid-Duitsland bij de Zugspitze. Dit jaar is de keuze gevallen op de Mozart 100. Vorig jaar hadden Aad en ik ook al het plan om hier te gaan lopen, maar uiteindelijk kozen we voor de Zugspitze omdat veel andere Avantrianen daar al heen zouden gaan.
100 kilometer rennen lijkt gekkenwerk en hield ik ook niet voor mogelijk dat ik dat kon volbrengen, maar vorig jaar is me dat wonderwel gelukt. Het plan was toen om 5 punten te verdienen voor een eventuele deelname aan de Ultratrail op de Montblanc, de CCC loop over ruim 100 kilometer.
Bij de Zugspitze werden vorig jaar helaas de zogenaamde ITRA punten niet toegekend, maar dat zou bij de Mozart 100 in Salzburg wel het geval zijn, daarom dus toch maar weer gekozen voor de lange afstand, de 103 kilometer. Als ik die binnen de tijd uit weet te lopen heb ik voldaan aan de voorwaarden om mee te mogen doen met de loting voor deelname aan de Montblanctrail.

Naast mij gaan de maatjes Aad, Harald, Tiny, Janneke, Cécile en Frank mee, Frank komt wat later en gaat met het vliegtuig naar München.
In Salzburg is al veel volgeboekt aan accommodaties en ook nog erg duur, daarom maar eens in plaatsen rondom Salzburg gekeken. We vinden wat in Bad Reichenhall, een plaats net over de grens in Duitsland waar we met elkaar boeken. Gezellig !

De voorbereidingen van de meeste lopers is ronduit slecht te noemen, de één na de ander heeft een blessure of komt net terug van een blessure, de voorbereiding is allesbehalve goed te noemen, maar we gaan er wel allemaal voor.
In mijn geval heb ik al maanden last van mijn rechter achillespees en ik loop nauwelijks. Al met al een hele slechte voorbereiding, niet fit, te weinig gelopen en nog steeds pijn. De verwachten zijn dan ook niet erg hoog, ik geef mijzelf erg weinig kans, maar ik wil het wel gaan proberen.

Op dinsdagmorgen 12 juni al heel vroeg op weg naar Schoonhoven. Eerst Ina nog even gedag zeggen, dan om 6 uur Aad oppikken en vandaar naar Janneke en dan Cécile. Harald en Tiny komen naar Oostenrijk via Italië, ze komen bij hun zoon Ronald vandaan en gaan van daar naar Salzburg.
De reis verloopt voorspoedig, we rijden allemaal een stukje met mijn Opel Zafira. De bagage past er net in en verder is de auto ruim genoeg. Onderweg stoppen we een aantal keren en genieten we van koffie en broodjes die we bij ons hebben. Ook aan snoep is geen gebrek, we hebben allemaal het één en ander ingeslagen.

In het begin van de avond arriveren we bij ons hotel Leitnerhof in Bad Reichenhall en worden warm verwelkomd door Harald en Tiny. We gooien de bagage er snel uit, brengen alles naar de kamers en zijn weer snel buiten en wandelen naar een restaurant verder op de berg om met elkaar wat te gaan eten. Voor mij is dat een heerlijke Wiener Schnitzel. Na het gezellige etentje bleek het ook even wat te hebben geregend, de straat is nat. Op woensdag geven ze veel regen op, maar eens kijken wat dan de planning zal zijn.

Na een heerlijke nacht waarin we allemaal goed hebben geslapen na een korte nacht en een lange reis is het nu tijd om te gaan genieten. Het is vandaag een slechte dag wat het weer betreft, het zou geen moment droog worden.
Bij het ontbijt worden we verwend, het ziet er allemaal even verrukkelijk uit en alles is er in overvloed, ook extra's zijn totaal geen probleem. Als je het eten niet op kunt of wat mee wilt nemen voor de middag dan kun je dat in zilverpapier wikkelen en zelf opslaan in een koelkast speciaal voor gasten, klaar te leggen op kamernummer. We krijgen ook vruchtengebak, dat slaan we toch maar even op, dat is goed voor een ander dag.
Na het eten gaan we met elkaar naar outletshops net voor de grens en brengen daar ettelijke uren door. Het zijn veelal sportshops en allemaal weten we wel wat leuks te scoren. We rijden na het winkelen door naar Salzburg en wandelen wat door het centrum. We bezoeken ook even het Mozarthuis, we drinken wat en lopen weer verder door de regen. Inmiddels zijn we allemaal doorweekt en strijken nogmaals neer voor een bakkie en deze keer een stuk overheerlijk gebak erbij.
We keren weer terug naar ons hotel en maken ons klaar voor het diner. We hebben een hotel met logies en ontbijt, dus het avondeten moeten we elders regelen, deze keer is dat in Bad Reichenhall zelf waar we een hele goede eetgelegenheid vinden en waar ik wederom een originele Wiener Schnitzel weet te scoren.
Moe komen we weer in het hotel en begeven ons naar ons bed. Wederom slapen we prima en wacht ons weer een heerlijk ontbijt.

Op donderdag is het weer een stuk lekkerder en besluiten we een flinke wandeling te maken. We wandelen naar de Thumsee, wandelen die helemaal rond en zijn net op tijd terug bij ons hotel om Frank binnen te halen, echter Frank heeft toch veel vertraging op vliegveld München waardoor hij later komt. We drinken gezellig nog wat en wandelen daarna met elkaar naar Bad Reichenhall waar we gezellig wat door de straatjes wandelen, winkeltjes kijken en waar we heerlijk gaan eten en drinken waarna we weer terug wandelen. Janneke en ik lopen daarbij voorop en we denken een veel kortere en snellere route te volgen, maar het weiland dat we over staken bleek afgesloten met stroomdraden waardoor we weer terug moesten en zo dus juist een stuk extra hebben gelopen. We gaan weer bijtijds naar onze kamers voor een goede nachtrust.
Op vrijdag ontbijten we met elkaar en mogen we onze wensen kenbaar maken voor de zaterdagmorgen. De lopers die te vroeg starten voor het ontbijt krijgen een lunchpakket mee, geweldig goed geregeld. Na het ontbijt rijden we naar Salzburg om daar onze startnummers op te halen. De startnummers worden uitgegeven vanuit een enorme sportzaak in een heel groot winkelcentrum, daar kijken we allemaal rond en we weten daar dan ook allemaal wel wat te scoren. We maken wat foto’s bij het ontvangen van de startnummers en tasjes en beginnen allemaal toch wat zenuwachtiger te worden. Janneke en Cécile gaan nog even shoppen, de rest geniet van een heerlijk bakkie waarna we weer terug gaan naar ons hotel. Even wat eten en dan op pad weer richting Thumsee waar we heerlijk weer treffen en we de hele middag lekker op een grasweide liggen en zelfs de Thumsee over zwemmen. Aanvankelijk was het best fris, maar éénmaal in het water was het prima te doen. Door het zwemmen werd de spierpijn in de kuiten die ik al even had gelukkig minder en ik krijg weer een klein beetje meer hoop op de loop van zaterdag. Nog een beetje dollen met elkaar waarna we terug keren . Nog wat eten en niet te laat naar bed. Op de hotelkamer alles klaarleggen voor mijn avontuur. Het plan is om rond 3 uur in de nacht te vertrekken, de wekker staat op 2.30 uur, het is een kort nachtje. De start is om 5 uur en ik moet eerst nog van Bad Reichenhall naar Salzburg rijden, dan moet ik genoeg tijd over hebben. Ik pak mijn lunchpakket uit de koelkast beneden bij de ontbijtzaal en kijk mijn ogen uit. Was is dit super geregeld. Goed voedzaam, veel te eten, zelfs gebak, wat een service.

Ik kom op 16 juni aan in Salzburg, parkeer de auto in de parkeergarage en zie dat het net 4 uur is geworden. Nog een uurtje en dan gaat het mega-avontuur beginnen. De zenuwen gieren nu best wel door mijn keel. Waar ben ik aan begonnen. Geen enkele kans om hem uit te lopen, nog steeds geblesseerd aan de rechter achillespees, conditioneel zeker niet aan zoiets toe, warme vooruitzichten. Het enige wat in mijn voordeel werkt is mijn doorzettingsvermogen en ijzeren wil. Het pijn kunnen en willen lijden als het nodig is, maar zelfs dat kan me vandaag niet redden.
Om 5 uur klinkt het startschot, het is al lang licht, dat had ik niet verwacht. Opeens schiet het door mijn hoofd dat ik de pijnstiller die Ina me heeft gegeven vergeten ben in te nemen en ik heb ze ook niet bij me. Drama, dat gaat pijn lijden worden. Ik besluit gewoon te genieten van de loop en de mooie omgeving en maar te zien tot hoever ik ga komen. Zolang de organisatie me niet uit de wedstrijd haalt vanwege tijdsoverschrijding of conditionele uitputting of andere lichamelijke ongemakken is er altijd een kansje, hoe klein ook.
Bij de eerste tijdscontrolepost gaat alles nog goed en heb ik een uur voorsprong op de tijdslimiet, nu komt echter een flink stuk klimmen. Ik heb voor deze wedstrijd ook maar stokken aangeschaft, daarmee kom je toch net iets makkelijker boven en ontlast je de benen wat, ook in de afdaling kan het ondersteunen om wat meer in evenwicht te blijven. Ondank de stokken is er bij de tweede post nog maar een half uurover, de moed zakt al in mijn schoenen. Ik eet en drink bij iedere drankpost die rond de 10 kilometer staan erg goed en drink goed. Ik zie op de telefoon dat ik een berichtje van Ina heb ontvangen. Zelfs al ruim voor de start heeft ze het berichtje verstuurd en is er speciaal vroeg voor opgestaan. Ik schiet vol met tranen van het super motiverende en lieve bericht, maar het geeft me wel wat ik hard nodig had, het geeft me een boost en vergroot mijn wil om te slagen nog meer. Het gaat langzaam, een tocht van ruim 100 kilometer duurt een hele dag en iedere keer als ik er weer 10 op heb zitten kom ik weer een beetje bij het ultieme doel. De tijdslimiet blijft een gevaarlijk iets, de voorsprong blijft rond dat half uur schommelen. Tijd om eens goed uit te rusten heb ik helaas niet. In het bos ga ik hard onderuit. Het bos is nog steeds flink nat van de regenbuien die zijn geweest. De zon van nu heeft nog weinig invloed gehad, de natte stenen, houten wortels en trappetjes zijn bloedlink. Op zo’n trapje gaat het mis. Ik stuiter van de trap af en kwak met een enorme dreun met mijn rug op de trap waarna ik even versuft onderaan de trap blijf liggen. Ik voel aan mijn lichaam en alles lijkt nog heel, al voel ik wel een stekende pijn op mijn rechter deel van mijn rug, de vingers liggen open en alles voelt beurs. Voorzichtig wat wandelen en warempel, het gaat nog steeds een beetje. Met veel pijn zetten we de race weer in gang en bij de drankpost blijk ik weer op tijd te zijn, al is de marge geslonken tot 20 minuten. Is het wel verstandig om door te gaan ? Nee natuurlijk. Beginnen was al gekkenwerk, maar wie a zegt…….
Ik slenter weer verder, het lichaam is murw maar de wil is er nog altijd. Het tempo is nog redelijk, maar na twee keer mijn beide voeten flink te hebben verzwikt waarna ik tegen de vlakte ging was ik toch aan het einde van mijn Latijn. Dit gaat nooit meer lukken.
Bij de 55 km heb ik mijn waterzak niet bijgevuld, ik dacht nog voldoende te hebben, maar ineens was de zak leeg en moest ik nog 6 kilometer bergop zien te komen in de hitte. Ik zie een andere loper en mag wat uit zijn camelbag drinken, een paar kilometer later mag ik wat drinken uit een fles van een wandelaar die bergaf gaat. Fijn dat de mensen me nu helpen, daarmee komt het toch weer goed.
Aangekomen bij de 67 kilometer is er eindelijk weer een drankpost. Ik zet mijn stokken weg, haal de camelbag van mijn rug en vul hem weer helemaal met water. Nog goed drinken, genoeg eten en ik kan weer op pad. Ik dender de helling af, maar bijna onder aan de helling kom ik er tot mijn grote schrik achter dat ik de stokken heb laten staan. Een ander loper vraagt wat er is en geeft aan dat ik dan terug moet gaan, maar dat is geen optie. Ik ga ten eerste nog vermoeider raken, iets waar mijn lichaam niet op zit te wachten, maar ook de tijdslimiet is een groot probleem, dan is het definitief voorbij. Dan dus maar door lopen en er het beste van zien te maken.
De laatste echte tijdscontrole is rond de 85 kilometer. Het gaat spannend worden, maar wonder boven wonder ben ik daar om 21.30 uur waar ik tot 22.00 uur de tijd heb. Dit is niet te geloven, zou ik het dan toch gaan halen ?
Het is nu tijd om mijn lampje aan te doen. Dit is eigenlijk het leukste deel, daar heb ik me al flink op verheugd gek gezegd, maar zonder stokken in de vochtige bossen met de vele boomwortels is geen pretje. Keer op keer slip ik en heb de grootste moeite om overeind te blijven. De moed zinkt me in de schoenen. Ik bel Ina, maar die neemt niet op en ik spreek wanhopig in dat ik er helemaal doorheen zit. Haar stemgeluid kan me misschien weer de nodige moraal geven om door te gaan, ik ben helemaal op. Ineens belt Ina terug als ik bijna in Salzburg ben. Ik ga het halen, nog maar 5 kilometer en alleen maar vlak. Uitwandelen of dribbelen en ik heb nog genoeg tijd, maar niets is minder waar. Op zo’n 3 kilometer voor de finish moeten we van 0 naar 800 meter omhoog via allemaal traptreden. Wie heeft dit verzonnen ? Na iedere set treden kijk ik wanhopig omhoog of we er al zijn, maar nee hoor, er komt geen einde aan. Ik kijk wel 20x omhoog en blijf even staan leunen tegen een reling. Als ik eindelijk boven ben begint een glibberige afdaling met ook tussendoor weer vele treden omlaag. Als ik net voor 00.30 uur arriveer bij de finish heb ik nog ruim een half uur over. IK HEB HET GEHAALD. YES !!!
De vreugde maakt plaats voor verbazing. Waar zijn mijn maatjes ? Er is niemand bij de finish, alleen een groep met supporters van andere lopers. Dat is wel een tegenvaller. Ik strompel naar de wedstrijdtent, ontvang daar mijn finishfoto en medaille en blijf een half uur uitpuffen alvorens met twee zware tassen terug te waggelen naar de auto in de parkeergarage. Waar ik dacht dat de parkeergarage was bleek die niet te zijn. Ik loop wat heen en weer maar zie niets. Maar even vragen aan de weinige mensen die nog op zijn. Eindelijk succes, een man vraagt om met hem mee te lopen, hij is op weg naar de parkeergarage om zijn eigen auto te halen. We lopen de halve stad door en ik geef aan dat het helemaal niet zover was. Het gaat goed zegt de man, dus maar weer door, hoe versleten ik ook ben. Aangekomen bij de parkeergarage blijkt dat het inderdaad de verkeerde parkeergarage is en dat ik nu helemaal verkeerd zit. Wat nu ? Ik ben helemaal kapot en in the middle of nowhere. De tranen staan in mijn ogen, ik ben wanhopig. Nu maar weer voorzichtig terug strompelen naar het begin en van daaruit maar weer op zoek naar mijn auto. Eindelijk weer terug bij de finish ga ik weer een andere straat in. Een meisje wijst me naar een plaats. Met weer iets moed slenter ik daarheen, maar weer niets. Ik ben de wanhoop nabij en klamp wat jonge gasten aan die zo te horen net uit de kroeg zijn gekomen, één had nog een flesje bier in zijn handen. De jongens horen mijn wanhopige verhaal aan en wonder boven wonder pakken ze het goed aan. Weet je het adres van de parkeergarage ? Zelf is mijn telefoon leeg en kan ik niets meer, maar de jongens vinden de parkeergarage en zijn stellig dat dit de juiste is. Ze nemen mijn tassen over, na zo’n stuk rennen ga je toch niet met zulke tassen sjouwen, laat ons maar. Ik twijfel even en één van hen geeft aan dat hij desnoods zijn telefoon af wil geven als bewijs van hun goede bedoelingen. Geen probleem, ik vertrouw jullie. Veel keuze heb ik niet, dus maar het beste van hopen. De jongens brengen me inderdaad bij mijn auto, ik moet 23 euro betalen aan parkeergeld en kan eindelijk weg. Ik bedank de jongens hartelijk en kan eindelijk op weg terug naar het hotel. De zij-ingang is gesloten en ik denk dat ik dan ook nog eens het laatste stuk van de nacht in de auto door moet brengen, maar gelukkig hebben ze de hoofdingang open gelaten en is ook de kamerdeur van onze hotelkamer open. Snel even douchen en om 3.30 uur plof ik eindelijk in mijn bed om rond 8 uur weer aan het ontbijt te zitten, hoe brak ik ook ben.
Na een stevige maaltijd gaan we op weg naar huis. Deze keer zal ik niet rijden, daarvoor willen de benen niet meer meewerken. Onderweg toch af en toe uit de auto. Als een oude man schommel ik heen en weer. Als we eindelijk in Schoonhoven komen ben ik wel in staat om naar huis te rijden na een heel avontuur. Wat een belevenissen weer.

Loop van Leidsche Rijn, 03-06-2018

Soms loopt een weekend anders dan verwacht.
Op zaterdag het plan om met Ina naar Losser te rijden om daar de Twentse Smokkelaarstrail over 25,3 kilometer te gaan lopen. We waren er helemaal klaar voor totdat de kat van Ina besloot om haar jonkies ter wereld te brengen. Vanzelfsprekend ging dat even voor, Ina wil dat niet missen, dan dus geen Losser, maar op zondag de Loop van de Leidsche Rijn over slechts 10 kilometer.

Het is warm op zondag 3 juni, absoluut geen Ina of Cor weer en eigenlijk helemaal niets om dan te gaan rennen, maar het is "slechts" 15 kilometer en Ina zelfs maar 5. We besluiten om op de fiets te gaan. Waar is de start vraag ik aan Ina. Ergens bij het Maximapark is het antwoord. Ik stel de routeplanner op mijn telefoon even in en we gaan op pad.
Het is om te fietsen best te doen, maar het is wel zonovergoten, niet leuk om te rennen dus. We komen aan bij De Meern, dat is onderaan het zogenaamde Lint waar ergens de start zal zijn. We zien wat lopers en denken dat het hier ergens moet zijn, maar de routeplanner stuurt ons verder door. Als we aankomen bij mijn ingegeven route zien we niets. Ik heb het te letterlijk genomen. Ina riep omgeving Maximapark en ik heb niet het juiste adres ingevoerd. Wat nu ? Het Lint rondrijden of terug ? We rijden wat door, maar dat blijkt nog ver zat waarna we toch maar weer terug gaan. Aanvankelijk hadden we héél veel tijd over, maar nu niet meer, al valt het achteraf nog mee. Zo'n half uur voor de start zijn we ter plekke. Ik verlies mijn fietsbril en kan hem ook weggooien, want hij is doormidden.
We zweten ons het habbiebabbie, Nu nog gaan lopen ook, eigenlijk helemaal geen zin in. We kleden ons snel om en ik gooi nog wat water over mijn shirt en hoofd. Ina start iets later en zwaait me uit. We gaan het zien.

Vanaf de start valt het nog mee met het tempo en ik loop de eerste 5 kilometer in 24.27 , waarvan de laatste kilometer al in 5.16 gaat. Het doel was 5 minuten per kilometer, maar dat blijkt veel te hoog gegrepen.
De kilometers zitten iedere keer ver boven de 5 minuten. Halverwege zit ik er zo doorheen dat ik zelfs moet wandelen. Het zweet gutst van mijn lichaam en ik vraag me af waarom ik ben gaan hardlopen met dit weer. Ik zie het dan maar als training voor Oostenrijk, daar kan het ook warm zijn.
De 10 kilometer gaat in 54.08 , de kilometers gaan nu zelfs al boven de 6 minuten en dat op een 15 kilometer.
Na 12 kilometer gaat de zon even weg en meteen gaat het beter. Nog niet groots, maar ik kan weer wat versnellen en haal veel mensen in die er helemaal doorheen zitten. Als ik uiteindelijk over de streep kom voel ik me weer fit n noteer ik 1.22.10 , een gemiddelde snelheid van 5.30 per kilometer.
Ina is al lang en breed binnen en heeft 0.27.25 gelopen op de 5 kilometer, ook een gemiddelde van 5.30 per kilometer.
Ina staat te praten met een collega van haar school die ook de 5 heeft gelopen en daar in de buurt woont. Lang zat die 5 kilometer en gelijk heeft ze.

