Mijn tot dusverre mooiste hardloopevenement en tevens zwaarste beproeving, de Swissalpine, een ultraloop over 79,1 kilometer waarbij we ruim boven de 2700 meter hoogte uitkomen.

Oliebollenloop Avantri Schoonhoven 31-12-2011

In een lang lint beginnen de lopers aan deze prachtige loop door een mooie omgeving

Al een tijdje bezig richting Rotterdam volgend jaar. Ik zal niet zo heel veel wedstrijdjes lopen, maar de Oliebollenloop moest ingepland worden. Op woensdag wel nog even wezen trainen, hoewel ik al goed verkouden was, al had ik dat achteraf beter niet kunnen doen. Donderdagmorgen kwam ik mijn bed bijna niet uit. Hoofdpijn, keelpijn, alles zat vast. Nu dat weer dacht ik. Eerst een nekhernia, daarna spit en nu dit. Donderdagavond heb ik koorts opgemeten en bleek ik bijna 39 graden te hebben, daar gaat de Oliebollenloop. Vroeg naar bed, Kaloba slikken, oscillococcinum, Wick Medinait, en dan maar hopen.
Op vrijdag bij het opstaan nog steeds een wrak, maar naarmate de dag vorderde voelde ik me wel ietsjes beter. Nog maar flink door blijven slikken en weer vroeg naar bed. 
Op zaterdag stond ik nog niet geweldig op, maar het voelde goed genoeg om toch te kunnen lopen, al zit een toptijd er dan natuurlijk niet in, we zullen zien.
Netjes op tijd arriveer ik met maatje Ger in de school om ons in te schrijven voor de 15 kilometer. Het is een drukte van belang, wat een gezelligheid, wat een vrolijkheid, allemaal lachende gezichten, geweldig. Velen willen de opgelopen extra pondjes er weer aflopen denk ik.
Ik ben op zoek naar formulieren om me in te schrijven, maar dat blijkt een zoektocht, overal zijn de formulieren op, alleen achterin liggen nog stapeltjes, vooraan zijn ze natuurlijk als eerste weg.
Na gezellig nog gekletst te hebben begeef ik me naar de uitgang van de school waar ik Gerhard Wortelboer tegen het lijf loop die aangeeft dat de start een kwartier is uitgesteld vanwege de enorme drukte. Alle records worden gebroken zei hij. Het record aantal deelnemers stond op 760 en is nu 944 geworden volgens horen zeggen, wat een succes. Al die lopers bij de start is wel dringen. Gerhard wil de lopers achter het startdoek krijgen, maar dat lukt niet goed, de achtersten blijven gewoon staan waardoor de voorsten niet achteruit kunnen lopen. Dan maar starten. Bij de start staan echt heel veel bekenden die afwisselend de 6,4 , 10 of 15 kilometer gaan lopen.
Na de start is het even dringen geblazen, maar al snel kom ik lekker weg. Mijn eerste kilometer gaat veel te snel in 4.10 , maar daarna zak ik terug in het tempo dat ik wilde gaan lopen, voorafgaande aan de Oliebollenloop, echter volledig fit.
Kilometer 2 gaat in 4.27 , maar ik voel dat mijn benen slapjes zijn, het gaat niet vandaag, ondanks dat het een beetje mijn weer is met wat miezerregen en wat wind, al is de temperatuur van een graad of 10 natuurlijk veel te hoog voor de tijd van het jaar, zeker gezien de afgelopen twee edities.
Ben Gubbels komt naast me fietsen en gaat me begeleiden vandaag, geweldig dat hij dat wil doen. Het was de bedoeling dat hij me zou remmen en op het juiste moment aan zou sporen om te versnellen, echter was mijn lichamelijke gesteldheid vandaag niet optimaal. Het tempo zakt nog verder naar 4.37 en 4.42 naar 4.46 , 4.41 , 4.42 en zelfs 4.51 , daarna krijgen we wind mee en gaan de kilometertijden weer wat omlaag met 4.35 , 4.37 , 4.38 en 4.40
Ben spoort me aan om te versnellen, maar er zit geen versnelling meer in. De hartslag zit al vanaf de eerste paar kilometer op 160 en blijft gelijk. Mijn omslagpunt is 164, dat is pas vastgesteld, maar vandaag haal ik dat helemaal niet. 
Veel lopers halen me in en ik kan niet aanhaken. Gewoon maar in hetzelfde tempo uitlopen, meer zit er niet in.
Kilometer 13 gaat in 4,44 , gevolgd door een 4.47 , de molen in de Bonrepas is in zicht en ik kan zowaar wat versnellen, mede doordat er weer een loper aankomt die me in wil halen. Met een slotkilometer van 4.13 kan ik toch nog redelijk afsluiten en is mijn eindtijd 1.09.10 , toch nog redelijk. Gezien de omstandigheden moet ik hier nog blij mee zijn, al had ik me hier veel van voorgeteld. Ik hoop dat het volgende week in Egmond beter zal gaan op de halve marathon.
Na afloop even uitpuffen, weer wat kracht in mijn benen krijgen en gezellig kletsend terug naar de school. Ik neem eerst een lekkere douche alvorens me aan de oliebollen te begeven. Het is er reuze gezellig. Na veel bekenden te hebben gesproken en ze een goede jaarwisseling te hebben gewenst ga ik om 14.15 uur naar huis om op mijn bedrijf nog even een bak koffie te drinken en het personeel naar huis te sturen om lekker op tijd thuis te zijn om het jaar af te sluiten.

Kangoeroeloop Vught 26-12-2011

Enorme drukte bij de start, je komt bijna niet weg

Het is kerst 2011, geen witte kerst zoals de afgelopen twee jaar en zoals velen vooraf hadden voorspeld, het zou een strenge winter worden. Ingeloot voor de Elfstedentocht en vol verwachting, maar het lijkt wel herfst of voorjaar, met een graadje of 10 veel te warm.
Na een eerste kerstdag van thuiszitten en veel eten werd het tijd om eens te gaan bewegen, nog zo'n dag thuis zitten trek ik niet. Vaak ga ik op tweede kerstdag naar Vught om daar de Kangoeroeloop te lopen, ook die was de afgelopen jaren op mijn geliefde lange afstand niet doorgegaan. 
Met mijn vriend Ger Kooiman uit Krimpen die ook wat actie wilde zijn we samen naar Vught gereden. Ger had zich al omgekleed, want ik ben altijd laat en dan is het zo'n gehaast dacht hij. Dit bleek mee te vallen. We vertrokken rond 11.40 uur en waren om 12.35 uur al in Vught, terwijl de start pas om 13.30 zou zijn. Alle tijd voor een bak koffie, mijn boekje te laten stempelen, me nog om te kleden, want dat had ik thuis nog niet gedaan. Ger gaat zich nog even inlopen en ik nog naar het toilet, inlopen doe ik straks wel tijdens de ruim 26 kilometer.
We komen Hugo de Vries uit Schoonhoven nog tegen die de 12,5 ging doen en Max Reinhard die de halve marathon met een maatje ging lopen. Verder zien we Annie van Rossum en nog een aantal andere bekenden van de loopjes die ik in het verleden altijd deed. Was leuk om iedereen weer eens te zien.
Bij de start wil Ger een tempo lopen van 5 minuten per kilometer, dat is voor een rustige duurloop wat te snel als training, maar goed, ik pas me wel aan. Ger heeft nieuwe schoenen en ik verwonder me dat hij die bij zo'n lange loop aandoet. Ik hoef zoiets niet te doen, dan weet ik zeker dat ik blaren krijg. Ger gaf aan dat hem dat nog nooit was gebeurd en trok ook niet eens sokken aan.
We beginnen rustig en de eerste 5 kilometer gaan in 26.17 , een tempo van 5.15 per kilometer, daarna blijft Ger wat achter. Hij geeft aan dat we gewoon wat rustiger gaan lopen. Het is mij prima, ik ben er lekker uit en voel me geweldig. Het weer is met zo'n 10 graden eigenlijk te warm, maar verder staat er een heerlijk windje.
De tweede 5 gaan nu in 27.34 , een tempo van 5.30 , dat is voor mij ook goed.
Na de 10 kilometer blijft Ger iedere keer wat achter en laat ik mijn tempo wat zakken waarna hij er ineens weer bij komt, net een jojo. Ik vraag hem of er wat aan de hand is, maar alles is goed geeft hij aan.
De derde 5 gaan in 28.25 en ik begin wat minder lekker te lopen door al die wisselende tempo's. 
Ook na de 15 blijft het tempo wisselvallig. Ger komt naast me lopen en geeft aan dat hij toch beter zijn oude schoenen aan had kunnen trekken. Ik wil graag een gemiddelde lopen van 5.30 en geef dat aan. Ger zegt op zijn beurt dat hij toch bloedbaren heeft gekregen maar dat die nu zijn gebarsten en dat de pijn nu iets minder is geworden. Hij kan weer wat versnellen. Kilometer 16 tot en met 20 gaan dan ook in 27,52 en we gaan weer steeds iets sneller en halen ook weer eens wat lopers in. Conditioneel hebben we als duurlopers natuurlijk geen enkel probleem terwijl anderen problemen krijgen met de afstand.
Kilometers 21 tot en met 25 gaan in 27.27 en we lopen nu vrij constant. Ik wil nog een loper voor ons inhalen en versnel nog wat, krakend volgt Ger. 
Kilometer 26 gaat in 5.20 en het laatste stukje is 311 meter volgens mijn horloge en gaat in 1.34 waardoor de eindtijd op 2.24.29 uitkomt, ruim 5 minuten voor de sluiting en een gemiddelde van 5.29 per kilometer. Net voor ons komt Annie van Rossum binnen die de 15 kilometer heeft gelopen en daar ongeveer dezelfde tijd voor nodig heeft gehad.
We nemen een lekkere douche, bijna alle lopers zijn al weg, dus we hoeven niet te wachten. Na de douche nog een bak koffie en dan weer naar de kerstmaaltijd. Even voor 6 uur zijn we weer thuis na een heerlijke loop.
Op het moment van schrijven ben ik flink verkouden en is dat niet lekker voor de Oliebollenloop, maar ik hoop met oscillococcinum en Kaloba de boel wer op de rit te krijgen. Toch maar wat eerder naar bed gaan denk ik. Eerst nog even trainen op de woensdagavond.

Bruggenloop Rotterdam 11-12-2011

Actiefoto tijdens een snelle Bruggenloop

Het is nu eindelijk weer eens tijd voor een echt wedstrijdverslag namens mijn persoon. 
Al een hele tijd heb ik naar de dag van vandaag oegeleeft. Na de ellende in mijn vakantie met de dubbele nekhernia begon ik weer redelijk bij af, maar de conditie werd ook weer redelijk snel opgebouwd waardoor ik zelfs de Natuurmarathon kon lopen, al was dat natuurlijk niet in een tijd die ik normaal zou kunnen lopen. Er zijn altijd lopers die misbruik van deze situatie maken en een soort klassement bijhouden van marathons waarin ze voor me zijn geindigd. Er wordebn tussenstanden van 5-2 geroepen waarbij ik moet aangeven dat ik alle 5 de keren geblesseerd was geweest en alleen die 2 keer fit was. Dat maakt dan niet uit zeggen ze dan, maar zelf lopen ze niet als ze net geblesseerd zijn geweest waardoor deze stand een erg scheef beeld geeft.
Bij mij is het vizier gericht op mijn 25e marathon van Rotterdam en de rest is bijzaak. Ik volg een trainingsschema waarbij ik een aantal ijkmomenten heb om de vorm te testen. De eerste is vandaag bij de Bruggenloop.
Op zondag een ctoss gedaan als voorbereiding, maandag een uurtje uitgelopen, woensdag lekker getraind bij de club en ik voel me super. Op donderdag een vrije dag om weer lekker een training te kunnen doen. Ik eet wat vooraf en ruim de vaatwasser uit en weer in totdat er ineens een grote pijnscheut door mijn rug gaat en ik me amper nog kan verroeren van de pijn.
Nee he, wat nu weer, net nu het zo lekker gaat. Ik ga toch naar buiten om een stukje te gaan rennen, maar na 20 meter weer een pijnscheut, het gaat echt niet. Ik ga terug naar binnen en bel fysio Bakker. Geen tijd vandaag. Ik geef aan dat ik veel pijn heb en zondag toch in Rotterdam wil lopen. Wij staan altijd klaar in ons bedrijf om mensen met acute problemen te helpen, maar blijkbaar werkt het hier zo niet. Bel vrijdag maar terug.
Ik heb een tijdje zitten kniesoren en ben uiteindelijk toch naar buiten gegaan om wat te gaan proberen. Eerst wat strompelen, daarna krampachtig wandelen. De spieren werden inmiddels warm en ik kon gaan dribbelen en daarna zelfs mijn training afwerken, heerlijk. Na een lekkere douche werd de pijn weer steeds heviger en kon ik bijna niet meer overeind komen. Na een vreselijk pijnlijke nacht gelijk vrijdag Bakker weer gebeld. GEEN TIJD.
Uiteindelijk heb ik op internet gzocht en vond ik de fysio in Schoonhoven, Spruyt. Kom om 14.30 maar, dan kijken we even. Hier kan ik wat mee.
Bob hielp me daar en heeft allerlei oefeningen gedaan en vertyelde me dat ik over 2 dagen wel weer kon lopen. Twee dagen, dan is de Bruggenloop !
Een wedstrijd kun je denk ik niet lopen, maar wel rustig aan, dat zal wel weer gaan zei hij. Dit gaf me toch weer hoop.
De nacht van vrijdag op zaterdag is toch nog wel pijnlijk, maar beter dan de nacht ervoor.
Zaterdagnacht om 00.30 uur heb ik nog 40 minuten stevig door Bergambacht gestapt en de rug werd weer steeds soepeler al ben ik niet pijnvrij.
Zondagmorgen lekker wat uitgeslapen en in de middag met een pijnlijke rug toch naar Rotterdam gegaan. 
Het is druk in Rotterdam, ik moet een tijdje zoeken naar een goede parkeerplaats en moet ruim een kilometer wandelen om bij het mooiste voetbalstadion van Nederland te geraken, maar ik kom op tijd bij de "Kuip" aan. De wandeling heeft mijn rug goed gedaan, de pijn is weer minder geworden. Mijn startnummer had ik al opgestuurd gekregen. Ik krijg een leuk lampje om te dragen tijdens de loop die om 15.30 uur zal starten naast de "Kuip".
Omkleden kunnen we onder de tribunes in het stadion. De hekken zijn bedekt waardoor de koude weg blijft, ook hebben ze warmnelucht kanonnen opgehangen waardoor het daar toch behaaglijk aanvoelde.
Ik draag een korte broek en kort shirt, maar toch wel een warmhoudshirt eronder, omdat er toch een fris windje staat.
In mijn haast om nog even wat in te kunnen lopen vergeet ik het lampje om te doen, maar dat is geen ramp.
Buiten het stadion vlakbij de start kom ik nog 3 dames tegen van "Start". Het is een gezellige drukte op het Stadionplein.
Ik begeef me naar het startvak en weet niet wat me gebeurd. Ik kom daar binnen en sta gelijk tegen de startstreep aan. ZO snel zal ik vandaag niet zijn en ben ik helemaal niet. Ik stap snel een paar passen achteruit om de loper met startnummer 1 voor me te laten, want met startnummer 4466 kan ik niet echt aanspraak maken op de eerste startpositie. Marathondirecteur Mario Kadiks en burgemeester Aboutaleb geven het startsein en 6000 lopers gaan van start.
Heerlijk om weer een wedstrijd te lopen, al gaat het weer niet van harte vanwege de rug, maar we zullen zien. 
Op de training had ik aangegeven dat ik een tijd van 1.07.30 wilde gaan lopen op de 15 kilometer, een tempo van 4.30 per kilometer, maar dat is nu een illusie met die rug.
Na wat pijnscheuten ga ik toch te snel weg vanwege al die snelle lopers om me heen, ik open in 4.10 , maar loop meteen naar adem te snakken. Langzaam kom ik in een wat beter tempo na kilometer 2 in 4.17
Km 3 gaat in 4.30 , dan een 4.32 en zelfs een 4.40 , maar dat had te maken met de klim van de Erasmusbrug en was logisch.
Kilometer 6,7, 8 en 9 gaan als een naaimachientje in 4.30 precies, waarna we de Van Brienenoordbrug gaan beklimmen. Aangemoedigd door Ed Leiwakabessy van "Start" begin ik aan de zware klim tegen de wind in waardoor mijn 10e kilometer in 4.55 gaat. In kilometer 11 komt er een loper voorbij in een kerstbroek die onderaan de pijpen aan flarden langs zijn benen hangt, hij heeft een kerstmuts op, maar zijn bovenlichaam is helemaal bloot. Nu zeggen ze over mij wel eens wat op de vereniging, maar dit slaat alles. Met een graadje of 5 en een pittige wind met je blote lijf hardlopen. Misschien was het de Iceman wel ?
Ook de 11e kilometer was zwaar, maar de top was bereikt na 4.50 over de kilomter. Ik was al lang niet meer met die 1.07.30 bezig en had daar ook en aardige achterstand op opgelopen, maar ik voelde mijn krachten terugkeren in de afdaling van de Van Brienenoordbrug en kon weer lekker meekomen.
Kilometer 12 gaat lekker in 4.21 , daarna een 4.30 en een 4.33
"De Kuip" komt in zicht en het aanschouwen van dit prachtige stadion makt kennelijk nog meer krachten in me los. Ik haal hele groepen lopers in en druk bij de finish mijn klokje in na een 4.15 en zie tot mijn verbazing 1.07.29 staan.
Helemaal niet moe en voldaan dat ik toch heb gelopen begeef ik me naar het Maasgebouw om mijn stempelboekje bij te laten werken en krijg en passant nog een knipperlampje.
Na me omgekleed te hebben begeef ik me weer naar de auto en ga de brug over het spoor overf en zie in de verte nog steeds een lang lint van lopers die de "Kuip" naderen. Een prachtig gezicht is het inmiddels nu het donker is geworden en de vele knipperlichtjes op en neer deinen.
De eerste test is ondanks de tegenslag toch god doorstaan. Nu de Oliebollenloop !
Een uitslag is er helaas wat klassering betreft niet te vinden omdat de organisatie een fout heeft gemaakt met de businesslopers.
Wel zijn de tussentijden op de 5 (22.27) , 10 (45.34 , 2e 5 in 23.07) en eindtijd 1.07.29 (na 3e 5 in 21.55) vermeld.

