Oliebollenloop Avantri, Schoonhoven, 31-12-2017

Oudejaarsdag 2017, dan is het uiteraard Oliebollenloopdag. 
Ik zou niet eens weten voor de hoeveelste keer ik ga lopen vandaag, zal zo rond de 20e keer zijn schat ik, maar Gerrit de Jong weet daar vast antwoord op.
Vandaag start ik zoals zo vaak op de langste afstand, die start het allerlaatste. Jammer is dat wel, omdat na binnenkomst de meeste andere lopers van de andere eerder gelopen races al lang en breed naar huis zijn gegaan. Voor de gezelligheid zou de 15 kilometer voor de 10 moeten starten, maar dat zal logistiek wellicht problemen geven.
Eerst met Ina nog even bij de start van haar dochter Kim op de 6,4 gekeken en ook Aad en Janet even aangemoedigd.
Ook nog even de finish bekeken van de 6,4 kilometer waarna het tijd is om ons om te gaan kleden voor onze 15 kilometer. 
Ina loopt met broer Leo en ik loop mijn eigen race in de hoop de geringe voorsprong op André Pruissers van 20 punten in het klassement van avStart vast te houden. 
Langzaam begint de vorm weer terug te komen blijkt na de Linschotenloop, maar of dat genoeg is ?
Bij de start valt het aantal deelnemers op de 15 wat tegen. Wellicht zit dat in het weer of in de afstand, dat weet ik niet. Het was op de 6,4 en vooral op de 10 kilometer wel erg druk.
Al vanaf de start geheel mijn eigen race gelopen. Een groepje van avStart met André Pruissers, Mirjam Tuls en haar broer Vincent en nog meer bekenden loopt voor me. We hebben al meteen wind tegen en het regent, ideale omstandigheden voor mij en ik ben in mijn element. Ik haal het groepje in en denk daarvan verlost te zijn, maar niets is minder waar. Het groepje blijft achter me hangen en Mirjam en André halen me zelfs weer in.
Voor Bergambacht haal ik hen opnieuw in en noteer op de 5 kilometer 23.52 , wederom een tempo rond de 4.45 net als in het begin in Linschoten.
In Bergambacht is het geen zacht regentje meer maar begint het serieus te plenzen. Het is niet koud en dus ook geen koud water, maar alle lopers raken doorweekt en soppen in de schoenen.
Langs de Provincialeweg richting Stolwijk gaat er nog een schepje bovenop en regent het nog harder. Bij de drankpost heb ik medelijden met Els en Jan Meerhof die het weer trotseren om ons van een drankje te voorzien, petje af voor hen.
Bij de drankpost haal ik Hans Rietveld in. André Pruissers was naast me komen lopen maar liet zich weer terugzakken naar de groep van avStart, daar heb ik dus geen last meer van denk ik dan.
Ik kan het tempo goed volhouden, we hebben dan ook wel wind mee van Stolwijk over de Schoonouwenseweg naar Vlist.
Als we bij de 10 kilometer zijn die ik afleg in 47.38 komt ineens André Pruissers me voorbij stuiven. Hij vraagt wat ik ga doen. Gewoon zo doorlopen is mijn antwoord. Ik begin toch flink last van mijn rechter achillespees te krijgen en ben ook niet meer in staat om veel te versnellen. Dit tempo is het, sneller lukt dan even niet meer. André gaat er vandoor en met lede ogen zie ik de afstand snel groter worden. Daar gaat mijn voorsprong van 20 punten.
Na 12 kilometer verschijnt er een grimas op mijn gezicht. In de verte zie ik André Pruissers lopen, dat gat lijkt niet meer zo héél snel groter te worden, maar de pijn in de achillespees en rechter kuit begint wel fors toe te nemen. Nog maar 3 kilometer, even volhouden.
Als we bij de molen in Bonrepas zijn na 14 kilometer geeft mijn klokje 1.06.49 aan, een kleine achterstand op het tempo van 4.45 per kilometer. Met alles wat ik in me heb probeer ik nog iets te versnellen. Als we de brug overgaan naar de Opweg zie ik ineens Janet staan die me aan staat te moedigen. Top, ineens gaat het weer iets beter. Nog even iets aanzetten en dan de finish in 1.11.09 , een tijd waar ik dik tevreden mee ben en die achteraf nog goed genoeg bleek om André Pruissers 12 punten voor te blijven. Missie geslaagd dus.
Eerst even wat kletsen bij de finish, maar het is te koud om op Ina te wachten. Ze loopt met haar broer en laat dus nog even op zich wachten. Ik begeef me snel naar het huis van Ina en neem daar een lekkere douche. Als ik beneden ben is Ina er ook, haar broer is al snel gestopt. Hij was niet fit en met dit weer zag hij dat niet zo zitten, daardoor was Ina toch sneller dan verwacht en had ik achteraf ook wel graag met haar gelopen, maar helaas.
Na een douche van Ina snel nog even naar de school toe, maar zoals al verwacht was er door de laatste start van de dag van de 15 kilometer niet veel meer te beleven in de kantine. Bijna iedereen was al naar huis.
Nog even wat gekletst met Aad, daarna de aanwezigen even een fijne jaarwisseling gewenst en dan naar huis.
Het was weer een heerlijke loop. Deze keer met "Cor weer"

Linschotenloop, Linschoten, 23-12-2017

Na een aantal marathons in korte tijd toch wat last gekregen van mijn lichaam. De achillespees en kuit rechts deden even niet wat ik wilde. Een paar weken niet of nauwelijks gelopen en nu maar weer eens gaan proberen. Het moet maar weer.

Vandaag staat de Linschotenloop op het programma. Ik had me hiervoor al ingeschreven samen met vriendin Ina. Maatjes Aad en Janet zijn niet van de partij. Ik ben benieuwd of er nog meer Avantrianen zullen zijn, ik heb er helemaal niemand over gehoord.

Vlakbij de start woont een collega van Ina waar we ons even melden, Ina wil hem even gedag zeggen. Hij is even naar de kapper en zijn vrouw geeft aan dat we ons daar om kunnen kleden en even op hem kunnen wachten. Dat is een super idee, het is daar niet dringen en we kunnen dan ook onze spullen daar laten staan. Vlak voor de start begeven we ons naar het startpunt en sluiten netjes achteraan. In eerste instantie zouden we samen gaan lopen, maar daar wil Ina niets van weten. Ze wil zelf lekker met muziek gaan lopen en heeft dan toch weinig met haar omgeving en ze wil dat ik mijn eigen race moet gaan lopen. Zo gaan we het dan maar doen.
Vooraf besluit ik weg te gaan op 1.45 uur, je moet ergens op weg gaan, al is dat best wel snel. Het is lekker fris weer, dat is in mijn voordeel. 
Vlak na de start zie ik Jos Koeleman langs de kant staan. Ina is snel gestart en is me voor, ik zit even klem tussen wat achterblijvers.
Mijn doel is een tempo van 5 minuten per kilometer, maar al meteen gaat het sneller, misschien wel TE SNEL.
De eerste 5 kilometer gaan in 24.01 wat al een voorsprong van een minuut zou zijn op de 1.45 , maar dat ga ik nooit volhouden. Onderweg haal ik John van der Linden in die haas is voor een andere loper. Ook haal ik onderweg Pieter van Rossum in, toch nog een Avantriaan.
Ik loop een grote groep lopers van Start voorbij met André Pruissers, Mirjam Tuls, Ton Nobel en nog een aantal. We zien je zo wel terug roepen ze, al zal ik proberen om het niet zover te laten komen.
De 10 kilometer gaat in 48.09 , nog steeds ongeveer hetzelfde TE SNELLE tempo, maar al bijna 2 minuten voorsprong op het schema van 1.45 en nog steeds geen drankpost. Dit is toch wel een minpuntje, de eerste drankpost duurt veel te lang.
Bij 11 kilometer is eindelijk de drankpost en zie ik Ilona van Vliet wandelen, ze roept dat ze last heeft van steken in haar zij. Ik had haar niet voor me verwacht, maar ze loopt dus erg goed, maar hopen dat ze zo weer verder kan.
Na 15 kilometer kom ik door in 1.12.12 , nog steeds hetzelfde tempo, al merk ik al wel dat het steeds meer moeite kost om dit tempo te blijven lopen. 
Bij 16 kilometer de tweede en laatste drankpost. Hier neem ik even de tijd en besluit het tempo los te laten. De kuiten lopen vol en ook de achillespees gaat steeds meer zeer doen.
De tijden zitten nu ruim boven de 5 minuten per kilometer, maar ik heb marge genoeg om onder de 1.45 uit te komen.
Op zo'n 2 kilometer voor de finish komt John van der Linden met zijn maatje me weer voorbij. Ik ken hun nettotijd niet, het zou zo maar kunnen dat ze netto nog achter me zitten en dat blijkt ook zo te zijn.
Moe maar voldaan kom ik over de streep in 1.41.59 , wauw, dik tevreden.
Snel even naar de sporthal en mijn shirt ophalen zodat ik wat droogs aan kan trekken. Ik zie ook Susanne van Rees die aan het masseren is. We praten even kort en ik ga naar buiten, naar de finish, zodat ik Ina binnen kan zien komen.
Ik schat Ina in rond de 2 uur, ze loopt super de laatste tijd. Ik wacht en zie dat de klok al dik over de twee uur is en begin het koud te krijgen. Het zal toch niet zo zijn dat ik haar heb gemist toen ik in de sporthal was? Oei, geen Ina. Ze zal toch niet al naar haar collega zijn teruggegaan. Dan daar maar even kijken, je weet het nooit. Als ik daar aankom is Ina er nog niet, maar Ina laat niet lang op zich wachten. Ze was binnen gekomen in ruim 2.03 uur, maar dat kwam door een sanitaire stop. Onderweg aangebeld bij iemand om even naar het toilet te gaan maar die was net bezet, daardoor iets langer wachten, anders was ze zeker binnen de 2 uur binnen gekomen.
Ina ziet mijn shirt en gaat nog even terug naar de sporthal om het te halen terwijl ik onder de douche ga bij haar collega. Super geregeld op deze manier. 
Dit was dag 1 van een aantal dagen vrij ivm de Kerst, heerlijk.