Even wat droogs aantrekken, fietskleding weer aan en onderweg even stoppen bij de McDonalds voor een lekker ijsje en dan weer terug naar huis.
Was wel een gezellig uitstapje zo samen, maar het lopen was niet zo'n succes.

IJsselsteinloop, 19-05-2018

Vandaag staat voor het eerst de IJsselsteinloop op het programma, een loop die altijd op zaterdag gelopen wordt en ook een dag dat ik meestal moet werken. Vandaag dan een dag vrij en de mogelijkheid om mee te doen.
Er gaan altijd verhalen van het is altijd warm bij de IJsselsteinloop en in het verleden zijn er ook al doden gevallen door de hitte. De loop start nu dan ook in de ochtend, dan is de temperatuur ook een stuk lager.
Ik kies vandaag voor de halve marathon, Ina voor de 10 kilometer. We gaan op de fiets , dan hebben we de warming-up al gehad, Maar tevens wellicht niet zo goed omdat je dan misschien teveel doet, maar dat zien we vanzelf wel.
Al vroeg gegeten, veel eerder dan normaal voor het lopen.

We komen netjes bijtijds aan in IJsselstein en ik zie al tal van bekenden. Namens Avantri zie ik Carla, Joke, Janet, Ben, Pauline en Vincent die allen de 10 gaan doen, Pauline zelfs als haas van de 6 minuten per kilometer tempogroep.
Ina heeft zich al ingeschreven, ik ga dat nog even doen. In de sporthal kom ik Aart de With nog tegen die ook voor de halve gaat.
Ina start eerder en ik zwaai de lopers uit alvorens nog even te gaan plassen. De kledingtas laat ik in een speciale zaal waar je je kunt omkleden, daarna wandel ik met Aart naar de start waar we ook Pieter van Rossum nog tegen komen die ook voor de halve gaat. De halve start een stukje verderop.
Wat is het plan vandaag? Het zal wel weer ergens tussen de 1 uur 40 en 1 uur 45 gaan worden. Maar gewoon gaan lopen en maar zien hoe het zal gaan. Weggaan op een tempo van 5 minuten per kilometer of daar wat onder. Wel voel ik bij de start al gerommel in mijn maag. Ik heb vroeger gegeten dan normaal, ook al gefietst. Ik vrees dat ik te weinig heb gegeten, maar we gaan het wel zien.

Via de start in IJsselstein lopen we eerst door de buurt naar Benschop. Het gaat heerlijk, het is lekker weer en de kilometertijden liggen de eerste 5 kilometer op 4.45 , ook de tweede 5 gaat aardig met tijden onder de 5 minuten per kilometer, maar bij de 10 gaat het kaarsje langzaam uit. Het lijkt wel of ik pap in mijn benen heb, wellicht toch te weinig voeding in mijn lichaam voor de spieren. Hoe nu verder? Gewoon maar doorhobbelen en niet meer letten op de tijd.
Van Lopik gaan we nu naar Uitweg en Lopikerkapel. Tot 15 kan ik de kilometertijden toch nog rond de 5 minuten houden, naar daarna is het over. De benen lopen vol en het gaat steeds moeizamer. De tijden per kilometer liggen gemiddeld op 5.20 maar echt instorten doe ik gelukkig niet. In de laatste kilometer gaat het zeer moeizaam. We lopen over een soort verkeersdrempels die niet fijn zijn om te lopen, maar als ik uiteindelijk over de streep kom valt mijn tijd van 1.46.21 nog niet eens tegen. Ina staat vlak voor de finish al te wachten en maakt wat foto's. Ina zelf heeft super gelopen in de 53 minuten en zit dicht bij haar pr in de buurt.
Geen t-shirt deze keer, naar wel een medaille en een flesje drinken. Ina koopt zelf een shirt.
We kletsen nog wat na, kleden ons om en stappen weer op de fiets. Nog even een bakje dien bij de McDonalds en dan terug naar Schoonhoven, heerlijk een stukje uit fietsen. Al met al toch een heerlijke dag, al is de leer wel dat ik wat meer moet eten vooraf. Nu wel weer flink last van de achillespees, maar hopen dat dit morgen nog enigszins mee zal vallen, het blijft wel een vervelende blessure.

Gouwebosloop, 15-05-2018

Na de mooie nighttrail van vrijdagavond best wel reactie gehad van de achillespees en zaterdag de hele middag door Maastricht gewandeld met aansluitend wat eten en een bioscoopje met Ina en de meiden, daarna op zondag weer bijtijds op, want vandaag wacht ons de Koning van Spanje Trail. Het is snikheet vandaag en het is maar goed dat we de loop om hebben gezet van 43 naar 23 kilometer.
De meiden rijden met ons mee en gaan naast de startlocatie naar het zwembad waar wij naar de loop ook heen gaan, wij parkeren de auto en wandelen naar de start. Het is al een gezellige drukte van jewelste en ik zie ook al vrij snel Hans Rietveld staan waar ik even mee praat.
Ik moet nodig naar het toilet maar de rijen zijn erg lang en binnen is het toilet afgesloten, het zal een dixi moeten worden, maar eer ik aan de beurt ben is de start al geweest. Naast de dixi's staat een pak toiletpapier. Snel een stuk eraf halen en de bosjes opzoeken dan maar en daardoor net op tijd voor de start.
Ik ga vandaag samen met Ina lopen, genieten en rustig aan doen met die warmte. Langs de kant zien we Piet en Aria staan, dat is vreemd ? Piet had toch al weg moeten zijn? Achteraf hoorde ik dat Piet samen met Aria de korte afstand heeft gelopen omdat het zaterdag niet goed was gegaan. Het is dit weekend ook wel heel warm.

Al meteen na de start volgt een weiland en gaan we linksaf een steile helling op. Onderdaan de helling staat de welbekende doedelzakspeler waar ik even een foto van maak, Ina loopt door. Een aantal keren stopt de achterhoede bij versmallingen en trapjes, maar dat maakt ons niet zo veel uit, we hebben geen haast, al is de limiet best krap met die warmte, die is maar 3 uur. Achteraan lopen 2 dames die fungeren als bezemwagen/bezemlopers, daar moeten we dus voor zien te blijven.
Gestaag tellen we de kilometers af, ik heb een rugzakje om met water waar we beiden van drinken, dat is geen overbodige luxe, die is hard nodig.
Onderweg toch ook weer een aantal bekenden van de film De Marathon waarin ik samen met hen als figurant heb gespeeld. Nog even een keer plassen, veel foto's maken en genieten van het mooie landschap, het is hier fenomenaal.
Het gaat steeds warmer en warmer worden en we gaan het nog rustiger aan doen. Als we eindelijk bij de enige drankpost komen nemen we pauze. We eten daar wat van de vele zaken die daar te vinden zijn zoals winegums, rozijnen, banaan, sinaasappel, etc. Maar het belangrijkste is het bijvullen van de waterzak, die was verdampt, we liepen op de laatste druppels. Nog een glaasje cola toe en we gaan weer op pad.
Inmiddels zijn we ingehaald door de bezemlopers. We hebben geen zin om nu als een gek te proberen ze weer in te halen, dan maar te laat binnen. Achter ons lopen nog genoeg anderen die er langer over gaan doen.
We vervolgen de mooie route . Er volgt een laatste klim naar de camping boven en daarna nog een snelle afdaling naar de finish. In de laatste kilometer komen we Reggie, Argen, Piet en Aria nog tegen en stoppen even om met hen te praten, ook zie ik even later Carola Koppe langs de kant staan. Carola heeft alleen gisteren gelopen en is nu supporter van Nico.
We komen over de finish in 3 uur 12 en Ina verwacht een alcohol vrij biertje, maar niets dus, alles tegen betaling, ook mijn vlaai is er niet, is tevens te verkrijgen tegen betaling. Wel ontvangen we een mooie medaille.
Als we even bij de finish staan hoor ik ineens mijn naam en draai me om, het is Dineke van Nooten die daar druk aan het masseren is met haar team en ook nog eens de soepele benen van Pascal van Norden onder handen aan het nemen is. Deze topper liep bijna iedereen zoek op de 43 kilometer en heeft ook nog eens super soepele kuiten, wat een klasbak is dat toch, onvoorstelbaar. Een knappe tweede plaats achter winnaar Merlijn Meens was zijn deel.
We kletsen wat met Dineke en Pascal, kleden ons snel om en gaan naar de meiden in het zwembad, daarna weer terug naar ons huisje.
Het is echt een heerlijk weekend op deze manier, we hebben genoten.

Koning van Spanje Trail, 06-05-2018

Dit weekend een weekend waar we lang naar uit hebben gekeken. Met we bedoel ik dan Ina, haar meiden en ik. We gaan met 5 dames en 1 man op stap naar Gulpen voor de Koning van Spanje Trail maar met elkaar ook een leuk weekend beleven met een dagje Maastricht, zwembad, etc, we hebben er zin in.

Op vrijdag 4 mei rijden we in eerste instantie met de dochters Patricia en Sarah naar ons geboekte huisje van Roompot in Schin op Geul, een mooi park met mooi uitzicht. De dichters Kim en Esther komen vanavond, Kim moet nog werken.
We zijn netjes op tijd, laden de spullen uit en rijden nog even naar Gulpen voor wat boodschappen. We rijden nog even een rondje door de mooie omgeving en nemen gelijk een kijkje bij de start waar ik vanavond naartoe moet.
We eten wat waarna ik alleen naar de startlocatie ga en de auto een plekje weet te geven, het is al best druk.

Daar aangekomen meld ik me op het gezellige plein met kraampjes, startnummeruitgave en catering. Al meteen zie ik tal van bekenden van Avantri, Michel de Langen en zijn vrouw Kitty, Aria en Piet Wuijster, Nico en Carola Koppe, Argen en Reggy van Rijk. Michel, Piet en Nico gaan de ultimate rennen, het hele weekend, dat doe ik niet. Vanavond de Nighttrail van 17 kilometer die achteraf 17,9 bleek te zijn en zondag de ruim 23. Aanvankelijk zouden Ina en ik op zondag de 43 gaan doen, maar gezien de warmte dit weekend, mijn blessure en de wachtende dames was het een wijze beslissing om die terug te brengen naar 23 kilometer.

Met een aardige groep starten we en ik ben al gelijk in mijn element. Ik start aanvankelijk nog rustig vanwege de pijn in mijn achillespees, maar als die warm is wordt de pijn minder en kan ik wat versnellen. Het gaat lekker en ook de temperatuur is prima om te lopen. Van een Nighttrail is in het begin nog geen sprake, het is nog licht, al is het in het bos al wel wat donkerder. Door de vele ongelijke maar mooie heuvels begin ik toch veel last van mijn rechter achillespees te krijgen en wandel bergop wat stukjes. Op zo'n 5 km voor de finish halen Michel en Nico me in, ik probeer op het vlakke te volgen, dat gaat goed, maar zodra het omhoog gaat voel ik de steken weer en ga weer wandelen. Is balen, deze blessure duurt al lang en zal nog wel even duren, ik vrees voor de Ultraloop in Salzburg op 16 juni.
Nico en Michel zijn uiteindelijk een minuut eerder bij de finish, maar ik ben nog best wel tevreden en heb vooral genoten. Bij de finish praten we nog even kort met elkaar, er staat geen alcohol vrij bier of Limburgse vlaai op ons te wachten deze keer, nu is dat tegen betaling verkrijgbaar, ook geen medaille, wel een leuke buff.
Ik ga snel nog even naar de startnummertafel om de loop van Ina en mij van zondag om te zetten van 43 naar 23, er werd bij de start omgeroepen dat dit kon na afloop van de race. Daar aangekomen bleek alles al opgeruimd de laptop werd toch tevoorschijn gehaald en het werd geregeld.
Als ik terugloop naar de finish zijn de anderen verdwenen en is het daar donker en erg rustig. Ik ga terug naar de auto en als ik zit hoor ik de speaker de aankomst van Piet Wuijster melden, Piet heeft het rustig aan gedaan, maar hij heeft natuurlijk nog twee zware etappes te gaan op zaterdag en zondag.
Ik ga terug naar ons huisje in Schin op Geul waar Kim en Esther inmiddels zijn aangekomen en we hebben nog een gezellige avond met elkaar waarna we gaan slapen.

Nighttrail Koning van Spanje, 04-05-2018

Vandaag wederom een loopje. De blessure zet me doordeweeks op non actief zodat ik in het weekend wel in staat ben om wat te doen. Om aan de kilometers te komen zie ik de training bij Avantri ondanks de gezelligheid dan niet zitten, dat zijn er dan zo rond de 10 en voor mijn vaak belastende oefeningen voor de achillespees, daarom maar weer een loop opgezocht.
Deze keer wordt dat de Omloop van Noordwijkerhout, de laatste loop van de Zorg en Zekerheid loopserie waarvan Ina en ik ook al de Braassemloop hebben gelopen. 
Ik ga gezellig met Ina en Aad op pad. We lopen daar alle drie de halve marathon. Het is een mooie omgeving en een leuk parcours om te lopen met zelfs een beklimming onverhard in het parcours werd ons beloofd, een pittig klimmetje zegt men, al hebben we natuurlijk al wel het één en ander meegemaakt.
We komen met de auto aan net buiten Noordwijkerhout en moeten die op het industrieterrein zetten, een pendelbusje brengt ons dan naar de startlocatie en sporthal aldaar.
We zijn netjes op tijd en hebben alle tijd om ons om te kleden en een praatje te maken met andere lopers. Ik zie ook hier weer enkele bekenden.
We hebben besloten dat we allemaal ons eigen tempo gaan lopen, eens zien waar dat op uitkomt. Mert mijn blessure moet ik dat eerst nog maar eens zien, Aad heeft weinig kilometers in de benen en een halve is al best ver in dit stadium.
Ik ga weg op het schema 1.40 uur en start dan ook na een pijnlijke eerste kilometer ivm de ontsteking in de achillespees in het beoogde tempo. Het is in het begin best druk, maar kilometer in gaat in 4.43, de eerste 5 in 23.30 inclusief het leuke klimmetje. Het was best een pittig klimmetje maar niet erg lang. Aad ben ik al kwijt vanaf kilometer 1 en ook Ina loopt haar eigen tempo, ik ben benieuwd naar hun loop vandaag.
Na 10 kilometer merk ik dat het niet mee gaat vallen om op 1.40 uit te komen. Met de vele stukken vals plat door de duinen en toch ook mijn achillespees moet ik iets terug in tempo. De 10 gaat nog wel net boven de 47.30, de doeltijd, maar dit ga ik niet volhouden tot het einde. Bij 12 kilometer ziet ik precies op een tempo van 4.45 gemiddeld, maar daarna zakt het tempo af en loop ik de kilometers rond de 5 minuten, gelukkig stort ik niet in. Het is heerlijk weer om te rennen en de mooie omgeving maakt dat dit een erg mooie halve marathon is, ik geniet dan ook met volle teugen.
Als ik in 1.42.18 over de finish kom trek ik mijn shirt uit, ik heb het warm en zoek afkoeling. Snel naar de kleedkamer en mijn telefoon halen om foto's van Aad en Ina te maken als ze over de finish komen.
Als ik de sporthal weer uit wil lopen komt Aad al binnen gewandeld. Die heb ik dus helaas gemist. Aad was veel sneller dan ik had verwacht en zat minder dan 3 minuten achter me in 1.45 rond. Geweldig goed gedaan, maar jammer dat ik nu geen foto kon maken. Dan maar wachten op Ina. De laatste halve met Ina die ik samen liep ging net onder de 2.06, een gemiddelde van 6 minuten per kilometer, de verwachting is dan ook een tijd rond de 2.05 nu. Aad en ik staan in de aanslag om foto's te maken. Als Ina er aan komt valt me op dat ze nog steeds een goed tempo heeft en niet vermoeid oogt. Uiteindelijk blijkt het ook nog eens een prachtig PR te zijn in 2.00.59 en lijkt het een kwestie van tijd te zijn dat Ina onder die 2 uur gaat duiken. Super gedaan. 
We douchen even en nemen daarna nog een bakje koffie waarna een pendelbusje ons weer naar het industrieterrein brengt waar onze auto staat geparkeerd. Het was weer een heerlijk en gezellig uitje.

Omloop van Noordwijkerhout, 29-04-2018

Vandaag in de hitte met de Salzburgmaatjes Frank, Janneke, Aad, Harald en Tiny gelopen, Cécile ontbrak helaas. We kwamen ook Bea nog tegen. Na afloop nog gezellig een pannenkoek wezen eten in de buurt van Epe, was een leuk uitje.

Het is wel een kort verslag deze keer. Het was echt gezellig met elkaar, het lopen stelde met deze hitte niet zo héél veel voor.

Zandenbos Trail, Nunspeet, 22-04-2018

Na de geslaagde Gouwebosloop in Waddinxveen waarbij de benen toch al weer vrij goed voelden maar op zoek naar een leuke loop. Trainen is leuk en gezellig, maar een loopje is me toch liever Geen rare oefeningen, sprongetjes ed, die zorgen voor allerlei ongemakken en blessures waar MIJN lijf niet tegen bestand is. Gewoon rennen is heel blijven. Ook afstanden maken met het oog op het avontuur straks in juni bij Salzburg is hoog nodig.

De keuze viel vandaag op de Braassemloop in Roelofarendsveen, een loop die ik in het verleden jaarlijks liep, maar al jaren niet meer heb gelopen. destijds was de langste afstand 20 kilometer, nu is het een halve marathon.
Ina heeft ook wel zin om weer wat te lopen na de marathon, maar een halve is dan net te ver, Ina kiest voor de 10 kilometer.
We rijden naar Roelofarendsveen en ik weet nog ongeveer waar het destijds was. Inmiddels is er links en rechts veel bijgebouwd merk ik al, maar toch weet ik het parkeerterrein nabij sporthal De Treffers te vinden. Overal zien we al lopers die zich klaar maken voor één van de afstanden, te weten een 5, een 10 of de halve marathon.
De loop is de voorlaatste loop van de Zorg en Zekerheid loopserie, daarom ook is het erg druk. Ik zie al tal van bekenden staan waaronder Frans Woerden. Het is zonnig weer en het zal dan ook best warm gaan worden. Niet te gek doen vandaag, gewoon lekker lopen en heel blijven.
De halve marathon start om 11.00 uur, de 10 van Ina start om 11.20 uur. 
We lopen samen naar de start, komen nog wat bekenden tegen waar we een praatje mee maken waarna ik me naar de start begeef.
Welk tempo ga ik lopen ?
Best lastig nu. Afgelopen donderdag koos ik voor een tempo van 5 minuten per kilometer, maar het is nu veel langer. Toch maar weg gaan op dat tempo, ik kan altijd nog terug.

De eerste 5 gaan heerlijk. Het is nog betrekkelijk koel, het zonnetje is even weg en we lopen langs de Braassem, dat geeft een prachtig uitzicht en maakt alles erg mooi en aangenaam. Ik kom door in 24.11 , bij de drankpost even drinken en een bekertje water over mijn hoofd gooien. Een dame die me net inhaalde roept gelijk, jeetje, dat had ik ook moeten doen, maar ze was te laat.
Na 7 kilometer haal ik Frans Woerden in. Frans loopt normaal veel sneller maar heeft al een tijdje last van hartritmestoornissen.
We lopen een paar kilometer samen op en ik merk dat de kilometertijden op gaan lopen nu ik samen met Frans loop. Nog even wat drinken bij de 10 kilometer die ik loop in 48.54 , dan maar alleen verder.
We verlaten nu het water en komen tussen de kassen te lopen. Het zonnetje is inmiddels fel gaan schijnen en met de weerkaatsing van het glas van de kassen is de lol er al snel af. Ik merk dat ik een soort van "knak". Cor en zon gaat niet samen, dat zit tussen mijn oren en al meteen zakt het tempo. Met veel gesjok en een lager tempo weet ik de 15 toch nog door te komen in 1.14.03 , nog steeds onder het tempo van 5 minuten per kilometer, maar dat gaat met deze zon nooit stand houden.
Kilometer 16 gaat al in 5.19 , kilometer 17 in 5.35 en 18 zelfs in 6.06 inclusief drankpost. De gang is er helemaal uit. Ik geniet onderweg van een Oldtimerrit. Tal van mooie oude modellen komt voorbij gereden met een soort Rallyeschildje op de neus.
Frans Woerden is me inmiddels al lang weer voorbij gelopen net als menig andere loper, die hebben blijkbaar minder last van de zon.
Ineens gaat de zon weg achter een grote wolk en gaat in mijn koppie de knop om. Zon weg, dan gaat het weer lijkt het en mijn tempo gaat weer omhoog. De kilometertijden blijven nu weer net boven de 5 minuten hangen en ik kom uiteindelijk binnen in een nette 1.47.11 , slechts een minuut achter Frans Woerden. Als ik de laatste bocht om kom naar de finish staat Ina al op me te wachten en maakt een paar foto's.
We ontvangen een flesje drinken bij de finish en een bosje tulpen waarna we weer terug wandelen naar de sporthal. Even opfrissen, omkleden, kletsen met andere lopers en dan op het gemak weer naar huis na een geslaagde Braassemloop. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.