Loetcross avStart Lekkerkerk 04-12-2011

Na een tijd van droogte is er afgelopen week eindelijk wat regen gevallen. Regen is voor veel branches welkom en ook voor een cross is een beetje regen leuk om er een beetje een blubberrace van te kunnen maken. Vandaag staat de Loetcross op het programma, de derde van de loopserie gesponsord door Chris Bezemer. De eerste heb ik meegedaan en nu dus ook de derde, de tweede was op een zaterdag en kon ik vanwege mijn werk niet meedoen.
Voorafgaande aan deze cross heb ik eerst samen met Aad van der Poel nog een uurtje meegetraind bij Avantri om 9.00 uur, aangezien de start van de Loetcross pas om 11.00 uur zou plaatsvinden. De training van vandaag werd gegeven door Marry Teeuwen en was lekker, jammer dat ik niet wat langer was gebleven, want ik was al voor half elf in de Loet en dat is voor mijn doen veel te vroeg, ik had nog wel een kwartier langer kunnen trainen.
Met het oog op eventuele blessures wil ik het niet 100% doen, het is voor mij gewoon leuk om mee te doen tussen al die bekenden en een goede training.
Ik start vrij rustig en laat mannen als Martin Dijkstra, Wimmie Nobel en Ruud vd Velde voorgaan. Na een kilometer begin ik wat in een ritme te komen en besluit iets te versnellen waarna ik Wimmie en Ruud inhaal en vlak achter Martin loop die even een stopje maakt. Misschien moest hij zijn blaas even legen ?
Ik begin me nu in mijn element te voelen en besluit nog wat te versnellen. Ik haal nog een aantal lopers in en zie dan heel lang voor me niemand meer lopen. Gedurende de tweede ronde is het een eenzame strijd, maar aan het begin van ronde drie (een ronde is ca. 2,5 kilometer), zie ik een lange wat oudere loper voor me. Ik versnel nog wat in een poging om het gat te dichten wat zowaar ook lukt. Ik heb nog heel veel energie over en de loper, die Jan blijkt te heten, lijkt er wat doorheen te zitten. Vlak voordat we het lange rechte stuk naar de finish opdraaien heb ik hem te pakken. Ik versnel nog wat maar Jan volgt niet. Mels roept al naar me dat ik rustig aan kan doen omdat hij me niet achterna zit waardoor ik het tempo weer tot rustig laat zakken en binnenkom in 38.07
Het was toch heerlijk lopen, lekker in de korte broek, wat blubberig, zeker in de derde ronde toen er al 3x lopers voor me overheen waren gerend. De organisatie was weer in goede handen en het was erg leuk om hier weer aan meegedaan te hebben. Op 22 januari is er een nog grotere uitdaging, dan hebben we de RAG cross XXL, tevens in de Loet, een cross over een uur en een ronde. Dat zal pittig worden, ik hoop dat veel lopers deze uitdaging aan willen gaan.
Zondag ga ik mijn eerste wedstrijd weer lopen na mijn nekhernia, eens kijken hoe het met de vorm is gesteld.

MTK Cross Krimpen a/d IJssel 20-11-2011

Het is mistig en slecht te zien, maar de bagger is aanwezig

De hoeveelheid wedstrijden was dit jaar al beperkt, maar richting de marathon van Rotterdam van volgend jaar zullen dat er ook niet zo heel veel gaan worden.
In eerste instantie had ik niet zo heel veel plannen om vandaag een wedstrijdje te gaan lopen. Met Janet had ik het een tijdje terug al afgesproken om te gaan crossen in Krimpen en Lekkerkerk, die zijn op zondag, een derde cross in de crosscompetitie 2011 van Chris Bezemer valt op een zaterdag, dan kan ik er niet bij zijn.
De laatste tijd train ik regelmatig op zondagmorgen 9.00 uur bij Avantri en dat bevalt goed. Het is gezellig, we zijn lekker bezig en na afloop nemen we lekker een bakje koffie in de kantine en is het ook enorm gezellig.
Aad vd Poel, Janet en ik wilden gaan crossen bij de Health Club TingenIJssel, maar ook gaan trainen zodat we naar een compromis hebben gezocht. Van 9.00 uur tot 10.00 uur zouden we gaan trainen, daarna naar de cross, die begon om 11.00 uur, tijd genoeg.
Ik was in de morgen wat te laat op de baan en heb in de nevel lopen zoeken naar de groep, maar kon ze niet vinden bij het inlooprondje. Ik keerde maar terug naar de baan en even later keerden ze daar ook terug. Wat rek en strek oefeningen olv trainer Robert Hoek en daarna nog wat versnellingen en leuke trainingsoefeningen waarna we zijn gestopt en ons naar de cross begaven.
Netjes op tijd (10.20 uur) arriveerden we. Ik klets wat met de vele bekenden. Aad en Janet stonden al te wachten om wat in te gaan lopen, maar aangezien ik de spikes al aan had ben ik niet meegegaan.
Voor de start nog wat kletsen en achteraan plaatsnemen. Het is gezellig. De meeste lopers zijn goed aangekleed vanwege de koude nevel, maar Arie Visser liep er zoals altijd erg luchtig bij in zijn korte Avantri broekje en hemdje. Hij was de enige. De rest had zich allemaal wat dikker aangekleed.
Dit parcours is 2,5 kilometer lang waarbij de dames 2 rondjes lopen en de mannen 3 rondjes.
Doordat ik achteraan start begin ik rustig. Inhalen is lastig. Wimmie Nobel loopt naast me en we kletsen wat. Voor me zie ik Janet als een komeet van start gaan en ook Fred Spruit loopt voor me. Ik weet niet wat ik moet verwachten. Het heeft niet geregend de laatste tijd, maar het is wel vochtig door de nevel. Ik verwacht niet veel blubber, maar dat viel tegen. Ze hadden de sloten uitgebaggerd en de blubber orecies op het parcours neergegooid waardoor het een dikke glibberige klei werd waarbij de lopers met gewone schoenen erg in het nadeel waren. Ik het er daar toch tal van gezien, waaronder Fred Spruit. Hij liep enorm te glibberen en ik haalde hem makkelijk in. Janet haalde ik ook in en daarna nog een aantal lopers. Ik zat nog niet echt lekker in mijn ritme en werd aan het einde van ronde 1 ingehaald door een Erik en een Jan, dat hoorde ik langs de kant roepen. Ik kwam nu in een goed tempo en kon het tempo van deze twee lopers moeiteloos volgen. Ik versnelde wat en haalde ze al snel weer in onder aanmoedigingen en tips van Mels vd Ruit.
Ik heb de lopers niet meer terug gezien. Na ronde twee lagen ze al een stuk achter me en ik wilde in ronde drie nog wat versnellen. Janet had haar twee rondjes afgelegd in zo'n 25 minuten, maar ze was niet tevreden. Misschien toch de training van daarvoor ???
Ik zag in de verte een tweetal lopers voor me en begon op ze in te lopen, maar het gat was te groot om dat te dichten in dat laatste rondje. Het laatste rondje was wel mijn snelste, mede door een licht eindspurtje. Moe maar voldaan heb ik mijn training volbracht. Op het schema stond 3x 10 minuten lopen in zone 3 en daarvoor een inloopperiode. De inloopperiode was de training zullen we maar zeggen en de tempo's was de wedstrijd. Ik heb netjes op hartslag gelopen zonder kapot te gaan en was dan ook enorm tevreden.
Na afloop met Aad, Janet en Arie nog een hele tijd na zitten kletsen in de sporthal onder het genot van een paar bakjes koffie, de koffiekoekjes en mijn chocoladeletter die we gelijk maar hebben opgegeten.
Het was enorm gezellig en ook in Lekkerkerk zal ik van de partij zijn. Janet zal zaterdag wel gaan lopen, Aad weet het nog niet. Janet werd vijfde vandaag, ze had zware tegenstand. Mijn klassering en tijd weet ik niet eens.

Najaarscross Bleiswijk 06-11-2011

Na onverwacht vorige week toch de Natuurmarathon te hebben gelopen en ook nog eens binnen de 4 uur was ik erg tevreden. Ik heb me na een marathon nog nooit zo fit gevoeld en dat na 82 marathons. Ik had niet eens spierpijn en na een massage op dinsdag bij Ben kon ik weer voluit hardlopen. Er was nauwelijks enige verzuring te bespeuren volgens Ben dus op woensdag gewoon trainen en ook dat ging super. Op donderdag zelf nog wat getraind en vandaag op pad om een cross te gaan lopen in Bleiswijk.
De start is om 10.30 uur en ik ben er al om 10.05 , nog een kilometer teruglopen naar de kantine om me in te schrijven en dan weer naar het parcours.
Ik twijfel over welk schoeisel ik aan zal trekken. Hardloopschoenen of spikes ?
Vorig jaar was het hier zo enorm nat dat we bijna moesten zwemmen, toen was er geen twijfel mogelijk. Ik vraag het aan nog een loper die twijfelt. Gewoon hardloopschoenen aandoen zegt hij.
Ik besluit zijn raad op te volgen en trek mijn hele oude versleten schoenen aan waar de gaten al in zitten. Het lijkt een goede keuze, al zou Arie Visser verklaren dat je bij een cross altijd je spikes aan moet trekken.
Het parcours bestaat uit 3 rondjes van net iets minder dan 3 kilometer waardoor we uitkomen op 8,6 kilometer. Mijn meter zou 8,72 aangeven achteraf.
Ik begin lekker achteraan en praat nog even met Henk Wiggemansen uit Ter Aar en met Rudo Kalkman, een atleet van Loopgroep Reeuwijk. Arie staat al vooraan en gaat voor een plaats bij de eersten. Mij maakt een klassering niet uit, ik wil gewoon lekker lopen.
Ik begin eigenlijk wat te snel. Ik haal wel wat lopers in, maar merk dat mijn ademhaling niet constant is, te gejaagd. Dit is ook de reden dat ik veel liever een lange afstand loop dan een korte omdat ik dan te snel loop, al zal ik daar toch een keer aan moeten wennen als ik wat sneller wil gaan worden.
Na 1 ronde zie ik Arie doorkomen in 3e positie, ver achter de eerste twee lopers en net voor een aantal anderen. Ik zak steeds wat verder terug richting positie 25 en daar iets achter. Ik merk dat ik bang ben om een verkeerde stap te maken ivm mijn nekblessure die nog niet geheel is genezen en loop veel te voorzichtig. De schoenkeuze is ook niet ideaal. Met de dikke zolen merk je de ongelijke plekken slecht op, daardoor is het risico nog groter en loop ik nog voorzichtiger. 
De eerste ronde kom ik door in 14.45 en ik begin op mijn gemak te lopen. Ik maak er maar een rustigere loop van. Het gaat niet geweldig, dan maar heel blijven.
Ronde twee gaat in 29.42 en Arie ligt nog steeds derde, al is het maar een heel klein gaatje achter hem.
Halverwege ronde 3 is Arie binnen gekomen als vierde en moet ik nog een stuk. De laatste 500 meter komt Arie naast me lopen en jut me nog een beetje op om te versnellen, al zit er niemand vlak voor me of vlak achter me. Het is wel mijn snelste ronde waardoor ik binnen kom in 44.30 , niet moe, maar zeker ook niet voldaan. 
Het leek wel of ik op eieren had gelopen. Vorige week een heerlijke en ontspannen marathon, vandaag absoluut niet lekker gelopen.
Vanaf maandag krijg ik mijn schema voor de marathon van Rotterdam waar ik me helemaal aan wil houden. Ik ben benieuwd !
Na afloop met Arie nog een paar kilometer uitgelopen en wat gekletst, waarna ik met de Spider weer huiswaarts reed.

3e (en laatste) Krimpenerwaard Natuurmarathon 30-10-2011

Eindelijk is het zo ver. Na een jaar vol blessures met als laatste een zeer pijnlijke nekhernia is de tijd van wedstrijden en wedstrijdverslagen weer aangebroken. Dank aan tal van andere schrijvers die de stilte op dit wedstrijdverslagen gedeelte hebben opgevuld.
Nu is het mijn beurt weer.