't is voor niks loop, Geldrop, 26-11-2017

Na de marathon van vorige week in Abcoude staat er nu wederom een marathon op het programma, nummer 10 of verder al dit jaar. Nog nooit zo snel na elkaar een marathon gelopen. Na het moeizame einde van vorige week toch wel wat huiverig voor deze marathon. Maar zien of het gaat lukken. Het is bijna allemaal onverhard in Geldrop en een geweldig mooie omgeving. 
Maatje Aad heeft af moeten haken. Een marathon is voor hem nu gewoon te ver en Aad loopt dan liever de Loetcross.
Ik ga samen met Ina op pad. Ina zou aanvankelijk de halve marathon lopen maar wil vandaag de 30 kilometer gaan proberen.
Het is heerlijk weer vandaag, droog en rond de 6 graden. Kan niet mooier.
We vertrekken even voor 8 uur en arriveren net over 9 uur in Geldrop. 
Ik kom al meteen Leo Boeckestein tegen, ook zie ik Martin Rath en Ab Buitendijk. Martin loopt de halve marathon, Ab loopt ook de hele marathon.
Ik start samen met Ina en we lopen de eerste ruim twee kilometer samen. De tijden gaan rond de 5.30 per kilometer, dat tempo bevalt prima.
Ik neem afscheid van Ina die rechtdoor loopt en sla linksaf. Het gaat best lekker en ik loop de kilometers iets sneller dan de eerste twee kilometer. In de verte zie ik langzaam Ab Buitendijk dichterbij komen. Hij is sneller gestart maar nu loop ik iets sneller. Na een kilometer of 13 ben ik bij Ab. Ab haakt even aan en wil weten wat mijn plan is vandaag. De eerste helft gemiddeld in 5.30 , daarna het tempo laten zakken naar 6 minuten per kilometer. 
Het gaat vandaag echt wonderbaarlijk goed. Het plan om gemiddeld tot de halve marathon 5.30 te blijven lopen gaat overboord. Het gaat zo lekker dat ik maar besluit om dat tempo door te trekken. Dat gaat goed tot aan de 30 kilometer, zodat ik nu zelfs op een schema zit om onder de 4 uur binnen te komen al moet het zwaardere deel nog komen. We krijgen nu stukken zand en heel veel heuveltjes. Ik laat het tempo bewust wat zakken naar 6 minuten of iets daarboven om de benen wat te sparen. Het blijft nog steeds fantastisch gaan en ik hoef niet eens voluit te gaan om netjes binnen de 4 uur binnen te gaan komen. In de slotkilometer lopen we weer door Geldrop en zie ik Ina staan met haar telefoon in de aanslag om een foto te maken. Ik finish uiteindelijk in 3.57.42 en ben nog steeds super fit. Niet hoeven wandelen dit keer, een zwaarder parcours dan vorige week en dat een week na een marathon. Ik snap niets van mijn lichaam, maar ik ben er deze keer wel erg blij mee. 
Ina heeft ook super gelopen en liep 3.04 op de 30 kilometer. Door twee sanitaire stops zat haar tijd boven de 3 uur, anders had ze er net onder gezeten. Ina is een heel stuk sneller geworden de laatste maanden. 
Ab Buitendijk komt binnen in ruim 4.02 en had verwacht me in te halen, maar ik had net nog wat meer over.
De 't is voor niks loop is een loop die daadwerkelijk ook helemaal niets kost, je maakt zelfs nog kans op een prijsje op je startnummer, maar daar viel deze keer niets op, ook bij Ina niet. Nu maar snel naar huis. Bij Ina wachten haar dochters en bij mij wacht Richard. Het was weer een heerlijke dag vandaag. De volgende loop is de Bruggenloop in Rotterdam op 10 december

Ronde Venen Marathon, Abcoude, 19-11-2017

Vandaag staat marathon 120 op het programma. De Ronde Venen marathon in Abcoude. Deze marathon is er voor de eerste keer en is georganiseerd door de broers Michael en Frans Woerden die ik al heel lang ken. Het zijn erg bekende lopers waardoor er flink veel animo is voor de loop die ook als duo is af te leggen. De één loopt en de ander fiets en je wisselt elkaar dan af.
Aad heeft zich ook ingeschreven voor de hele marathon, maar door zijn blessureleed van de laatste maanden was dit geen optie. De halve wellicht, maar meer zeker niet.
Vriendin Ina wil graag met me mee om te lopen en lost daarmee ons probleem op. Ze gaat samen met Aad als duoloper van start. Inschrijven als duo kan niet meer, daarom dan maar op het startnummer van Aad lopen.
Aad zal dan starten en trachten de halve marathon te volbrengen waarna Ina de andere helft zal gaan lopen. Mocht Aad het niet redden zal Ina eerder overnemen.
Als voorbereiding loopt Aad eerst nog de cross in Reeuwijk en dat gaat goed, maar of dat verstandig is ??? Velen zeggen dat ik juist niets moet zeggen omdat ikzelf ook niet altijd de meest wijze beslissing neem, maar goed.
De start is om 10.00 uur en we vertrekken om 8.15 bij Ina vandaan met haar fiets achter in de Fiat Duacto waarin we voorin met 3 man kunnen zitten. Ruim op tijd arriveren we in Abcoude en vinden snel een parkeerplaats. Nu op zoek naar The Green Duck, een pub/restaurant, die is ook al snel gevonden. We halen ons startnummer op en ik zie al tal van bekenden als Leo Boekestijn, Richard Maquelin, maar ook Lydia Rehorst. Lydia wilde op het laatst ook meedoen, maar de inschrijving was al gesloten. Via via kon ik regelen dat ze nog mee kon doen, blij dat het nog is gelukt.
Na het omkleden brengen we de tassen terug naar de Fiat Ducato en ik kom de ouders van Lydia tegen en kan hen de weg wijzen naar de start. Ina is inmiddels al met alle andere fietsers van de duoloop naar het startpunt van de fietsers vertrokken en Aad en ik begeven ons naar de start. Ik heb netjes mijn rugzakje met water om maar kom erachter dat ik mijn gelletjes ben vergeten. Snel weer terug naar de bus en de gelletjes pakken,. Ik ben nog net op tijd terug voor de start en zie de fietsers al komen die iets eerder zullen starten. Ik maak een foto van Ina en meld me bij de start waar ook Pascal van Norden al klaar staat.

Na de start gaat het al vanaf het begin iets te snel. Ik loop samen met Lex de Boer en we lopen kilometers rond de 5.10/5.15 , ik had willen starten rond de 5.30 per kilometer. Wel even de hartslag in de gaten houden, maar die voelt goed. Ik besluit het eens anders aan te pakken dan maar, de eerste 10 in 5.10 per kilometer, de tweede 10 in 5.20 , de derde 10 in 5.30 en de laatste 12 in 5.40 , dan moet ik ruim onder de 4 uur binnen komen, zo'n 9 minuten. 
De eerste 10 gaan netjes in het juiste tempo, in 51.38 , maar de tweede 10 in 5.20 gaat nog net lukken, de 20 gaat in 1.45.11 waar het 1.45 uur rond had moeten zijn. Daarna gaat het al snel mis. De halve marathon gaat in 1.50.39 en Aad is al die tijd niet te zien geweest. Ik zie Ina ook niet staan bij het halve marathon punt. Zou er iets zijn mis gegaan of ligt Aad ver achter?
Achteraf bleek Aad helemaal niet zover achter me te hebben gezeten, slechts een minuut of 5. Ina was bij het wisselpunt, maar ze hebben elkaar niet snel genoeg gezien waardoor er wat tijd verloren is gegaan al maken ze zich daar allebei totaal niet druk om.