Braassemloop Roelofarendsveen, 15-04-2018

Na de geslaagde Gouwebosloop in Waddinxveen waarbij de benen toch al weer vrij goed voelden maar op zoek naar een leuke loop. Trainen is leuk en gezellig, maar een loopje is me toch liever Geen rare oefeningen, sprongetjes ed, die zorgen voor allerlei ongemakken en blessures waar MIJN lijf niet tegen bestand is. Gewoon rennen is heel blijven. Ook afstanden maken met het oog op het avontuur straks in juni bij Salzburg is hoog nodig.

De keuze viel vandaag op de Braassemloop in Roelofarendsveen, een loop die ik in het verleden jaarlijks liep, maar al jaren niet meer heb gelopen. destijds was de langste afstand 20 kilometer, nu is het een halve marathon.
Ina heeft ook wel zin om weer wat te lopen na de marathon, maar een halve is dan net te ver, Ina kiest voor de 10 kilometer.
We rijden naar Roelofarendsveen en ik weet nog ongeveer waar het destijds was. Inmiddels is er links en rechts veel bijgebouwd merk ik al, maar toch weet ik het parkeerterrein nabij sporthal De Treffers te vinden. Overal zien we al lopers die zich klaar maken voor één van de afstanden, te weten een 5, een 10 of de halve marathon.
De loop is de voorlaatste loop van de Zorg en Zekerheid loopserie, daarom ook is het erg druk. Ik zie al tal van bekenden staan waaronder Frans Woerden. Het is zonnig weer en het zal dan ook best warm gaan worden. Niet te gek doen vandaag, gewoon lekker lopen en heel blijven.
De halve marathon start om 11.00 uur, de 10 van Ina start om 11.20 uur. 
We lopen samen naar de start, komen nog wat bekenden tegen waar we een praatje mee maken waarna ik me naar de start begeef.
Welk tempo ga ik lopen ?
Best lastig nu. Afgelopen donderdag koos ik voor een tempo van 5 minuten per kilometer, maar het is nu veel langer. Toch maar weg gaan op dat tempo, ik kan altijd nog terug.

De eerste 5 gaan heerlijk. Het is nog betrekkelijk koel, het zonnetje is even weg en we lopen langs de Braassem, dat geeft een prachtig uitzicht en maakt alles erg mooi en aangenaam. Ik kom door in 24.11 , bij de drankpost even drinken en een bekertje water over mijn hoofd gooien. Een dame die me net inhaalde roept gelijk, jeetje, dat had ik ook moeten doen, maar ze was te laat.
Na 7 kilometer haal ik Frans Woerden in. Frans loopt normaal veel sneller maar heeft al een tijdje last van hartritmestoornissen.
We lopen een paar kilometer samen op en ik merk dat de kilometertijden op gaan lopen nu ik samen met Frans loop. Nog even wat drinken bij de 10 kilometer die ik loop in 48.54 , dan maar alleen verder.
We verlaten nu het water en komen tussen de kassen te lopen. Het zonnetje is inmiddels fel gaan schijnen en met de weerkaatsing van het glas van de kassen is de lol er al snel af. Ik merk dat ik een soort van "knak". Cor en zon gaat niet samen, dat zit tussen mijn oren en al meteen zakt het tempo. Met veel gesjok en een lager tempo weet ik de 15 toch nog door te komen in 1.14.03 , nog steeds onder het tempo van 5 minuten per kilometer, maar dat gaat met deze zon nooit stand houden.
Kilometer 16 gaat al in 5.19 , kilometer 17 in 5.35 en 18 zelfs in 6.06 inclusief drankpost. De gang is er helemaal uit. Ik geniet onderweg van een Oldtimerrit. Tal van mooie oude modellen komt voorbij gereden met een soort Rallyeschildje op de neus.
Frans Woerden is me inmiddels al lang weer voorbij gelopen net als menig andere loper, die hebben blijkbaar minder last van de zon.
Ineens gaat de zon weg achter een grote wolk en gaat in mijn koppie de knop om. Zon weg, dan gaat het weer lijkt het en mijn tempo gaat weer omhoog. De kilometertijden blijven nu weer net boven de 5 minuten hangen en ik kom uiteindelijk binnen in een nette 1.47.11 , slechts een minuut achter Frans Woerden. Als ik de laatste bocht om kom naar de finish staat Ina al op me te wachten en maakt een paar foto's.
We ontvangen een flesje drinken bij de finish en een bosje tulpen waarna we weer terug wandelen naar de sporthal. Even opfrissen, omkleden, kletsen met andere lopers en dan op het gemak weer naar huis na een geslaagde Braassemloop. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.

Braassemloop Roelofarendsveen

Mijn finish te zien na ruim 33 minuten

Gouwebosloop Waddinxveen, 12-04-2018

8 april 2018, de marathon van Rotterdam, mijn 31e deelname. Het is wederom een warme editie. Na trainen in heerlijke temperaturen onder nul of tussen de 0 en 10 graden is het alsof de duvel er mee speelt, maar net als vorig jaar slaat het weer ineens om en gaan we weer een warme marathon van Rotterdam krijgen. Dat gaat weer afzien worden, maar die 31e keer moet ik ook weer gewoon over de finish komen binnen de limiet van 5.30 uur, al zijn ze daar niet zo streng in. Door de 5 startwaves zit er een verschil van een half uur tussen wave 1 en wave 5, derhalve hanteren ze een binnenkomsttijd tot 16.00 uur, 6 uur na de start om 10.00 uur, wat dan in mijn ogen niet helemaal eerlijk is, want iemand uit startwave 5 heeft een half uur minder tijd dan iemand uit startwave 1, maar goed, zover hoop ik niet dat het gaat komen.

Al 30 jaar haal ik op de vrijdag voor de marathon mijn startnummer op, vaak met een groepje en kom ik ook nog eens leden tegen van Avantri, maar dit jaar loopt dat anders. Mijn collega Gertjan heeft 3 weken vrij en ik moet dan werken, vriendin Ina heeft ineens een vergadering en kan ook niet op vrijdag.
Met Ina afgesproken dat ze me om 17.15 oppikt op mijn werk op de zaterdag voor de marathon waarna we naar Capelsebrug rijden en verder naar het centrum reizen met de metro.
Dit gaat allemaal prima. In het beursgebouw/WTC bel ik Super Marathon Masters John van Gilst en Willem van Ek, beiden hebben een kaart beloofd voor op de genodigden tribune op de Coolsingel. Zelf heb ik er ook 2, dan heb ik er 4 en kunnen 3 dochters van Ina en mijn zoon Richard op de tribune zitten en ons aanmoedigen bij de finish. John zit aan de pastaparty in het restaurant daar, Willem loopt op de expobeurs.
We halen onze startnummers op en ook gelijk dat van Kees van der Heul die helaas geblesseerd is, maar wel graag zijn shirt wil ontvangen. Ik krijg mijn eigen nummer bij de speciale desk voor Super Marathon Masters en als ik bij de Helpdesk sta voor mijn tribunekaartjes zie ik warempel Peer van Dijk binnen komen lopen. Geweldig. Leuk om hem hier te zien. We lopen even naar Ina toe en maken een praatje samen met Willem van Ek. Peer is hier ter begeleiding van een aantal lopers die ook gaan lopen morgen.
We nemen afscheid en we gaan met Willem de expobeurs op. 
Veel hebben we niet nodig. Ik zit zonder magnesium en koop een aantal buisjes powerbar, ook nog twee tubes icepower voor mijn moeder en dan zijn we snel klaar. We hebben niet veel tijd en de meeste stands zijn al aan het afbreken en opruimen. We komen langs het restaurant en ik heb eigenlijk best trek. Ina lust ook wel wat.
Ten tijde van de voorinschrijving heb ik een mailtje gehad waarin ik in de gelegenheid werd gesteld om me aan te melden voor de pastaparty speciaal voor de Super Marathon Masters. Dit doe ik eigenlijk nooit omdat ik er altijd al op vrijdag ben en ook omdat we dit jaren bij Avantri zelf organiseerden, maar dat doen we al een paar jaar niet meer.
Ik vertel bij de entree dat ik Super Marathon Master ben en dat ik geen ticket heb omdat ik me niet heb aangemeld. De dame roept er een man bij en geeft aan dat ik de ticket niet heb, maar op deze beurs opent de kreet Super Marathon Master alle deuren lijkt het wel en zo ook nu. We mogen aanschuiven en krijgen allebei een bord pasta, we kiezen voor bolognese. We bestellen er een drankje bij en na het eerste bordje leeg te hebben gegeten lust ik nog wel een bordje. Dit is geen probleem, ook een tweede drankje niet en na gegeten te hebben kunnen we zonder te hoeven betalen weer naar huis. Ze regelen veel voor de Super Marathon Masters. Gratis inschrijving, vanaf 25 deelnames ook 2 tribunekaartjes met consumptiebonnen, gewoon de medaille en het deelnemers t-shirt, deze pastaparty, elke 5 jaar een huldiging op de Coolsingel met een pin, een speciaal jubileumshirt en een bos bloemen. 

Het is zondag de 8e april, de hoop op een verandering in het weer is vervlogen. Ze hebben het wel eens mis met de voorspelling, maar als het warm gaat worden is het ook warm. Bah, daar gaan we weer. Voor Ina is het nog veel erger, die kan er helemaal niet tegen en zij gaat harder lopen in verhouding dan ikzelf.
De kwart marathon lopers hebben al om 7.30 afgesproken om te vertrekken, dat zijn Ab de Kluijver, Aad van der Poel, Janet Rietveld, Raymond Lesage, Pieter van de Rhee, Alexandra Lingen, Carla Zwijnenburg, Karin Nas, Mariska Voskuil en Annette van der Giessen. Voor ons is dat veel te vroeg, we starten ook nog eens in wave 5, dat is om 10.30 uur. Zo vroeg gaan we dus niet, we vertrekken om 8.45 uur en komen in Rotterdam aan om 9.30 uur.
Op de marathon starten Michel de Langen, Ruben van Bruggen, Wim en Hetty van der Heiden, Piet Wuijster, Harald Driesse, Wilko Schuijff, Nico en Carola Koppe, Argen van Rijk, Peter Hofman, Frank van Bruggen,Saskia van Wijk, Stefanie Lorwa, Yvonne van der Hoeven, Ina en ikzelf. Ina is dan geen lid meer van Avantri.
Vanaf metrostation Beurs wandelen Ina en ik naar de brandweerkazerne Baan waar we al jaren omkleden. Een toplocatie, niet druk, genoeg ruimte, een kantine, een heerlijke douche na afloop, kortom geweldig.
We komen vlakbij de kazerne Stafanie Lorwa, Yvonne van der Hoeven en Saskia van Wijk tegen die hun eerste marathon gaan lopen. Het schiet al op richting 10 uur en Stefanie zegt dat ze om 10 uur in het startvak moeten staan. Dit zal gelden voor wave 1 en zeker niet voor wave 5 denk ik dan, anders zijn wij zelf veel te laat. Wel zijn ze dan op tijd om het kanonschot te horen en het gezang van icoon Lee Towers die zijn versie van You'll never walk alone ten gehore brengt, oorspronkelijk gezongen door Gerry & The Pacemakers uit mijn geboortejaar 1963.
Ina en ik lopen de trappen op naar de sportzaal waar we ons om kunnen kleden, er is bijna niemand meer. De meesten zijn al van start, dat zijn de kwart marathon lopers, de marathonlopers staan al voor de Erasmusbrug voor hun start zo dadelijk. 
De Erasmusbrug, in tegenstelling tot alle eerdere edities dus geen start meer vanaf de Coolsingel, dit om sneller weg te komen voor de lopers, ook om makkelijker in de startvakken te komen denk ik, want als je zoals ik altijd wat later bent moet je door de supporters heen wurmen om bij de startvakken te komen. Het zal mij benieuwen of dit beter gaat werken.
Om 10.15 uur verlaten we de kazerne, maken daar wat selfies en ook neemt een andere loopster ons op de foto waarna we op het gemak naar de start wandelen. Nog even naar het toilet, daarna gaan we het vak met startwave 5 in waar ik ineens een bekend gezicht zie. Tineke Hartveld van Avantri staat bij de toegang en laat ons het vak binnen, leuk om haar hier tegen te komen.
We sluiten aan bij de lopers en achter ons zijn nog meer lopers die pas op het laatste moment het vak binnen gaan. De te verwachten starttijd is 10.28 , maar dat gaat wat later worden blijkt. Met de opzwepende begintune gaan we van start en als we even op pad zijn zie ik ineens Lee Towers staan die deelnemers een "high-five" geeft. Die buitenkans laat ik me niet ontnemen en ik geef Lee een "high-five". Ina ziet het op het laatste moment en is te laat om mijn voorbeeld te volgen. jammer dan, Aboutaleb wacht wel bij de finish, dan geef ik die een hand.
Het is nu al snikheet zodra de zon schijnt, dat gaat een zware editie worden. Vandaag ben ik haas en pakezel. Ik heb een rugzakje op met water, gelletjes, een flesje met drank, zoutcapsules, appelmoesjes, etc. Ina moet zo weinig mogelijk ballast meesjouwen, dat regel ik vandaag.
Zenuwen hebben we gelukkig niet meer, die waren er wel wat op de expobeurs gisteren, maar vreemd genoeg zijn die bij ons beiden weg. Gewoon lekker gaan lopen en zien waar we uit komen. De toptijd die we een paar weken in gedachten hadden van 4.30 gaat het zeker niet worden, met die warmte is dat zeker niet reëel. Tempo wat bijstellen dan maar. 
De eerste 5 kilometer gaat in 29.35, de 10 net boven het uur, in 1.00.18. Tot zoverre gaat het goed. We moeten even plassen en nemen daar de tijd voor waarna we verder gaan. We hadden Stefanie, Saskia en Yvonne ingehaald maar tijdens de sanitaire stop haalden ze ons weer in. Bij het 15 kilometerpunt noteren wij 1 uur 34 en halen we Stefanie en Yvonne weer in, Saskia zit daar een fractie voor.
De 20 kilometer gaat nog steeds goed, ik neem af en toe een zoutcapsule en geef er ook 1 aan Ina. Wat drinken uit de waterzak, een appelmoesje onderweg en we noteren daar 2.08 , het gaat nog lekker, maar ik merk al wel dat het erg warm begint te worden. De zon brandt en als die niet schijnt is het benauwd en drukkend, geen ideale omstandigheden voor lopers als Ina en mij helaas.
Bij de halve marathon weer even stoppen, plassen, eten, drinken en weer rustig op pad. Dit gaat goed tot 23 waarna Ina aangeeft dat het moeizamer gaat worden. We wandelen een stukje en rennen dan weer verder. Bij Ina beginnen de darmen wat op te spelen en dat is niet fijn. Rustig aan dan maar, temporiseren, stukjes wandelen en heel blijven. We hebben tijd genoeg, dat is het probleem niet. We genieten van het enthousiaste publiek en ik merk dat ik ondanks dat we stukjes wandelen glunder van oor tot oor. De 25 kilometer gaat in 2.44.05
Mijn marathon, zo voelt dat nog steeds en om hier te lopen is gewoon een feest, warm of koud, goed getraind of slecht getraind, het maakt niet uit, Rotterdam loop ik.
We wandelen nu rustig de Erasmusbrug op, eten wat, drinken wat en geven de kuiten wat rust. Tussen de 27 en 28 kilometer komen we weer langs de brandweerkazerne en zien we onze maatjes staan. We hebben best wel wat honger, wellicht kunnen we bij hen nog wat eten ?
We stoppen even, nemen een eierkoek en zien ook Linda Kleinendorst staan. Linda is de vrouw van René en loopt voor de eerste keer een marathon. Ze zit er helemaal doorheen en heeft 20 minuten stil gestaan, duizelig, een beetje van de kaart. Ze heeft 20 kilometer met Nico en Carola mee gelopen en boven haar tempo gelopen wat haar nu is opgebroken met de warmte. Ze heeft tegen een politieagent al gezegd dat ze stopt en heeft haar ouders laten bellen dat ze is gestopt. Het is niet anders.
Ik geef aan dat het nog "maar" 15 kilometer is en als ze stevig door gaat stappen en af en toe een stukje kan gaan rennen ze dat nog wel zal gaan halen, zo deed ik het vroeger ook altijd. Ik ging dan ook altijd te snel van start en zat dan vanaf 25 of 30 stuk, waarna ik moest gaan wandelen.
Linda besluit mee te gaan en ondanks de lichamelijke problemen is ze blij dat we haar meenemen, anders was ze gestopt. Stoppen is geen optie zeg ik altijd, maar het moet natuurlijk wel verantwoord zijn.
We komen bij het 30 kilometerpunt aan en zien aan de andere kant net Nico en Carola passeren bij hun 40 kilometer, ze gaan goed.
We lopen nu de Boezemweg op en komen aan bij het vaste punt waar Ab de Kluijver staat met Piet van Wijngaarden en Wim van Beuzekom. We maken even een praatje, nemen wat dropjes en gaan weer op pad.
Bij Linda schiet ineens de kramp in haar kuit, Ina hoort dat niet en loopt door met de muziek in haar oor. Linda probeert het weer en weer stil staan, wat rekken en langzaam verder het heuveltje op naar het 30 kilometer punt wat we afleggen in 3.26.05
Linda heeft het lastig, ik probeer de kuit wat te masseren, Ina is daar even gestopt en we wachten op elkaar. De ronde Kralingse Plas gaat niet snel. Het is wandelen, dribbelen, wandelen, dribbelen, we spreken veel lotgenoten en sommige bekenden langs de kant. Linda ziet een bekende politie-agent op de motor, Ina een collega die haar een banaan geeft, het is eigenlijk reuze gezellig. Linda roept dat dit eigenlijk veel leuker is dan maar achter een tijd aanjakkeren, dit is een heel ander soort beleving. Wat ben ik blij dat jullie er bij zijn zegt ze. We gaan gezellig verder.
Bij de 34 kilometer naderen we het videoscherm met boodschappen waarop Nico en Carola Koppe een boodschap hebben ingesproken voor Linda om haar te steunen. Het gaat steeds beter bij Linda, maar ook met Ina, de dip lijkt weg en we lopen weer meer hard dan wandelen. Kilometer voor kilometer strepen we weg. De 35 gaat in 4.09.52 en de limiet van 5.30 gaan we makkelijk halen. Linda is in wave 1 gestart en zal dat niet redden, maar ze heeft het voordeel dat ze er dan 6 uur over mag doen en gaat da met gemak halen, geen enkel probleem. Nu opgeven gaat zeker niet gebeuren.
We feesten en dansen mee met de uitzinnige supporters. Terug op de Boezemstraat is het één groot feest. Ina loopt te swingen voor me en heeft er duidelijk veel lol in. Ze kan absoluut sneller nu zie ik, maar we blijven netjes bij elkaar. Nog een paar keer een stukje wandelen en we zijn bij de 40 kilometer in 4.50.41
Nu hardlopen tot aan de Kubus woningen, stukje wandelen, dan richting Coolsingel, nog even een klein stukje wandelen voor de bocht zodat we op de Coolsingel gewoon hardlopend de finish gaan halen. 
Vlakbij de finish staan mijn zoon Richard en de dochters Kim, Sarah en Patricia van Ina, de vierde dochter Esther is er helaas niet bij. Ina stopt even langs de kant om haar dochters te knuffelen en te bedanken voor hun support, Linda en ik wachten even waarna we arm in arm met z'n drietjes op een rij over de finish gaan. Wat is dit geweldig, nummer 31 zit er op, voor Ina nummer 2 en voor Linda de eerste. Wat hebben we genoten. We komen binnen in een tijd van 5.07.03u .