Hoe ga ik te werk deze week ?
Ik besluit toch te gaan trainen op woensdag en heb me in kunnen houden. Niet heel rustig gedaan, maar op bepaalde momenten toch met de rem erop. Op donderdag nog 6 kilometer uitgelopen. Op zaterdag een drukke dag gehad op mijn werk, maar een goede nachtrust met dank aan het uur tijdsverschil vanwege het wisselen van zomertijd naar de normale tijd doet wonderen. 
Ik kom om 9.30 aan in de Loet, breng snel mijn drankjes voor de 15 kilometer en 30 kilometer bij de tafel waar de bakken klaar staan om naar de diverse posten gebracht te worden. Ik ben net op tijd, want ze halen de bakken net op.
Daarna begeef ik me naar het secretariaat om mijn startnummer op te halen. Ik blijk nummer 11 te hebben. De dame achter de tafel geeft een handtekening in mijn stempelboekje omdat een stempel even niet voor handen is en ik begeef me naar de grote schuur waar we ons om kunnen kleden. Als we binnen komen staat er een warmtekanon te blazen. Pfff, wat een warmte zeg, al zou dit achteraf heerlijk blijken te zijn.
Ik klets wat met de vele bekenden, dat maakt het lopen in de regio extra leuk. Ik ga nog even naar het toilet en wandel naar de start.
Vlak voor de start stel ik mijn horloge nog even in. Ik ben zowaar eens een keer op tijd.
Er komt nog een loper aanrennen, hij is te laat, maar we wachten nog even op hem. Robert Hoek roept al dat Cor er aankomt waarna gelach weerklinkt. Wie hij daarmee bedoeld is me niet geheel duidelijk. Nu blijkt de naam van deze loper wel veel te lijken op genoemde Cor, hij heet Cock. What's in a name ?
Later zou Robert ook nog een opmerking maken over mijn startnummer 11. Wat hij daar mee bedoelde ?
Ik wil het in het begin rustig aan doen, zo'n 6 minuten per kilometer zodat ik aan het einde net binnen de 4.15 zou finishen. Na de start moet ik even mijn ritme bepalen en loop al snel met Robert Hoek en Marry Teeuwen. Robert is deze keer de haas voor Marry, waar hij mij vorig jaar naar een prachtig pr wist te loodsen. Deze keer is het doel om Marry onder de 3.50 te laten lopen. Dat is mij te snel en ik laat ze al snel gaan. Het gaatje groeit gestaag en na de eerste doorkomt rond de 8 kilometer komen we weer bij de hooiberg uit en hebben ze ruim 100 meter te pakken. 
Het is leuk om nog een keer langs de Hooiberg te komen. Er staan diverse lopers langs de kant die daarna de 5 of 10 kilometer gaan lopen en ook staat er best veel publiek en veel vrijwilligers die zijn te herkennen aan hun rode jacks.
Het is heerlijk loopweer. De temperatuur had wat lager mogen zijn, maar het ontbreken van de zon maakte veel goed.
Na 10 kilometer kom ik door in ruim 55 minuten, een stuk sneller dan ik van plan was, maar het gaat goed. Het gat met Robert en Marry is wel gegroeid, maar ik heb het idee dat het niet groter wordt. Ik loop al een tijdje met een wat oudere loper, Dirk Kwak uit Rotterdam. Het is gezellig en we kletsen wat af. Hij loopt vandaag zijn 92 marathon, ik mijn 82e, dat schept een band. We vertellen elkaar waar we allemaal al hebben gelopen en wat we allemaal hebben meegemaakt. Zonder het te beseffen rennen we lekker door en is ons tempo iets gestegen. Waar mijn hartslag na 1 kilometer al op 151 stond, daar is hij na 15 kilometer nog steeds 151, geen reden voor paniek dus.
Na 18 kilometer krijgt Dirk het wat moeilijker om mijn tempo te volgen en laat een gaatje vallen. Ik zie Marry en Robert weer steeds dichter bij me in de buurt komen. Ik denk niet dat het aan hun tempo ligt met een crack als Robert als gangmaker, maar ik ben zelf wat sneller gaan lopen, want het gaat geweldig.
De halve marathon gaat in 1.55.30 , ik zit nu niet zo ver meer achter Marry en Robert. Ze komen netjes door in een lage 1.55 x 2 is de beoogde 3.50 , al moet het zwaarste deel nog komen.
Na een kilometer of 23 heb ik ze bijgehaald en vraag of dit de goede groep is voor 4.15 waarna ze beginne te lachen en zeggen dat ik veel te snel loop. Ook de bewuste Cock loopt in deze groep. Marry is de derde dame in de wedstrijd. Lydia de Graaf is de eerste dame en ligt ver voor, ook de tweede dame ligt ver weg en achter Marry zit ook een flink gat.
Ik besluit netjes in deze groep te blijven hangen. De benen voelen goed en het tempo van Robert kan ik aan.
Bij de 30 kilometer begint het moeilijkste deel. We slaan linksaf en gaan de weilanden in. Het is nu goed uitkijken waar je loopt. Kuilen, stukken ongelijk, grasland, bagger, stenen. Alleen maar naar de grond kijken en doorgaan. Zonder om te kijken ren ik door en merk later dat ik een gaatje heb geslagen met het groepje waardoor ik wederom alleen kom te lopen. Het gaat lekker. Ik loop door een grote koeienstal waar een band met trommelaars me begroet. Ik neem wat bij de drankpost, die net als de andere posten netjes om de 5 kilometer staan opgesteld en waar je naast water en energiedrank ook banaan kunt pakken voor de nodige voeding. Naast de gelletjes die ik iedere 5 kilometer inneem is dit een welkome aanvulling.
De verzorging onderweg is gewoon top evenals de enthousiaste vrijwilligers, is ronduit geweldig.
Door de trommelaars vergeet ik helemaal om mijn drankje te nemen bij de 30 kilometer. Later breekt dit me misschien nog op.
We blijven ongelijk lopen en het ene stuk volgt het andere op. Rond kilometer 35 staat Judith, mijn trainingsmaatje me nog aan te moedigen, ze is net terug van vakantie. Leuk om de vele bekende enthousiaste mensen langs de kant te zien. 
Eindelijk komt er net voor Berkenwoude een einde aan de lange zware stukken onverhard en weiland en begin ik de benen goed te voelen. Weer op de weg staat mijn trainingsmaatje Pauline met water klaar waar ik heel even stop om wat te drinken, Ze heeft het hele einde met haar vriendin mee gefietst en iedereen van verzorging voorzien. Grote klasse !
Door deze korte stuk is dit de eerste kilometer die net boven de 6 minuten zit, dat was kilometer 38. Kilometer 39 gaat nog net onder de 6 minuten en net als 2 jaar terug bij de eerste editie komt Peter Hofman me ineens voorbij stiefelen. Peter wilde een halve marathon lopen als training en besloot maar even om de hele marathon te doen en dan nog eens zo makkelijk, geweldig. Hij loopt net als veel andere Avantrianen over een paar weken DE marathon in Athene.
Peter vraagt of ik mee loop, maar dat tempo zit er niet meer in.
Kilometer 40 gaat voor geen meter en ik zit er wat doorheen. Wandelen hoef ik nog niet, maar het gebrek aan kilometers van de laatste maanden laat zich toch voelen. De kilometer gaat in 6.37
Ik kijk voor het eerst eens om en zie dat het groepje met Marry en Robert een stuk dichterbij is gekomen. Later zou ik van Robert horen dat Marry het moeilijk heeft gehad op de onverharde stukken, maar dat ze op het asfalt weer kon versnellen. Nadat Robert haar er op attent had gemaakt dat ze hard op mij inliep is Marry nog meer gaan versnellen. Dit was ook de reden dat bij mij de knop weer iets is omgegaan waardoor de laatste twee hele kilometers weer rond de 6 minuten per kilometer zijn gegaan en ik de groep achter me kon houden, hoewel de 43 seconden bij de finish op zo'n lange afstand niet veel voorstelden.
In 3.55.30 haalde ik de finish en was daar heel erg blij mee. Eindelijk weer een wedstrijd gelopen zonder pijn en dan nog onder de vier uur ook. Dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Marry en Robert volgen in 3.56.13 en 3.56.14 , ook netjes onder de 4 uur.
Ik plof even neer op een bankje, trots met de medaille om mijn nek, maar merk al snel dat ik kramp in mijn knieholte begin te krijgen waarna ik snel naar de schuur loop en voor het warmte kanon ga liggen, waardoor de kramp al heel snel wegtrekt. Ik was ook wat koud geworden, maar dat was snel over.
Na gezellig nog gekletst te hebben met ultralopers Lex de Boer en Gijs Honing en met Nico vd Heuvel en vriend Ger Kooiman begeef ik me naar de partytent om wat bij te tanken. 
Op het terrein staat een ziekenauto, die was met zwaailicht aan komen rijden. Polsstokverspringer van weleer en Nedetlands topper Aart de With is onwel geworden na zijn marathon. Na over gegeven te hebben en andere pogingen ging het niet beter, maar na een bezoek aan de ziekenauto kwam hij gelukkig weer monter en lachend tevoorschijn. Gelukkig maar.
Aart is een collega van mijn trainingsmaatje Janet Rietveld die de 10 kilometer had gelopen en net naast een podiumplek greep. De vierde plaats was haar deel in een nette 46.37 , niet ver boven haar PR. De race werd gewonnen door Ilona van Vliet.
Vandaag sneuvelden ook beide parcoursrecords.
Bij de dames liep Lydia de Graaf een mooie 3.24.44 , bij de mannen werd een 2.42.05 gelopen door de Belg Marc Papanikitas, de nummer twee van vorig jaar, toen achter Pascal van Norden.
Weer helemaal fit begaf ik me na wederom een onvergetelijke dag weer naar huis in de Fiat Spider, deze keer wel met het dak erop.
Thuis bleken de uitslag en foto's al snel beschikbaar, de 50e plaats was een mooi resultaat. De foto's van Robert Hofman en Jos Koeleman zijn weer goed gelukt, waarvoor hartelijk dank.
Komende zondag ga ik eens crossen in Bleiswijk denk ik. De benen voelen super en ook sportmasseur Ben Gubbels vond de beentjes nog erg soepel aanvoelen. Wat lichte verzuring in mijn linker kuit, verder voelde alles goed aan en zo voelt het ook. Het voelt of ik vandaag weer een marathon zou kunnen lopen, geweldig.

Swissalpine Ultraloop 79,1 km. Davos Zwitserland 31-07-2011

GESLAAGDE SWISS ALPINE, MISLUKTE VAKANTIE !

Na vorig jaar in Drente op vakantie te zijn geweest hadden we plannen om naar Limburg te gaan, lekker lopen en fietsen in de heuvels daar. Dit was ons plan totdat Piet Wuijster tijdens de woensdagtraining vertelde dat hij en Wim vd Heiden mee zouden doen met de Swiss Alpine en of dat ook niet wat voor mij zou zijn. Je kunt daar allerlei afstanden lopen waaronder een halve marathon, een 30 kilometer, een marathon en zelfs een 78 kilometer. Die laatste afstand zouden zij dan gaan doen, ik zou dan de marathon kunnen gaan doen. Ik kwam met dat idee thuis waarna we onze vakantieplannen hebben gewijzigd en kozen voor een vakantie in Voralberg Oostenrijk, zo'n 1,5 uur rijden vanaf Davos waar de Swiss Alpine zal starten. Ik schreef me op aanraden van Piet op tijd in en deed dat bij de K78, want dan was de te lopen marathon mooier en zwaarder. 
Naarmate de tijd verstreek kreeg ik met allerlei lichamelijke ongemakken te maken waaronder verkoudheid, griep, open wonden op mijn hand en bil waardoor ik aan een antibioticakuur moest en door dit alles natuurlijk een zeer gebrekkige training. Ik deed op het gemak wel mee met de trainingen en liep halve marathons, maar meer dan dat was het niet. 
De vakantie en ook de Swiss Alpine kwam steeds dichterbij. Op een zondagtraining besprak ik met Robert Hoek dat ik stond ingeschreven voor de K78, een afstand die oorspronkelijk 78 kilometer zou zijn, maar die deze keer zelfs 79,1 kilometer zou bedragen. Jij loopt toch de marathon vroeg Robert en ik vertelde hem dat ik stond ingeschreven voor die 78 en dat ik die zou gaan proberen te lopen. Robert verklaarde me voor gek en zag het helemaal niet zitten dat ik daartoe in staat zou zijn en adviseerde me om het om te laten zetten naar de marathon. Ik kan hem geen ongelijk geven, want zelf zie ik het ook helemaal niet zitten. Piet en Wim trainen al regelmatige lange afstanden en zelfs al één van 50 kilometer of langer en ik zit op 21 kilometer. Dat kan nooit goed gaan.
Ik zal wel zien vertelde ik Robert. Ik kan altijd nog stoppen na 30 kilometer of 42 kilometer en dan met de trein verder gaan, maar ik zou er wel van genieten om in de prachtige natuur te lopen.

De vakantie breekt aan. De Swiss Alpine is op 30 juli om 7.00 uur en op zondag de 24 juli vertrekken we vanuit Bergambacht. Het regent de hele zondag tijdens het inpakken en om 14.00 uur tijdens ons vertrek is het al niet anders. We rijden door tot een uurtje of 11 in de avond en het is niet droog geweest. We overnachten op een Rastätte en gaan de volgende ochtend weer op weg om de laatste ongeveer 3 uur te rijden.
Vlak voor Ulm gaat het mis en is er rechtsachter een enorme herrie hoorbaar en heb ik alle moeite om de auto en onze caravan op de weg te houden. Ons rechter achterwiel van de auto blijkt te zijn afgebroken en hangt scheef onder de auto klem in de wielkuip. De auto sleept op de remschijf over de straat tot de auto tot stilstand komt. Wat een drama, daar staan we dan, net tussen twee autobanen in. Ik bel naar huis voor het nummer van de Adac waarna ik die bel. Ze sturen een bergingsauto om ons op te halen, maar we moeten dan wel eerst even 350 euro betalen voor het wegslepen. Geen probleem vertel ik de man door de telefoon, want we willen hier toch wel weg. Na een tijdje wachten komt de Polizei, ze hebben een tip gekregen dat we daar staan en dat we daar ook vrij link staan. Met zwaailichten aan blijft de Polizei wachten tot de sleepdienst er is waarna we naar Ulm gebracht worden. In Ulm krijgen we een Mercedes C klasse tot onze beschikking, op dat moment het enige voertuig met een trekhaak en wordt onze auto naar een Bosch garage gebracht verderop in de stad. We moeten de auto huren tegen een voordelig !! tarief van 74 euro per dag ex brandstof waardoor we in ieder geval onze vakantie kunnen vervolgen. De garage gaat aan de slag met onze auto. Ik zie het al voor me. Nieuwe remmen, nieuwe velg, nieuwe band, arbeid, dat kost weer 1000 euro of zo.
In de middag komen we toch aan op de camping waarna we op dinsdag de voortent er pas aanzetten, want op maandag werd dat niets meer.
We doen het een paar dagen rustig aan en verkennen de omgeving. Zelf had ik allerlei plannen maar dan pas na de Swiss Alpine, omdat ik absoluut fit wil zijn. Het is voor mij altijd al een hele opgave en dan moet ik er wel voor 100% voor gaan en super fit zijn.
Ik begin steeds zenuwachtiger te worden naarmate de 30e juli dichterbij komt. Het weer is redelijk. Af en toe zon, af en toe een buitje, maar daar heb ik geen problemen mee. 
Op donderdag bel ik eens naar de garage en ik krijg daar te horen dat de auto bijna klaar is en dat ik hem op kan gaan halen. Marloes en ik besluiten donderdagmiddag heen en terug te rijden naar Ulm wat ons toch weer zo'n 4,5 uur kost, maar dan heb ik mijn eigen Fiat Croma weer terug met GPS. De Mercedes is wel luxe, maar heeft niet eens GPS.
We halen eerst onze eigen auto op en moeten inderdaad 996 euro afrekenen, een aardige schatting met mijn 1000 euro, waarna we de huurauto in gaan leveren en af moeten tanken, de tank is inmiddels ook leeg, waardoor de kostenpost al aardig richting de 2000 euro gaat lopen, wat we hebben een kaart moeten kopen omdat we in de Mercedes geen GPS hadden en we moesten weer een vignet kopen voor de Mercedes terwijl we er net al één op de Croma hadden geplakt. Op donderdag tegen de avond zijn we weer op de camping.
Het is vrijdag, nog even al mijn spulletjes klaarleggen en om 15.00 uur besluit ik te vertrekken vanaf de camping. Ik wil binnendoor rijden omdat ik geen vignet voor Zwitserland heb en schat dat ik er een uurtje of twee over zal rijden. Uiteraard ga ik weer verkeerd want de GPS doet er een tijd over om de CD-gegevens op te slaan na het wisselen tussen Oostenrijk en Zwitserland, maar net voor 18.00 uur arriveer ik in Davos, nog net op tijd om mijn startnummer die dag op te halen. Vanuit het expocenter bel ik Piet op die me op komt halen om met Aria, Wim en Hetty wat te komen eten in hun hotel. Na lekker en gezellig gegeten te hebben wil ik me naar de auto begeven om daarin te gaan slapen, maar vraag toch even bij de receptie of er toevallig nog een plaatsje is en waarachtig, dat gaat nog lukken ook. Het is wel weer een gigabedrag van 150 euro voor een nachtje slapen, maar er zit dan wel een goed ontbijt bij. Slapen in het hotel is uiteraard wel een stuk prettiger dan in de auto ter voorbereiding op de monstertocht.
Ik besluit het aanbod aan te nemen, parkeer mijn auto, haal mijn spullen eruit en begeef me net als de anderen naar mijn kamer.
Ik laat me de volgende dag wekken om 4.45 uur om er zeker van te zijn dat ik me niet zal verslapen en ben als eerste in de eetzaal voor het ontbijt om 5.00 uur.
Vlak na mij komen de anderen er ook aan net als wat andere lopers. We eten best wel veel, maar dat is dan ook nodig. Ik krijg al de kriebels en zie het helemaal niet zitten. De anderen geven me al aan dat ik vooral rustig moet starten.
Na het eten begeven we ons naar onze kamer om alles in gereedheid te brengen. We spreken af om 6.15 uur waarna we rustig richting de start wandelen.