Inmiddels loop ik in erg open terrein langs de Vinkeveense Plassen en is het pittig om te lopen. Het gaat allemaal erg moeizaam vandaag. Ik was bij de start al moe door gebrek aan nachtrust en vrees dan ook dat het helemaal niets gaat worden.
Ik moet na de 25 kilometer af en toe al kleine stukjes wandelen, dat is lang geleden dat ik zo vroeg al moest gaan wandelen.
De 30 kilometer gaat in 2.45.04 , nog steeds mogelijk om de marathon onder de 4 uur te lopen, maar mijn lichaam denkt daar duidelijk anders over. 12 x 6 minuten= 72 minuten, nog een minuutje voor de 195 meter, dan moet ik met een tempo van 6 minuten vlak net onder de 4 uur kunnen lopen, maar dat lukte dus helemaal niet. Hert lichaam voelde leeg, wellicht een aantal factoren die me parten hebben gespeeld. Duidelijk vermoeid, maar ook te weinig gedronken, de wellicht te snelle start, het werd hem niet vandaag.
Per kilometer zakt mijn tempo weg. Ik loop nu al kilometertijden rond de 6.30 en 7 minuten. Na zo'n 35 kilometer krijgen we een natuurgebied Botshol, daar weet je niet wat je meemaakt. Het is een prachtig gebied maar door de regenval van de laatste tijd slecht begaanbaar. Het is soppig, blubberig en het is een kunst om op de been te blijven wat een aantal lopers dan ook niet is gelukt.
Als we na 38 kilometer eindelijk het moeras verlaten hoor ik ineens Aad, hij staat naast de fiets. Ze zitten dus toch nog in de race, gelukkig maar. Aad maakt wat foto's en ik kijk eens naar het gebied waaruit ik ben gekomen en zie warempel Ina al aankomen. die is snel gegaan zeg en ik langzaam, dat is natuurlijk ook zo.
Ik probeer weer te gaan rennen, maar het gaat niet van harte. Na 39 kilometer komt Ina aangestormd en zegt gedag samen met Aad als fietser. Ik stuur Ina door, denk om je tijd en Ina gaat door. Zo'n 500 meter verder zie ik Ina ineens langs de kant staan en ze zegt, ik loop met je mee, wat kan mij die tijd nou schelen, het is toch veel leuker om met elkaar over de streep te komen ?
En Aad vraag ik? Die heb ik naar de finish gestuurd om de fiets weg te brengen, die komt er zo ook aangelopen zegt Ina.
Op ruim een halve kilometer voor de finish zie ik Aad zitten wachten en zodra we langs rennen sluit Aad aan.
Ik probeer nog wat aan te zetten, maar dat gaat niet van harte.
Als we dan uiteindelijk in 4.12.27 over de streep komen weet ik niet hoe snel ik op een bankje moet gaan zitten. Ina zit naast me en slaat haar jas om me heen. De organisatie slaat warmtefolie om me heen en ik krijg ook snel een bekertje bouillon in mijn handen. Van alle kanten komen mensen naar ons toe om te helpen. Ik ben leeg, maar verder is er niets ernstigs.
Na even te hebben gezeten gaat het weer wat beter en strompel ik naar The Green Duck waar we wat drinken.
Na een tijdje ineen te hebben gezeten in The Green Duck sta ik weer op en wat stram loop ik met Aad en Ina naar de Fiat Ducato waar we ons verder omkleden. Ideaal zo'n bus. Je staat beschut, je hebt de ruimte en staat niet te kijk.
Na deze ervaring keren we weer terug naar Schoonhoven.
Ondanks de moeizame marathon kijk ik terug op een mooie belevenis. Het is een prachtig parcours, de verzorging was geweldig, zeker voor herhaling vatbaar.
Volgende week wederom een marathon, 't is voor niks in Geldrop. Ik heb er een zwaar hoofd in hoe ik zal herstellen van deze zware beproeving.

Veldloop avStart, Lekkerkerk, 12-11-2017

Na de onverwachte bosloop van gisteren is het even dubben, trainen bij Avantri of meedoen met de veldloop van avStart.
Uiteindelijk wint de uitdaging het van de gezellige trainingsochtend, al waren bij de veldloop ook tal van Avantrianen te vinden zoals Janet, Liesbeth, Aad, Piet, Harald, Arie, Anne, Vincent Uilenberg, Remco Roest, Michel, Nico, Ruud en Ab.

Ik hoef niet super vroeg mijn bed uit en ga daardoor ook weer wat te laat naar bed. Al vroeg in de ochtend een berichtje van Aad en Janet, of ze me zo op moeten komen pikken op weg naar Lekkerkerk. Jeetje, jullie zijn vroeg, het is dan rond 9 uur. Om 10 uur is de start zeggen ze. Ik had net de avond ervoor gekeken dat het om 11 uur begon, dat gaf ik ook aan. Ik was nog niet klaar waarna Aad en Janet toch maar naar Lekkerkerk zijn gereden en daar bij De Loet maar een bakkie hebben gedaan, zelf was ik er rond 10.30 uur.
Het is al een gezellige bende van lopers en wielrenners. Ook voor de wielrenners is een tocht uitgezet door de blubber, want door de vele regen is het een modderpoel geworden. De waterslangen hingen al klaar om de fietsen af te spuiten na afloop.
Voor de lopers wacht een rondje van 1,5 kilometer, 4 voor de dames en 5 voor de heren, al bleek het rondje helaas toch iets korter te zijn.
Best nog wat stijve benen van de bosloop van gisteren, daarom maar iets rustiger gestart. Harald loopt voor me uit, Aad, Janet en Piet zitten achter me. Janet wil doorlopen en ik ga langzaam wat versnellen, de benen beginnen beter aan te voelen. 
Het parcours is niet echt interessant, het zijn rondjes bij de Weidehoek, flink blubberig en ongelijk, maar door de gezelligheid is het toch leuk om mee te doen.
Ik loop inmiddels alleen, Harald net voor me, Aad, Janet en Piet een stukje achter me. Ik haal Harald en zie in de verte Nico van den Heuvel lopen. Met Nico vecht ik de laatste tijd wel vaker een strijd uit. In het verleden altijd in het voordeel van Nico, maar de laatste jaren weet ik toch soms voor hem te komen. Hoe langer hoe beter is het dan vaak.
Na ronde 3 beginnen de benen toch langzaam te zeggen dat ik gisteren ook heb gelopen en vorige week een marathon heb gelopen en dat ik het maar eens wat rustiger aan moet doen. 
Zonder echt in te zakken vervolg ik de rondjes, maar echt versnellen is er niet meer bij. Ik loop nog steeds in op Nico, maar erg snel gaat dat niet. Achter me komt wel Piet steeds dichterbij en haalt me in de vierde ronde ook in. Hij vliegt me voorbij en ik kan niet volgen. Gewoon mijn eigen tempo blijven lopen en vooral heel blijven, niet zwikken. Nog steeds last van mijn enkel van de trail in Nijmegen en met het oog op de marathon van volgende week in Abcoude neem ik dan ook geen enkel risico.
De laatste ronde halen we tal van andere lopers in en stoppen de dames ook met hun race. Er lopen nu minder lopers op het parcours en ik zet nog even wat aan om dichter bij Nico te komen. Dit lukt ook maar het is net een rondje te kort om Nico daadwerkelijk in te halen en Nico komt 6 seconden voor me binnen in 33.11 tegen mijn 33.17
Piet loopt 32.56 , Aad 35.23 en Harald 35.36 die de laatste ronde Aad nog voorbij zag stuiven.. Langzaam komt Aad weer een beetje terug na al het blessureleed. Maatje Janet is vierde dame in 28.17 na 4 ronden.

Na afloop eerst lekker douchen en dan nog gezellig na afloop zitten kletsen in de kantine onder het genot van een bekertje snert.

Bennekomse Bosloop, Bennekom, 11-11-2017

Na de marathon van Rooi van afgelopen zondag toch weer redelijk hersteld. Op woensdag al weer getraind bij Ab en morgen de Veldloop in Lekkerkerk doen dan maar. Vandaag in eerste instantie geen loopplannen. Ik ga kijken bij mijn collega's in Gorinchem die allemaal erg druk zijn met het monteren van winterbanden onder de dierenambulances van de Stichting Dierenlot. Ook kijken ze de auto's na op essentiële dingen. Het zijn er inmiddels al 130, een megaklus. Het is geweldig om dit mega spektakel te zien. Op de bovenverdieping komen alle mensen van de dierenambulances uit heel Nederland bij elkaar voor clinics, zien van nieuwe dingen, ook kunnen ze de nieuwste dierenambulances zien staan.
In de pauze gezellig wat kunnen kletsen waarna ze allemaal weer aan de slag gaan en ik het op een rennen zet naar mijn auto. Ik heb stilletjes het plan gemaakt om naar Bennekom te rijden voor de Bosloop aldaar. Via de A15 is het wellicht nog haalbaar. Moet we nog wel omkleden maar heb mijn spullen wel meegenomen. Het is een uur rijden, ik vertrek om 13.00 uur, de start is om 14.10 uur. Dat gaat op zeker weer een Cor start worden.