Na afloop worden er nog wat foto's gemaakt, krijgen we een roos, een medaille, banaan, sinaasappel, een flesje drank en lopen we in het zonnetje terug naar onze kleedgelegenheid. Voor Linda is dat het Stadhuisplein, voor ons weer terug naar de kazerne. Dit is nog best een stuk wandelen, maar in het zonnetje zeer aangenaam. Het is genieten om met dit weer door het centrum te wandelen. De duizenden mensen die gezellig vertoeven op de vele terrasjes, het geroezemoes, in één woord geweldig.
Na een lekkere douche stappen we in de metro en gaan op weg naar onze kinderen die geduldig wachten bij de McDonalds voorbij Capelsebrug.
Ze waren er al om 12 uur en inmiddels is het 18.00 uur als we arriveren bij metrostation Schenkel waar onze auto staat na eerst een stuk in de verkeerde metro te hebben gezeten. We zaten in lijn C maar die bracht ons bij De Terp en niet bij Schenkel zodat we eerst weer terug moesten van De Terp naar Capelsebrug. Er werd netjes op ons gewacht waarna we de maaltijd en drankjes bij de McDonalds goed lieten smaken. De 3000 calorietjes maar weer wat aanvullen en de vochtbalans weer wat op peil brengen.
Nu de hoogste tijd om naar huis te gaan. Wat een heerlijk dag, wat een geweldig mooi evenement is dit toch.

Marathon Rotterdam, 08-04-2018

8 april 2018, de marathon van Rotterdam, mijn 31e deelname. Het is wederom een warme editie. Na trainen in heerlijke temperaturen onder nul of tussen de 0 en 10 graden is het alsof de duvel er mee speelt, maar net als vorig jaar slaat het weer ineens om en gaan we weer een warme marathon van Rotterdam krijgen. Dat gaat weer afzien worden, maar die 31e keer moet ik ook weer gewoon over de finish komen binnen de limiet van 5.30 uur, al zijn ze daar niet zo streng in. Door de 5 startwaves zit er een verschil van een half uur tussen wave 1 en wave 5, derhalve hanteren ze een binnenkomsttijd tot 16.00 uur, 6 uur na de start om 10.00 uur, wat dan in mijn ogen niet helemaal eerlijk is, want iemand uit startwave 5 heeft een half uur minder tijd dan iemand uit startwave 1, maar goed, zover hoop ik niet dat het gaat komen.

Al 30 jaar haal ik op de vrijdag voor de marathon mijn startnummer op, vaak met een groepje en kom ik ook nog eens leden tegen van Avantri, maar dit jaar loopt dat anders. Mijn collega Gertjan heeft 3 weken vrij en ik moet dan werken, vriendin Ina heeft ineens een vergadering en kan ook niet op vrijdag.
Met Ina afgesproken dat ze me om 17.15 oppikt op mijn werk op de zaterdag voor de marathon waarna we naar Capelsebrug rijden en verder naar het centrum reizen met de metro.
Dit gaat allemaal prima. In het beursgebouw/WTC bel ik Super Marathon Masters John van Gilst en Willem van Ek, beiden hebben een kaart beloofd voor op de genodigden tribune op de Coolsingel. Zelf heb ik er ook 2, dan heb ik er 4 en kunnen 3 dochters van Ina en mijn zoon Richard op de tribune zitten en ons aanmoedigen bij de finish. John zit aan de pastaparty in het restaurant daar, Willem loopt op de expobeurs.
We halen onze startnummers op en ook gelijk dat van Kees van der Heul die helaas geblesseerd is, maar wel graag zijn shirt wil ontvangen. Ik krijg mijn eigen nummer bij de speciale desk voor Super Marathon Masters en als ik bij de Helpdesk sta voor mijn tribunekaartjes zie ik warempel Peer van Dijk binnen komen lopen. Geweldig. Leuk om hem hier te zien. We lopen even naar Ina toe en maken een praatje samen met Willem van Ek. Peer is hier ter begeleiding van een aantal lopers die ook gaan lopen morgen.
We nemen afscheid en we gaan met Willem de expobeurs op. 
Veel hebben we niet nodig. Ik zit zonder magnesium en koop een aantal buisjes powerbar, ook nog twee tubes icepower voor mijn moeder en dan zijn we snel klaar. We hebben niet veel tijd en de meeste stands zijn al aan het afbreken en opruimen. We komen langs het restaurant en ik heb eigenlijk best trek. Ina lust ook wel wat.
Ten tijde van de voorinschrijving heb ik een mailtje gehad waarin ik in de gelegenheid werd gesteld om me aan te melden voor de pastaparty speciaal voor de Super Marathon Masters. Dit doe ik eigenlijk nooit omdat ik er altijd al op vrijdag ben en ook omdat we dit jaren bij Avantri zelf organiseerden, maar dat doen we al een paar jaar niet meer.
Ik vertel bij de entree dat ik Super Marathon Master ben en dat ik geen ticket heb omdat ik me niet heb aangemeld. De dame roept er een man bij en geeft aan dat ik de ticket niet heb, maar op deze beurs opent de kreet Super Marathon Master alle deuren lijkt het wel en zo ook nu. We mogen aanschuiven en krijgen allebei een bord pasta, we kiezen voor bolognese. We bestellen er een drankje bij en na het eerste bordje leeg te hebben gegeten lust ik nog wel een bordje. Dit is geen probleem, ook een tweede drankje niet en na gegeten te hebben kunnen we zonder te hoeven betalen weer naar huis. Ze regelen veel voor de Super Marathon Masters. Gratis inschrijving, vanaf 25 deelnames ook 2 tribunekaartjes met consumptiebonnen, gewoon de medaille en het deelnemers t-shirt, deze pastaparty, elke 5 jaar een huldiging op de Coolsingel met een pin, een speciaal jubileumshirt en een bos bloemen. 

Het is zondag de 8e april, de hoop op een verandering in het weer is vervlogen. Ze hebben het wel eens mis met de voorspelling, maar als het warm gaat worden is het ook warm. Bah, daar gaan we weer. Voor Ina is het nog veel erger, die kan er helemaal niet tegen en zij gaat harder lopen in verhouding dan ikzelf.
De kwart marathon lopers hebben al om 7.30 afgesproken om te vertrekken, dat zijn Ab de Kluijver, Aad van der Poel, Janet Rietveld, Raymond Lesage, Pieter van de Rhee, Alexandra Lingen, Carla Zwijnenburg, Karin Nas, Mariska Voskuil en Annette van der Giessen. Voor ons is dat veel te vroeg, we starten ook nog eens in wave 5, dat is om 10.30 uur. Zo vroeg gaan we dus niet, we vertrekken om 8.45 uur en komen in Rotterdam aan om 9.30 uur.
Op de marathon starten Michel de Langen, Ruben van Bruggen, Wim en Hetty van der Heiden, Piet Wuijster, Harald Driesse, Wilko Schuijff, Nico en Carola Koppe, Argen van Rijk, Peter Hofman, Frank van Bruggen,Saskia van Wijk, Stefanie Lorwa, Yvonne van der Hoeven, Ina en ikzelf. Ina is dan geen lid meer van Avantri.
Vanaf metrostation Beurs wandelen Ina en ik naar de brandweerkazerne Baan waar we al jaren omkleden. Een toplocatie, niet druk, genoeg ruimte, een kantine, een heerlijke douche na afloop, kortom geweldig.
We komen vlakbij de kazerne Stafanie Lorwa, Yvonne van der Hoeven en Saskia van Wijk tegen die hun eerste marathon gaan lopen. Het schiet al op richting 10 uur en Stefanie zegt dat ze om 10 uur in het startvak moeten staan. Dit zal gelden voor wave 1 en zeker niet voor wave 5 denk ik dan, anders zijn wij zelf veel te laat. Wel zijn ze dan op tijd om het kanonschot te horen en het gezang van icoon Lee Towers die zijn versie van You'll never walk alone ten gehore brengt, oorspronkelijk gezongen door Gerry & The Pacemakers uit mijn geboortejaar 1963.
Ina en ik lopen de trappen op naar de sportzaal waar we ons om kunnen kleden, er is bijna niemand meer. De meesten zijn al van start, dat zijn de kwart marathon lopers, de marathonlopers staan al voor de Erasmusbrug voor hun start zo dadelijk. 
De Erasmusbrug, in tegenstelling tot alle eerdere edities dus geen start meer vanaf de Coolsingel, dit om sneller weg te komen voor de lopers, ook om makkelijker in de startvakken te komen denk ik, want als je zoals ik altijd wat later bent moet je door de supporters heen wurmen om bij de startvakken te komen. Het zal mij benieuwen of dit beter gaat werken.
Om 10.15 uur verlaten we de kazerne, maken daar wat selfies en ook neemt een andere loopster ons op de foto waarna we op het gemak naar de start wandelen. Nog even naar het toilet, daarna gaan we het vak met startwave 5 in waar ik ineens een bekend gezicht zie. Tineke Hartveld van Avantri staat bij de toegang en laat ons het vak binnen, leuk om haar hier tegen te komen.
We sluiten aan bij de lopers en achter ons zijn nog meer lopers die pas op het laatste moment het vak binnen gaan. De te verwachten starttijd is 10.28 , maar dat gaat wat later worden blijkt. Met de opzwepende begintune gaan we van start en als we even op pad zijn zie ik ineens Lee Towers staan die deelnemers een "high-five" geeft. Die buitenkans laat ik me niet ontnemen en ik geef Lee een "high-five". Ina ziet het op het laatste moment en is te laat om mijn voorbeeld te volgen. jammer dan, Aboutaleb wacht wel bij de finish, dan geef ik die een hand.
Het is nu al snikheet zodra de zon schijnt, dat gaat een zware editie worden. Vandaag ben ik haas en pakezel. Ik heb een rugzakje op met water, gelletjes, een flesje met drank, zoutcapsules, appelmoesjes, etc. Ina moet zo weinig mogelijk ballast meesjouwen, dat regel ik vandaag.
Zenuwen hebben we gelukkig niet meer, die waren er wel wat op de expobeurs gisteren, maar vreemd genoeg zijn die bij ons beiden weg. Gewoon lekker gaan lopen en zien waar we uit komen. De toptijd die we een paar weken in gedachten hadden van 4.30 gaat het zeker niet worden, met die warmte is dat zeker niet reëel. Tempo wat bijstellen dan maar. 
De eerste 5 kilometer gaat in 29.35, de 10 net boven het uur, in 1.00.18. Tot zoverre gaat het goed. We moeten even plassen en nemen daar de tijd voor waarna we verder gaan. We hadden Stefanie, Saskia en Yvonne ingehaald maar tijdens de sanitaire stop haalden ze ons weer in. Bij het 15 kilometerpunt noteren wij 1 uur 34 en halen we Stefanie en Yvonne weer in, Saskia zit daar een fractie voor.
De 20 kilometer gaat nog steeds goed, ik neem af en toe een zoutcapsule en geef er ook 1 aan Ina. Wat drinken uit de waterzak, een appelmoesje onderweg en we noteren daar 2.08 , het gaat nog lekker, maar ik merk al wel dat het erg warm begint te worden. De zon brandt en als die niet schijnt is het benauwd en drukkend, geen ideale omstandigheden voor lopers als Ina en mij helaas.
Bij de halve marathon weer even stoppen, plassen, eten, drinken en weer rustig op pad. Dit gaat goed tot 23 waarna Ina aangeeft dat het moeizamer gaat worden. We wandelen een stukje en rennen dan weer verder. Bij Ina beginnen de darmen wat op te spelen en dat is niet fijn. Rustig aan dan maar, temporiseren, stukjes wandelen en heel blijven. We hebben tijd genoeg, dat is het probleem niet. We genieten van het enthousiaste publiek en ik merk dat ik ondanks dat we stukjes wandelen glunder van oor tot oor. De 25 kilometer gaat in 2.44.05
Mijn marathon, zo voelt dat nog steeds en om hier te lopen is gewoon een feest, warm of koud, goed getraind of slecht getraind, het maakt niet uit, Rotterdam loop ik.
We wandelen nu rustig de Erasmusbrug op, eten wat, drinken wat en geven de kuiten wat rust. Tussen de 27 en 28 kilometer komen we weer langs de brandweerkazerne en zien we onze maatjes staan. We hebben best wel wat honger, wellicht kunnen we bij hen nog wat eten ?
We stoppen even, nemen een eierkoek en zien ook Linda Kleinendorst staan. Linda is de vrouw van René en loopt voor de eerste keer een marathon. Ze zit er helemaal doorheen en heeft 20 minuten stil gestaan, duizelig, een beetje van de kaart. Ze heeft 20 kilometer met Nico en Carola mee gelopen en boven haar tempo gelopen wat haar nu is opgebroken met de warmte. Ze heeft tegen een politieagent al gezegd dat ze stopt en heeft haar ouders laten bellen dat ze is gestopt. Het is niet anders.
Ik geef aan dat het nog "maar" 15 kilometer is en als ze stevig door gaat stappen en af en toe een stukje kan gaan rennen ze dat nog wel zal gaan halen, zo deed ik het vroeger ook altijd. Ik ging dan ook altijd te snel van start en zat dan vanaf 25 of 30 stuk, waarna ik moest gaan wandelen.
Linda besluit mee te gaan en ondanks de lichamelijke problemen is ze blij dat we haar meenemen, anders was ze gestopt. Stoppen is geen optie zeg ik altijd, maar het moet natuurlijk wel verantwoord zijn.
We komen bij het 30 kilometerpunt aan en zien aan de andere kant net Nico en Carola passeren bij hun 40 kilometer, ze gaan goed.
We lopen nu de Boezemweg op en komen aan bij het vaste punt waar Ab de Kluijver staat met Piet van Wijngaarden en Wim van Beuzekom. We maken even een praatje, nemen wat dropjes en gaan weer op pad.
Bij Linda schiet ineens de kramp in haar kuit, Ina hoort dat niet en loopt door met de muziek in haar oor. Linda probeert het weer en weer stil staan, wat rekken en langzaam verder het heuveltje op naar het 30 kilometer punt wat we afleggen in 3.26.05
Linda heeft het lastig, ik probeer de kuit wat te masseren, Ina is daar even gestopt en we wachten op elkaar. De ronde Kralingse Plas gaat niet snel. Het is wandelen, dribbelen, wandelen, dribbelen, we spreken veel lotgenoten en sommige bekenden langs de kant. Linda ziet een bekende politie-agent op de motor, Ina een collega die haar een banaan geeft, het is eigenlijk reuze gezellig. Linda roept dat dit eigenlijk veel leuker is dan maar achter een tijd aanjakkeren, dit is een heel ander soort beleving. Wat ben ik blij dat jullie er bij zijn zegt ze. We gaan gezellig verder.
Bij de 34 kilometer naderen we het videoscherm met boodschappen waarop Nico en Carola Koppe een boodschap hebben ingesproken voor Linda om haar te steunen. Het gaat steeds beter bij Linda, maar ook met Ina, de dip lijkt weg en we lopen weer meer hard dan wandelen. Kilometer voor kilometer strepen we weg. De 35 gaat in 4.09.52 en de limiet van 5.30 gaan we makkelijk halen. Linda is in wave 1 gestart en zal dat niet redden, maar ze heeft het voordeel dat ze er dan 6 uur over mag doen en gaat da met gemak halen, geen enkel probleem. Nu opgeven gaat zeker niet gebeuren.
We feesten en dansen mee met de uitzinnige supporters. Terug op de Boezemstraat is het één groot feest. Ina loopt te swingen voor me en heeft er duidelijk veel lol in. Ze kan absoluut sneller nu zie ik, maar we blijven netjes bij elkaar. Nog een paar keer een stukje wandelen en we zijn bij de 40 kilometer in 4.50.41
Nu hardlopen tot aan de Kubus woningen, stukje wandelen, dan richting Coolsingel, nog even een klein stukje wandelen voor de bocht zodat we op de Coolsingel gewoon hardlopend de finish gaan halen. 
Vlakbij de finish staan mijn zoon Richard en de dochters Kim, Sarah en Patricia van Ina, de vierde dochter Esther is er helaas niet bij. Ina stopt even langs de kant om haar dochters te knuffelen en te bedanken voor hun support, Linda en ik wachten even waarna we arm in arm met z'n drietjes op een rij over de finish gaan. Wat is dit geweldig, nummer 31 zit er op, voor Ina nummer 2 en voor Linda de eerste. Wat hebben we genoten. We komen binnen in een tijd van 5.07.03u .

Na afloop worden er nog wat foto's gemaakt, krijgen we een roos, een medaille, banaan, sinaasappel, een flesje drank en lopen we in het zonnetje terug naar onze kleedgelegenheid. Voor Linda is dat het Stadhuisplein, voor ons weer terug naar de kazerne. Dit is nog best een stuk wandelen, maar in het zonnetje zeer aangenaam. Het is genieten om met dit weer door het centrum te wandelen. De duizenden mensen die gezellig vertoeven op de vele terrasjes, het geroezemoes, in één woord geweldig.
Na een lekkere douche stappen we in de metro en gaan op weg naar onze kinderen die geduldig wachten bij de McDonalds voorbij Capelsebrug.
Ze waren er al om 12 uur en inmiddels is het 18.00 uur als we arriveren bij metrostation Schenkel waar onze auto staat na eerst een stuk in de verkeerde metro te hebben gezeten. We zaten in lijn C maar die bracht ons bij De Terp en niet bij Schenkel zodat we eerst weer terug moesten van De Terp naar Capelsebrug. Er werd netjes op ons gewacht waarna we de maaltijd en drankjes bij de McDonalds goed lieten smaken. De 3000 calorietjes maar weer wat aanvullen en de vochtbalans weer wat op peil brengen.
Nu de hoogste tijd om naar huis te gaan. Wat een heerlijk dag, wat een geweldig mooi evenement is dit toch.

Paasloop Pijnacker, 01-04-2018

Na de fantastisch mooie ervaring op Ameland van vorige week wacht nu een hele andere loop, de IJsseltrail in IJsselstein. Vorig jaar met Aad, janet en Daphne de eerste editie meegedaan, de 10 kilometer. Dit jaar hebben we gekozen voor de 20 kilometer. Weer hebben we besloten om met elkaar te gaan lopen, dat is wel zo leuk, tijden zijn voor ons totaal niet belangrijk.
De start is al om 9 uur, dat is best vroeg, Ook is dit weekend de zomertijd in gegaan en hebben we een uur korter kunnen slapen en is het in feite nog 8 uur, dus nog vroeger.
Ook besluiten we al om half 8 !!!!! te vertrekken bij Linquenda. Als ik arriveer, even na 7.30 uur is Daphne er al, Aad komt iets later en Janet is nog wat later. Als we vertrekken is het 7.45 uur, nog steeds vroeg zat. Aad brengt ons zonder problemen in IJsselstein en we hebben alle tijd om ons voor te bereiden. Cornelis Verboom is er ook, gisteren nog even over gehad dat we hier gingen lopen en hij wist nog een startbewijs te bemachtigen voor de 20 kilometer, die hij nog zou winnen ook, super gedaan.
Er is ook een groepje lopers van avStart waar we even gezellig mee kletsen.
Het is bij de start best fris, toch maar even de handschoenen aan, die kan ik onderweg altijd opbergen. Wel de korte broek, dat moet kunnen.
De start ligt een stukje verderop en we wandelen er naartoe, nog even wat foto's maken met mijn telefoon die ik in de rugzak bij Janet opberg, die is vandaag de pakezel.
Na de start gaan we op het gemak op pad. Na een eerste kilometer in 6.13 duiken we ruim onder de 6 minuten en komen we er lekker in. We halen de lopers van avStart in die voor ons zijn gestart. Bij de eerste drankpost nemen we ruim de tijd en komen Carolien van Dijck en André Pruijssers weer langszij, Ton Nobel is voor ons uit gelopen. 
De eerste 10 kilometer gaan net binnen het uur in 59.43 , dat is allemaal prima. 
We genieten van het lopen met elkaar zonder dat we bezig zijn met een tijd. We lopen nu over een kade waar de organisatie diverse takken over het pad heeft gelegd om het ons wat moeilijker te maken, dat heeft wel wat. 
Als we bij de volgende post komen is het de hoogste tijd voor een sanitaire stop. We gaan allemaal even, eten en drinken daar wat, ik neem daar zelfs een mini-mars en een koude stugge pannenkoek.
Nog even een foto met Daphne in de kruiwagen, ikzelf in de grijper van een tractor en dan maar weer op pad. De tijd lijkt nergens op natuurlijk, nu toch maar wat doorlopen. De 15 kilometer gaat in 1.35.34 , de laatste 5 gaan weer iets sneller zodat we de 20 afronden in 2.04.49 , nog niet eens zover achter Carolien en André die duidelijk wat afgezakt zijn.
Na de finish maakt Janet's collega Aart de With nog een paar foto's van ons, daarna gaan we ons omkleden.
Na afloop pik ik nog een heerlijke douche in de Jachthaven, daarna met elkaar genieten van een warme chocomel en een stuk appeltaart met slagroom. De verbruikte calorietjes maar weer aanvullen. Het is inmiddels prachtig zonnig weer geworden en we zitten nog een lange tijd op het terras genietend van het heerlijke weer waarna we de jachthaven verlaten. De jachthaven ziet er troosteloos uit, er zijn twee loodsen met boten afgebrand en de puinhopen en roestend staal liggen daar nog steeds te wachten tot ze opgeruimd gaan worden. Een trieste aanblik. Het was wederom een gezellige dag zo.