We geven tasjes af voor Begün, dat op de 40 kilometer ligt en de rest geven we af in het gebouw bij de start.
Ik moet weer eens wachten voor het toilet waardoor ik de anderen kwijt raak bij de start. Ik sluit helemaal achter aan en raak in gesprek met wat Nederlanders die daar vaker hebben gelopen en me alvast te kennen geven dat ik het nooit ga redden als ik inderdaad zo matig heb getraind. We zullen het wel zien zeg ik op mijn beurt waarna we van start gaan.
Het is in eerste instantie gewoon genieten. Echt lekker loop ik niet. Ik heb een rugtas om die constant heen weer aan het schudden is en schuurt in mijn nek en langs mijn arm. Waardeloos zeg, ik ben er constant mee in gevecht om de pijn te verminderen. Er komen al snel schuurplekken en het begint te bloeden. Niet aan denken, gewoon doorlopen.
Na een aantal kilometer haal ik Aria en Hetty in. Ik praat wat met hen waarna ik even stop voor een paar foto's. De tijd is niet belangrijk. Rustig aan doen en genieten, dat is het motto.
Af en toe om me heen kijken, genieten, stoppen voor foto's, goed eten en drinken en vooral niet te snel, dat is het devies tijdens de eerste 30 kilometer die relatief makkelijk voorbij gaan. Mijn heuptasje met gelletjes blijkt te zijn gescheurd. Het was een oud tasje en de gelletjes waren er onderuit gevallen. Mijn fototoestel bleef nog net hangen. Ik gooi het tasje even later maar weg, maar mis onderweg wel twee gelletjes en dat is balen. Ik eet nu bij de posten maar wat meer.
Ik raak met allerlei Nederlanders in gesprek. Ik was mijn shirt vergeten waarin ik wilde lopen, dat lag nog op de camping, maar ik liep nu in een shirt van de Apeldoorn marathon waardoor anderen me als Nederlander herkenden en me aanspraken.
Op deze manier kom ik ook in contact met Christel Jaarsma, een dame die ik al op tal van evenementen heb gezien omdat ze de promotor is van de rokjes voor hardloopsters. Ze loopt de K78 ook voor het eerst, maar heeft hier wel de marathon al eens gedaan en heeft dus al wel wat ervaring.
Ook kom in Pieter van Zijl tegen, de loper die me bij de start aansprak en vertelde dat ik het niet ging redden. Hij vond het al knap dat ik zover was gekomen, maar het moest eigenlijk nog beginnen.
Bij 35 kilometer begon het serieuze werkt en ging het steil omhoog. Het was nu wandelen geblazen maar wel met heel veel kracht, anders zou het niet lukken. Je hoorde iedereen puffen en steunen. Ik zag in de verte zelfs Piet lopen, die zat helemaal niet zoveel voor me. Eindelijk boven gekomen ging het weer wat makkelijker en liet ik me redelijk naar beneden vallen. Na een aantal kilometer haal ik Piet zelfs in. Piet heeft het net als ik rustig aan gedaan en heeft veel ervaring met dit soort lopen. Hij weet wel hoe je dit aan moet pakken. We lopen samen door tot Begün waar we onze tassen aanpakken. Ik krijg van Piet nog wat drank en andere zaken aangeboden en maak daar gretig gebruik van. Ik heb meer tijd nodig dan Piet en hij gaat alvast door, ik volg wel. Ik hoor Piet nog wel een keer omroepen, maar dat ik al een eind verder, daarna zal ik Piet vermoedelijk niet meer zien. Voor mij gaan de kolometers nu echt tellen.
Na Begün begint het echte werk pas, dat blijkt. Samen met Christel ploeteren we tegen de hellingen op. We lopen wel relatief rustig en nemen onze tijd bergop, maar ik ga de benen toch al goed voelen, vooral mijn bovenbenen.
Tussen de 40 en 50 kilometer begint het ineens te plenzen, COR WEER, heerlijk. Anderen lopen te foeteren, maar ik voel me in mijn element. Tijdens het klimmen zitten anderen er doorheen waaronder ook Christel. Ik haal heel veel lopers in en laat Christel ook ver achter me. Bij de 55 kilometer denk ik boven te zijn bij de Kesch Hütte, maar dat blijkt nog niet het geval. Wel kom ik daar Pieter van Zijl weer tegen die zijn ogen uitkijkt als ik daar ook ben aangekomen.
Ik heb inmiddels mijn regenjack aangetrokken wat ik bij me had en anderen krijgen een plastic om tegen de regen en de kou. Ik moet zeggen dat ik er wel blij mee was, want het was boven best fris. 
Na de Kesch Hütte is het gevaarlijk. Het is glibberig, er zijn eigenlijk nauwelijks paden, alleen maar gladde stenen en moddergeultjes. Ik zie links en rechts van me lopers uitglijden en zelf ga ik ook een aantal keren bijna onderuit. Na wat afdalen gaat het toch weer erg steil omhoog en verspeel ik mijn laatste krachten waar anderen er al lang doorheen zitten en dat verbaast me. 
Bij de 60 kilometer zijn we eindelijk op de top op ruim 2700 meter hoogte en is het mistig. We zijn wat plekjes sneeuw en we worden op de foto genomen. Een helikopter vliegt af en aan om spullen en mensen op de top te brengen. Ik maak wederom een aantal foto's en zou er in totaal onderweg 19 maken. Het heeft me wel de nodige tijd gekost, maar dat maakt me niet zoveel uit.
Na de top is het een racebaan naar beneden. Degenen met de meeste lef gaan het snelste. Ik haal veel mensen in en neem soms best wel veel risico. Mijn bovenbenen staan op klappen, maar het gaat goed. Af en toe zwik ik mijn rechtervoet iets, maar ik kan het nog net opvangen. Als we al een heel eind naar beneden zijn en we op een recht dalend stuk lopen gaat het ineens mis. Ik zwik mijn rechtervoet op een vreselijke manier en gil het uit, al vloekend en tierend. Ik blijf even zitten en begin dan langzaam te strompelen. Ik wandel zo een aantal minuten en begin daarna weer wat te dribbelen, ondertussen verrekkend van de pijn. Bij de 68 kilometer is een verzorgingspost waar ik ga zitten. Ze spuiten Perskindol op mijn voet, ik krijg een zwachtel om de voet gewikkeld en een pijnstiller in de hoop toch de finish nog te halen. Nu ik eenmaal zover ben gekomen ga ik niet meer opgeven. Ik had nooit verwacht dat ik dit in mijn lichaam zou hebben en verbaas mezelf en iedereen, maar opgeven, NEE!
Ik strompel verder, de kilometertijden zakken in elkaar, maar ik zal het gaan redden.
We hebben het ergste nu achter de rug, ik ben wel veel tijd kwijt geraakt met die blessure, maar ik kom nog steeds vooruit. Als ik in de heuvels loop weer in de richting van Davos loop ik tot mijn verbazing Piet achterop. Ik had verwacht dan Wim en Piet al lang binnen zouden zijn, maar Piet heeft problemen met zijn voeding, hij heeft over moeten geven.
Op het moment dat Piet me zag ging hij ook gelijk weer beter lopen en ik zelf ook eigenlijk. Ik denk dat we elkaar een beetje hebben gemotiveerd, want ineens werden de kilometertijden weer beter, alleen de pijn helaas niet. Ook Cristel kwam ineens weer aandraven en zag er nog fris uit.
Piet ging er nu flink vandoor en ik was niet in staat om hem bij te houden. Zo'n twee kilometer voor de streep was het op. Ik verging weer van de pijn en het was nu echt strompelen geblazen, maar ik zou het gaan redden.
In de laatste kilometer komt Christel me nog voorbij en ze moedigt me nog aan. Uiteindelijk bereik ik de baan en kom er strompelend met een van pijn vertrokken gezicht over de streep, helemaal verrot, veel pijn, maar o zo vreselijk trots op mijzelf dat ik toch tot zoiets groots in staat ben geweest. Ongelooflijk. Het is wellicht het stomste wat ik ooit heb gedaan, maar tegelijkertijd ook het meest knappe.
Nog natrillend krijg ik een medaille omgehangen waar helaas geen afstand in staat gegraveerd, maar daarna het finisher shirt, een mooi shirt met K78 erop, wat zelfs nog 79,1 bleek te zijn en volgens mijn horloge zelfs 80,1 
Ik strompel nu terug naar mijn spullen waar ik ruim een half uur kapot op de grond blijf zitten. Pieter komt naar me toe en feliciteert me. Hij had niet verwacht dat ik het zou redden en ik bleek nog voor hem te zitten ook, hij liep 11.32.54 tegen mijn 11.26.54
Piet zat slechts ruim twee minuten voor me in 11.24.34 en Wim was binnen in 10.46.32 , Christel zat tussen ons in.
Hetty die aanvankelijk geblesseerd was heeft de 30 toch keurig gelopen in 3.16.05 net voor Aria die een hele mooie 3.17.55 liet noteren. Grote klasse.
Ik bel Aria op en vertel dat ik gelijk terug ga naar de camping omdat ik helemaal geen trek in eten heb. In eerste instantie hadden we afgesproken om wat te gaan eten na afloop, maar daar voelde ik niet veel voor.
Ik hees me in de auto en gaf de route in. De dame was weer lang aan het nadenken en ik ging alvast op weg, maar dat bleek wederom verkeerd te zijn waardoor ik weer een uur verkeerd ben gereden. Op dat moment belde Robert Hoek nog op met de felicitaties, hij had alles op internet gevolgd en vond het super wat ik had gedaan. Zelf was ik ook zo trots als een pauw, al zal het wel even duren voordat alles is hersteld.
Om 22.15 uur kom ik weer aan op de camping, neem mijn sporttas weer mee, duik onder de douche en daarna op bed.
De volgende dag blijk ik niet meer te kunnen lopen. Aan de ene kant van de spierpijn, aan de andere kant vanwege mijn rechtervoet, die is helemaal dik en rood. Een dag later kan ik nog steeds amper uit de voeten en is mijn voet helemaal blauw geworden. Ik kan niets doen verder en mijn gezin baalt hier wel van. We zouden na de loop leuke dingen gaan doen, maar helaas, daar was ik niet toe in staat.
Op dinsdag was de spierpijn redelijk onder controle en kon ik weer wat gewoon lopen, waarbij we afspraken dat we woensdag zouden gaan klimmen.
In de nacht van dinsdag op woensdag ging het helemaal mis en werd ik wakker met vreselijk rug en nekpijn, ik had ook veel pijn in mijn linker arm en had gevoelloze vingers. Niets hielp en ik deed geen oog dicht. Op woensdag naar de huisarts daar en die stuurde me door naar het ziekenhuis in Feldkirch. De conclusie van beiden was dat ik een nekhernia had en niets meer moest ondernemen, gewoon rust.
Weg lol, weg vakantie. 
Na nog een donderdag op de camping onder de pijnstillers besloten we maar om een week eerder naar huis te gaan. Ik heb wel zelf gereden met pijnstillers omdat Marloes niet met een caravan kan rijden en omdat de verzekering de caravan niet kwam halen.
Volgende week hier de huisarts en het ziekenhuis om te kijken wat er aan te doen is, zodat ik zsm weer wat kan gaan doen.
Ik heb nog een week vakantie om bij te komen, maar het is absoluut een waardeloze vakantie geweest voor de hele familie met dat ene hoogtepunt, de Swiss Alpine !

Afgemat na 79,1 kilometer zwoegen

De asfaltwegen zijn al lang verdwenen

Begroeiing is er boven de 2700 meter niet meer

In de afdaling richting finish

Het shirt waar ik zo vreselijk trots op ben en medaille

Mijn mooiste ervaring

Er is onderweg van alles te zien

Even een overzicht

Leuk plaatje langs het water

Onder de spoorbrug door

Leuke herinnering aan deze fantastische loop, alleen heb ik niet over deze brug gelopen.