De reis gaat voorspoedig. Nu in Bennekom maar eens kijken op de I langs de weg waar ik moet zijn, ik heb wel even het adres opgeschreven. Het is makkelijk te vinden. Ik parkeer de auto en moet nog 500 meter lopen naar de inschrijftent.
ik zie de 4 kilometer al bij de start staan, het is 14.00 uur, dan gaan ze van start. Ik zet het op een rennen naar het inschrijfgebouw, snel een inschrijfformulier invullen, betalen, startnummer mee en dan naar de omkleedtent. Ik heb me zelden zo snel omgekleed. Ik hoor de speaker al aftellen, nog 3 minuten.
Oei, ook nog plassen. Snel naar de dixi. De nieuwe WC werkt niet mee, kan het begin niet vinden. Eindelijk lukt dat. Als ik uit de dixi kom heb ik nog 1 minuut 15. Als ik op en drafje de helling oploop richting start hoor ik de speaker al roepen dat er toch nog een loper onderweg is naar de start en dat die mijnheer in het oranje nog 40 seconden heeft om zich te melden achteraan de groep. Als ik aansluit klinkt gelijk het startschot. Het duurt nog zo'n 20 seconden voordat ik kan gaan lopen en echt opschieten doet het dan ook nog niet tussen de achterblijvers en langzamere lopers, maar ik ben tenminste nog op tijd.
Het gaat vandaag 12 kilometer worden, 3 rondjes van 4 kilometer, al blijkt al snel dat de afstand niet zal gaan kloppen. Na 800 meter staat al een bordje met KM 1. Vreemd, je kan toch wel een juist rondje van 4 kilometer uitmeten ? Inschrijfgeld was 9 euro zonder herinnering (was wel na-inschrijving, was normaal 6 euro geweest) . Achteraf was het inschrijfgeld gedeeltelijk voor het goede doel, dat maakte veel goed.
Het eerste rondje gaat voorspoedig, al gaan de eerste kilometers ruim boven de 5.30 door de drukte. De ronde van 4 kilometer blijkt ruim 3,7 kilometer te zijn, dan kom ik uiteindelijk op 11.19 kilometer uit volgens mijn horloge.
Ronde twee begin ik een beetje in mijn ritme te komen en haal veel lopers in. Heerlijk parcours. Hellinkjes, boomwortels, regen onderweg, wind, stukken blubber, bospaden, stukjes verhard en meest onverhard, van alles wat. Ik begin het steeds leuker te vinden. In ronde 3 doe ik er nog een schepje bovenop en haal nu ook redelijk snelle lopers in, het gaat heerlijk. Op het laatste rechte stuk versnel ik nog serieus en haal nog een dame in die er alles aan doet om me voor te blijven, maar tevergeefs, ik vlieg haar net voorbij voor de streep. De eindtijd zat zelfs nog ruim onder het uur, ergens in de 58 minuten.
Totaal niet moe en balend dat het niet nog een ronde of 5 langer was begeef ik me naar het kleine omkleedtentje waar het krioelt van de vele lopers. Snel mijn spullen pakken dan maar en weer terug wandelen naar mijn auto. Ik kleed me wel even om in de Fiat Spider. Na een voorspoedige terugreis ben ik even voor 17.00 uur weer thuis na een leuke bosloop.

Marathon van Rooi, Sint Oedenrode, 05-11-2017

Na de Devil's Trail in Nijmegen staat er een week later al weer een uitdaging te wachten, de Marathon van Rooi. Dit is de derde editie van dit oorspronkelijk bedoelde éénmalige evenement wat 10 jaar geleden de eerste editie kende. In 2007 stond ik daar met o.a. Wimmie Nobel, André Pruijssers en Arie Visser. De tweede editie was in 2012 en liep ik met Ger Kooijman, dit keer de derde editie ging ik alleen op pad.
Ik ben niet echt heel vroeg zie ik, dat overkomt me bijna nooit. Maar snel even mijn startnummer ophalen en omkleden. Geen tijd voor een bakkie, dus snel naar buiten en richting de start. 
Bekenden zie ik aanvankelijk niet echt, maar bij het verlaten van de kantine kom ik Stefanie Nijman van avStart tegen. Ze had gezien dat ik op de startlijst stond, maar verder geen bekenden. Als ik bij de start kom hebben we nog 3 minuten over, maar even later komt het bericht dat we 5 minuten later starten, dus achteraf nog ruim op tijd.
Als ik bij de start sta zoek ik Stefanie op en vraag wat ze wil gaan lopen voor tijd. Ze wil proberen een PR te lopen en liefst ook nog net onder de 4 uur, haar PR is 4.03 , gelopen in Rotterdam dit jaar.
Ik mik zelf ook altijd op 4 uur en hoop er dan ook net onder te komen en geef dat dan ook aan , waarop Stefanie vraagt of we dan niet samen kunnen lopen. Ze heeft moeite met het vlak lopen van een race en kan slecht het zelfde tempo vast houden, iets wat mij meestal wel goed af gaat. 
Het is ook nog eens gezellig en zo besluiten we dus samen te lopen.
Bij de start is het erg zonnig en de lucht strak blauw. Pfff, geen Cor weer dus, maar we doen het toch rustig aan. Mijn doel is een tempo van 5.30 zodat er nog wat ruimte overblijft voor een licht verval, dat tempo bevalt Stefanie ook wel.
De eerste 10 kilometer gaan netjes in 54.36 , een fractie onder de richttijd en we lopen allebei prima. Het zonnetje is inmiddels verdwenen en er komt steeds meer bewolking opzetten, heerlijk om te rennen natuurlijk, zeker voor mij.
De 20 kilometer gaat in 1.49.06 , nog steeds een fractie onder de richttijd en nog geen spoortje van verval, het gaat lekker. Stefanie is blij met mijn vaste tempowerk en lijkt super fit.
De halve marathon gaat in 1 uur 55 en we gaan onverstoorbaar verder.
Inmiddels maken de druppels zelfs even plaats voor kleine hagelstenen, het moet niet gekker worden.
Stefanie lijkt het een klein beetje lastig te krijgen met dit tempo en ik laat het iets zakken, het heeft geen zin om haar kapot te lopen. De 25 kilometer gaat nog steeds netjes in 2.16.17 , de 5.30 is nog steeds ons tempo en we hebben op het schjema 4 uur een aardige marge opgebouwd. We hebben inmiddels een groepje lopers achter ons hangen die het tempo wel prima vinden.
De 30 kilometer gaat in 2.44.20 al gaan de kilometer langzaam richting de 5.40, wat nog steeds het beoogde tempo is en niets om ons zorgen over te maken.
Stefanie geeft aan dat ik maar moet gaan als ik wil versnellen, het beste is er een beetje af, maar dat wil ik absoluut niet. Ik blijf bij Stefanie lopen en merk dat mijn benen het nu langzaam ook aan het begeven zijn. Bij de 35 kilometer moeten we voor het eerst het schema 5.30 loslaten en komen we door in 3.13.05 , al is dat maar een fractie. Ik strompel nog een paar kilometer verder en moet dan echt even een stukje gaan wandelen. Stefanie wil op haar beurt ook solidair met mij zijn en ook gaan wandelen en bij mij blijven, maar dat heb ik haar snel uit haar hoofd gepraat. Ze kan een geweldig PR lopen en ik zorg er wel voor dat ik ook binnen de 4 uur binnen zal zijn, geen enkel probleem. Ik heb alleen geen zin om me kapot te lopen, ik heb deze maand nog twee marathons staan. Stefanie is op het einde fitter dan ikzelf.
Langzaam loopt Stefanie bij me weg al zie ik haar de hele tijd nog voor me. De laatste 3 kilometer is het harken geblazen en wandel ik steeds meer kleine stukjes. De 40 kilometer gaat precies in 3 uur 44 , nog 16 minuten over voor ruim 2 kilometer, dat moet makkelijk lukken.
Dit is ook makkelijk gelukt en ik kom binnen in 3.56.59 netto, Stefanie in een prachtige 3.53-er, een dik PR derhalve. Allebei dik tevreden dus. 
De kramp trekt snel naar mijn knieholtes en ik ga even liggen om de pijn te laten zakken. Na een kwartiertje gaat het wel weer en wil ik gaan douchen, maar die blijkt koud te zijn, dan maar snel naar huis en thuis douchen.
Het was weer een heerlijke en geslaagde dag. Tot dusverre gaat mijn drukke programma nog volgens plan, maar ik ben er nog lang niet, op 19 en 26 nog twee marathons op het programma met maar 1 week ertussen.

Heerlijk gelopen samen met Stefanie Nijman

Devil's Trail Het Rijk van Nijmegen, 29-10-2017

Na de mooie maar zware Bellagio Sky Race in Italië bij het Comomeer met Aad best wel flink last gehad van mijn bovenbenen. Ben heeft er alles aan gedaan om de boel weer soepel te krijgen, maar de hele week nog last gehad, woensdag daarom ook niet wezen trainen, want vandaag staat er weer een nieuw evenement op het programma, de Devil's Trail, het Rijk van Nijmegen.
Ik ga vandaag net als bij de Hoge Veluwe Trail samen met Ina op pad. Ik loop de Diablo Trail over 33 kilometer, Ina loopt de Moenen Trail over 22 kilometer. Astrid is ook van de partij en loopt eveneens de Moenen Trail.
Deze keer rijden we met een Fiat Ducato bus. Hierin is het warm en kun je makkelijk omkleden, want het belooft vandaag frisjes te worden. 
Voor mijn doen zijn we redelijk op tijd, ik heb nog een half uur over voor de start, Ina en Astrid hebben nog een uur langer tot aan de start, al heb ik Astrid voor mijn start helaas niet gezien. 
Een kwartier voor de start ben ik helemaal klaar en is het wachten. Wat kletsen met Ina die een tijd moet wachten, wat om me heen kijken, maar het is best fris in mijn korte mouwtjes met een guur waterkoud windje, brrrrr. Maar snel starten dan.