IJsseltrail IJsselstein, 25-03-2018

Na de fantastisch mooie ervaring op Ameland van vorige week wacht nu een hele andere loop, de IJsseltrail in IJsselstein. Vorig jaar met Aad, janet en Daphne de eerste editie meegedaan, de 10 kilometer. Dit jaar hebben we gekozen voor de 20 kilometer. Weer hebben we besloten om met elkaar te gaan lopen, dat is wel zo leuk, tijden zijn voor ons totaal niet belangrijk.
De start is al om 9 uur, dat is best vroeg, Ook is dit weekend de zomertijd in gegaan en hebben we een uur korter kunnen slapen en is het in feite nog 8 uur, dus nog vroeger.
Ook besluiten we al om half 8 !!!!! te vertrekken bij Linquenda. Als ik arriveer, even na 7.30 uur is Daphne er al, Aad komt iets later en Janet is nog wat later. Als we vertrekken is het 7.45 uur, nog steeds vroeg zat. Aad brengt ons zonder problemen in IJsselstein en we hebben alle tijd om ons voor te bereiden. Cornelis Verboom is er ook, gisteren nog even over gehad dat we hier gingen lopen en hij wist nog een startbewijs te bemachtigen voor de 20 kilometer, die hij nog zou winnen ook, super gedaan.
Er is ook een groepje lopers van avStart waar we even gezellig mee kletsen.
Het is bij de start best fris, toch maar even de handschoenen aan, die kan ik onderweg altijd opbergen. Wel de korte broek, dat moet kunnen.
De start ligt een stukje verderop en we wandelen er naartoe, nog even wat foto's maken met mijn telefoon die ik in de rugzak bij Janet opberg, die is vandaag de pakezel.
Na de start gaan we op het gemak op pad. Na een eerste kilometer in 6.13 duiken we ruim onder de 6 minuten en komen we er lekker in. We halen de lopers van avStart in die voor ons zijn gestart. Bij de eerste drankpost nemen we ruim de tijd en komen Carolien van Dijck en André Pruijssers weer langszij, Ton Nobel is voor ons uit gelopen. 
De eerste 10 kilometer gaan net binnen het uur in 59.43 , dat is allemaal prima. 
We genieten van het lopen met elkaar zonder dat we bezig zijn met een tijd. We lopen nu over een kade waar de organisatie diverse takken over het pad heeft gelegd om het ons wat moeilijker te maken, dat heeft wel wat. 
Als we bij de volgende post komen is het de hoogste tijd voor een sanitaire stop. We gaan allemaal even, eten en drinken daar wat, ik neem daar zelfs een mini-mars en een koude stugge pannenkoek.
Nog even een foto met Daphne in de kruiwagen, ikzelf in de grijper van een tractor en dan maar weer op pad. De tijd lijkt nergens op natuurlijk, nu toch maar wat doorlopen. De 15 kilometer gaat in 1.35.34 , de laatste 5 gaan weer iets sneller zodat we de 20 afronden in 2.04.49 , nog niet eens zover achter Carolien en André die duidelijk wat afgezakt zijn.
Na de finish maakt Janet's collega Aart de With nog een paar foto's van ons, daarna gaan we ons omkleden.
Na afloop pik ik nog een heerlijke douche in de Jachthaven, daarna met elkaar genieten van een warme chocomel en een stuk appeltaart met slagroom. De verbruikte calorietjes maar weer aanvullen. Het is inmiddels prachtig zonnig weer geworden en we zitten nog een lange tijd op het terras genietend van het heerlijke weer waarna we de jachthaven verlaten. De jachthaven ziet er troosteloos uit, er zijn twee loodsen met boten afgebrand en de puinhopen en roestend staal liggen daar nog steeds te wachten tot ze opgeruimd gaan worden. Een trieste aanblik. Het was wederom een gezellige dag zo.

Vuurtorentrail Ameland, 18-03-2018

Na de CPC Loop in Den Haag nu de laatste grote test op weg naar de marathon van Rotterdam, een echte trail op Ameland over 35 kilometer, de Vuurtorentrail vanuit Hollum.
Vooraf met Ina al een kamer geboekt in hotel Bosch en Duin in Nes. Zelf weinig ervaring op het gebied van onze eilanden, maar Ina des te meer, zeker wat betreft Ameland omdat haar dochter Kim daar stage heeft gelopen en de familie regelmatig op bezoek was op Ameland.
Het is wel een onstuimig weekje met veel wind, in dit weekend zelf extreem met windkracht 8 op zaterdag en windkracht 7 op zondag. Dat gaat wat worden dan. De gevoelstemperatuur volgens opgave zal dan -13 zijn, pfffff, maar goed aankleden dan.
Op zaterdagmorgen gaan we bijtijds weg, we moeten de boot in Holwerd hebben, die gaat rond 14.00 uur weg. We gaan met de Opel Combo, daar kunnen onze fietsen in. Netjes de fietsen overeind gezet, maar bij Gouda komt een automobilist erachter dat hij op de verkeerde baan zit en snijdt ons af waardoor ik flink moet remmen. We horen een herrie vanuit de bagageruimte, ja hoor, de fietsen liggen plat. De schade later maar even opnemen, dat heeft nu geen zin. Onderweg nog even gestopt om een bakkie te doen en we arriveren op tijd in Holwerd. De auto parkeren, de fietsen uitladen, de schade valt mee, de fiets van Ina is de kettingkast kwijt, verder gelukkig op het eerste oog niets.
We fietsen met bagage naar de boot om nog fietstickets bij te kopen, voor de lopers was er al een ticket geregeld bij het startbewijs, maar zonder vervoer.
We moeten ons stuur goed vasthouden, de wind waait flink van opzij. Brrrr, wat is het koud. Maar snel een haarband opzetten.
De boot gaat niet om 14.00 varen, hij is nog niet eens aan deze kant. In de verte zien we de boot tergend langzaam aankomen. Als de boot er eindelijk is mogen we erop. Maar snel naar binnen, het is te koud om aan dek te blijven. De kapitein roept om dat we achter liggen op schema en dat dit te maken heeft met het lage water. Het zou zomaar eens kunnen dat we vast komen te liggen en op vloed moeten wachten. Dat zal toch zeker niet denk ik nog. Een buitenlandse meneer vraagt aan ons wat er werd omgeroepen. Na vertaling blijkt hij niet zo blij met dit vooruitzicht, maar zoals gezegd, dat zal toch niet ???
We varen tergend langzaam. vanaf ons tafeltje zien we aan de zijkant van de veerboot flinke baggergolven vanaf de boot komen, de schroeven malen door de zandbodem denk ik dan. Soms liggen we even stil, varen weer iets terug, we varen dan een iets andere route in de vaargeul die beperkt is en komen toch weer verder. Ineens een grote schok door de boot en ja hoor, we liggen nu echt vast. De kapitein roept om dat het nog wel even gaat duren nu, het water is bijna op zijn laagste punt, daarna moet het langzaam weer vloed worden. We krijgen een gratis drankje aangeboden van de onderneming. Ina haalt de drankjes, ik pak mijn ipad en start Netflix op waarna we een paar afleveringen van een serie kijken. De buitenlandse mijnheer is not amused en is alleen maar druk aan het bellen. Als we uiteindelijk vlot komen gaat de reis voorspoediger en arriveren we rond 17.45 op Ameland, een reis van 3 uur derhalve, maar het heeft wel wat.
Nu weer naar de fietsen en op weg naar het hotel. Dit is een kort ritje van zo'n 2 kilometer, maar het is goed uitkijken voor de stevige zijwind met kracht 7 a 8. Het was in de middag al eens mis gegaan, een fietser werd tegen de hekken geblazen, daar werden we nu voor gewaarschuwd.
Alles gaat goed en we arriveren bij het hotel. Daar is het even druk omdat bij het arriveren van een boot iedereen tegelijk komt, maar al snel krijgen we onze kamersleutel. Een kamer met douche en bad zowaar, het ziet er allemaal prima uit. 
We blijven even op de kamer, daarna wandelen we naar het centrum van Nes op zoek naar een leuke eetgelegenheid, die vinden we en nu een lekkere schnitzel en een paar lekkere bakkies toe zijn we weer gesteld.
We wandelen weer terug naar het hotel, nu met wind tegen, het is best fris, Ina heeft zelfs erg koude tenen.
We willen naar onze kamer gaan maar gaan eerst nog even kijken waar we morgen moeten eten, want een ontbijtje zit inbegrepen bij de prijs. We komen in een zeer ruime vrijetijdsruimte met TV, zitjes, een bar, etc. Ziet er gezellig uit en we besluiten nog even wat te gaan drinken. We hebben al meteen aanspraak met handelaren in haarbanden en mutsen die ze éénmaal per jaar aan de man brengen en dat is hier. Ze bieden ons een drankje aan en laten wat van hun materiaal zien. Ik ben nog op zoek naar een goede haarband, morgen maar eens kijken bij de start waar hun stand zal zijn.
Nu hoogste tijd om naar bed te gaan. Morgen wacht een loodzware loop, daar zijn we ons van bewust.
We zijn al vroeg op en begeven ons naar de ontbijtzaal waar we ook de haarband/mutsverkopers weer treffen, we gaan wel wat verder weg zitten, heerlijk bij het raam. 
Het ontbijt is super, het ene na het andere komen ze brengen. Kaas, worst, eieren, diverse soorten brood, koffie, thee, vruchten, etc. Is echt een aanrader dit hotel.
Na het ontbijt besluiten we alvast te gaan fietsen op weg naar Hollum waar de start zal plaatsvinden. De 60 kilometer is dan al lang van start. Aan de 60 kilometer doet Nico Koppe mee, wat een bikkel. Zijn vrouw Carola heeft gisteren de 18 kilometer gelopen.
We hebben wind mee, maar de versnelling van de fiets van Ina zit vastgevroren en met het kleinste verzetje fietsen we verder en arriveren een uur voor de start in Hollum.
We treffen al snel de stand met haarbanden en mutsen en ik koop een leuke haarband die ik gelijk uit ga proberen.
We fietsen naar de sporthal en halen onze startnummers op. Ina twijfelt zeer over de te lopen 35 kilometer. Omschrijven naar de 18 ??? Is in het begin wel dezelfde route zeg ik nog, je kan altijd nog afslaan. Ina gaat toch van start op de 35, we zien het dan wel.
Tijd genoeg, aar door getreuzel en geklets van mijn kant is het toch nog haasten en moeten we op een drafje naar de start waar we precies in het startschot vallen en gelijk mee kunnen. 
Het begin gaat prima en van de harde wind is nog niet zo heel veel te merken. We hebben besloten het rustig aan te doen. De race is nog lang en de omstandigheden zwaar.
De eerste 10 kilometer leggen we af in 1.08.22 , foto's maken doe ik vandaag alleen voor en achteraf, het is te koud om dat onderweg te doen en ik neem mijn telefoon niet mee, Ina heeft haar telefoon wel mee, want daar komt de herrie uit die Ina in haar oren heeft om in het juiste ritme te komen. 
Twijfel over doorlopen of kiezen voor de 18 kilometer is er blijkbaar niet meer bij Ina want ze laat de afslagen voor wat ze zijn en gaat onverstoorbaar door. We krijgen af en toe een heel lang stuk wind tegen als we horizontaal van links naar rechts lopen op het eiland. Ik wil Ina daar soms uit de wind houden, maar dan ziet Ina niet waar ze loopt met de ongelijke bodem, dat is dus niet zo handig en we lopen meer naast elkaar. 
Bij de drankposten nemen we uitgebreid de tijd, we stoppen soms om te plassen en ik moet een paar keer stoppen om zand uit mijn schoenen te halen. Alles gaat heel rustig aan en we vorderen goed, de tijdslimiet van 5 uur zal absoluut geen probleem zijn zoals het er nu uitziet.
De 20 kilometer gaat in 2.27.13 , we krijgen nu soms heerlijke vlakke stukken wind mee op het strand, heerlijk om te lopen. 
We pauzeren even achter een duin, even wat eten en drinken, plassen en weer rustig verder, alle tijd. 
Na zo'n 27 kilometer zijn we helemaal links op het eiland en volgen we de kust maar krijgen daarna wind tegen en er waait veel zand van de duinen in ons gezicht. Dit is geen pretje en we hebben er helaas geen erg in gehad om sportbrillen mee te nemen om onze ogen te beschermen. Het is nu veelal wandelen en de handen voor het gezicht om de ogen te beschermen. Dit kost ons veel tijd, maar we zitten nog op schema. Als we dit rottige stuk hebben gehad komen we in rustiger vaarwater. Ina zegt er een beetje doorheen te zitten bij de 30 kilometer die we afleggen in 4.02.47 , maar bikkeltje gaat na even wandelen een flinke helling op weer gewoon hardlopend verder. Stilletjes best trots op Ina. Ik heb ervaring met dit soort lopen, maar Ina doet het toch maar mooi onder deze zware omstandigheden. Nu even tijd voor een foto met de vuurtoren van Ameland achter ons en dan weer verder.
Wandelen doet Ina niet meer, ook nog een stuk van zo'n 2 kilometer wind tegen niet. Ina kent deze weg en weet wat er komt.
Als we de laatste bocht nemen naar de finish zien we in de verte Carola en Nico al staan die ons toejuichen en aanmoedigen en tevens mooie foto's maken.
Glunderend gaan we over de streep in 4.32.30 en hebben nog bijna een half uur over. 
We praten even met Carola en Nico en gaan dan weer terug naar de sporthal. Even uitpuffen, ik neem een lekkere douche en dan nog een bakkie drinken. Koffie blijkt bij de finish te zijn, er is geen bediening aan de bar. Dan maar op pad op weg naar de boot, we hebben wind tegen en de boot missen is geen optie. Vanwege het erg lage waterpeil varen de middagboten niet en gaat er nog maar 1 boot en wel om 19.00 uur, dan beloofd het dus wel erg druk te worden.
Met een taxi wil ik niet, dat is mijn eer te na. we gaan terug fietsen. Ina is meer bedreven met fietsen vanwege de lange stukken fietsen naar haar cursus in Utrecht, ook heeft ze meer versnellingen op haar fiets. De 8 van Ina trappen duidelijk lichter dan de 4 van mij, het bewegingsritme is aan de benen goed te zien. Voor mij is het zwoegen, ook nog eens 4 lagen kleding aan waaronder een dikke jas. Het zweet gutst van mijn lichaam en de douche van net heeft geen enkele zin gehad. Als we een uur later en 12 kilometer verder eindelijk in Nes aankomen hebben we nog een uur over om naar de boot te gaan, we hebben nog even tijd om wat te eten en te drinken.
Volledig uitgeput en bezweet komen we binnen bij een Chinees restaurant annex snackbar waar Ina een milkshake voor zichzelf besteld en een patat voor mij.
Geheel op een initiatief van de eigenaar krijg ik een heel groot bord patat en ook een milkshake die we niet hadden besteld. Mijnheer ziet er zo moe uit, hij moet aansterken zegt de man. Ina kletst gezellig met de man, hij heeft een zaak gehad in Rotterdam en weet daar ook veel over te vertellen. Uiteraard komt ook Feyenoord ter sprake die momenteel aan het voetballen zijn tegen Zwolle en voor staan.
Ik zit propvol en kan de patat niet eens op, Ina helpt nog wat met mijn milkshake, dan is het tijd om te vertrekken. Inmiddels schone kleding aangedaan en nu wind mee naar de boot, dat gaat voorspoedig. We arriveren op tijd bij de boot. Snel de fiets parkeren en dan naar binnen, dan hebben we misschien nog een zitplaats, dat gaat inderdaad nog net, het is erg druk. De boot doet er nu een uurtje over en we komen zonder kleerscheuren weer aan op het vasteland. Nu nog de lange rit naar huis, onderweg nog even een bakkie en dan komt er een einde aan een heerlijk weekend met veel mooie ervaringen. Wat was dit genieten.

Wat hebben we genoten op Ameland

Stralend mooi weer, maar wat was het koud

CPC Loop Den Haag, 11-03-2018

Na de verrassend goed gelopen Knotwilgenloop sta ik even in dubio. Als ik opsta is het al te laat om te gaan trainen bij de club. Een stuk met Ina lopen is een leuke optie, maar Ina wil waarschijnlijk in de middag een stuk gaan lopen, is nog niet zeker. Ik kijk op mijn horloge. Het is eigenlijk te krap, maar als ik opschiet ga ik nog redelijk rond de starttijd in Hazerswoude verschijnen als ik opschiet.
Snel alles bij elkaar rapen, oei, sleutel verloren in de haast. Ina bellen of de sleutel soms op straat is gevallen en ja hoor, gelukkig. Aanbellen bij moeders om in mijn huis te kunnen, terug naar Schoonhoven is geen optie, dan ben ik zeker te laat. Als een speer omkleden en op weg naar Hazerswoude.
Daar aangekomen snel inschrijven, nog naar het toilet en ik zie dat ik te laat ben. In een sprintje naar de start. Als ik aankom zie ik een groepje lopen. Ik vraag iemand van de organisatie of dat misschien de halve marathon is. Nee is het antwoord, je hebt geluk, die staan daar rechts en gaan zo op pad. Pffff, toch nog gehaald.
Bij de lopers aangekomen zie ik een aantal kinderen staan en begin te twijfelen. Ik vraag aan een groepje lopers of dit de halve marathon is waarop ze antwoorden dat die net is gestart en dat dit dus wel degelijk de groep was die me voorbij rende. Leuk als ze van de organisatie niet eens weten hoe het zit. Dan als een speer in de achtervolging met een achterstand van 2 minuten.