Midzomeravondloop Bleiswijk 29-06-2011

Woensdag 29 juni 2011. Een dag waarop ik eigenlijk zou moeten trainen bij mijn maatjes van Avantri, maar 1 keer per jaar maak ik een uitzondering, ik neem dan deel aan de Midzomeravondloop in Bleiswijk. Vandaag was het weer zover. Aangezien de start om 19.45 uur zal zijn moet ik het kunnen redden. Ik neem mijn tas met kleding alvast mee naar mijn werk zodat ik me daar alvast om kan kleden en in 1 keer door kan rijden naar Bleiswijk.
Als ik op pad ben gaat in Stolwijk het lampje van de brandstof al knipperen. Mmm, ik weet niet of ik dat ga redden of dat risico wil nemen, op de terugweg maar even tanken.
Het is eigenlijk nog best wel een stukje tuffen en het verkeer zit niet echt mee, waardoor ik pas even voor half acht in Bleiswijk ben. Ik zie een tankstation en gooi er snel voor 10 euro in en vraag tot hoe laat ze open zijn. Tot 9 uur zegt de dame bij de kassa. Ik ben blij dat ik toch vooraf heb getankt, terug zou een probleem zijn geweest.
Als een speer begeef ik me naar de sporthal om me in te schrijven, ren naar de start en heb nog een vijftal minuten over. Ik loop een stukje in en ga tussen de andere lopers staan.
Na mijn intervallen van de afgelopen week mag ik vandaag een wedstrijd gaan lopen. Gisteren net na de onweersbui nog een half uurtje uitgelopen en 5 versnellingen gedaan. Het was een prachtig gezicht om overal de bliksemflitsen te zien onder het genot van een regenbui en een heerlijke wind.
Vandaag is het weer hele andere koek. Het is alleen maar zon en nog eens zon, het is benauwd en dus helemaal niet mijn weer, balen dus.
Ondanks dat is mijn plan om 1.07.30 te gaan lopen, of er iets onder, we zullen wel zien hoe ver ik kom.
Vanaf de start zit ik in het juiste tempo. De eerste kilometer gaat in 4.21 en ik kan lekker mee met de groep. Voor me zie ik Wim Los van Antilope gaan. Wim loopt vaak achter me, maar ineens gaat hij snel van start. Ik vraag hem of hij niet te hard gaat, maar dat is normaal de laatste tijd roept hij terug.
Kilometer 2 gaat in 4.20 , maar ik merk toch wel dat het wel héél erg benauwd is. Dit is niet mijn avond en ik moet terug in snelheid.
Ineens zie ik Wim Los langs de kant staan. Ik roep hem of hij last heeft ergens van en hij wijst op zijn linker kuit waar hij toch de lange compressiekousen overheen heeft aangetrokken. Ondanks dat lukt het dus niet, dat is balen.
Het zweet gutst van mijn lichaam en ik vraag me dan ook af wat mensen er aan vinden om in de zon hard te lopen, aan mij is het niet besteed. Kilometer 3 gaat nog in 4.27 , nummer 4 in 4.33 , maar dan is het over.
Ik krijg amper adem en loop te happen. Ik trek mijn shirt uit en hoop zo wat meer lucht te krijgen, maar echt helpen doet het niet. Bij de drankpost giet ik veel water over mijn hoofd en lichaam en vervolg mijn loop met 3 kilometers van allen 4.57
Ik kijk eens hoe het met mijn hartslag zit en schrik me een hoedje, 216 !!!
Dit is niet goed, ik laat mijn snelheid zakken. Zo hard ga ik toch niet, zo slecht voel ik me toch niet ?
Ik schuif met de hartslagbad, maar verder als 208 zakt hij niet. Ik ploeter zo wat door en ga over op dribbelen. De kilometertijden gaan van 5.26 , 5.04 naar 5.40 waarna ik stop bij de tweede drankpost. Ineens schiet mijn hartslag naar 152 en is die weer normaal. Mijn tijd is toch om zeep en genieten doe ik met die warmte ook niet, dus ik loop op mijn gemak verder. Diverse lopers halen me in. De hartslag blijft raar aangeven. Wederom schiet die omhoop richting 180 en 190 om daarna weer wat te zakken naar waarden in de 160. Op die manier kun je niet van zo'n apparaat op aan, of mijn hart moet zelf raar doen, dat zou natuurlijk ook kunnen, echt geweldig voel ik me ook niet.
De dokter had vanmorgen ook nog aangegeven dat de antibiotica inmiddels zijn werk had gedaan, mijn hand is bijna genezen en ook andere plekken op mijn lichaam herstellen, maar het goedje zit nog wel een paar weken in mijn lichaam. Ik wilde daar niets van weten, maar het voelt lang geen 100%.
Van 5.11 en 5.03 gaat mijn tempo weer wat omhoog. Een oude baas met een shirt van Sportclub Reeuwijk haalt me in. Dat kan ik niet laten gebeuren en ik besluit toch nog wat gas te geven. Met kilometers van 4.56 en 4.54 haal ik hem weer in en met hem nog een drietal lopers die mij eerst hadden ingehaald waarna ik hen weer in heb gehaald. De laatste kilometer geef ik nog even flink gas om aan te geven dat ik nog genoeg over heb. Uiteindelijk is het ook mijn snelste kilometer met 4.12 , maar dat komt ook omdat we onder de bomen heerlijk in de schaduw lopen en mijn shirt doornat is van water en zweet wat een heerlijk koel gevoel geeft op mijn lichaam.
Met gemengde gevoelens passeer ik de meet in 1.12.35 , ruim 5 minuten achter mijn streeftijd en absoluut niet tevreden.
Ik ben eigenlijk helemaal niet kapot nu, maar ben eigenlijk wel klaar met de zomer en kan niet wachten op herfst en winter.
Ik ga me rustig voorbereiden op de najaarsmarathons.
Na afloop kregen de deelnemers nog een zakje met 3 paprika's, een gele, een rode en een groene.

Hanepoelloop Rijpwetering 02-06-2011

Na de mooie halve marathon in Kortenhoef van afgelopen zondag heb ik dinsdag 20 kilometer geskeelerd, daar had ik woensdag op de training nog een beetje zware benen van, ook de training zelf was pittig. 
Ben Gubbels heeft me weer zover opgelapt dat ik eigenlijk niet of nauwelijks last meer heb van mijn hamstrings en dat na bijna 2,5 jaar.
Onvoorstelbaar om eens te kunnen lopen zonder pijn. Ik blijf toch wat huiverig om voluit te sprinten. Op de training toch een paar sprintjes gedaan, niet op 100%, maar wel sneller dan ik de laatste maanden aandurfde en het voelde goed.
Op Hemelvaartsdag zit ik in dubio. Ik sta op en voel de training van gisteren nog goed, ik heb wat zware benen. 
Ga ik naar Lekkerkerk voor de 8,6 of ga ik naar Rijpwetering voor een halve marathon.
Aangezien ik op de training al wat korter werk heb gedaan besluit ik toch naar Rijpwetering te gaan om daar deel te nemen aan de 40e Hanepoelloop, een loop die ik al veel vaker heb gelopen.
Onderweg richting Gouda lijkt het wel zondag, ik tref diverse "zondagsrijders" voor me die met 50 of 60 kilometer per uur hun weg vervolgen. Het is lekker weer om er eens op uit te gaan.
Ik heb gisteren mijn Spider weer teruggekregen na een grondige motorrevisie en ben blij dat ik er weer mee kan rijden. Al luid zingend en met de kap omlaag geniet ik met volle teugen.
Op de A12 aangekomen gaat het met de snelheid niet geweldig. De stukken van 100 en 120 kilometer per uur zijn er vandaag niet. Er wordt flink aan de weg gewerkt en de borden met 50 en 70 branden volop.
Nu was mijn plan om rond 9.45 uur te vertrekken omdat de loop om 11.00 uur zou beginnen, maar dat werd 9.55 uur, wat normaal gesproken moet kunnen, maar nu niet. Alles zit tegen.
Als ik eindelijk de snelweg af ga is het één chaos van wegen en rare rotondes zodat ik goed moet zoeken of ik wel de juiste afslag neem. Het gaat goed, één keer ga ik te ver en moet ik even een extra rondje maken, maar dan gaat het goed. Als ik eindelijk het parkeerterrein bereik is het nog maar 7 minuten voor de start. Eer is alles heb geregeld en me heb ingeschreven is de start al geweest. Ik kom bij de start en zie dat ik mijn verkeerde schoenen nog aan heb en snel terug naar de kleedkamer om alsnog de goede schoenen aan te trekken.
Ruim vier minuten ga ik alsnog van start. De speaker roept om dat er een loper met startnummer 1396 later van start is gegaan op de halve marathon.
Ik voel de training van gisteren nog goed en ook het weer werkt niet mee, het is veel te warm voor mij. Ik besluit het vandaag dan ook maar rustig aan te gaan doen.
Na ruim een kilometer komen er al weer lopers terug die verderop een keerpunt hebben gerond waar ik op weg naartoe ben. Als ik daar ongeveer ben zie ik niets. Ik vraag aan een man die pionnen in zijn kofferbak aan het laden is waar het keerpunt is. Oh sorry, ik dacht dat de laatste al was geweest, je bent er net voorbij gelopen zegt hij. Ik keer snel om en vervolg mijn loop. De man is klaar met laden en komt als bezemauto naast me rijden tussen de 2 en 3 kilometer, daarna haal ik de laatste loper in en ben ik er vanaf. De volgende loper die ik inhaal is Gijs Honing. Ik zeg tegen hem dat hij loopt te "sloffen". Dat kan zegt hij, ik ben een beetje moe, ik heb vorige week 367 kilometer gelopen in Duitsland !!!
Ze zeggen wel eens dat ik veel loop, maar hier ben ik maar een hele kleine jongen bij.
Mijn tempo ligt gemiddeld net boven de 5 minuten per kilometer en dat is snel zat, het zweet gutst van mijn hoofd. Gelukkig staat er nog een beetje wind.
De tijd na 5 kilometer is 25.52 , prima.
Ik haal nu best wel veel puffende lopers in en ook veel bekenden. Je was weer eens te laat zeker klinkt het dan. Heb ik die reputatie dan ?
Na 8 kilometer haal ik Paul Wobbe in, maak even een praatje en loop verder. We lopen omhoog een dijk op en lopen nu langs de Braassem. Een prachtig gezicht is het daar. Het wemelt van de bootjes, ik kom langs een voetveer en kijk mijn ogen uit. Doordat ik de hele tijd naar de Braassem en de bedrijvigheid daar kijk heb ik geen erg in de drankpost aan de linkerkant, zo blijkt later. Ik passeer de 10 kilometer in 51.44 , wederom 25.52 over de 5 kilometer. Ik vraag me al af waar de drankpost blijft en mopper wat als ik eindelijk na ruim 14 kilometer een waterpost tref. Wat duurt die post lang zeg roep ik, maar het was mijn eigen schuld dat ik hem misliep.
Na 15 kilometer kom ik door in 1.16.53 , de derde 5-kilometer is mijn snelste in 25.09
Het wordt steeds warmer, maar ik ben niet de enige die daar last van heeft. De ene na de andere loper loopt te sloffen en haal ik in.
Bij de 18 kilometer haal ik weer 5 lopers in en daarna is het vrij leeg voor me. Achter me gebeurd niet veel en voor me zie ik weinig zodat ik mijn tempo onbewust laat zakken. Na 20 kilometer kom ik door in 1.42.10
De laatste kilometer is duidelijk korter, want mijn horloge geeft 20,7 kilometer aan als ik de streep passeer in 1.46.00 na in het laatste deel nog even gestopt te zijn om water over mijn hoofd te gooien en wat te drinken, er was toch niemand in de buurt.
DE 10 kilometer was weer een prooi voor Michael Woerden, broer Frans zal zo rond positie 10 hebben gelopen op de halve marathon.
Bij de finish ontvangen we een wit t-shirt met het logo van de Hanepoelloop en een mooie balpen in een doosje met daarop de 40e Hanepoelloop, is een leuke attentie voor de inschrijving van 6 euro, wat eigenlijk meevalt.
Na een tijd uitgezweten te hebben zocht ik mijn Spider weer op en was het genieten op de terugweg. Heerlijk. De A12 was aan de andere kant afgesloten en ik ben teruggekomen via de N11.
Zondag is het misschien wat minder warm als in in Leiden de LRRC loop ga doen, wederom een halve marathon.

3 Dorpenloop Kortenhoef 29-05-2011

Na de euforie van vorige week stond ik weer met beide benen op de grond. Woensdag weer lekker wezen trainen, dat ging aardig, maar je krijgt een minderwaardigheidscomplex als je ene Robert Hoek voorbij ziet stuiven die op zaterdag eventjes 72 kilometer door de bergen heeft lopen rennen en nu iedereen zoek loopt.
Op vrijdag loopt deze "robot" (anders kan ik het niet verklaren) nog even 2x (een ander is na 1x kapot) een 1 Mijlswedstrijd op de baan en ook nog eens in hele mooie tijden waar ik alleen maar van kan dromen.

Alle pijntjes verdwijnen langzamerhand, alleen de duizeligheid blijft, maar is door de medicijnen van de dokter wel minder geworden. Het blijkt een bacterie op mijn evenwichtsorgaan te zijn. Nu heb ik dit vorig jaar ook gehad, alleen niet zo hevig als nu. Blijkbaar is dat een zwakke plek.

Ik krijg een uitnodiging van Max om in Utrecht een 10 kilometer te gaan lopen, maar aangezien ik van de zomer een marathon in de bergen wil lopen zal ik toch wat kilometers moeten maken. Ik besluit een halve marathon te gaan lopen in Kortenhoef, de welbekende Drie Dorpenloop.
Kortenhoef ?? Waar ligt dat in hemelsnaam ?
Een blik op de kaart leert me dat het bij de Vinkeveense Plassen ligt, een mooie omgeving en zeker de moeite waard om naartoe te gaan.
Ik kijk even naar de uitslag van vorig jaar en zie dat er een 12 kilometer is die vorig jaar werd gewonnen door Michael Woerden en bij de halve werd broer Frans vierde.
Ik wil nu eens zeker op tijd zijn. Ik zou er volgens de routeplanner een uur over rijden en ik besluit om 11.35 weg te gaan, de start is om 13.00 uur.
De reis verloopt voorspoedig. Het is een drukte van jewelste daar in Kortenhoef. 
Kortenhoef heeft vele smalle weggetjes langs het water en een heuse jachthaven.
We moeten ons melden bij een sporthal, al zijn de straatjes in de buurt van de sporthal afgesloten, want ook de start zal daar plaatsvinden. Ik parkeer de auto wat verder weg en loop naar de hal. Onderweg zie ik al tal van bekenden en in de sporthal kom ik de broers Woerden tegen. Michael zou vandaag wederom met groots gemak de 12 kilometer winnen en Frans zou derde worden op de halve marathon.
Voor Michael is dit al bijna zijn 500-ste overwinning, waar ik ongeveer mijn 500-ste halve marathon heb gelopen. Wat is het verschil ?
Ik kan vandaag alles op mijn gemak doen, wat praten, naar het toilet en nog ben ik op tijd aan de start, al komt de starter zeggen dat ze van start willen gaan.

Het is vandaag heerlijk weer, geen zon, zwaar bewolkt, er staat een stevige wind, alleen de regen ontbreekt. Wel is het een beetje benauwd.
Na de mooie prestatie van vorige week besluit ik vandaag een poging te doen om onder de 1.40 uur te komen, dat zou er in moeten zitten.
De eerste vijf kilometer gaan in 22.45 , iets te snel , de 10 kilometer gaat in 45.02 , veel te snel. Ik besluit wat rustiger te gaan lopen, hoewel het eigenlijk nog steeds lekker gaat. Het parcours gaat over een kleine plaatselijke ronde en 2 grote ronden van bijna 10 kilometer.
De 15 kilometer gaat in 1.11 en ik zie dat ik tijd genoeg heb om onder de 1.40 te komen.
Onderweg staan koeien te grazen, maar er is één koe bij die het blijkbaar warm heeft en die is midden in de sloot gaan staan. Er gebeurde niets met het beest, het zakte niet weg, raakte niet in paniek, maar stond doodleuk midden in de smalle sloot. Wat er later mee is gebeurd weet ik niet.
Voor me en achter me loopt niemand in de buurt, ik laat onbewust het tempo wat zakken en zie toch nog iemand naderen, maar die kan me uiteindelijk niet meer inhalen. Ik kom over de streep in 1.38.28 en ben daar best wel blij mee. Zonder voluit te gaan toch weer ruim 5 minuten sneller dan twee weken terug en ook nog heerlijk gelopen ook. Wat wil een mens nog meer.
Bij de finish ontvingen we een flesje Aquarius drank en jaja, alweer een BEKER. Deze keer was het een beker van aardewerk die iedereen kreeg, er zat ook een lepeltje van aardewerk bij. Op de beker stond de tekst, een beker voor de winnaar.