Vanaf de start gaat het eigenlijk best lekker. Het is lekker loopweer, beetje regen, veel wind, heerlijke ingrediënten voor een mooie trail.
Het is vandaag heel veel bos, dat is toch mijn favoriete ondergrond.
Na een kilometer of 7 lijkt het noodlot toe te slaan. Ik stap op het pad op bladeren, dat kan niet anders, alle paden zijn bezaaid met bladeren, maar helaas ligt er iets onder de bladeren en mijn rechter voet klapt flink om ik zwik hevig en gelijk schiet de pijn door mijn voet. Ik schreeuw het even uit van schrik en weet niet eens wat ik heb geroepen, maar zal niet fraai zijn geweest. 
En nu? Voorzichtig proberen mijn voet neer te zetten. Auw, dat doet pijn. Beetje hinken en steeds even de voet proberen neer te zetten. Naarmate de voet weer warm wordt en de doorbloeding weer op gang komt kan ik weer voorzichtig gaan rennen al blijft de voet best wel pijn doen. Het is nog best een eind rennen en ik ga onbewust een stuk voorzichtiger lopen, vooral bij het neerzetten van mijn rechter voet.
De eerste 10 kilometer gaan nog in 55 minuten, daarna laat ik het een beetje lopen. Het blijft genieten, maar met de pijnlijke voet gaat het toch rustiger, af en toe een foto maken dan maar.
De drank/verzorgingsposten zijn goed verzorgd. Winegums, diverse soorten fruit, koeken, diverse soorten drank, super geregeld allemaal.
De 20 kilometer gaat in 1 uur 59 en helemaal vanzelf gaat het al niet meer. Ben niet super fit vandaag, maar die 33 kilometer moet wel gaan lukken. Wel blijft het genieten van de geweldig mooie natuur onderweg. Dit is wel één van mijn mooiste gebieden in Nederland om te rennen.
De 25 kilometer gaat in 2 uur 32, voor het eerst zit ik gemiddeld boven de 6 minuten per kilometer, maar dat gemiddelde zal zeker nog verder omlaag gaan. Ik moet af en toe zelfs een stukje wandelen om de kuiten wat te ontspannen, ook gaat de voet steeds meer pijn doen.
Inmiddels is de 33 kilometer bij de lopers gekomen die de 22 kilometer lopen, het laatste deel is voor beide afstanden hetzelfde. Ik blijk nog wel in de voorhoede van de 22 te lopen gezien het tempo waarmee ze me voorbij razen.
De 30 kilometer gaat in 3 uur 10, het tempo zakt zelfs naar 8 minuten per kilometer en ik kijk achter me of ik Astrid of Ina aan zie komen, maar dat blijkt nog niet het geval.
Als ik eindelijk binnen ben in 3.25.27 zit ik er best een beetje doorheen. Nu maar wachten op Astrid en Ina, dan kan ik gelijk een foto van hen maken.
Ik sta te rillen bij de finish met mijn telefoon in de aanslag, maar ik zie Astrid en Ina nog niet komen. Ik wacht zo een kwartier en krijg het steeds moeilijker. De benen verkrampen, de koude wind speelt me parten, ik sta te rillen als een rietje en kan het niet langer volhouden om te wachten en begeef me naar de bus om me snel te ontdoen van de natte kleding en wat warms aan te trekken. Ik ben helemaal verkleumd.
Zo'n 5 minuten later krijg ik een appje van Ina waar ik ben. In de bus, waarna Ina ook gelijk doorkomt naar de bus. Astrid is ook binnen en zat zo'n 3 minuten achter Ina, 2 uur 41 om 2 uur 44.
Ik heb helaas de kroning van Astrid als koningin gemist. Astrid werd koningin omdat ze alle Devil's Trails van dit seizoen had gelopen. Zonde, was een leuke foto geweest.
Nu snel naar een restaurant op zoek voor een lekkere warme bak koffie, dit werden er uiteindelijk zelfs twee. Heerlijk bijkomen.
Daarna naar huis en even een coldpack op de enkel doen, die is flink pijn gaan doen.
Het zal mij benieuwen of alles weer hersteld zal zijn voor de marathon van volgende week in Sint Oedenrode.

Wederom een prachtige trail

Bellagio Skyrace, Bellagio Comomeer Italië, 22-10-2017

Vandaag 22 oktober staat er eens heel wat anders op het programma, de Bellagio Skyrace in Bellagio Italië bij het Comomeer.
Vorig jaar was Aad bij Harald en Tiny geweest in Italië en zocht een leuke loop in die omgeving. Na wat zoeken kwam ik toen op deze Bellagio Skyrace uit die Aad toen heeft gedaan. 
De loop is goed bevallen al baalde Aad er wel van dat het uitzicht zo slecht was. Het is daar erg mooi en bij helder weer is er een fantastisch mooi uitzicht.
Dit jaar wil Aad hem weer doen. Ik heb een weekje vrij genomen en ga dit jaar zelf ook meedoen. Hij is zwaar ondanks de 28 kilometer, veel hoogtemeters. We gaan het ervaren.

We vertrekken al op vrijdagmorgen vroeg vanaf Schiphol met Easyjet. Aad pikt me op om 4.50 uur maar moet een paar keer aanbellen. De wekker een tik gegeven en niet opgestaan denk ik, want ipv om 4 uur op te staan en wat te eten komt het daar dus niet van. Snel de spullen meepakken die ik al klaar had staan en nog slaapdronken in de auto. We rijden naar een parkeerplaats buiten Schiphol naar een flydrive en worden dan met een busje naar Schiphol gebracht. We zijn netjes op tijd en moeten nog een tijd wachten voor we gaan vliegen.
We hebben een voorspoedige vlucht en landen op Malpenza, een vliegveld buiten Milaan. Met een bus rijden we een uurtje naar het centrum van Milaan en van daaruit lopen we naar het echte centrum en zien zo al wat van Milaan waarna we ons hotel op gaan zoeken na met de metro al een stuk de juiste richting op te zijn gereden.
We hebben een mooi hotel voor die ene nacht. Na een heerlijk ontbijt checken we uit maar laten de bagage nog even staan in het hotel zodat we met lege handen makkelijker kunnen reizen door Milaan. We gaan vandaag naar het San Siro Stadion. Na het stadionbezoek nog naar de Dom in het centrum en van daaruit willen we nog naar het circuit Monza, maar na een treinrit blijkt dit toch te ver weg te liggen en komen we in tijdnood. Dus maar weer terug naar het hotel om de koffers te halen en te reizen naar Bellagio.
Eerst weer naar de metro met de trolliebus, dan de metro naar de trein, dan de trein naar Como en dan nog eens met de bus naar Bellagio. We komen nog maar net op tijd, maar we treffen het. De buschauffeur wacht op ons als we de kaartjes kopen en komt ons zelfs tegemoet met de bus. Het is me het ritje wel. Het is één grote smalle slingerweg van Como naar Bellagio. Inchecken in het hotel kan tot 21.00 uur, maar dat gaan we waarschijnlijk niet redden. Aad neemt contact op met het hotel en ze geven daar aan dat we op een punt voor Bellagio maar uit de bus moeten stappen en dat ze ons daar op zullen pikken en naar het hotel gaan brengen. 
Zo werd alles dus inderdaad geregeld en kwamen we even na 21.00 uur aan in het hotel. 
Op de kamer nog even een bakkie doen. Wat TV kijken en dan maar eens gaan slapen, want morgen wacht ons een zware wedstrijd.