Als ik op pad ben probeer ik in mijn ritme te komen, dat valt nog niet mee, ik voel duidelijk de halve marathon van gisteren nog. Het plan om uit te gaan lopen moet ik nu zeker doen, meer zit er ook niet in.
Ik maak er een trainingsloop van in een tempo rond de 5.30 per kilometer. Dit tempo is te doen, er staat een flinke puist wind, maar dat maakt het voor mij wel zoveel leuker, net als gisteren.
De eerste 5 gaan in 26.52 inclusief de eerste drankpost bij 4 kilometer, de tweede drankpost volgt op 9 kilometer en de 10 kilometer leg ik af in 53.58
Na een inhaalrace loop ik nu al een hele tijd helemaal alleen. Het gat naar achteren is groot, het gat naar voren ook best fors, al merk ik wel dat ik nog steeds wat inloop.
De 3e drankpost is bij 14 kilometer, de 15 kilometer gaat in 1.21.02 , de kilometertijden blijven goed, al merk ik wel dat de benen iedere kilometer zwaarder aan gaan voelen.
Bij 18 kilometer haal ik eindelijk weer een loper in die meteen de achtervolging inzet. Bij de drankpost van 19 kilometer stop ik nog even om wat te drinken en komt de loper weer naast me, waarna ik er gelijk weer vandoor ga en langzaam weer een gaatje sla met de man.
Als ik uiteindelijk binnen ben staat de klok op 1.53.31 , zo'n 2 minuten onder het schema van 5.30 per kilometer, gemiddeld bleek het 5.25 te zijn geworden.
Best wel tevreden pak ik een lekkere warme douche en scoor nog net een patatje voordat de keuken dicht gaat. Nu op weg naar Ina voor een bakkie en de sleutels ophalen waarna ik weer naar huis ga. Wat een heerlijk weekend met twee halve marathons

Polderloop Hazerswoude, 25-02-2018

Vandaag tegen alle verwachting toch de Knotwilgenloop in Woerden gelopen, de halve marathon.
Ik ben vrij vandaag, maar heb veel dingen op het programma staan. Om half 10 naar de fyio om te kijken of het SI gewricht weer op zijn plaats wil, anders géén lopen vandaag.
Dan naar Dordrecht met Ina en daarna om 14.30 uur naar het voetballen van Esther, de dochter van Ina, dat heb ik beloofd, maar de wedstrijd wordt afgelast, nu nog zien op tijd uit Dordrecht te komen. Die hoop het ik eigenlijk opgegeven, dan dus geen loopje, maar wonder boven wonder hebben we de veerpont mee in Bergambacht. Snel Ina thuis afzetten, mijn spullen had ik al meegenomen, ik moet me alleen nog omkleden. 
Nu snel naar Woerden. Het verkeer zit goed mee en wonder boven wonder arriveer ik om 13.50 uur op de parkeerplaats van het sportcomplex. Even zoeken naar de baan, op een drafje naar de kantine. Inschrijven ? Een man wijst me de weg. Nee mijnheer, dit is de voorinschrijving, de inschrijving is boven. 
Snel invullen. Oei, wedstrijdlicentienummer. Geen tijd om mijn pasje op te zoeken in mijn tas, ook geen bril bij me, dan maar snel recreatie aankruisen.
Op een drafje weer naar beneden naar de kleedruimte, me snel omkleden en dan snel naar de start. Pffff, ik heb zelfs nog 2 minuten over. Helaas helemaal niets gedronken door de drukte, maar het is lekker koel en winderig, mijn weertje. Zoveel zal ik niet zweten denk ik.

Na de start gaat de eerste kilometer op de baan, 2,5 rondje waarna we het hek uitgaan. Na de eerste passage zie ik Aad, Janet, Vincent uilenberg en Aart de With staan die me aanmoedigen. Leuk om ze te zien. Ik sta bij de tweede passage even om wat te kletsen en ga dan op pad, het hek uit en de polder in.
Ik heb niet echt een doel vandaag, een tempo van 5 minuten per kilometer lijkt me wel een goed tempo, ik wil nog wat op reserve lopen om morgen ook nog te kunnen lopen.
De eerste 3 kilometer met wind tegen gaan in 5 minuten per kilometer, daarna met wind mee loop ik rond de 4.45 per kilometer. Het gaat eigenlijk heerlijk. Veel klagen over de wind en kou, maar ik niet, het is mijn weertje. Ik loop de hele race alleen en haal diverse groepjes in die bij elkaar blijven om elkaar uit de wind te houden, maar daar heb ik vandaag geen behoefte aan. In één van die groepjes haal ik ook Tsjah Liem in, een loper die ik vooral in het verleden vaak tegen kwam en die steevast altijd voor me eindigde.
Ik passeer achtereenvolgend de keerpunten van de 5, 10 en 15 kilometer en loop naar Oudewater waar ons keerpunt op de halve marathon is en zie aan de andere kant van het water, reeds op de terugweg, Jan Hendrikse lopen. Jan zit ver voor me en loopt super zo te zien.
Zonder problemen loop ik de kilometers onder de 5 minuten per kilometer, behalve als er een drankpost is. Mijn doel van 1.45 ga ik dan ook makkelijk halen.
Als ik op de baan kom haal ik nog een groepje 15 kilometerlopers in en kom uiteindelijk over de streep in 1.41.41 , nog best een knappe tijd zonder voluit te gaan.

Ik kom Jan Hendrikse weer tegen in het clubgebouw en vraag waar de anderen zijn, die blijken boven in de veel te kleine kantine te zitten. Gezellig even gekletst met elkaar. Na de prijsuitreiking besteld Janet nog een drankje en ga ik me snel even omkleden. Nu weer terug naar de kantine waar bijna alleen die plakkers van Avantri nog zitten. Nog even gezellig gekletst waarna we weer naar huis reden.

Morgen wellicht trainen, of een stuk met Ina rennen of wellicht een loopje ergens als de beentjes mee willen werken.

Knotwilgenloop, Woerden, 24-02-2018

Deze zondag geen training, maar eens lekker uitgeslapen en met elkaar van een lekker ontbijtje genoten. 
Dan maar eens geen wedstrijdje of training, maar een stukje voor mijzelf lopen. Toch nog even kijken of er ergens in de middag nog een loopje is. Ja, er is een loop, de BAV Wintercup in Baarn. Een cross van 10 kilometer. Nu ben ik niet zo van het crossen, maar dit ziet er uit als een soort veldloop, dat lijkt me wel leuk en is nog te halen.
Ik pak snel mijn spullen en ga om 12.10 uur op pad. Om 13.00 uur arriveer ik in Baarn en om 13.30 uur is de start. Snel even mijn startnummer regelen, me omkleden en dan eens gaan kijken wat me te wachten staat.
Als ik bij de start arriveer zie ik lopers binnenkomen van de wedstrijd, zelf doe ik mee aan de recreatieloop, voor de wedstrijd was ik te laat. Ik zie ineens Jan Zijderlaan uitlopen samen met zijn zoontje en maak even een praatje met hen. Jan is tweede geworden in ruim 38 minuten. Pffff, wat een snelle tijd. Het is met gewone schoenen goed te doen zegt Jan, maar ik heb mijn trailschoenen al aan. 
Ik wil niet te gek doen na het vorige weekend, het doel is 5 minuten per kilometer. Het zijn 4 rondjes van 2,5 kilometer zonder al te veel blubber, maar wel met wat kleine heuveltjes en door het bos, eens kijken of dat gaat lukken.
ik zie ineens ook Margriet Zijderlaan binnenkomen namens Clytoneus uit Woerden, haar woonplaats. Ook even met Margriet gepraat. De speaker roept om dat het nog 3 minuten is tot de start en roept de lopers op om zich naar de start te begeven.

Na het startschot zit ik een beetje in het midden en begin langzaam mijn ritme te vinden en wat mensen in te halen. De eerste kilometer gaat net onder de 5 minuten, de tweede er ruim onder, maar de derde er iets boven. Het tempo is prima, de kilometertijden schommelen iets door het ongelijke parcours met de stukken vals plat, maar het gaat prima. Kilometer 8 blijkt ineens te langzaam in 5.16 en ik zet weer iets aan om te zorgen dat ik onder de 50 minuten binnen kom, dat is geen enkel probleem. Mijn eindtijd is 49.26 en zonder echt moe te worden kom ik fit over de streep en ontvang daar een vaantje en een flesje sportwater.

Bekenden zie ik verder niet en ik ga gelijk naar huis, dan kan ik nog wat van het voetballen zien. Toch wel blij dat ik nog even was geweest, het was best een leuke ronde. Maar eens kijken wat er volgend weekend op het programma staat. Wellicht de Knotwilgenloop in Woerden of de Polderloop in Hazerswoude

BAV Wintercup, Baarn, 18-02-2018

Na de bijna marathon van gisterenavond die niet helemaal was wat ik ervan gehoopt had door een val en verkeerd gelopen te hebben had ik door wat rustiger aan te doen en een massage na afloop stilletjes de hoop om vandaag toch een stukje met Ina mee te lopen.
We hebben ons ingeschreven voor de Groet uit Schoorl Run, de 30 kilometer.
Ina wilde deze graag lopen, ik in eerste instantie ook, maar ik liep liever in Bergschenhoek en allebei kan nu eenmaal niet..........toch ?
Ik kom om 00.30 uur thuis uit Bergschenhoek, ga nog even zitten en pak wat spullen voor de zondag naar Schoorl.
Om 1.30 ga ik naar bed en de wekker op 7.45 uur.
Om 8.30 ben ik al bij Ina met de Fiat Ducato. We willen de fietsen meenemen om vanaf Bergen naar Schoorl te fietsen, dan zijn we de file mis en ik heb de fiets ook nodig om Ina te begeleiden onderweg.
Ina heeft me al een beetje door en zegt, ga je fietsen of toch lopen ? 
Ehhhhhh, proberen om een stuk mee te lopen zeg ik eerlijk, we gaan het wel zien. Mafkees klinkt het uit Ina's mond. Het is ook een beetje gekkenwerk, ook nog nooit gelopen een dag na de marathon. We gaan het zien.
Door de drukte onderweg komen we toch vrij laat aan in de buurt van Bergen, dat gaan we wellicht niet op tijd halen, daarom maar wat verder doorrijden naar Schoorldam. We kleden ons om in de laadruimte van de bus, dat is toch wel lekker. We hebben dit de eerste keer gedaan bij de trail in Nijmegen en dat is goed bevallen. 
We pakken nu de fiets en gaan op weg naar Schoorl. Dat gaat allemaal prima en als we arriveren is het 10.30 uur en hebben we nog een half uur tot aan de start van 11.00 uur. Tijd om even naar het toilet te gaan en ons gereed te maken. Diverse dixy's afzoeken naar toiletpapier, bij de meeste was het op, maar dat is toch gelukt, er was nog net een restant te vinden. 
Onderweg zien we Walter de Ling nog uit Vlaardingen, een loper die ik heb leren kennen bij de opname van de film "De Marathon" waarin ik net als hij figurant was. Van Avantri zullen er weinig lopers zijn. Stefanie Lorwa zou ook de 30 kilometer gaan lopen samen met haar man en vader Jerry loopt de 10, verder niemand voor zover ik weet. Veel kiezen voor de 10 van Roodenburg, maar dat parcours trekt ons niet erg en ook de afstand niet.
Nog even wat rek en strekoefeningen. Ik voel de beentjes wel en ook de val heeft me geen goed gedaan, maar ik wil het toch gaan proberen een tijdje vol te houden.

Na het startschot duurt het nog 10 minuten voor we zelf over de start komen, het is druk, dat is wel minder, maar de omgeving maakt veel goed.
Als we over de start gaan zet Ina al meteen een flinke versnelling in en heb ik moeite om haar te volgen. Ik dacht vandaag een rustige 6 minuten per kilometer of iets langzamer te kunnen lopen, maar de eerste kilometer gaat al in 5.35
Ik laat al een gaatje vallen en moet alle zeilen bijzetten om de stramme beentjes een versnelling hoger te laten lopen. Dit lukt en we lopen nu samen verder. De benen beginnen een beetje te wennen, al zijn ze nog wel zwaar. Kilometer 2 gaat in 5.42 gevolgd door een 5.32 en 5.35 , daarna volgt de eerste drankpost en een kilometertijd van 6.03 , de doorkomst op de 5 is 28.28
Het gaat eigenlijk best lekker, maar dit ga ik zeker niet volhouden weet ik al. Na 2x een 5.38 volgt de eerste plaspauze. Ina moet en ik ga zelf ook gelijk even, je kan het maar beter even kwijt zijn.
Na de drankpost weer een 5.36 en dan drankpost 2. De 10 kilometer gaat in 58.31 inclusief een plaspauze en twee verzorgingsposten. Het gaat wel erg snel allemaal.
Het parcours is inmiddels heuvelachtiger geworden, we gaan richting duinen en we hebben ook pal wind tegen. Kilometer 15 is weer een plasstop voor Ina en ik kan meteen even bijkomen. De beentjes voelen nu loodzwaar aan, de marathon van gisterenavond laat zich nu goed gelden. Ik zeg nog even niets tegen Ina en zie dat we de 15 kilometer doorkomen in 1.30.01 na de tweede plaspauze en derde verzorgingspost, keurig hoor. Ina gaat er alweer vandoor en ik krijg wederom moeite met volgen, ik begin te kraken. Ik verman mezelf en sluit weer aan zo goed en kwaad als ik kan, maar bij 18 kilometer geef ik aan dat Ina in haar eentje door moet en dat ik het voor gezien hou, ik stop bij de 21, dan zijn we weer bij de sporthal, het laatste rondje van 9 hoeft van mij niet meer, het is goed geweest.
Ina knikt en gaat door, ik zak ver terug en wandel af en toe een stukje om de benen wat rust te geven.
De kilometertijden zijn inmiddels door het wandelen opgelopen tot rond de 7 minuten.
Als ik eindelijk bij de 21 ben in 2.09.10 blijkt dat ik nog genoeg tijd over heb voor de laatste 9 kilometer. Stukje hard, stukje wandelen en dat doseren, dan moet ik dat makkelijk redden binnen de limiet van 3 uur 30, opgeven staat niet in mijn woordenboek, al zou dat vaak wel veel verstandiger zijn.
Ik kom Walter de Ling weer tegen onderweg die me aan staat te moedigen.
Als ik rond de 25 kilometer ben zie ik vanaf de andere kant lopers terugkomen vanaf een keerpunt en zie ineens Stefanie lopen met haar man Micha. Stefanie en ik pakken elkaar beet en maken een pirouette, terwijl de andere lopers verbazend kijken, daarna vervolgen we elk onze route, ik heen, Stefanie en Micha al op de weg terug. Ze zitten dus al voor Ina, dat is knap zeg.
Een klein stukje daarachter kom ik Ina tegen, die loopt nog prima en is verbaasd dat ze mij ineens nog ziet lopen. Mafkees klinkt het wederom. Aardig hoor.
De 25 kilometer gaat in 2.38.26 , het valt nog niet eens tegen al zitten de kilometertijden inmiddels wel ruim boven de 7 minuten.
Nog even een laatste drankpost en dan op weg naar de finish. Het is stuivertje wisselen met lopers uit de achterhoede, maar als ik de finish zie zet ik nog iets aan om net onder de 3.15 uit te komen en dat lukt in 3.14.57 waar Ina me al op staat te wachten.
Ina liep een keurige 3.00.50 , wederom een gemiddelde van 6 minuten per kilometer en dat inclusief twee sanitaire stops. 
Stefanie en Micha noteren 3.05.37 en zaten toch achter Ina, maar waren veel eerder gestart.
Bij de finish ontvang ik een flesje energiedrank en een lichtblauwe handdoek. We wandelen even naar de sporthal waar ik even moet gaan liggen, de benen willen niet meer. Er komen al mensen aanlopen van de organisatie en sommeren me om niet op de koude vloer te gaan liggen, maar dat valt mee. Even blijven liggen, dan trekt alles vanzelf wel weer weg. Mijn linker heup doet ook flink zeer, dat moet van de val van gisterenavond zijn. Balen, maar dat gaat ook wel weer over. Het is toch gelukt, al is het jammer dat ik niet bij Ina kon blijven, dan had ik haar wellicht nog kunnen helpen om net onder die magische 3 uur te komen. Wie weet een volgende keer.
Jerry Belt, de vader van Stefanie en zijn vrouw zijn ook in de sporthal, Jerry begeeft zich naar de start voor zijn 10 kilometer, hij heeft net als wij goed weer. Wel fris en winderig, maar droog.
Weer wat bijgekomen pakken we het fietsje weer terug naar de Fiat Ducato en sluiten daarna aan achterin de file. Onderweg stoppen we nog even bij een McDonalds. Ina voor een bakkie, ik voor een patatje, daarna gaat de reis voorspoedig en zijn we voor 18.00 uur weer thuis. Het was weer een topdag.

Groet uit Schoorl Run, Schoorl, 11-02-2018

Na de bijna marathon van gisterenavond die niet helemaal was wat ik ervan gehoopt had door een val en verkeerd gelopen te hebben had ik door wat rustiger aan te doen en een massage na afloop stilletjes de hoop om vandaag toch een stukje met Ina mee te lopen.
We hebben ons ingeschreven voor de Groet uit Schoorl Run, de 30 kilometer.
Ina wilde deze graag lopen, ik in eerste instantie ook, maar ik liep liever in Bergschenhoek en allebei kan nu eenmaal niet..........toch ?
Ik kom om 00.30 uur thuis uit Bergschenhoek, ga nog even zitten en pak wat spullen voor de zondag naar Schoorl.
Om 1.30 ga ik naar bed en de wekker op 7.45 uur.
Om 8.30 ben ik al bij Ina met de Fiat Ducato. We willen de fietsen meenemen om vanaf Bergen naar Schoorl te fietsen, dan zijn we de file mis en ik heb de fiets ook nodig om Ina te begeleiden onderweg.
Ina heeft me al een beetje door en zegt, ga je fietsen of toch lopen ? 
Ehhhhhh, proberen om een stuk mee te lopen zeg ik eerlijk, we gaan het wel zien. Mafkees klinkt het uit Ina's mond. Het is ook een beetje gekkenwerk, ook nog nooit gelopen een dag na de marathon. We gaan het zien.
Door de drukte onderweg komen we toch vrij laat aan in de buurt van Bergen, dat gaan we wellicht niet op tijd halen, daarom maar wat verder doorrijden naar Schoorldam. We kleden ons om in de laadruimte van de bus, dat is toch wel lekker. We hebben dit de eerste keer gedaan bij de trail in Nijmegen en dat is goed bevallen. 
We pakken nu de fiets en gaan op weg naar Schoorl. Dat gaat allemaal prima en als we arriveren is het 10.30 uur en hebben we nog een half uur tot aan de start van 11.00 uur. Tijd om even naar het toilet te gaan en ons gereed te maken. Diverse dixy's afzoeken naar toiletpapier, bij de meeste was het op, maar dat is toch gelukt, er was nog net een restant te vinden. 
Onderweg zien we Walter de Ling nog uit Vlaardingen, een loper die ik heb leren kennen bij de opname van de film "De Marathon" waarin ik net als hij figurant was. Van Avantri zullen er weinig lopers zijn. Stefanie Lorwa zou ook de 30 kilometer gaan lopen samen met haar man en vader Jerry loopt de 10, verder niemand voor zover ik weet. Veel kiezen voor de 10 van Roodenburg, maar dat parcours trekt ons niet erg en ook de afstand niet.
Nog even wat rek en strekoefeningen. Ik voel de beentjes wel en ook de val heeft me geen goed gedaan, maar ik wil het toch gaan proberen een tijdje vol te houden.