7-Kastelenrun Deil 22-05-2011

Mijn eerste gewonnen beker bij het hardlopen

Na een gezellige avond in de tuin van Piet Wuijster die gisteren 60 is geworden keren mijn vrouw Marloes en ik rond 22.00 uur naar huis. Aria de vrouw van Piet heeft hem verrast door ons Avantrianen uit te nodigen zonder dat Piet daarvan wat afwist.
Om één en ander te kunnen organiseren werd Piet weggelokt door Wim vd Heijden om een lange trainingsloop te maken in het Posbank gebied. Piet moest vooral niet voor 4 uur thuiskomen.
Wat Wim ook probeerde, Piet wilde om 4 uur thuis zijn, het was niet anders.
Op de pont van Schoonhoven naar Gelkenes komt Piet dan ook te vroeg. Hij heeft de pont van 15.45 en daarop staat de groep Avantrianen die op de fiets op weg naar Piet zijn, maar door snel te bukken en doordat Piet er niet op bedacht is, ziet hij ze niet en is de verrassing geslaagd als ze even later arriveren. Zelf kon ik pas om 18.30 uur aanwezig zijn, maar het was reuze gezellig. Het eten was verrukkelijk. Aan alles was gedacht, zelfs aan ijs en koffie met bonbon toe. Aria heeft er een heel werk van gemaakt.
Ook waren er veel kinderen meegekomen met de ouders en ook de hele familie van Piet was aanwezig. Kinderen, kleinkinderen, zussen van Piet, etc. Het was reuze gezellig.
Aan het einde ging de telefoon en hoopten we dat het Robert Hoek was, want Piet kreeg hem niet te pakken. Robert heeft op dat moment de Rennsteiglauf gedaan en we zijn allemaal nieuwsgierig hoe het hem is vergaan, maar dat is inmiddels terug te lezen bij de wedstrijdverslagen, een zeer boeiend verhaal weer.
Er wordt me gevraagd of ik nog ga lopen. 
Natuurlijk, ik weet alleen nog niet waar, maar het zal wel Nootdorp gaan worden, de 15 kilometer.
Thuis gekomen kijk ik even wat er allemaal te lopen is en zie een loop in Oss, misschien is dat wat, meer kan ik op de site van Klaas Lok, www.hardlopen.nl niet vinden wat me leuk lijkt. Ik kijk nog wat sites af en zie een loop staan in Deil, de 7-Kastelenrun, een loop over 10EM, dat lijkt me wel wat, de start is om 14.00 uur.

Het is 12.30 uur en ik bedenk me dat ik maar eens een keer bijtijds moet vertrekken, dan ben ik ook eens wat eerder present.
Ik geef het adres in op de navigatie in de Fiat Croma en ga op pad. Ter hoogte van Lopik hoor ik de dame van de navigatie niets mee zeggen en reactiveer haar. Ja hoor, ze praat weer. 
Ik vervolg mijn route en ga bij IJsselstein de snelweg op. Via Vianen ga ik de Lek over en volg verder de A2. Ik zie knooppunt Deil en verwacht dat ik er af moet, maar blijkbaar verderop. Als ik de brug bij Zaltbommel passeer voel ik "nattigheid". Ik geef het adres nogmaals in en moet er prompt af om via de andere kant terug te keren. Gelukkig ben ik wat vroeger en kan dit tegenslagje hebben. 
Vlak bij Deil zie ik een bordje Deil linksaf staan en centrum 2 kilometer, maar mijn navigatie zegt rechtsaf. Ik ga braaf rechtsaf en beland in the middle of nowhere. 
De straat heet daar Bulkgraaf, ik moet de Bulkstraat hebben. Ik til nogmaals het juiste adres in en de dame blijft beweren dat ik de juiste bestemming heb bereikt.
Ik snoer haar de mond en steek de straat over richting centrum. Ik kijk op het straatbordje, jawel, de Bulkstraat. Ik zit dus goed en zie al snel wat lopers die zich inlopen.
Ik kijk eens in het rond en vraag me af waarom deze loop die ik ga lopen de 7-Kastelenrun heet, er is geen kasteel te zien. Misschien lopen we wel door straten met kastelennamen of zo ?
Ik vraag het even na aan een vrijwilliger waar de naam vandaan komt en hij verteld me, dat weliswaar wat langer geleden, maar in de 16e eeuw er binnen het grondgebied rond de rivier De Linge een zevental kastelen stond, vandaar de naam. Inmiddels staat er niets meer van overeind. Dit gebied heeft een rijke historie. Wel is er nog een mooie molen, De Vlinder.
In het jaar 1148, wanneer bisschop Haribert van Utrecht, en vervolgens paus Eugenius III bezittingen van de abdij Mariënweerd bevestigen, vermelden de desbetreffende oorkonden ook landerijen te Daila. In de daarop volgende jaren komen we dit dorp in allerlei geschriften ook tegen onder de namen Daile, Deile, Dilee, Deijl, Deil en Deyl. Het schijnt dat Deil zelfs al in 970 in een brief van Keizer Otto I wordt vermeld. Tot zover de geschiedenis.

Ik kom in de buurt van het startgebied en wordt overvallen door een enorme herrie. Het lijkt Rio wel. Er staat een groot orkest in geel en blauw op Zuid-Amerikaanse trommels te slaan. Deze band noemt zich Los Bandos, DE band uit de Betuwe. Je kunt ze inhuren voor tal van evenementen. Ik moet zeggen dat na een kwartiertje die herrie ook wel weer genoeg is, maar ze zorgen wel voor sfeer.
Ik heb nog ruim een kwartier over, ruim genoeg. Ik schrijf me in , heb zelfs nog even tijd om de dame achter de inschrijftafel een stempel te laten halen voor in mijn stempelboekje en kleed me om. De juiste schoenen aan, mijn wondersokken natuurlijk, de GPS instellen, nog even naar het toilet en wandel dan naar de start.
Bij de start zie ik Tjia Liem, een loper die ik wel vaker tegen kom. We maken een praatje. Hij had mijn auto met reclame al zien staan en wist dat ik er was.
Hij vraagt me welk tempo ik wil gaan lopen en ik zeg hem dat ik probeer om iets onder de 4.45 per kilometer te gaan lopen. Hij wil zelf starten op 4.50 en dan iets versnellen.

Het is inmiddels lekker weer geworden. Wel een beetje zon nog, maar ik zie al lekkere donkere wolken komen, dat ziet er goed uit.
Het is een parcours van 10EM voor mij, dat gaat over 4 rondjes van 4 kilometer en een stukje naar de finish. Ik klets wat bij de start en we gaan op pad. Ik start achteraan en al snel schuif ik wat naar voren. We komen midden in een grote groep terecht die voor ons is gestart en 1, 2 of 3 ronden gaat lopen. Het gaat lekker en ik loop in een tempo van 4.30 per kilometer, al heb ik het idee dat ik wat te snel loop, dit ga ik niet volhouden. 
Na 4 kilometer kom ik door in 18.01 , ik heb me wat op laten jagen door een lange loper met een shirt van de Midwintermarathon in Apeldoorn aan. Ik laat mijn tempo iets zakken en de loper loopt bij me vandaan. In de verte zie ik nog een andere loper gaan, maar dat gat is groot.
Bij kilometer 6 voel ik druppels en de druppels worden groter en groter en opeens begint het te hozen. Heerlijk, wat verkoeling. Ongemerkt ga ik sneller lopen, want dit is mijn weer. Er staat ook een flinke wind en met die hoosbui is het best heftig. De loper in de verte voor me heeft het niet meer en zakt terug. Ik snel hem voorbij en kijk in een verwrongen gezicht. Deze loper heeft het duidelijk niet met de weergoden vandaag. Ik haal nog een loper in die er doorheen lijkt te zitten. De loper in het groen zit nog steeds ruim voor me, maar ik ben wel iets ingelopen. Na 8 kilometer kom ik door in 36.10 , nog steeds veel te snel, maar met dit weer maal ik daar niet om.
Helaas stopt de bui zoals hij is begonnen, ineens is het weer droog rond de 10 kilometer. Ik kijk eens om en zie warempel Tjia Liem naderen. Wat nou tempo van 4.50 of iets sneller en dat terwijl ik net boven de 4.30 loop. We hebben ons allebei niet aan ons doel gehouden.
Na de derde ronde is mijn tempo iets gedaald en kom ik door in 54.36
Inmiddels zijn er steeds minder lopers op het parcours, alleen de lopers van de 10EM lijken nog bezig te zijn.
De laatste ronde gaat nog steeds heerlijk, al zie ik het gelige shirt van Tjia Liem naderen, maar er komt ook een loper in een wit shirt flink aanstormen.
Met nog twee kilometer te gaan komt deze loper me voorbij gesneld. Ik heb geen zin om me helemaal kapot te lopen en laat hem gaan, als ik Tjia Liem maar voor blijf, die is me al zo vaak op het laatste moment voorbij gekomen.
Ik heb nog puf om de laatste kilometer te versnellen. Ik hoor in de verte Los Bandos al weer tekeer gaan en onder hun getrommel kom ik over de streep in 1.12.47 , een fantastische tijd voor mij, zeker in dit stadium. Wauw, wat ben ik hier blij mee.
Ik krijg een flesje Aquarius en ga naar de tent om me af te drogen en me om te kleden.
Ik geef Tjia een hand, maar ben blij dat ik hem nu eens voor heb kunnen blijven.
Mijn pleisters die mijn knie en hand bedekken zijn doorweekt en laten los, ook mijn voeten soppen in mijn schoenen, maar dat maakt me niets uit, ik heb heerlijk gelopen.
Ik kwam binnen nog voor 15.15 en zou moeten wachten tot 16.30 voor de verloting, daar heb ik geen zin in. De huldiging is daar net voor en dat is ook nooit wat voor mij, dus ik ga maar bijtijds naar huis.
Ik praat nog wat na, ik heb weer droge Feyenoord kleding aangetrokken en heb trek gekregen. Ik zie een patatkraam staan en neem een patatje. Net als ik weg wil gaan zie ik dat ze gaan beginnen met de huldiging, een heel stuk vroeger dan vermeld. Gelukkig denk ik nog, dan wacht ik de verloting nog even af, je weet tenslotte maar nooit.
De dames van de 5 mijl zijn eerst aan de beurt, dan de dames masters, dan de mannen en de mannen masters. De bekers voor de mannen masters zijn ze vergeten en sturen ze nog na, ze krijgen wel eenaardigheidje mee omdat ze dan niet met lege handen blijven staan.
Nu is het de beurt aan de 10 EM.
Eerst de dames, dan de dames masters, daarna de snelle jongens waarvan de winnaar 1.03 heeft gelopen, daarna zijn de heren masters aan de beurt.
Ik schrik ineens wakker. OP DE DERDE PLAATS COR TERLOUW galmt het door de speaker.
Huh denk ik, hoe kan dat nou. Hij geeft de tijd door en die klopt. Dat ik dit nog mag meemaken op mijn oude dag. Ik val in de prijzen. Ik straal van oor tot oor als ik mijn prijs op ga halen. Ook hier zijn ze de bekers vergeten, die sturen ze nog na. Ik krijg een schaalmodel van een auto 1:24 van een Audi A4 en een shirt met reclame van een autoschadecentrum. Nummer twee is de man in het wit die een seconde of 10 voor me zat en eerste de lange man in het groene Apeldoorn shirt, die zat ruim een minuut voor me. Ik realiseer me dat ik zelfs eerste had kunnen zijn als ik de vorm van verleden jaar had gehad.
Dit nemen ze me nooit meer af, een beker gewonnen met het lopen, wat een ervaring zeg. Fantastisch !
Glunderend stap ik in de Croma en de grijns is niet van mijn gezicht geweest vandaag. Marloes zegt nog dat ze niet hoeft te vragen hoe het lopen is gegaan en dat klopt dan ook. 

Drie Maenenloop Ouderkerk a/d IJssel 20-05-2011

Het is vrijdag 20 mei, een ongewone dag om een wedstrijdje te lopen, maar de laatste jaren ben ik vast van de partij als in Ouderkerk a/d IJssel de 3 Maenenloop wordt georganiseerd.
Het is meestal haasten, maar ieder jaar lukt het me net om op tijd te zijn.
Dit jaar gaat Peter Hofman ook mee, althans dat denk ik, maar Peter belt in de middag af, hij is moe en ziet het niet zitten om de wedstrijd te gaan lopen, hij gaat zelf wel een rondje lopen (wat hij achteraf niet heeft gedaan).
Ik zit wederom niet lekker in mijn vel. De afgelopen week was natuurlijk best heftig wat betreft het sporten. Waarschijnlijk heeft mijn weerstand weer een klap terug gehad, maar dat is begrijpelijk roepen de mensen om me heen, je bent geen 20 meer !
Ik loop al een week met een plek op mijn knie. Het is begonnen als klein insektenbultje, zo zag het eruit, maar is daarna steeds groter geworden. Na een bezoek bij de dokter blijkt het om "krentenbaard" te gaan.
Dit is zeer besmettelijk en komt vaak bij kinderen voor, voornamelijk op kin en hals, vandaar baard.
Achteraf blijk ik het op mijn hand te hebben gehad waarvan ik dacht dat het eczeem was, maar waardoor ik waarschijnlijk mijn knie heb geïnfecteerd. Ik heb ook weer last van duizelingen, dat speelt bij mij altijd op, ik krijg dan altijd last van mijn evenwichtsorgaan.
Ondanks de ongemakken besluit ik toch nog naar Ouderkerk te gaan en ben nipt op tijd.
Er zijn veel bekenden. Namens Avantri zie ik Arie Visser en Kees van der Heul lopen, namens Start zijn het veel meer lopers. Van de dames zie ik Lydia de Graaf en Ester Buurman lopen. Ook Menno Beck is van de partij.
Het parcours is 10 kilometer, vier rondjes van 2,5 kilometer.
Het is best nog warm, het zonnetje schijnt en ik vind het benauwd.
Mijn doel is vanavond om rond de 47.30 te gaan lopen.
Het eerste rondje open ik te snel en loop nog helemaal niet zo ver achter Kees van der Heul, maar dat moet ik al snel bekopen.
Ik kom ronde 1 door in 11.05 x 4 = 44.20 , maar zo werkt dat niet. 
Ik laat iedereen maar gaan en probeer in mijn eigen ritme te komen, wat uiteindelijk ook lukt. Ronde twee gaat een stuk langzamer, in 12.20 , maar ik voel me nu prettiger.
Het zonnetje zakt langzamerhand weg en het is nu een stuk aangenamer. Ik krijg er steeds meer lol in en begin weer een loper in te halen die mij voorbij was gegaan. Er is voor me pas heel in de verte iemand te zien en achter me wordt het gat ook steeds groter.
Uiteindelijk kan ik de nummer 1 net niet voorblijven en ik krijg een lap van Sander Bron, die me werkelijk voorbij stuift. Wat een sneltrein zeg. Even wil ik de organisatie laten geloven dat ik de nummer twee ben en kom juichend over de streep, maar daar trappen ze niet in. Lachend roept de speaker dat ik nog een rondje moet lopen.
Dit rondje loop ik in niemandsland. Ik kom over de streep in een nettotijd van 46.02 en ben daar eigenlijk achteraf heel blij mee. Het is een stuk sneller dan vooraf verwacht en ik heb weinig last gehad van de duizeligheid, al moest ik daarvoor wel naar beneden blijven kijken. Een blik omhoog gaat mis.
Bij de finish wacht ons een flesje AA en fruit dat je kon pakken bij het teruggeven van de startnummers.
Na een lekkere douche keer ik voldaan huiswaarts.