Al vroeg staan we op. De start is om 9 uur en vanaf 6.30 uur kunnen we ons startnummer al ophalen. We wandelen voor 7 uur al naar de sporthal toe en pikken onze spullen op inclusief een leuk blauw functioneel shirt. Het is een beetje miezerig en vannacht heeft het veel geregend. Het parcours zal dan wel glad en blubberig zijn geworden. Trailschoenenweer dus.
Weer terug in het hotel snel gaan ontbijten en daarna snel onze spullen aantrekken en de rugzak klaarmaken. De tijd begint toch te dringen, het is nog een aardig stukje wandelen naar de start, daar had ik niet op gerekend, ik dacht dat de start bij de sporthal zou zijn.
De start blijkt in het centrum van Bellagio te zijn en tal van supporters staan al paraat langs het parcours. Een aantal vrijwilligers zien ons aankomen en sommeert ons om wat sneller te lopen omdat er zo gestart gaat worden. Als we bij der start aansluiten hebben we nog 1,5 minuut over, een Cor start dus. Meteen na de start stokt de groep, we hebben een wegversmalling, maar daarna komt alles op gang.
In het begin is het afwachten, ik weet niet wat me te wachten staat. De afspraak is in ieder geval dat ik bij Aad ga blijven. Aad is al een hele tijd geblesseerd en het is maar zeer de vraag of hij het gaat redden. Hoe zal zijn voet het houden ? 
Weer zit alles dicht en is het mistig om ons heen door de laaghangende bewolking. Voor Aad wederom geen uitzicht over het Comomeer dus.
We hebben geen enkele haast en nemen er goed de tijd voor, nemen af en toe rust, maken wat foto's en genieten toch van het mooie parcours.
De klimmetjes zijn pittig en lang, maar wel te doen.
Na zo'n ruim 7 kilometer komt er een mogelijkheid om af te slaan voor de halve race. Aad twijfelt erg. Zij voet doet zeer en ook conditioneel heeft hij een flinke veer gelaten de laatste maanden. Toch gaat hij door en we genieten verder van de race. Na een mooi deel met wat dalen komen we aan bij een controlepost.
Finito zegt de man daar. Finish. Wat finish zeg ik, we zitten op 11 kilometer en moeten er 28 !!!
De Italianen willen ons aan het verstand brengen dat we moeten stoppen omdat we kennelijk een tijdslimiet hebben overschreden waarvan we niet eens wisten dat die bestond. Ik verstond ineens geen Engels en Italiaans al helemaal niet en begin tegen de mensen in het Nederlands te praten.
Voor Aad hoeft het allemaal niet meer, hij is moe en heeft pijn. Verder gaan heeft geen enkele zin meer. Ik wil wel graag verder, ik ben topfit. Één van de vrijwilligers weet mijn bedoeling en zegt in het Engels dat ik door mag gaan maar wel mijn startnummer af moet doen. Dit doe ik dan en stop het in mijn rugzakje. 
Nu begint de zwaarste kilometer. een klim van ruim een kilometer die ik met handen en voeten moet zien te volbrengen. Af en toe even stoppen om bij te komen en dan weer verder. ik haal ook wat lopers in en als ik boven ben versnel ik serieus en haal nog veel meer lopers in. Ik besluit mijn startnummer weer op te doen, maar draai het bij iedere drankpost wel van de vrijwilligers af, wie weet hebben ze mijn nummer wel doorgegeven. Nummer 21 mag niet meer verder. Dat risico wil ik niet lopen.
Na een heerlijke afdaling volgen aan het einde nog een paar hele lastige kilometers van glibberige stenen en bagger, een stuk dat ik voornamelijk wandelend afleg om niet onderuit te gaan. De laatste twee kilometer gaat over asfalt en weer richting de finish. Nog een eindspurt en wat lopers inhalen en zie Aad al staan. Inmiddels is het zonnetje gaan schijnen. Ik kom best nog wel fit over de streep in 4.49.19 , ruim op tijd.
Nog even wat uitpuffen, terug naar het hotel en even naar het centrum van Bellagio. Het is heerlijk weer en we nemen zelfs een ijscoupe op een terrasje, daarna wat eten en een bakkie koffie toe. 
Op maandag na een heerlijk ontbijt gaan we naar Como. Het is zonnig weer en we hebben mooie uitzichten over het meer, vandaag dus wel. 
Het is tijd om naar Milaan terug te keren. De busreis vanaf Bellagio hebben we al weer gehad, maar de trein naar Milaan duurt nog best lang en heeft ook nog vertraging. Als we eindelijk in Milaan aan zijn gekomen hebben we honger. Snel even wat eten voordat we terug rijden naar vliegveld Malpenza. Het eten op het station is niet best. Voor 3 euro een klein bakje taaie patatjes die al uren zijn warm gehouden en Aad een stukje pizza. Nu naar de bus. Balen, net weg, weer een half uur wachten dan maar op de bus van 17.50 uur. Ons vliegtuig vertrekt om 20.00 uur, dat moet lukken.
Als we eindelijk in de bus zitten is het avondspits en gaat alles erg traag. Het verkeer zit muurvast en de klok lijkt steeds sneller te gaan. Om 19.15 komen we aan op Malpenza bij terminal 2, de Easyjet terminal, maar wij vertrekken met Vuelling vanaf terminal 1, die blijkt nog kilometers verderop te liggen en we gaan weer de snelweg op. Aad ziet het al niet meer zitten en ziet al een doomscenario voor zich dat we moeten overnachten en een andere vlucht moeten regelen. Ik begin hem ook wel te knijpen, maar zolang het nog niet onmogelijk is blijf ik hoop houden.
Als we er eindelijk zijn is het al 19.30 uur en moeten we al boarden. We pakken snel de koffer uit de bus. Een dame die Aad vraagt om ook haar koffer te pakken blijft teleurgesteld en verbluft achter, we laten de koffer van haar voor wat hij is en zetten het op een looppas over de luchthaven door de vertrekhal en taxfreeshops heen. Als we eindelijk aansluiten bij de goede rij is het 19.45 uur en mogen we nog mee. Het is gelukt. Pffff. Weer een Cor start dus.
Uiteindelijk is het druk op de vertrekbanen en moeten we wachten tot 20.25 uur voordat we op kunnen stijgen.
Na een voorspoedige vlucht snel naar de flydrive stalling bellen dat ze ons op kunnen komen halen. Dat is wel even een afknapper, het busje laat ruim een half uur op zich wachten, maar uiteindelijk komt ook dat goed.
Nu naar huis waar we rond 1 uur in de nacht arriveren.
Onze ogen hebben moeite om open te blijven. Het was een zeer zwaar weekend, maar het was wel een heerlijk weekend.
Het enge smetje voor mij was dat Aad de strijd helaas heeft moeten staken. Het is te hopen dat na al die maanden van blessureleed voor Aad weer mooie dingen aan gaan breken. Dit duurt al veel te lang.

Clubkampioenschappen Avantri, 07-10-2017

Na jaren van afwezigheid ivm met mijn werk was ik deze keer tijdens de clubkampioenschappen eens een zaterdag vrij.
Uiteraard is dit niet mijn ding, 5 kilometer rennen op de baan en dan bijna 17 rondjes, maar je bent lid van een vereniging en dan is mijn insteek om ook zoveel mogelijk mee te doen met evenementen die de vereniging organiseert. Dat is ook dankbaar naar de leden toe die dit mogelijk maken en zich inspannen voor ons lopers. 
Ondanks de reclame bij de diverse lopers zijn er op de 5 kilometer slechts 16 lopers aan de start, verdeeld over twee series van 8 lopers.
Zelf loop ik in serie 1 mee met de toppers Arie Visser, Ab de Kluijver, Remco Haanstra, Remco Roest, Wim van Beuzekom en Vincent Uilenberg. Maatje Aad van der Poel zag de snelle groep nog niet zitten vanwege zijn blessure.
Op papier gaan Wim en ik de plaatsen 6 en 7 uitvechten en is het de vraag hoe vaak we worden gelapt door de snelle mannen. 
Ik ga weg met het plan om net onder de 22 minuten te lopen, rondjes van 1.20 derhalve.
Het is heerlijk weer, regen, koel, wind, "Cor weer", al zal de organisatie daar anders over denken, ook veel atleten klagen over het weer.
Als meteen na de start gaan Ab, Arie en Remco Roest er vandoor, Remco Haanstra hangt daar wat achter en krap daar weer achter Vincent. Wim en ik starten wat rustiger. In het geval van Wim blijkt het niet te gaan en Wim moet de strijd al na 2 ronden staken, wat balen.
Nu staat voor mij de laatste plaats vast, maar ondanks dat blijf ik in een vrij constant mijn rondjes draaien. Niet in de geplande 1.20 per rondje, maar in 1.15 , ik sta er zelf van te kijken. Het gaat de laatste tijd erg lekker en dat blijkt ook nu weer. Helemaal kapot wil ik niet gaan, want er komt zo nog een 1000 meter en morgen een 28 kilometer trail op de Hoge Veluwe.
Voor me lopen Arie en Ab steeds verder weg van de rest en zie je verder allemaal eenlingen. Voor me zie ik Vincent wat terug zakken en ik loop op hem in, wellicht kan ik die inhalen.
Dit gaat al redelijk snel en mijn dieseltje knort nog steeds lekker door. Arie en Ab lopen de rondjes uiteraard sneller, maar het verschil is duidelijk minder groot dan dat ik vooraf had verwacht. Remco Roest zakt nu ook flink terug en ik kom zowaar ronde voor ronde dichterbij. In de laatste ronde Zit ik vlak achter Remco, maar die weet toch nog een versnelling te plaatsen die ik niet kan en wil beantwoorden, ik wil niet te gek doen en zeker niet helemaal vooruit lopen.
Mijn eindtijd blijft staan op 20.57 , voor mij doen een geweldig mooie tijd.
De tweede serie is met Nico vd Heuvel, Aad, Janet, Anne Visser, Liesbeth, Koos Zieldorff, Jos Koeleman, Alexandra Lingen en Gemmeke Verhagen. In die serie start Janet wel erg snel en komt als eerste door na 1 rondje, daarna zijn Het Nico en Aad die voorop lopen. Nico net wat sneller dan Aad. Nico wint de serie in 23.14.9 , toch aanzienlijk minder snel dan onze serie, dat geeft aan dat de indeling goed was. Janet wint bij de dames. Na afloop van de 5000 meter is er een snelle huldiging voor Arie en Janet. Niet op leeftijdsklasse gek genoeg, maar als overall winnaar dan.
Na de tweede serie is er even een korte pauze en regent het weer. Toch maar van start met de 1000 meter. Aad doet het toch maar niet en als ik naar de deelnemers kijk blijk ik de enige master te zijn, de enige senior zelfs. Dat is raar met alle lopers die we bij Avantri hebben, een beetje triest eigenlijk dat niemand de moeite heeft genomen om te starten.
Ondanks de 5000 meter in de benen en de loop van morgen nog te gaan toch maar gestart op de 1000 meter.
Vreemd genoeg niet ingedeeld in serie 1 bij de oudere jeugd, maar als master bij de kleinere jeugd.
Na de start een gekrioel om me heen van snel startende lopers. Na 1 ronde zakten de lopers ver terug en leuk ik de race eigenlijk alleen. Dit was jammer, ik had graag wat meer tegenstand gehad.
Ik liep deze 1000 meter zonder druk in 3.42.9 en was daarmee uiteraard clubkampioen omdat er niemand anders meedeed. 
Na afloop nog gezellig in de kantine blijven hangen en netjes de prijsuitreiking afgewacht. Zo'n beetje alle huldigingen en namen voorbij horen komen, maar mijn titel van master werd niet genoemd, dat is dan weer jammer. Ik kon het uiteindelijk wel terugvinden op de uitslagen. 
Langs deze weg bedank ik de organisatie en de vrijwilligers voor hun inzet om deze verregende dag toch zo goed te laten verlopen. Ik hoop dat er volgend jaar VEEL MEER leden van de partij zullen zijn. Meedoen is belangrijker dan winnen en het is voor de vrijwilligers en organisatie leuk als er veel animo is.