Na het startschot duurt het nog 10 minuten voor we zelf over de start komen, het is druk, dat is wel minder, maar de omgeving maakt veel goed.
Als we over de start gaan zet Ina al meteen een flinke versnelling in en heb ik moeite om haar te volgen. Ik dacht vandaag een rustige 6 minuten per kilometer of iets langzamer te kunnen lopen, maar de eerste kilometer gaat al in 5.35
Ik laat al een gaatje vallen en moet alle zeilen bijzetten om de stramme beentjes een versnelling hoger te laten lopen. Dit lukt en we lopen nu samen verder. De benen beginnen een beetje te wennen, al zijn ze nog wel zwaar. Kilometer 2 gaat in 5.42 gevolgd door een 5.32 en 5.35 , daarna volgt de eerste drankpost en een kilometertijd van 6.03 , de doorkomst op de 5 is 28.28
Het gaat eigenlijk best lekker, maar dit ga ik zeker niet volhouden weet ik al. Na 2x een 5.38 volgt de eerste plaspauze. Ina moet en ik ga zelf ook gelijk even, je kan het maar beter even kwijt zijn.
Na de drankpost weer een 5.36 en dan drankpost 2. De 10 kilometer gaat in 58.31 inclusief een plaspauze en twee verzorgingsposten. Het gaat wel erg snel allemaal.
Het parcours is inmiddels heuvelachtiger geworden, we gaan richting duinen en we hebben ook pal wind tegen. Kilometer 15 is weer een plasstop voor Ina en ik kan meteen even bijkomen. De beentjes voelen nu loodzwaar aan, de marathon van gisterenavond laat zich nu goed gelden. Ik zeg nog even niets tegen Ina en zie dat we de 15 kilometer doorkomen in 1.30.01 na de tweede plaspauze en derde verzorgingspost, keurig hoor. Ina gaat er alweer vandoor en ik krijg wederom moeite met volgen, ik begin te kraken. Ik verman mezelf en sluit weer aan zo goed en kwaad als ik kan, maar bij 18 kilometer geef ik aan dat Ina in haar eentje door moet en dat ik het voor gezien hou, ik stop bij de 21, dan zijn we weer bij de sporthal, het laatste rondje van 9 hoeft van mij niet meer, het is goed geweest.
Ina knikt en gaat door, ik zak ver terug en wandel af en toe een stukje om de benen wat rust te geven.
De kilometertijden zijn inmiddels door het wandelen opgelopen tot rond de 7 minuten.
Als ik eindelijk bij de 21 ben in 2.09.10 blijkt dat ik nog genoeg tijd over heb voor de laatste 9 kilometer. Stukje hard, stukje wandelen en dat doseren, dan moet ik dat makkelijk redden binnen de limiet van 3 uur 30, opgeven staat niet in mijn woordenboek, al zou dat vaak wel veel verstandiger zijn.
Ik kom Walter de Ling weer tegen onderweg die me aan staat te moedigen.
Als ik rond de 25 kilometer ben zie ik vanaf de andere kant lopers terugkomen vanaf een keerpunt en zie ineens Stefanie lopen met haar man Micha. Stefanie en ik pakken elkaar beet en maken een pirouette, terwijl de andere lopers verbazend kijken, daarna vervolgen we elk onze route, ik heen, Stefanie en Micha al op de weg terug. Ze zitten dus al voor Ina, dat is knap zeg.
Een klein stukje daarachter kom ik Ina tegen, die loopt nog prima en is verbaasd dat ze mij ineens nog ziet lopen. Mafkees klinkt het wederom. Aardig hoor.
De 25 kilometer gaat in 2.38.26 , het valt nog niet eens tegen al zitten de kilometertijden inmiddels wel ruim boven de 7 minuten.
Nog even een laatste drankpost en dan op weg naar de finish. Het is stuivertje wisselen met lopers uit de achterhoede, maar als ik de finish zie zet ik nog iets aan om net onder de 3.15 uit te komen en dat lukt in 3.14.57 waar Ina me al op staat te wachten.
Ina liep een keurige 3.00.50 , wederom een gemiddelde van 6 minuten per kilometer en dat inclusief twee sanitaire stops. 
Stefanie en Micha noteren 3.05.37 en zaten toch achter Ina, maar waren veel eerder gestart.
Bij de finish ontvang ik een flesje energiedrank en een lichtblauwe handdoek. We wandelen even naar de sporthal waar ik even moet gaan liggen, de benen willen niet meer. Er komen al mensen aanlopen van de organisatie en sommeren me om niet op de koude vloer te gaan liggen, maar dat valt mee. Even blijven liggen, dan trekt alles vanzelf wel weer weg. Mijn linker heup doet ook flink zeer, dat moet van de val van gisterenavond zijn. Balen, maar dat gaat ook wel weer over. Het is toch gelukt, al is het jammer dat ik niet bij Ina kon blijven, dan had ik haar wellicht nog kunnen helpen om net onder die magische 3 uur te komen. Wie weet een volgende keer.
Jerry Belt, de vader van Stefanie en zijn vrouw zijn ook in de sporthal, Jerry begeeft zich naar de start voor zijn 10 kilometer, hij heeft net als wij goed weer. Wel fris en winderig, maar droog.
Weer wat bijgekomen pakken we het fietsje weer terug naar de Fiat Ducato en sluiten daarna aan achterin de file. Onderweg stoppen we nog even bij een McDonalds. Ina voor een bakkie, ik voor een patatje, daarna gaat de reis voorspoedig en zijn we voor 18.00 uur weer thuis. Het was weer een topdag.

Petzl Night Trail, Bergschenhoek, 10-02-2018

Het is weer zover, vandaag staat wederom de Petzl Night Trail op het programma. Waar het eerst een trail was van 2 afstanden, een korte en een wat langere en ik zo'n beetje de enige Avantriaan was aan de start is het evenement nauwelijks weg te denken in de trailwereld. 
Het tweede jaar stonden veel Avantrianen aan de start, ook het derde jaar, maar het vierde jaar werd dat minder en dit jaar is het helemaal weinig. Nico Koppe haakte af, geblesseerd, over bleven Michel de Langen, Robin Pillekers en ikzelf. Robin loopt de korte afstand van 15 kilometer, Michel de 25 en ikzelf loop de marathon. Vorig jaar werd er voor het eerst een marathon georganiseerd die ik met héél veel plezier heb gelopen, daarom dit jaar maar weer.

Ik heb vrij vandaag en alle tijd om dingen te regelen ter voorbereiding. Horloge opladen, lampje opladen, eten en drinken meenemen voor onderweg, ik wil niet voor verrassingen komen te staan. Netjes op tijd vertrek ik naar Bergschenhoek. De start van de marathon is om 18.00 uur en ik ga al weg rond half 5. Half uurtje ruim rijden, dan heb ik daar nog een uurtje de tijd. 
Ik ben al voorbij Lekkerkerk als ik er ineens achter kom dat mijn lampje nog thuis ligt op te laden. Ik roep allerlei verwensingen tegen mezelf en keer weer om. Ik bel Ina even om te zeggen hoe stom ik ben geweest. Als een speer terug en hopen dat ik op tijd ben en anders starten op de 25 om 19.00 uur en dan wellicht morgen de Groet uit Schoorl lopen samen met Ina, de 30 kilometer.
Wonder boven wonder zit alles mee en ik ben even na 17.30 uur ter plekke. Snel mijn startnummer ophalen, me omkleden en als ik eindelijk klaar ben is het een paar minuten oor 18.00 uur. Ik zie Michel staan die nog even een foto van me maakt. Ook haalt Michel nog een plastic poncho voor me, die heb ik niet bij me en ze geven flinke gure wind en regen op. In mijn korte broek met shirtje en ondershirt wellicht toch wel koud.

Ik vertrek echt als laatste met ca. 75 lopers die de hele marathon af gaan leggen. Het is best wel lekker weer om te lopen. Ik laat mijn lampje nog even uit om het te sparen en na zo'n 20 minuten gaat het wel aan. Het tempo ligt goed en ik kom in een lekker groepje te lopen. 
Er was vooraf al aangekondigd dat de route wat zou wijzigen en dat er nog wat verrassends zou volgen. Dat klopte dan ook dacht ik, het zwaarste deel van het parcours met de steilste hellingen en pittigste stukken was eerder in het parcours opgenomen dan vorig jaar. Het gaat best goed en zonder kleerscheuren komen we hierdoor. We zijn nog met 3 lopers, de rest van de groep is uit elkaar geslagen.
Als we netjes de pijlen volgen staan we ineens weer vlakbij de start. Ik zie een groep lopers aankomen, dat blijkt de start te zijn van de 15 kilometer. Ik roep tegen een loper of hij weet hoe het parcours verder gaat en dat blijkt warempel Robin Pillekers te zijn. Hij weet ook niet waar we heen moeten. Er komt een fietser van de organisatie langs. Jullie hebben een eind terug een afslag gemist. Terug is eigenlijk geen optie. Misschien maar een leuk rondje gaan lopen en dan terugkeren naar Outdoor Valley waar de start is ?
Één van mijn metgezellen is een Rus, daar hebben we niet veel aan, die kent de route niet, de andere is een loper uit de regio die precies weet waar we ons bevinden. We lopen hier een stukje rechtdoor, dan gaan we naar links en dan richting snelweg, dan komen we vanzelf bij het keerpunt van de 25 kilometer zegt hij. Dat lijkt me een goede plan en zo doen we het dan ook. Ik snap nog steeds niet waar we verkeerd zijn gelopen, een grote groep achter ons moet dat ook hebben gedaan.
Het is een marathon op een zeer beperkte ruimte, veel paden lopen vlak langs elkaar heen. Als je een afslag mist zie je verderop een pijl van het parcours staan, maar dat is dan een ander deel van het parcours, dan stroom je zo in op een verkeerd deel.
We lopen via een alternatieve route richting het keerpunt, helaas wel verhard en zien verderop de lichtjes van een aantal lopers die terugkomen vanaf het keerpunt. We volgen hen niet in tegengestelde richting, anders lopen we twee keer hetzelfde deel, maar blijven het pad volgen. 
Op een paar kilometer van het keerpunt komt een fietser ons tegemoet, hij heeft onze lampjes gezien. Waar komen jullie nou vandaan vraagt hij ?
We leggen de situatie uit en de man geeft aan dat we dan niet heel veel van de afstand hebben gemist. Hij stuurt ons weer de goede kant op en we zitten weer op het parcours. Het is weer zigzaggen en door weilanden lopen naar Bergschenhoek. Vlakbij de snelweg is midden in het weiland het keerpunt met een grote vuurkorf en tal van etenswaren en drankjes. Het is daar best fris. Open weiland, het regent inmiddels en het begint steeds harder te waaien, een erg gure wind.
Na de drankpost loop ik samen met de Nederlandse loper, de Rus is wat vooruit gegaan. Na een kilometer of 28 begint mijn lampje flink te knipperen en ik vraag me af wat er aan de hand is. Ineens begint het lampje minder fel te branden, een soort spaarstand. Het was nog niet vol toen ik het van de lader haalde, maar dat ik hier de race niet mee uit kon lopen had ik niet verwacht. Ook geen reservelampje meegenomen. Stommerd.
Ik besluit bij de loper te blijven, dan heb ik toch iets meer zicht, met het gloeiende peertje van mij zie ik niet veel.
We halen de Rus weer in en ik blijf angstvallig dicht in de buurt van mijn metgezel.
Ja hoor, nu komt wederom het steilste stuk. In het begin al gelopen doordat we verkeerd waren gegaan, nu dus nog een keer. Inmiddels zijn alle lopers van de andere afstanden er ook overheen geweest en is het één grote baggerbende.
Weer de zware klim, glibberend en glijdend om eindelijk boven te komen, nog een keer genietend van de skyline van Rotterdam, wat is dit toch een fenomenaal gezicht en dan weer de linke afdalingen. Op de zeephelling van bagger waar ik veel andere lopers onderuit heb zien gaan en in een andere editie ook Aad en Janet gaat het mis. De loper voor me is al beneden en ik zie eigenlijk niets meer. Van de eerste passage weet ik nog wel zo'n beetje waar ik kan gaan rennen. Ik laat me naar beneden vallen en denk dat alles goed gaat totdat ik met mijn voet ergens tegenaan stoot in het donker en gestrekt door de modder een buiklanding maak. Het moet vast een komisch gezicht zijn geweest, maar op dat moment zat ik er niet op te wachten. 
De loper wacht even op me en wederom met behulp van zijn lampje gaan we verder. Echt lekker gaat het nu niet meer, ik voel me een beetje onzeker en heb last van mijn knie. 
Zonder verdere kleerscheuren komen we in de buurt van de finish, al moeten we dan nog een paar kilometer afleggen van slingerende mountainbike paden en een stuk door het bos. Als we dan eindelijk binnen zijn ben ik toch wel blij dat het erop zit. Mijn horloge geeft ruim 38 kilometer aan, dan toch een stuk korter gelopen ?
Bij de anderen staat de teller ook op 39 of een krappe 39 kilometer. Een paar lopers mopperen, net als vorig jaar 39 kilometer, weer geen marathon.
Ik mag dan een paar honderd meter korter hebben gelopen dan de meeste lopers, ik heb wel 2x het zwaarste deel van het parcours gelopen ter compensatie zullen we maar denken.

Bij de finish even uitpuffen, maar niet te lang, het is best fris. De knie is gevoelig en de bagger begint wat op te drogen en te trekken. Ik neem wat snert, maar die blijkt flink aangebrand te zijn, dan maar even niets.
Snel naar binnen en snel douchen, de bagger afspoelen en de schoenen reinigen. De pijnlijke knie blijkt een plek te zijn net onder mijn knie. Kennelijk toch op een steen of iets dergelijks geland.
Na de douche even op zoek naar het BMS massageteam van Dineke van Nooten wat er ieder jaar is, zo ook dit jaar.
Als ik arriveer staan ze me al op te wachten, ik ben de laatste klant. Dineke masseert mijn benen, niet te hard, want ik heb in mijn achterhoofd om morgen toch te gaan starten op de Groet uit Schoorl Run samen met Ina, daar maar kijken of dat lukt. Dineke bedankt, de benen voelen een stuk beter.
Onvoorstelbaar dat ik meteen na een marathon al weer denk aan rennen over een paar uur met alleen een nachtje ertussen. Dat was vroeger wel anders. 
Ik ben even over half één thuis, ga nog even zitten, drink nog wat en om half 2 ga ik slapen. Hopen op een goede nacht en goed herstel om morgen toch iets te kunnen rennen.

Na een val blubberig uit de strijd gekomen

Asselronde Midwintermarathon, Apeldoorn, 04-02-2018

Vandaag staat er eens heel wat anders op het programma. De Pierewaai Trail in IJmuiden. 
Vriendin Ina kwam met het idee om daar de 25 kilometer te gaan lopen. Een aantal van 25 kilometer klinkt me goed in de oren en samen er een weekendje op uit klinkt ook goed. Ik was meteen één en al oor.
Op de site even gekeken wat dat voor loop is, de Pierewaai Trail.
In het verleden al een paar keer ingeschreven voor de Dutch Coast Run, de 50 kilometer, maar ook niet doorgegaan vanwege ziekte en blessure. De Pierewaai Trail is in de omgeving van IJmuiden, dat is dan ook de finishplaats van de Dutch Coast Run die vanauit Den Helder start en waar de 100 kilometerlopers gaan finishen. Om niet de hele tijd te hoeven wachten op die ene of andere 100 kilometer of 75 kilometerloper die dan binnen gaat komen hebben ze nu voor de 4e keer deze Pierewaailoop georganiseerd. De 100 km start op vrijdagavond 22.00 uur in Den Helder. De Pierewaaitrail start op zaterdagmorgen om 6 uur in IJmuiden. Heerlijk om weer met een lampje op te kunnen lopen, al zal dat niet de hele race zo zijn natuurlijk.
De tijdslimiet is 3,5 uur, tijd voldoende dus en heerlijk om samen met Ina mee te doen, gezellig samen reizen en lopen.

Voorafgaande aan de loop is het wel een kort nachtje. Naar bed om een uur of 12 en weer opstaan om 3.15 uur, maar dan moet je wel gelijk kunnen slapen. Dat duurt even, zullen de zenuwen wel zijn of de druk dat je moet gaan slapen om er nog wat van te maken, maar het bleek uiteindelijk niet veel meer dan 2 of 2,5 uur te zijn. Dat is een lekkere voorbereiding zeg, we gaan het zien. 
Het plan is om 3.45 te vertrekken, dat blijkt dan 4 uur te zijn geworden, maar door het vroege uur is het erg rustig op de weg en is de reis voorspoedig. We arriveren om 5.15 uur in IJmuiden bij clubgebouw De Pierewaai, nu weet ik gelijk waar de naam van de loop aan is te danken.
We worden hartelijk begroet en gaan ons rusten voorbereiden op de loop. 
De route van de loop staat in onze horloges, er zal geen enkele verzorgingspost zijn op het parcours en ook geen enkele bewegwijzering, alles gaat via GPS en je zult de route zelf moeten volgen via je horloge.
Mijn richtingsgevoel en mijn ervaringen kennende zal dat wel weer problemen gaan geven, het gaat nog wel eens mis. Dat ook maar tegen Ina verteld, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Ina heeft helemaal geen ervaring op dit gebied en al helemaal niet met lopen in het donker en geeft aan op mij te vertrouwen. Is dat wel verstandig ???

We starten helemaal achteraan. Er doen maximaal 50 lopers mee, het is erg kleinschalig. We lopen helemaal onze eigen race, hebben geen enkele haast en willen gewoon genieten.
De route gaat eerst een paar kilometer over een hard strand en we halen al meteen twee groepen met lopers in. Als we van het strand afgaan is het ineens mul zand en we wandelen wat zodat anderen ons weer inhalen. Ik volg netjes de route op mijn horloge en als we een rondje hebben gelopen zien we ineens boven op een duin een groepje lopers staan dat achter ons liep. Hoe komen jullie nu hier vraag ik ? Tja, verkeerd gelopen maar daardoor wel korter gelopen en op hetzelfde punt uit gekomen. Hun routeman had een foutje gemaakt, maar maakte niet veel uit. Nu met elkaar weer op pad. We lopen zo een aantal kilometer met elkaar. Bij de 10 kilometer stoppen we even. Ina krijgt het warm en wil een shirt minder gaan dragen en we maken er gelijk een sanitaire stop met drankpauze en eetpauze van. We hebben allebei een liter water meegenomen in ons rugzakje en ook hebben we reepjes en gelletjes bij ons, niets aan het toeval over laten.We gaan weer vrolijk op pad. Weer even ons ritme vinden, af en toe even zoeken op de route, bij kruispunten even kijken of we links of rechts moeten en ineens staan we weer bij de groep voor ons. Ze zijn weer verkeerd gelopen en hebben tijd verspeeld, bij ons was het wel goed gegaan. De groep gaat er snel weer vandoor en wij doen het rustig aan. Wij volgens netjes de route en we zien dat de anderen wederom een andere route pakken, ze lopen langzaam van ons weg. Ina vraagt twijfelachtig of we wel goed gaan, we zien niemand meer. Ik geef aan dat we precies op het groene lijntje lopen en gewoon door moeten lopen. Ja, we gaan goed zegt Ina ineens, ik hoor ze weer voor ons. Dat is niet voor ons, maar achter ons merk ik op, ze zijn weer verkeerd gelopen, wij zitten goed.

Ik zie ineens in het schijnsel van mijn lamp voor me lichtjes. Als ik goed kijk blijken het twee paar ogen te zijn van twee hertjes. Super om te zien.

We gaan nu eigenlijk best goed en samen vliegen de kilometers voorbij. Het is heerlijk weer om te lopen en langzaam begint het ook lichter te worden. 

Uiteindelijk is het zover dat we de lampjes uitzetten en ook opbergen in mijn rugzakje. We genieten van de mooie omgeving. Bossen, vennetjes, duinen, mooie paadjes, een heerlijke trail. Nu ziet Ina twee hertjes lopen en wijst me erop. Zijn het dezelfde hertjes ? Dat kan ik me niet voorstellen.


Op zo'n 4 kilometer voor de streep pauzeren we even. Ina moet even plassen, we eten en drinken gelijk weer wat en maken een aantal foto's en selfies. Als we weer vertrekken kijk ik achterom en zie in de verte de andere groep weer aankomen, maar die zitten best nog een stuk achter ons.
We moeten eigenlijk naast het pad dwars door een stukje moeras lopen om bewust natte voeten te krijgen, maar dat doen we toch maar even niet, voor de route maakt het niet veel uit. Er volgt nu een stukje door de duinen met allemaal mul zand, prikkeltakken, dat is even niet fijn. Eerst even gedacht om het duin over te steken en via het gladde strand terug te lopen, maar toch maar vol gehouden. Door de slingerpaadjes is de route lastig te volgen en zitten we telkens op het verkeerde pad. Als we eindelijk weer op de juiste route liggen is de tijd best wel krap geworden. De limiet is 3,5 uur en is weet niet hoe krap ze kijken. De groep achter ons heeft kennelijk dezelfde problemen ondervonden want ze zijn nog niet voorbij gekomen.
Als we de finish bereiken staat de klok op bijna 3.uur 27 en hebben we dus nog ruim 3 minuten over. We ontvangen in De Pierewaai een medaille en een handdruk van de twee mannen achter de tafel waarna we ons even om kunnen kleden en ons tegoed kunnen doen aan het vele eten wat op de tafel staat uitgestald.
Bananen, appels, sinaasappels, allerlei soorten boterhammen, krentenbollen, cornflakes, eieren, ontbijtkoek, snoepjes, opkikkertjes, yoghurt, chocomel, koffie, thee, pannenkoeken, bier, appelsap, sinaasappelsap, rijstwafels, knakworsten, er was eten in overvloed en allemaal gratis. De inschrijving was 16 euro, dat dan wel en een vrijwillige bijdrage voor Kika.
Na flink wat te hebben gegeten en gedronken en gezellig met de deelnemers te hebben gepraat gaan we weer naar de auto voor een kort ritje naar Alkmaar waar we ons weekend voort zullen zetten.
Ina heeft gelukkig genoten net als ik. Het lopen in het donker is voor Ina wennen geweest, maar is gelukkig goed gegaan. Ook mijn navigatie is wonderwel goed gelukt zonder gekke momenten, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Pierewaai Trail, IJmuiden, 27-01-2018

Vandaag staat er eens heel wat anders op het programma. De Pierewaai Trail in IJmuiden. 
Vriendin Ina kwam met het idee om daar de 25 kilometer te gaan lopen. Een aantal van 25 kilometer klinkt me goed in de oren en samen er een weekendje op uit klinkt ook goed. Ik was meteen één en al oor.
Op de site even gekeken wat dat voor loop is, de Pierewaai Trail.
In het verleden al een paar keer ingeschreven voor de Dutch Coast Run, de 50 kilometer, maar ook niet doorgegaan vanwege ziekte en blessure. De Pierewaai Trail is in de omgeving van IJmuiden, dat is dan ook de finishplaats van de Dutch Coast Run die vanauit Den Helder start en waar de 100 kilometerlopers gaan finishen. Om niet de hele tijd te hoeven wachten op die ene of andere 100 kilometer of 75 kilometerloper die dan binnen gaat komen hebben ze nu voor de 4e keer deze Pierewaailoop georganiseerd. De 100 km start op vrijdagavond 22.00 uur in Den Helder. De Pierewaaitrail start op zaterdagmorgen om 6 uur in IJmuiden. Heerlijk om weer met een lampje op te kunnen lopen, al zal dat niet de hele race zo zijn natuurlijk.
De tijdslimiet is 3,5 uur, tijd voldoende dus en heerlijk om samen met Ina mee te doen, gezellig samen reizen en lopen.