Halve marathon Leiden 15-05-2011

Vorig jaar heb ik een PR op de marathon gelopen en het is me daar goed bevallen. Het weer is vandaag een stuk beter dan de afgelopen tijd, minder zon en een stuk koeler.
De afgelopen week begon ik me weer wat beter te voelen en heb ik daar gelijk gebruik van gemaakt.
Maandagmorgen om 7.15 een kilometer wezen zwemmen in Schoonhoven, dinsdag 20 kilometer skeeleren in Stolwijk, woensdag trainen, donderdag vrij en een uurtje wezen lopen, op vrijdag weer ruim een kilometer wezen zwemmen voordat ik naar mijn werk ging en vandaag naar Leiden.
Ik ben wederom niet echt vroeg, maar wel op tijd.
In de Pieterskerk kan ik me inschrijven. Goedkoop is de na-inschrijving niet. De voorinschrijving is 15 euro, de na-inschrijving 25 voor de halve marathon en 30 voor de hele. Het prijsverschil is niet groot, daarom schrijf ik me brutaal in voor de hele marathon. Verstandig is het niet, want ik heb deze week al zoveel gedaan, maar ja.....
Al snel zie ik Frans Woerden en we maken even een praatje. Ik zie nog meer bekeneden als Gijs Honing, Hans Buis en meer van dat soort ultralopers. Het is een gezellige drukte in de kerk en dat op een zondag. De zondag is meestal de dag dat het druk is in de kerk, maar gevuld met hardlopers en een dweilorkest ???
Ik maak me gereed voor de start, geef mijn tas af en wandel naar de start waar ik nog ruim vijf minuten moet wachten. Ik heb me voorgenomen om rustig aan te doen in een tempo van 5 minuten per kilometer. Eens kijken of ik dat vol kan houden.
In het begin kom je amper weg, maar daarna gaat het heerlijk. Fantastische temperatuur vandaag en het voelt goed. Ik heb wel een gordel om met flesjes en gelletjes, want je weet maar nooit of je de hele gaat doen tegen alle logica in.
De eerste 5 gaan in 24.56 , netjes op tempo en de 10 kom ik door in 49.51
Bij de drankposten drink ik goed en mijn tempo blijft heel constant. Na 15 kilometer kom ik door in 1.14.40 , dat was iets sneller. Uiteindelijk besluit ik nog iets te versnellen, want het voelt zo goed. 
Tot de 20 kilometer heb ik met de gedachte gespeeld om de hele te gaan lopen, juist omdat het zo goed voelde, maar uiteindelijk won het verstand van de drang naar een marathon en gaf ik nog wat meer gas om de halve onder de 1.45 te lopen, wat ook lukte in 1.44.02 netto. Geweldig gevoel, helemaal niet moe en eindelijk weer eens een halve marathon gelopen. Ik heb er nu bijna 500 halve marathons op zitten, misschien is het al zover, ik zal het eens nakijken.
Bij de finish kregen we een flesje drank, sinaasappel, banaan, water en zelfs bier voor de lopers die dat wilden. Gek eigenlijk een biertap na de finish, niets voor mij.
Ik was weer netjes op tijd thuis. Vorig jaar was ik laat omdat ik de halve zou lopen en ineens voor de hele had gekozen. Een klein beetje spijt heb ik nu wel omdat het zo lekker was gegaan en je dan makkelijk 2x 1.44 = een PR gaat denken, maar realistisch is dat niet. Zo als ik me nu voel zal dat niet blijven duren als ik de hele zou lopen denk ik dan maar.

Marathon Rotterdam 10-04-2011

De marathon van Rotterdam nadert. De voorbereiding is dit jaar zeer slecht. De laatste jaren gaat het bij "mijn" marathon vaak mis. De ene na de andere blessure of wondroos. Dit jaar was het de hamstrings die me al vanaf december parten speelt en daar komt deze week ook nog eens een soort chronische vermoeidheid bij die ik nooit eerder heb meegemaakt. Dit is van de gekke. Ik zit met een man van Opel te praten en val gewoon in slaap. Ik zie mijn marathon in duigen vallen. Het zal toch niet zo zijn dat ik niet kan starten in mijn 24e marathon van Rotterdam ?
Vanaf vrijdag knap ik iets op. Nog steeds vermoeid, maar wel iets minder, maar of het verstandig is om te starten ?
Tot overmaat van ramp gaat het ook nog eens heel warm worden. Al die tijd getraind in de koelte en dan ineens een graad of 20 in de volle zon.
Snelheidswerk heb ik de afgelopen 3,5 maand niet kunnen doen. De laatste keer dat ik dat heb gedaan was bij de Oliebollenloop en toen ging het mis. Twee weken terug ben ik nog haas geweest voor Janet, dat was het snelste wat ik heb gedaan.
Op vrijdag ga ik met mijn vrouw Marloes naar Rotterdam en halen dan mijn startnummer en dat van Ina op. Na afloop kom ik thuis en ben bekaf. Ook op zaterdag op mijn werk heb ik zware benen.
Zondagmorgen om 9.20 haalt Ina me op met haar man Dennis en de kinderen waarna we naar Rotterdam rijden. Dennis zet ons af bij Tropicana en er wacht ons nog best een aardige tippel naar Leuvehaven waar we ons omkleden in de Baan brandweerkazerne waar Lars, de man van Anita werkzaam is en wat al jaren mijn omkleed en doucheruimte is.
Nadat we klaar zijn wandelen we weer een aardig stuk naar de start. We voelen de zon al op onze ruggen branden, dat gaat een hel worden, al is het niet zo erg als in 2007. Aan het einde van de Coolsingel bij de Hofpleinvijver zien we ineens startvak D, het vak waar ik me voor op heb gegeven. Ina sluit daar ook bij aan. 
We gaan nog even naar het toilet en wandelen daarna richting de startstreep. Lee Towers is klaar met zingen van zijn You never walk alone en het kanonschot heeft geklonken.
Langzaam zet de meute zich in beweging en na bijna 4 minuten stappen wij over de startstreep. We wensen elkaar veel succes en gaan ieder onze eigen weg.
Ina wil haar eerste marathon gewoon uitlopen en gaat niet echt voor een tijd, maar hoopt wel binnen de 5 uur binnen te zijn. Zelf heb ik altijd 4 uur als doel, maar vandaag gaat dat vermoedelijk niet lukken. De benen voelen nu al moe en het is warm, te warm voor mij. Waarom geen wind en regen ?
Al in het begin ga ik te snel. Ik laat me opjagen als een beginner en kom na 5 kilometer door in 24.49
Van te voren heb ik goed gedronken en ik heb bij me 2 gelletjes en 2 flesjes, 1 met sportwater en 1 met dorstlesser. Marloes staat op 6 plekken langs het parcours om me op tijd te voorzien van nieuwe drankjes/gelletjes, zodat ik niet zo héél veel mee hoef te nemen.
Langs het parcours zie ik tal van bekenden van Start en Avantri en dat maakt het allemaal nog leuker. Het is druk langs het parcours, maar wat wil je met zulk mooi weer.
Nadat we langs de mooie Kuip zijn gelopen die wat wordt ontsierd door een grote moskee die er net voor staat ga ik op pad naar de 10 kilometer die ook nog steeds te snel gaat in 49.42 , de hartslag zit al op 168 en ik voel me moe. Ik laat het tempo iets zakken en kom na 15 kilometer door in 1.15.14
Bij de 16 kilometer gaat het mis. Naast de vermoeidheid begint mijn hamstring weer op te spelen. Balen, maar het is niet anders. Dan maar geen 4 uur. Uitlopen is het belangrijkste.
Langs het parcours geeft Aad vd Poel al aan dat het te snel gaat en ik kan niet anders dan dit beamen.
Net voorbij Ahoy staat Jos Koeleman, trouw als altijd, om ons op de gevoelige plaat vast te leggen. Grote klasse.
De 20 kilometer gaat in 1.41.21 en de halve in 1.47.47
Het gaat steeds zwaarder. Bij de 24 kilometer is het eigenlijk al over. Mijn benen zijn nu al op. 
Bij de 25 kilometer staat Marloes. Ik neem 250 cc drank, neem een nieuw gelletje en een flesje aan en ook een banaan die ik opeet terwijl ik rustig de Erasmusbrug op wandel. De groep van 3.45 komt me voorbij stuiven. Het heeft geen zin om daarbij trachten te blijven, want mijn benen willen dat niet.
De 25 ging trouwens nog in 2.09.17 , ruim genoeg om zonder problemen de marathon uit te lopen.
We lopen nu onder de kubuswoningen door en gaan richting de Boezemweg waar ik Piet en Marry zie staan, al dansend op een container en ook Wim. Ik moet meteen denken aan zijn dochtertje Eva waar ik vorig jaar tijdens de marathon aldoor aan moest denken. Fantastisch dat hij er vandaag bij is.
Even daar voorbij staat Ab me aan te moedigen met een groepje van Start. Super al die steun.
Ik heb het moeilijk, maar het gaat nog niet eens zo héél erg slecht, al is de weg nog lang.
De 30 kilometer gaat in 2.40.21 , een behoorlijk verval, maar dat kan ook niet anders. Het liefste zou ik in het zonnetje langs de kant op een stoel gaan zitten, maar we moeten door.
Nu komt het Kralingse Bos, daar hebben veel lopers het moeilijk.
Af en toe moet ik een stukje wandelen om de pijn in de hamstrings wat te laten zakken. Er lopen veel lopers te wandelen, anderen staan te rekken. Veel lopers hebben krampverschijnselen en vermoedelijk toch te weinig gedronken.
Voorbij de 33 kilometer gaan we linksaf een woonwijk in en komen er bij de 35 kilometer weer uit. De 35 kilometer gaat in 3.11.55
Net voorbij de 35 staat Marloes weer en ik pak mijn laatste flesje sportwater aan.
Dit is toch wel heel handig zo, alleen jammer dat Marloes dat alleen in Rotterdam doet.
Vanaf de 35 wordt het al drukker en drukker langs het parcours, geweldig is dat.
Weer zie ik een aantal bekenden en ook mensen die mijn naam roepen die ik niet ken.
Aan het einde van het Kralingse Bos draai ik linksaf de Boezemweg weer op en ik kom daar Ina tegen. Ze loopt tussen de 29 en 30 kilometer en ik nader de 39 kilometer. We geven elkaar een high five en zwoegen verder. Ina zag er daar nog vrij fris uit.
Bij de 39 heerst een fantastische sfeer. Piet staat nog steeds te dansen op de container, onvermoeibaar. Luide aanmoedigingen van Ab en de mensen van Start. Wim en Marry staan nu aan mijn kant van de weg en moedigen me aan waardoor ik nog even iets versnel. 
Ik kijk iedere keer op mijn horloge en geloof het nog steeds niet, ik ga het redden om onder de 4 uur te lopen. Nu niet verslappen en doorgaan.
Bij de 40 kilometer kom ik door in 3.44.13 en heb nog ruim een kwartier voor de 2.195 kilometer. Dat mag niet meer mis gaan.
Aan de andere kant van de weg bij de 40 kilometer staat een ambulance en ligt een loper languit op straat, een tafereel dat ik vandaag al eerder heb gezien en waar ik niet vrolijk van wordt.
Net voor de 41 kilometer hoor ik ineens mijn naam roepen en zie ik Ilona van Vliet en Janet staan die me aanmoedigen. 
Net voor de laatste bocht naar de Coolsingel wandel ik nog een stukje om de pijn wat te laten zakken waarna ik uiteraard op de Coolsingel hard blijf lopen. 
Blij juichend kom ik over de streep in 3.58.18 , een tijd waar ik vreselijk blij mee ben. Een overwinning voor mijn doorzettingsvermogen.
Ik zoek Marloes op achter het hek en geef mijn felsjesbelt af. De medaille houdt ik natuurlijk om. Ik blijf een kwartiertje op de grond zitten waarna Marloes naar huis gaat. Ik wandel wat rond, ga even zitten en besluit te wachten tot Ina binnen komt.
IK wacht en wacht en heb de hoop bijna opgegeven dat Ina nog binnen komt, maar warempel, daar is ze. De klok geeft ruim 5.27 aan, netto 5.23 , net voor de sluitingslimiet. Ze heeft het toch gehaald. Haar eerste marathon zit erop.
Achteraf blijkt Ina nog bij de masseur langs te zijn geweest.
We willen net verder wandelen als er ineens een camera van TV Rijnmond op ons wordt gericht. We zijn live in de uitzending. Er volgt een interview met Ina. Als we weer verder wandelen komt er een dame van de radio aansnellen die Ina ook wil spreken. Leuk al die aandacht zeg. We krijgen nog een handdruk van de burgemeester en een rode roos waarna we naar het einde van de Coolsingel wandelen. We moeten om de Hofpleinvijver heen, we mogen niet tussendoor waarna we de hele Coolsingel weer terug moeten wandelen naar Leuvehaven. Wel goed voor de beentjes om de verzuring wat uit de benen te lopen.
Na een lekkere douche wandelen we weer een flink stuk naar Tropicana waar Dennis en de kinderen ons op staan te wachten en we weer huiswaarts gaan.
Met een flinke kleur op de wangen van de zon en moe maar voldaan kijken we terug op een fantastische dag.

Interview op de website van de Rotterdam Marathon

Cor Terlouw

Woonplaats: Bergambacht
Leeftijd: 47
Aantal deelname: 24ste keer aan de marathon

CorTerlouw 

Waarom doe ik mee?

,,Het is allemaal begonnen in 1988, het jaar dat Densamo een wereldrecord liep in Rotterdam. Ik voetbalde nog bij Bergambacht en liep met de duurrondjes rondom de velden altijd voorop. Mijn teamgenoten riepen dat ik maar eens een marathon moest gaan lopen, dan piepte ik wel anders. Ik nam deze uitdaging aan zonder voor de marathon te trainen. Ik heb hem toen uitgelopen, maar vraag niet hoe. In 4.33.56 uur kwam ik meer dood dan levend over de streep. Dom genoeg deed ik ook mee aan een onderzoek van de Erasmus universiteit waarin werd verzocht niets aan mijn spieren te doen en iedere dag op te schrijven hoe ik me voel. Het heeft me op die manier ruim twee weken gekost tot alle pijntjes verdwenen waren. Ik nam me voor nooit meer een marathon te lopen, maar eenmaal hersteld bleven vooral de mooie momenten me bij. Dat ik vrij ver achteraan de Coolsingel opgestrompeld kwam en de menigte mij toejuichte. Waanzinnig, kippenvel. Sindsdien heb ik geen Rotterdam Marathon meer over geslagen.''

Mooiste belevenis?

,,De eerste blijft altijd apart, maar ook die van 2007 blijft me bij. Bloedheet was het. Gelukkig was ik al op het punt van 35 kilometer toen mensen van het parkoers werden gehaald vanwege de hitte. Zo heb ik toch nog uit kunnen lopen. Mijn beste tijd in Rotterdam is 3.35 uur, maar ik loop niet alleen in Rotterdam. In totaal wordt dit mijn 81ste marathon. Mijn snelste was vorig jaar de Natuurmarathon in Lekkerkerk in 3.30.34. Daar verbrak ik mijn veertien jaar oude record uit Leiden. Mijn doel blijft een marathon onder de3.30. Dit jaar gaat dat in Rotterdam zeker niet gebeuren omdat ik net weer opkrabbel na een hamstringblessure. Maar volgend jaar een pr in mijn 25ste marathon in Rotterdam zou natuurlijk wel speciaal zijn.''

Verslag Marathon Rotterdam samen met Ina rond de 2.28 uur

Bijna aan het einde van het filmpje, rond de 2.28 komen Ina en ik in beeld met ons interview

Foto in het AD samen met Ina na haar finish

Schoonderwoerd Ambitieloop Lekkerkerk 20-03-2011

Eindelijk na ruim 2,5 maand weer eens een wedstrijd. Blij dat er anderen "de pen" ter hand hebben genomen en driftig hele leuke wedstrijdverslagen schrijven en zodoende mijn taak hebben overgenomen bij mijn afwezigheid op deze pagina.
De blessure in mijn hamstrings is er nog steeds, maar ik kan weer iets versnellen en mijn tempo van 6 minuten per kilometer van de laatste maanden maakt plaats voor wat snellere kilometers. Langzame duurlopen zijn goed, wat dat betreft heb ik niet anders gedaan de laatste tijd. Alles in één tempo, maar dat begint knap te vervelen.
Woensdag en donderdag nog wat getest op intervallen, maar dat moest ik vrijdag bekopen, weer pijn in de hamstrings, maar dat trok zaterdag gelukkig weer wat weg.

Vandaag staat de Schoonderwoerd Ambitieloop op het programma, een loop die tevens deel uitmaakt van het Superprestige klassement van Avantri en de Grafisch Compleet competitie van Start. Afgelopen jaar werd ik vierde in laatsgenoemde klassement en kreeg daar tot mijn verrassing afgelopen week een plantje en een certificaat voor thuisgebracht. Super, erg leuk, vooral als je het niet verwacht. 
Het Superprestigeklassement van Avantri speelt geen enkele rol omdat ik zelden op zaterdag kan lopen en Avantri blijft volharden in de loopjes op zaterdag. Gelukkig lopen ze bij Start bijna altijd op een zondag en heb ik een goed alternatief.