Eerste in mijn serie op de 1000 meter. Finish met zweefmomentje

Peizermade Marathon Groningen, 20-09-2017

Deze week zowaar een hele week vrij. Een uitgelezen moment om te kijken of er ergens wat te lopen is. Zowaar een marathon zie ik, de Peizermade marathon in Groningen.
Aantal deelnemers maximaal 20 staat er. Is erg kleinschalig en dus snel erbij zijn om me in te schrijven. Zodra de inschrijving mogelijk is achter de PC en ja hoor, ik heb startnummer 1.
Zoveel haast had ik niet hoeven te hebben, want de 20 werd achteraf niet eens gehaald. Ingeschreven stonden er 18 en één loper kwam niet opdagen.
Er staan ook twee Duitsers tussen de deelnemers, een internationale loop derhalve.

De start is vandaag om 11.00 uur en ik ga om 7.45 uur weg, dan heb ik tijd genoeg. Het is 2 uur en een kwartier rijden, dan heb ik nog een uurtje over als ik er ben.
Ik zet de TomTom op Groningen en Paterswoldseweg, dat kan niet missen dan.
De reis verloopt voorspoedig, de TomTom brengt me netjes bij de Paterswoldseweg. Er stond echter geen huisnummer bij. En nu ? De weg volgen, dan komt het vanzelf goed.............dacht ik, maar de weg is opgebroken en we krijgen een omleiding. Waar zit ik nu en hoe kom ik op de juiste locatie. Ik maak wat rondjes maar kom er niet uit. Nog maar eens op internet zoeken met de telefoon. Kruising Paterswoldseweg en Groningerweg. Op de grens van Groningen en Eelderwolde. Nu kom ik inderdaad in de buurt, maar helemaal kom ik er niet uit. Nog een keer internet raadplegen en er staat via de aanrijroute nog bij Kaapse Baan te Haren intikken in de TomTom. Nu kom ik er. Ja hoor, het parkeerterrein, maar geen lopers te zien. Ik ga een beachclub binnen aan de Hoornse Plas waar de start plaats zou vinden. Ben ik hier goed ? Ja hoor, de start is hier, er was net ook al een andere loper. Dat is gek denk ik, over een kwartier is de start al en er is geen loper te zien. Ik vertrouw het niet, stap weer in de auto en ga een stukje verderop en ja hoor, op een andere parkeerplaats zie ik de lopers staan.


Even ALLE DEELNEMERS een hand gegeven en snel gaan omkleden. Als ik nog bezig ben lopen de lopers allemaal weg richting de startlocatie. Als ik klaar ben volg ik hen op een drafje en ben nog juist op tijd bij de start. Daar spreekt een loper me aan en zegt. Hoi Cor, ken je me nog ? Ik ken de loper niet meer, maar hij blijkt met mij samen over de finish te zijn gekomen bij de halve marathon in Hattemerbroek zo'n 20 jaar geleden. Ik kan veel onthouden, maar dit was er niet één van, kennelijk heeft het bij deze Frans Scheuneman indruk gemaakt destijds. We praten even wat net voordat we starten. 

Startnummer 1 schept verplichtingen, uiteraard ben je dan zwaar favoriet tussen dit geweld van toplopers als Sjoerd Slaaf met 930 marathons, Hans Buis met 612 marathons, Lex de Boer met 528 marathons en ikzelf met 117 marathons.
Het aantal marathons is niet helemaal waar, ze houden in het klassement de marathons bij en alles wat verder is. In mijn geval 17 ultralopen verder dan een marathon en 100 marathons waarvan er 1 niet telt, dat was de Over de IJssel marathon bij Deventer, daar was geen tijdregistratie. Ik heb hem wel gelopen, maar hij staat niet in het klassement, derhalve sta ik nog op 99 marathons en is vandaag de 100e marathon.
Na de start lopen we een kilometer naar een gele auto, daarvoor staat een tafel met drankjes, ontbijtkoek, tucjes, chocolade, cola, water, banaan, energiedrank en nog meer. Ook staat er een houten rek met daarin 20 genummerde drinkbekers. Mijn beker is uiteraard 1 vanwege mijn startnummer als hebben we geen nummers gekregen om te dragen.

Vanaf de drankpost lopen we nu 7 rondjes van iets minder dan 6 kilometer zodat we uiteindelijk precies 42,195 kilometer af zullen gaan leggen.
Ik ken het rondje nog niet en besluit niet te snel van start te gaan en eerst anderen voor te laten die me de weg kunnen wijzen al stond de route met pijlen duidelijk op de weg.
De eerste 2 kilometer loop ik met een paar lopers op kop, daarna ontstaat achter ons een gat en blijven we met 3 lopers op kop over.
Het is heerlijk weer om te lopen en ik voel me prima.
Mijn doel vandaag is een tijd onder de 4 uur, dat is al weer meer dan 3 jaar geleden. De vorm lijkt goed en ook het weer speelt mee. Ik wil weg gaan in een tempo van 5.30 en dat vlak zien te lopen, maar dat gaat helemaal mis. 
De eerste kilometer gaat nog in 5.33, maar daarna ga ik steeds sneller met 5.16 , 5.09 en dan zelfs 5.01 en 5.03 , dat ga ik natuurlijk nooit volhouden. De nummer 1, Nico Maijer loopt langzaam weg en ik blijf samen over met Freddie Bouma uit Steenwijk. Hij heeft zich wat terug laten zakken naar mijn positie en wil graag samen lopen, is gezelliger dan alleen.
Ik heb daar geen bezwaar tegen, maar merk wel dat we veel te snel gaan. 
Ondanks dat we te snel gaan gaat het best wel goed. Er staat een lekker windje en het is flink bewolkt. Onderweg hier naartoe diverse buitjes gehad, maar nu is het droog.
De eerste 5 kilometer gaan in 26.01 wat 27.30 had moeten zijn, de 10 in 51.35 , gemiddeld nog sneller, 15 in 1.17.14, de halve marathon in 1.48.14 , dat gaat veel te snel. Ik geef dat ook bij Freddie aan. Dat geeft niet, ik zal de stukken tegen wind voor je lopen, dan kun jij je wat sparen. Zo deden we het dan ook, maar het tempo ging niet omlaag, kilometers net boven de 5 minuten. Langzaam werd ik gesloopt en ik liet het gebeuren. Deze Freddie loopt wel erg makkelijk. Wat loop jij eigenlijk op de marathon vraag ik hem. Ik ben geen veelloper zoals jullie zegt hij, ik heb 16 marathons gelopen en wil voor goede tijden gaan. Dit is een training, maar de vorige marathon ging in 3.08
Geen wonder dat het bij hem zo makkelijk gaat en bij mij nu moeizamer, dit is geen graadmeter voor mij. 
De 25 kilometer gaat in 2.09.01 , de 30 in 2.35.15 , nog twee rondjes te gaan. Ik ben kapot en wil nu echt terug in tempo.
Freddie geeft het stuk tegenwind weer het tempo aan en ik blijf nog heel even bij hem, als we weer wind mee hebben gaat hij er vandoor, even weer zijn eigen tempo lopen, want dit langzame tempo voelt niet lekker bij hem.
De 35 gaan in 3.03.48 en het gaat niet meer. Ik ben blij om weer wat te eten en te drinken bij de drankpost. Een tijd onder de 4 uur gaat nog een hele klus worden, de benen willen niet meer. Het is strompelen nu, ook stukjes wandelen om de stijve kuiten weer wat soepeltjes te krijgen. Het gaat moeizamer en moeizamer. De laatste 6 kilometers zitten allemaal boven de 7 minuten per kilometer, maar een tijd onder de 4 uur komt uiteindelijk net niet in gevaar. De eindtijd is 3.55.35 , eindelijk weer eens onder de 4 uur en dik tevreden. Vooruit had ik getekend voor deze tijd, maar de manier waarop was net goed.
Ik bleek mijn startnummer ere te hebben aangedaan, ik werd net aan eerste in de leeftijdscategorie M50 , mijn naaste belager kwam net na mij binnen stormen, dat had geen kilometer langer moeten duren.
Onderweg had ik een hoopje dat ik Peer en Bea of één van hen zou zien, maar helaas.
Weer aangekomen op de parkeerplaats zie ik een pontkaart van de pont Schoonhoven tussen de ruitenwisser zitten. Die kan er heen nooit onder hebben gezeten met de regen, het kaartje was ook droog.
Ah, Peer of Bea is hier geweest en hebben dat achter gelaten. Ze zijn toch geweest, top.
Ik bel Bea op, maar krijg geen gehoor, maar later belt ze terug en vraagt of ik nog steeds van plan ben om naar Leek te komen. Natuurlijk zeg ik, de route staat net in de TomTom.
Het is nog 19,6 kilometer en dat verloopt prima.
Het is een warm welkom en heerlijk om ze weer te zien, nu in hun omgeving. Bea geeft aan dat ik lekker bij hen moet gaan douchen, wat ik dan ook graag doe en ik mag zelfs mee blijven eten. Ik bel Richard dat ik niet mee eet en dat het wel eens laat zou kunnen worden. Het eten is lekker, witlof met krieltjes, eieren en rookvlees, dat gaat er goed in. Daarna nog gezellig kletsen onder het genot van twee bakjes koffie waarna Bea me er uit schopt. Je moet nog naar huis, het is 2 uur en een kwartier rijden. Ze heeft gelijk en we nemen afscheid. Ze wonen daar prachtig, een nieuw huis in een mooie natuurlijke omgeving. Heerlijk.
Nu snel naar huis, maar dat valt niet mee. De mensen van de wegen hebben besloten dat er maar eens flink aan de weg moet worden gewerkt. Op de A28 is het raak en moet ik de snelweg af en een stuk om rijden en binnendoor, dat kost me een kwartier. Bij de A27 is het nog gekker en moeten we een flink eind om rijden. Uiteindelijk kom ik pas om 21.50 uur thuis, al heb ik Richard wel laten weten dat ik later zou komen. Nog net op tijd om Feyenoord te zien winnen in de beker van Den Haag.
Wat was dit een heerlijke vrije dag, zeker voor herhaling vatbaar.