Voorafgaande aan de loop is het wel een kort nachtje. Naar bed om een uur of 12 en weer opstaan om 3.15 uur, maar dan moet je wel gelijk kunnen slapen. Dat duurt even, zullen de zenuwen wel zijn of de druk dat je moet gaan slapen om er nog wat van te maken, maar het bleek uiteindelijk niet veel meer dan 2 of 2,5 uur te zijn. Dat is een lekkere voorbereiding zeg, we gaan het zien. 
Het plan is om 3.45 te vertrekken, dat blijkt dan 4 uur te zijn geworden, maar door het vroege uur is het erg rustig op de weg en is de reis voorspoedig. We arriveren om 5.15 uur in IJmuiden bij clubgebouw De Pierewaai, nu weet ik gelijk waar de naam van de loop aan is te danken.
We worden hartelijk begroet en gaan ons rusten voorbereiden op de loop. 
De route van de loop staat in onze horloges, er zal geen enkele verzorgingspost zijn op het parcours en ook geen enkele bewegwijzering, alles gaat via GPS en je zult de route zelf moeten volgen via je horloge.
Mijn richtingsgevoel en mijn ervaringen kennende zal dat wel weer problemen gaan geven, het gaat nog wel eens mis. Dat ook maar tegen Ina verteld, een gewaarschuwd mens telt voor twee.
Ina heeft helemaal geen ervaring op dit gebied en al helemaal niet met lopen in het donker en geeft aan op mij te vertrouwen. Is dat wel verstandig ???

We starten helemaal achteraan. Er doen maximaal 50 lopers mee, het is erg kleinschalig. We lopen helemaal onze eigen race, hebben geen enkele haast en willen gewoon genieten.
De route gaat eerst een paar kilometer over een hard strand en we halen al meteen twee groepen met lopers in. Als we van het strand afgaan is het ineens mul zand en we wandelen wat zodat anderen ons weer inhalen. Ik volg netjes de route op mijn horloge en als we een rondje hebben gelopen zien we ineens boven op een duin een groepje lopers staan dat achter ons liep. Hoe komen jullie nu hier vraag ik ? Tja, verkeerd gelopen maar daardoor wel korter gelopen en op hetzelfde punt uit gekomen. Hun routeman had een foutje gemaakt, maar maakte niet veel uit. Nu met elkaar weer op pad. We lopen zo een aantal kilometer met elkaar. Bij de 10 kilometer stoppen we even. Ina krijgt het warm en wil een shirt minder gaan dragen en we maken er gelijk een sanitaire stop met drankpauze en eetpauze van. We hebben allebei een liter water meegenomen in ons rugzakje en ook hebben we reepjes en gelletjes bij ons, niets aan het toeval over laten.We gaan weer vrolijk op pad. Weer even ons ritme vinden, af en toe even zoeken op de route, bij kruispunten even kijken of we links of rechts moeten en ineens staan we weer bij de groep voor ons. Ze zijn weer verkeerd gelopen en hebben tijd verspeeld, bij ons was het wel goed gegaan. De groep gaat er snel weer vandoor en wij doen het rustig aan. Wij volgens netjes de route en we zien dat de anderen wederom een andere route pakken, ze lopen langzaam van ons weg. Ina vraagt twijfelachtig of we wel goed gaan, we zien niemand meer. Ik geef aan dat we precies op het groene lijntje lopen en gewoon door moeten lopen. Ja, we gaan goed zegt Ina ineens, ik hoor ze weer voor ons. Dat is niet voor ons, maar achter ons merk ik op, ze zijn weer verkeerd gelopen, wij zitten goed.

Ik zie ineens in het schijnsel van mijn lamp voor me lichtjes. Als ik goed kijk blijken het twee paar ogen te zijn van twee hertjes. Super om te zien.

We gaan nu eigenlijk best goed en samen vliegen de kilometers voorbij. Het is heerlijk weer om te lopen en langzaam begint het ook lichter te worden. 

Uiteindelijk is het zover dat we de lampjes uitzetten en ook opbergen in mijn rugzakje. We genieten van de mooie omgeving. Bossen, vennetjes, duinen, mooie paadjes, een heerlijke trail. Nu ziet Ina twee hertjes lopen en wijst me erop. Zijn het dezelfde hertjes ? Dat kan ik me niet voorstellen.


Op zo'n 4 kilometer voor de streep pauzeren we even. Ina moet even plassen, we eten en drinken gelijk weer wat en maken een aantal foto's en selfies. Als we weer vertrekken kijk ik achterom en zie in de verte de andere groep weer aankomen, maar die zitten best nog een stuk achter ons.
We moeten eigenlijk naast het pad dwars door een stukje moeras lopen om bewust natte voeten te krijgen, maar dat doen we toch maar even niet, voor de route maakt het niet veel uit. Er volgt nu een stukje door de duinen met allemaal mul zand, prikkeltakken, dat is even niet fijn. Eerst even gedacht om het duin over te steken en via het gladde strand terug te lopen, maar toch maar vol gehouden. Door de slingerpaadjes is de route lastig te volgen en zitten we telkens op het verkeerde pad. Als we eindelijk weer op de juiste route liggen is de tijd best wel krap geworden. De limiet is 3,5 uur en is weet niet hoe krap ze kijken. De groep achter ons heeft kennelijk dezelfde problemen ondervonden want ze zijn nog niet voorbij gekomen.
Als we de finish bereiken staat de klok op bijna 3.uur 27 en hebben we dus nog ruim 3 minuten over. We ontvangen in De Pierewaai een medaille en een handdruk van de twee mannen achter de tafel waarna we ons even om kunnen kleden en ons tegoed kunnen doen aan het vele eten wat op de tafel staat uitgestald.
Bananen, appels, sinaasappels, allerlei soorten boterhammen, krentenbollen, cornflakes, eieren, ontbijtkoek, snoepjes, opkikkertjes, yoghurt, chocomel, koffie, thee, pannenkoeken, bier, appelsap, sinaasappelsap, rijstwafels, knakworsten, er was eten in overvloed en allemaal gratis. De inschrijving was 16 euro, dat dan wel en een vrijwillige bijdrage voor Kika.
Na flink wat te hebben gegeten en gedronken en gezellig met de deelnemers te hebben gepraat gaan we weer naar de auto voor een kort ritje naar Alkmaar waar we ons weekend voort zullen zetten.
Ina heeft gelukkig genoten net als ik. Het lopen in het donker is voor Ina wennen geweest, maar is gelukkig goed gegaan. Ook mijn navigatie is wonderwel goed gelukt zonder gekke momenten, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Even een selfie op een paar kilometer voor de finish

RAG Cross, Lekkerkerk, 21-01-2018

Na de goed gelopen halve marathon in Krimpen besluit ik er vandaag weer één te gaan lopen. Het is zaterdag en ik heb een vrije dag. Even kijken wat het handigste is, dat blijkt de Vlinderloop in Houten te zijn.
Vorig jaar heb ik hier al eens de 15 gelopen samen met Mandy, vandaag maar alleen op stap en eens kijken of het net zo goed zal gaan als vorige week.
Ik ben weer eens aan de late kant van huis gegaan maar ik ben nog wel net op tijd. Bij de start zie ik Henk Lansbergen staan waar ik even een praatje mee maak. Lenie de Visser is er ook maar is al ruim een half uur bezig, die is eerder gestart om niet te laat binnen te komen. 
Ik voel me prima en heb er zin in.

Wederom start ik met het tempo van 4.45 en wil eens kijken hoe lang ik dat tempo vast kan houden.
De eerste kilometers is het een beetje zoeken naar het juiste tempo, die gaan in 4.36 , daarna zitten de kilometertijden tussen de 4,.40 en 4.50 , dat is prima.
Na 5 kilometer is de tussentijd 23.16 , een iets rustiger begin dan in Krimpen, maar daar stond meer wind en die had ik mee.
Het is best een leuk rondje wat we op de halve marathon 2x afleggen. We lopen ook langs kasteel Heemstede, best een mooi stukje om te rennen.
Na 10 kilometer kom ik door in 47.01 en dat is al meteen een halve minuut sneller dan vorige week en het voelt nu ook veel beter dan toen.
We hebben de eerste ronde erop zitten en al meteen merk je dat het rustiger is op het parcours. Hele stukken waar je niemand ziet, de meeste lopers kiezen voor de kortere afstanden.
Na 15 kilometer noteer ik 1.10.56 , nog steeds binnen het tempo van 4.45 per kilometer, dan zou het 1.11.15 zijn. 
Ik begin nu toch langzaam de benen wat te voelen en kan de 4.45 niet meer vasthouden. Het is niet zo dat ik helemaal in elkaar klap, de tijden zitten nog steeds onder de 5 minuten per kilometer, maar het gaat nu harken worden. Er komt een loper voorbij, maar ik kan hem niet volgen. Hetzelfde tempo zien vast te houden en als ik dan over de finish kom staat de klok op 1.40.37 , een erg mooie tijd, bijna een minuut sneller dan vorige week en het ging ook makkelijker. Ook de afstand klopte, het was een echte halve marathon, mijn klokje stond op ruim 21 kilometer en vorige week zelfs iets onder de 21 kilometer.
Na afloop snel douchen en meteen naar huis. Was weer een leuke loop.

Run 2 Day Vlinderloop, Houten, 13-01-2018

Na de rustige 10 kilometer van gisteren staat er vandaag wederom een wedstrijdje op het programma, de Snertloop in Krimpen aan den IJssel waar ik de halve marathon zal gaan lopen.
Ik had verwacht totaal niets te voelen van gisteren, maar toch wat spanning op de bovenbenen en niet geheel fris, maar we gaan het zien.
In de kleedkamer al veel bekenden waaronder Arie Visser, Erik Tolhoek en Pascal van Norden. Even gezellig kletsen en dan toch maar richting start. Het is best fris en er staat een stevige wind, wel ingrediënten waarmee ik vaak het lekkerste uit de voeten kan.
André Pruissers is ook van de partij, net als Mirjam Tuls, ze vormen een groepje wat ik al snel inhaal. Eens kijken of dat zo kan blijven.
We lopen vanaf de start over de Krimpener Bosweg naar de Provincialeweg waar we onderdoor lopen richting de surfplas. Mijn tempo is net als bij de Linschotenloop en Oliebollenloop rond de 4.45 per kilometer. Eens kijken of ik dat vol kan houden. Ik voel me niet 100% fit, maar het tempo is desalniettemin prima. Voor me zie ik Willem van Ek lopen van avMTK. Het gat met hem blijft gelijk en wordt zelfs iets kleiner. Op de 5 kilometer kom ik door in 22.56 , veel te snel natuurlijk, maar we hebben veel wind mee gehad. Nu kijken hoe het tegen de wind zal gaan. We hebben het rondje surfplas gehad en komen weer bij de Provincialeweg uit waarna we langs de Provincialeweg naar Krimpen lopen. Het gaat nu een stuk moeizamer en een paar lopers halen me in waarbij in aan weet te haken, al loop ik wel boven mijn macht. 
De 10 kilometer gaat in 47.35 waarmee ik mijn voorsprong op de 5 kilometer op het schema van 4.45 al ruimschoots heb verspeeld, dat gaat hem ook zeker niet worden vandaag voel ik al.
Door het meeliften met de twee lopers voor me en nu weer het stuk wind mee wederom langs de surfplas weet ik bij de 12 kilometer bij de drankpost 56.59 te noteren, precies op het schema 4.45 maar ik besluit dat nu los te laten, zo blaas ik mezelf op.
Na de drankpost lopen we weer onder de Provincialeweg door en slaan dan gelijk rechtsaf en volgen een pad wat langs de rand van Krimpen aan den IJssel loopt met een keerpunt en daarna weer terug richting de finish. Bij het keerpunt zie ik ook Erik Tolhoek lopen, die is in vorm en loopt veel sneller vandaag, die kan ik zeker niet volgen.
Door het wat laten zakken van het tempo merk ik wel dat ik weer wat herstel en het tempo weer redelijk vast kan houden net onder de 5 minuten per kilometer.
De 15 kilometer gaat in 1.12.08 , als ik zo doorga gaat er toch een tijd onder de 1.42 uit rollen denk ik.
De kilometertijden van 5.00 gaan nu weer iets sneller en na 20 kilometer loop ik een tijd van 1.36.56 waarna ik nog genoeg over heb om wat te versnellen. Er is niemand in de buurt, maar toch, een versnelling kan best en kilometer 21 gaat dan in 4.37 zodat de eindtijd een nette 1.41.33 is geworden, zelfs sneller dan de Linschotenloop.
Gelijk na de finish even de kantine in en een broodje ham met een bekertje snert gegeten waarna ik een lekkere douche neem en weer naar huis ga om me om te kleden voor de nieuwjaarsreceptie van Avantri.
Jammer dat er niet wat meer lopers van Avantri waren. Arie en Anne Visser waren er op de 5 kilometer evenals Vincent Uilenberg, op de 10,7 was daar Jos Koeleman en op de halve marathon mijn persoontje. Is allemaal prima geregeld hier. Prima verzorging, gezellig.

Snertloop, Krimpen aan den IJssel, 07-01-2018

Zaterdag 6 januari, de eerste loop van het nieuwe jaar staat op het programma en dat nog wel op een zaterdag. Tegenwoordig regelmatig een keer op zaterdag vrij, zodoende kom ik ook weer aan loopjes op zaterdag toe.
Vandaag met mijn vrienden van Avantri op pad naar Woudenberg, daar lopen we de Florijn Winterloop.
We kunnen kiezen uit een 10 EM op de weg of een 10 km trail. Wij als trailbeesten kiezen uiteraard voor de trail. 
We zijn met Harald, Tiny, Vincent Uilenberg, Pieter van Rossum, Aad, Janet en vriendin Ina Heikoop.

We zijn netjes op tijd en hebben daardoor de gelegenheid om eens rond te kijken, rustig om te kleden, ook nog mee te doen aan de warming-up olv Ellen Abbringh.
Ik had dit eerst niet in de gaten, maar ik hoorde haar stem door de microfoon en bedacht me dat ik die stem kende van de filmpjes op internet over warming-up en cooling down. Nog even meegedaan en daarna rustig naar de start.
Janet wil voorin starten voor een snelle 10 en loopt samen met maatje Aad. Vincent start ook voorin samen met Pieter. Harald en Tiny lopen samen en staan wat voor ons. Ik loop samen met Ina, eens kijken of we onder het uur kunnen komen.

In het begin is het flink dringen voor ons, ik ben blij dat we wat achteraan zijn gestart, zodoende kunnen we rustig opbouwen en halen we tal van lopers in waaronder Harald en Tiny. Die lopen goed samen.
We beginnen wat te snel in 5.15 , maar daarna vinden we een lekker tempo ruim onder de 6 minuten per kilometer en het is genieten. Het is heerlijk weer om te rennen, zelfs een beetje warm, de mouwen gaan dan ook snel omhoog. Na 5 kilometer komen we door in 28.37 inclusief een rustige drankpauze, daarna weer vrolijk verder. Links en rechts halen we toch nog steeds lopers in, Ina loopt super. Aan het einde is er zelfs nog een heuse eindspurt en komen we binnen in 57.03 , de tweede helft dus nog iets sneller dan de eerste helft al is daar op zo'n trail niets van te zeggen. De eerste en de laatste kilometer waren de snelste. Heerlijk gelopen zonder kapot te gaan, was een goede training ook.
Aad en Janet liepen net onder de 50 minuten, Vincent een snelle 44.48 , Pieter een 50.39 , net achter Aad en Janet, Harald en Tiny liepen 1.03.32 , een keurige tijd.

Na afloop nog een tijd gezellig in de kantine blijven hangen. Paar bakjes koffie of thee gedronken. We kregen bij de finish een halve rookworst die er goed in ging. De rookworst van Ina ging ook bij mij naar binnen zodat de calorietjes weer ruimschoots waren aangevuld. 
Nog genoten van de muziek die de DJ daar draaide. Nog net geen dansje gedaan al hadden we dat best kunnen doen, was er erg gezellig en zeker een aanrader voor volgend jaar.

Na de gezelligheid weer op huis aan na een heerlijke middag.

Florijn Winterloop, Woudenberg, 06-01-2018

Zaterdag 6 januari, de eerste loop van het nieuwe jaar staat op het programma en dat nog wel op een zaterdag. Tegenwoordig regelmatig een keer op zaterdag vrij, zodoende kom ik ook weer aan loopjes op zaterdag toe.
Vandaag met mijn vrienden van Avantri op pad naar Woudenberg, daar lopen we de Florijn Winterloop.
We kunnen kiezen uit een 10 EM op de weg of een 10 km trail. Wij als trailbeesten kiezen uiteraard voor de trail. 
We zijn met Harald, Tiny, Vincent Uilenberg, Pieter van Rossum, Aad, Janet en vriendin Ina Heikoop.

We zijn netjes op tijd en hebben daardoor de gelegenheid om eens rond te kijken, rustig om te kleden, ook nog mee te doen aan de warming-up olv Ellen Abbringh.
Ik had dit eerst niet in de gaten, maar ik hoorde haar stem door de microfoon en bedacht me dat ik die stem kende van de filmpjes op internet over warming-up en cooling down. Nog even meegedaan en daarna rustig naar de start.
Janet wil voorin starten voor een snelle 10 en loopt samen met maatje Aad. Vincent start ook voorin samen met Pieter. Harald en Tiny lopen samen en staan wat voor ons. Ik loop samen met Ina, eens kijken of we onder het uur kunnen komen.

In het begin is het flink dringen voor ons, ik ben blij dat we wat achteraan zijn gestart, zodoende kunnen we rustig opbouwen en halen we tal van lopers in waaronder Harald en Tiny. Die lopen goed samen.
We beginnen wat te snel in 5.15 , maar daarna vinden we een lekker tempo ruim onder de 6 minuten per kilometer en het is genieten. Het is heerlijk weer om te rennen, zelfs een beetje warm, de mouwen gaan dan ook snel omhoog. Na 5 kilometer komen we door in 28.37 inclusief een rustige drankpauze, daarna weer vrolijk verder. Links en rechts halen we toch nog steeds lopers in, Ina loopt super. Aan het einde is er zelfs nog een heuse eindspurt en komen we binnen in 57.03 , de tweede helft dus nog iets sneller dan de eerste helft al is daar op zo'n trail niets van te zeggen. De eerste en de laatste kilometer waren de snelste. Heerlijk gelopen zonder kapot te gaan, was een goede training ook.
Aad en Janet liepen net onder de 50 minuten, Vincent een snelle 44.48 , Pieter een 50.39 , net achter Aad en Janet, Harald en Tiny liepen 1.03.32 , een keurige tijd.

Na afloop nog een tijd gezellig in de kantine blijven hangen. Paar bakjes koffie of thee gedronken. We kregen bij de finish een halve rookworst die er goed in ging. De rookworst van Ina ging ook bij mij naar binnen zodat de calorietjes weer ruimschoots waren aangevuld. 
Nog genoten van de muziek die de DJ daar draaide. Nog net geen dansje gedaan al hadden we dat best kunnen doen, was er erg gezellig en zeker een aanrader voor volgend jaar.

Na de gezelligheid weer op huis aan na een heerlijke middag.