Op de training heb ik het met Janet over de Ambitieloop. Janet wil een poging wagen om haar PR van 46.14 te verbreken.
Aangezien ik nog geen zin heb om een halve marathon te lopen in een sneller tempo met het oog op mijn hamstrings besluit ik de 10 te lopen en vraag ik aan Janet of ik haar moet "hazen".
Dit lijkt Janet leuk en zo spreken we het af.
Het is vandaag een drukte. Komt het door het mooie weer ? De zondag ? Ik weet het niet, maar het is wel gezellig om al die bekenden weer eens te zien.
Het lijkt wel of alle Avantrianen op het idee gekomen waren om in de kleding van B&W te gaan lopen, want alles zag blauw met wit.
Even inschrijven, omkleden, horloge instellen en richting de start waar speaker Ab al aangeeft dat het nog 3 minuten duurt voordat we van start gaan.
Janet en ik laten de toppertjes maar vooraan staan, zelf staan we ergens in het midden.
Na de start lopen we eventjes op met Aart de With, een polsstokverspringtopper van weleer en collega van Janet, daarna gaat hij er vandoor. 
De eerste kilometers gaan iets te snel in 4.28 en 4.29 waar we rond de 4.35 moeten lopen, maar ook weer niet extreem te snel.
Het gaat lekker, we lopen vlak achter Wim van Beuzekom die dat in de gaten krijgt en wat gaat versnellen, maar we blijven netjes het juiste tempo lopen.
Met mij gaat het super, ik voel de hamstrings wel, maar dat is ver weg, niets verontrustends. Fantastisch om weer eens mee te lopen tussen alle bekenden. 
Het gaat lekker. Janet loopt als vierde dame, maar we weten dat Lydia de halve doet en dat Marleen te snel is. De dame vlak voor ons is Hilly Agterberg en die wil Janet toch graag inhalen. Zodra we er vlak achter zitten versnelt Janet iets en gaat Hilly voorbij. De recordpoging ziet er goed uit.
Het is zelf zweten vandaag in het zonnetje en bijna geen wind. Voor ons aan de linkerkant zien we Robert Hofman terugwandelen. Balen, hij heeft weer last van zijn kuit. Zonde zeg.
Na 5 kilometer is onze doorkomsttijd 22.46 en hebben we wel wat in moeten leveren. 
Twee keer deze tijd zou rond de 45.30 betekenen, maar Janet krijgt het moeilijker. Ze vraagt of Hilly er nog ver genoeg achter zit, wat ook zo is, maar geeft tevens aan dat ze wel in de 46 minuten wil binnen komen.
De kilometertijden zakken wat af, ik moet iets inhouden. Ze gaan naar de 4.45 toe, wat nog steeds super is, maar net te langzaam voor een PR. In de laatste kilometer spoor ik Janet nog wat aan en kan ze nog versnellen waarna we binnenkomen in een mooie 46.30 minus 2 seconden is netto 46.28 , al gaf mijn GPS al op 46.14 aan dat we aan de 10 kilometer zaten. Ook diverse andere lopers hadden dit zo ervaren. Wellicht was het iets meer en zou een pr er wel in hebben gezeten, maar goed, het was een mooie prestatie van Janet.
Mijn benen voelden eigenlijk erg goed, ik had het gevoel of ik nog wel een paar minuten sneller had kunnen lopen, maar dit was veel verstandiger en erg leuk om te doen.
Bij de finish blijkt Janet de tweede dame te zijn geworden en ontvangt ze een leuke boodschappentas gevuld met artikelen en bij inlevering van onze startnummers nog een pak stroopwafels.
Na een stukje uitlopen en omkleden nog even naar de finish gegaan om onze traingsmaatjes binnen te zien komen. De één na de ander blijkt in topvorm. Robert Hoek lijkt in zijn tweede jeugd en loopt 1.25.14 net voor Arie Visser. Nico Koppe loopt een dik PR in 1.29.02 wat ook Peter Hofman doet in 1.32.45 en Marry is de tweede dame achter Lydia in 1.42.23
Wat een lekkere dag was het vandaag en fantastisch om er weer eens bij te zijn.

Midwintermarathon Appeldoorn, Asselronde 06-02-2011

Rustige lange duurloop, ik heb er geen wedstrijd van gemaakt

Inmiddels heb ik al weer van voor de Oliebollenloop last van mijn hamstrings en niet echt meer en wedstrijd gelopen, maar het kriebelt. Vorige week een hele rustige RAG loop gedaan als test en dat was redelijk gegaan. Vandaag is er een nieuwe test, de Asselronde tijdens de Midwintermarathon in Apeldoorn. Deze ronde is 27,5 kilometer lang en ook een onderdeel van de hele marathon, die lopen echter nog en kleinere ronde van bijna 15 kilometer na die 27,5.
Ik weet al een tijdje dat Ina ook in Apeldoorn gaat lopen, ze had zich al vroeg ingeschreven net als ik, alleen heb ik me voor de hele marathon ingeschreven, maar dat maakt niet uit, ik loop toch de 27,5 kilometer.
Tijdens de duurlopen op de zondagochtend vanaf het Avantriterrein praten we met onze medelopers, zodoende komen we er achter dat Aad vd Poel ook de Asselronde in Apeldoorn wil lopen en Ronald en Jan uit Cabauw zitten er ook aan te denken, maar die haken op het laatste moment af.
We gaan dus uiteindelijk met z'n drietjes naar Apeldoorn.
Om 9.00 uur pik ik Ina en Aad op in Schoonhoven. De start is om 12.00 uur, maar Aad moet zich nog inschrijven.
Geheel tegen mijn gewoonte in zijn we vroeg aanwezig. In de Beatrixlaan begeven we ons naar de sporthal waar de marathonlopers zich kunnen voorbereiden. Er is niemand die ons controleert, dus ook wij melden ons in de sporthal en zijn er al om 10.15 uur, nog 1 uur en drie kwartier voor de start. 
Wat doe je in die tijd ?
We wandelen op het gemak naar het centrum waar Aad zich inschrijft en we een functioneel hardloopshirt ophalen en ik een stempel voor in mijn boekje, waarna we met de pendelbus weer terugkeren. We zijn Aad even kwijtgeraakt, maar die komt te voet weer naar de sporthal. 
Nog even de laatste voorbereidingen, nog even plassen, horloge instellen en we wandelen wederom naar het centrum waar we nog een tiental minuten moeten wachten voor de start.
We gaan het tempo van Ina lopen. Ina heeft de laatste tijd wat last van haar bovenbeen en is daar huiverig voor, zeker omdat dit voor haar de langste afstand is die ze tot nu toe heeft gelopen. Aad is ook een hele tijd geblesseerd geweest en weer op de weg terug en in training voor de marathon van Leiden. Zelf wil ik het ook erg rustig aan doen omdat ik nog lang niet pijnvrij kan lopen en elke vorm van versnelling of aanzetten wil vermijden.
We hebben het plan om in een snelheid van 6 minuten, 6.15 per kilometer te gaan lopen en te kijken hoe we ons voelen.
Er staat een stevig windje, al zal dat thuis nog erger zijn geweest, hier vangen de vele bomen nog veel wind op.
In het begin is het druk om ons heen en moeten we even ons tempo vinden, maar als snel lopen we net boven de 6 minuten per kilometer en dat bevalt prima.
Het is een afwisselend parcours met zijn vele bomen en heuveltjes. De blessures lijken zich aardig te houden en we vorderen gestaag.
Er lopen nog dames met van die hardlooprokjes waarbij Ina al aangeeft dat ze dat toch zeker nooit zal gaan dragen. Zelfs ik denk dat het er inderdaad niet uit ziet.
Bij de drankpauzes om de 5 kilometer nemen we goed de tijd, drinken rustig, nemen wat banaan, wat energiedrank, wat water en wat thee. De verzorging onderweg is super.
Na 10 kilometer komen we door in 1.02.30 , een nette tijd en goed op schema.
Tussen de 10 en 15 kilometer zit een lekker stuk waar we onverhard kunnen lopen, een wat zachtere ondergrond waar Ina dankbaar gebruik van maakt en zonder er erg in te hebben, ook flink gaat versnellen.
Na de drankpost bij de 15 is het tijd voor een plaspauze en verliezen we wat tijd, maar daar malen we niet om. Tijd is helemaal niet belangrijk vandaag.
Vanaf de 15 kilometer ga ik mijn hamstrings lichtjes voelen en ook Ina voelt haar bovenbeen wat. Aad gaat makkelijk, al zit zijn hartslag zo'n 15 slagen hoger dan bij mij. Ik weet de hartslag constant rond de 145 te houden en dat lijkt goed. Robert Hoek zou er trots op zijn denk ik.
Vanaf de 16 kilometer krijgen we een pittig stuk van een aantal kilometers waarin we constant vals plat omhoog lopen. Ina krijgt wat meer last van haar bovenbeen, maar weet het tempo keurig vast te houden. We halen de ene na de andere loper in, waarna de lopers zich allemaal achter ons positioneren waardoor er een groepje ontstaat. Als we zo'n beetje boven zijn is er wederom een plaspauze en verliezen we wat tijd, maar is het tevens de gelegenheid om de beentjes wat rust te geven en eventjes te wandelen.
Na het halve marathonpunt gaat het bij Ina steeds wat minder. Aad en ik lopen op reserve en lang niet voluit, maar dat is voor Ina zo'n beetje haar wedstrijdtempo,waardoor ze al een tijdje in "het rood" loopt en last krijgt van verzuring. De ademhaling is wat luider te horen en het bovenbeen gaat pijn doen. Af en toe laten we het tempo wat zakken en bij de drankpost bij de 25 kilometer wandelen we een stukje.
Als we de finishallee opgaan krijgt Ina het weer op haar heupen en gaat steeds sneller lopen. De ene na de andere loper halen we in en passeren de finish in 2.55.31 en Ina zelfs een seconde sneller.
Er komt een einde aan een mooie loop en voor Ina een hele belevenis om zo ver te lopen en nog onder de 3 uur, waarmee ze een stuk sneller was dan Annie van Rossum die we zelfs nog even hebben gesproken.
Om de verzuring wat uit de benen te krijgen besluiten we om terug te lopen naar de sporthal waar we een lekkere douche nemen en Ina zelfs een heerlijke massage met infrarood en trillingen van een apparaat en daar knapte ze zienderogen van op.
Op de terugweg nog even wat bijtanken, anders moet Marloes met een lege tank naar haar werk en gelijk de gelegenheid om nog een bak koffie te drinken, waarna we naar huis reden.
Onderweg nog een sms-je van Kim, de dochter van Ina met de vraag wanneer ik haar moeder thuis zou brengen. Het is inderdaad een hele dag geweest. We vertrokken om 9.00 uur en kwamen aan even voor 18.00 uur.
Het was een gezellige dag en erg leuk om dat met z'n drietjes zo mee te maken. Het is ook gezellig om dan met elkaar de afstand te lopen.
Ina wacht volgende week de 30 van Schoorl, al zal ze daar toch wat rustiger moeten lopen, Aad en ik voegen ons weer bij de trainingsgroep van Avantri op de zondagmorgen om 9.00 uur.

RAG Loop 30-01-2011

Nog mét handschoenen samen met Aad vd Poel

Voor de Oliebollenloop kreeg ik al last van een blessure aan mijn rug en hamstrings en dat blijkt toch een stuk hardnekkiger dan ik had gehoopt. Geen halve van Egmond, geen marathon in Apeldoorn volgende week, alleen maar heel rustig aan iets doen of niets doen. Iedere week even naar Ben Gubbels voor een massage lost wel wat op. Ik had dit al veel erder moeten doen. Een massage is goed voor het oude lichaam. Normaal ging ik alleen als er wat aan de hand was, maar om alles soepel te houden is het zeker goed om dat één keer per week te doen.
Het vastzitten van heel wat spieren in rug en benen heeft mij heel wat pijn opgeleverd tijdens de massages en Ben héél veel zweetdruppels, maar het lijkt iets beter te gaan. De boel komt wat los.
Na de eerste twee duurloopjes te hebben gedaan op de zondag vanaf de kantine van Avantri om 9.00 uur op zondagmorgen ging het erg moeizaam. De laatste keer was het echt harken en moest ik zelfs stukjes wandelen. Eventjes ruim een week helemaal niet lopen.
Afgelopen woensdag weer eventjes wezen trainen, héél rustig, maar ook daar kreeg ik last en ben ik eerder gestopt.

Vandaag heb ik toch besloten om mee te doen met de RAG-loop in Lekkerkerk.
We lopen eigenlijk 4 etappes van 5 kilometer, waarvan de laatste een cross is.
Ik heb we wel ingeschreven voor de twintig kilometer, maar betwijfel of dat verstandig is.
Ik besluit het erg rustig aan te doen en samen te lopen met Ina Heikoop en Aad vd Poel in een tempo van 6 minuten per kilometer. 
De eerste 5 kilometer lopen we over het fietspad van de Loet richting Berkenwoude waar we een keerpunt hebben en dan weer terug. Het voelt redelijk, al is de hamstrings wel gevoelig, een zeurende pijn, maar niet extreem.
Het tempo is goed te doen en het is gezellig zo.
De tweede vijf kilometer bestaat uit twee rondjes van 2,5 kilometer vanaf de Hooiberg juist de polder in wederom naar het keerpunt op de weg naar Berkenwoude en via het fietspad weer terug.
We komen de 10 kilometer door in ruim 58 minuten en zitten dus netjes op schema. Ina wil er mee stoppen, Aad en ik lopen door, maar Ina bedenkt zich en we beginnen aan etappe drie. Voor Ina en Aad telt dit niet meer omdat ze bij de 10 over de finish zijn gegaan.
De derde etappe gaat over het onverharde pad met de vele bruggetjes beginnend aan de andere kant van het fietspad tegenover de Hooiberg en daarna weer terug over het fietspad. Onderweg moet Ina een pitstop maken en besluit ik dat ook gelijk te doen. Als ik sta te wachten zie ik een fietser met een geel hesje die ook is gestopt en bedenk dat dit wel eens de bezemfietser zou kunnen zijn en dat bleek ook zo. We lopen achteraan !
Dit is weer eens een nieuwe gewaarwording voor me, maar ik kan er niet mee zitten.
Na 15 kilometer houdt Ina het echt voor gezien en twijfelt Aad. Bij de eerste passen van de cross haakt Aad af. De ondergrond is bikkelhard en ongelijk, een heerlijk parcours om je te verzwikken.
De vrijwilllligers willen net op gaan ruimen als ik nog aankom. Ik voel me nu net Annie van Rossum, laten we zeggen Cor van Rossum. Ze moeten op mij wachten. 
Het is niet echt lekker lopen op dit parcours, ik heb toch liever blubber. Ook mijn rug denkt er het zijne van.
Na de vijf kilometer in mijn eentje te hebben geploeterd kom ik binnen in 1.59 , net onder de twee uur wat een schema is van 6 minuten per kilometer, maar wel 9 minuten achter de nummer voorlaatst.
Alles doet nu weer flink zeer, maar de 20 zit er op. Nu weer een paar dagen rustig aan doen en woensdag wederom zeer rustig eventjes trainen. Zondag wacht Apeldoorn, al is een marathon uitgesloten. Wellicht een 18, 21 of 27 kilometer in een rustig tempo met Ina en Aad.

Af en toe uitkijken op de harde bevroren ondergrond

Het was een leuke loop, wel uitkijken. Foto van Jos Koeleman