Ridaloop Lekkerkerk, 10-09-2017

Na de super geslaagde Goudse Singelloop van afgelopen vrijdag waar ik mijzelf verbaasde met mijn snelheid stond er vandaag weer een wedstrijd op het programma, de Ridaloop in Lekkerkerk over 8,7 kilometer, iets verder dus dan de 7 kilometer bij de Singelloop.
De Ridaloop is vernoemd naar Rida, trainster van 1 van de groepen op zondagmorgen in de Loet.
Het is een vreemde afstand, 8,7 kilometer, ook niet echt een mooie loop, maar de aanwezigheid van de vele bekenden maakt het toch tot een leuk evenement. Er stonden 61 lopers aan de start, 38 mannen en 23 vrouwen.
Het is best aardig weer, wel zonnig, maar ook een heerlijke straffe wind, helaas niet de regen van vrijdagavond, maar we gaan het zien.
De loop is gratis. Je ontvangt onder de Hooiberg een startnummer van de halve natuurmarathon die we ook weer in moeten leveren samen met de bijgeleverde speldjes.
Vanaf de Hooiberg wandelen we met alle lopers naar de rotonde in Lekkerkerk. Net voorbij de rotonde op de B-weg is de start. Mels vd Ruit geeft eerst zijn speech en vraagt aan de lopers of niet iedereen gelijk weg wil gaan na de finish omdat de langzamere lopers het ook leuk zullen vinden om binnen gehaald te worden.
Ik start een beetje in de middenmoot, geen idee hoe mijn benen zich houden vandaag. Ze voelen nog wat stram van vrijdag, maar verder nergens last van. We lopen richting Bergambacht, net voor de Kwakels gaan we het fietstunneltje onderdoor en dan via de Loet weer terug naar de Hooiberg.

Mels telt af en bij 0 schieten de favorieten er al meteen vandoor onder aanvoering van Cornelis Verboom en Robert Hofman. We hebben wind mee en ook ik schiet daardoor veel te snel weg. De eerste kilometer gaat in 4.11 , bizar snel, te snel.
Ik loop samen met Arjen Mulder die normaal ver voor me zit, voor me loopt Maarten van Erkel, die is ook veel sneller. Arie Visser loopt niet eens zover voor me, wat aangeeft dat ik te snel loop. Kilometer 2 gaat wat beter in 4.21 , 3 in 4.19 en 4 in 4.28 , een beetje beter tempo. Het is nu over met de wind mee. Ik loop nog steeds met Arjen Mulder, Maarten van Erkel zit een stukje achter ons en merk dat ik me best goed voel ondanks de Singelloop. We gaan nu de tunnel in die blank blijkt te staan. Even op de tenen door de plassen huppend en daarna het klimmetje de tunnel uit zorgt er wel voor dat we even uit ons ritme zijn.
Arjen was er vandoor gegaan, maar de tunnel nekte hem wat en ik kon hem weer achterhalen. Kilometer 5 gaat in 4.25 en ik loop weer naast Arjen. Zijn ademhaling is zwaar, hij loopt te hijgen als een postpaard en ik merk dat ik fitter ben. We hebben nu flink tegenwind en de kilometertijden lopen dan ook op. Kilometer 6 gaat in 4.31 en Maarten van Erkel komt langszij. Arjen moet eraf en ik probeer Maarten bij te houden, maar dat lukt maar heel even, dan moet ik passen. Kilometer 7 gaat wederom in 4.31
Het valt me allemaal super mee. Ik loop iets langzamer, maar dat is ook logisch met de wind pal tegen, maar echt op een hoop ga ik niet. Het gaatje met Maarten groeit niet meer, ik kom zelfs weer iets dichterbij, maar het gat is te groot. Kilometer 8 gaat in 4.30 , nog maar 700 meter, die gaan in 2.56 , de eindtijd komt uit op 38.11 , sneller dan mijn plan van 40 minuten. Ik lijk echt in bloedvorm. Nu maar zien dat ik heel blijf als mijn favoriete herfst en winter er aan komen. Bij de finish nog even gewacht op de andere lopers en daarna als een speer naar Avantri om nog een bakkie te doen met mijn maatjes. Toen ik bij de kantine kwam waren de meesten al weg, alleen Aad en Mandy waren er nog. Wel gezellig nog een tijdje kunnen kletsen en een bakkie gedaan. Het was toch weer een geslaagde ochtend.

Singelloop Gouda, 08-09-2017

Vanavond staat na jaren weer eens de Goudse Singelloop op het programma.
Het is bijna een voorrecht om daar te lopen, want je komt daar niet zomaar tussen. Zodra de inschrijving open gaat is de loop al binnen een kwartier volgeboekt. In die tijd ben ik nog aan het werk en kom er derhalve niet tussen.
Deze keer bood Robert Hoek me de kans om wel weer van de partij te zijn doordat hij als partner van hoofdsponsor De Goudse Verzekeringen met de Onderlingen een team in kon schrijven.
Robert zelf is helaas fysiek nog lang niet wat hij is geweest en heeft veel problemen met zijn ademhaling, daardoor stonden we als team niet ingeschreven voor de 10 kilometer, maar voor de 7 kilometer. Dat betekent vroeg starten, al om 18.30 uur.
Ons team bestaat uit Koen, Ina, Robert, Cécile, Aad en ikzelf. Robert, Cécile en Koen rijden met de auto van Robert, Aad en Ina pikken mij op mijn werk op tussen 16.45 en 17.00 uur. Ik ben open tot 18.00 uur, maar mijn collega neemt het gelukkig over zodat ik toch op tijd kan zijn zonder en een "Cor start" van te moeten maken.
We zijn netjes op tijd bij het gebouw van de Goudse Verzekeringen waar we de auto in de parkeergarage kunnen zetten. Van daaruit kunnen we binnendoor het pand in en worden we al opgewacht met drinken, broodjes, repen chocolade, etc. Allemaal super voor elkaar.
We nemen een krentenbol met wat drinken en begeven ons dan naar beneden waar we ons om kunnen kleden in een prachtige ruimte. We zitten in het krachthonk met vele toestellen, lekkere douches, mooie kleedgelegenheid, het is daar super voor elkaar.
We hebben allemaal 2 shirtjes gekregen. Een fellere blauwe van de Goudse Singelloop en een paars shirt van de Goudse Verzekeringen waarvan wordt verwacht dat we daarin gaan lopen, wat we dan uiteraard ook doen.

Het mag dan geen "Cor start" zijn, het is zeker wel "Cor weer", heerlijk. Na al die benauwde avonden is het nu weer eens lekker om te rennen. Woensdag nog wezen trainen en gisteren 43 kilometer wezen fietsen wat ik nooit doe, dus de benen voelen een beetje slapjes, maar verder geen problemen, we gaan vlammen.
Ze maken nog een groepsfoto van ons bij de ingang van het pand, daarna wandelen we samen met Hans van Wurmond en zijn zoon Joey naar de Markt waar de start plaats zal vinden.
Er komen al kids aanrennen voor de kilometer en er staat al een volgende groep klaar voor een iets langere afstand. 
We kletsen nog even wat en begeven ons dan naar het startvak. Het regent en sommige lopers klagen. Ook de speaker heeft het over bar weer en hopen dat het volgend jaar weer mooi weer mag zijn, maar zo hard regent het nu ook weer niet. Dit weer geeft wel mogelijkheden op een mooie tijd en zeker om lekker te lopen.
Het doel is dan ook om te trachten 4.30 per kilometer te gaan lopen, dan kom ik na 7 kilometer uit op 31.30
De anderen hebben er ook allemaal zin in. De snelheid van Koen ken ik niet. Robert heeft uiteraard niet meer de snelheid van weleer, maar het is al knap dat hij dit doet. Ina is een diesel en kan heel lang hetzelfde tempo lopen. Cécile ook, maar is sneller, die kan het ook lang volhouden. Aad is normaal zo'n beetje van mijn snelheid maar loopt al maanden te tobben met zijn voet en kuiten, maar hopen dat het zal gaan dan.

De eerste kilometer is moeizaam. Veel last van langzaam verkeer voor me en veel inhouden en dan weer versnellen, ook nog een beetje pap in de benen, al voel ik dat dit snel beter gaat. Vanaf de Kleiwegbrug is er meer ruimte en gaan we de Singels op, daar kan ik aanzetten en haal ik veel lopers in waaronder Hans en Joey. Het gaat heerlijk nu. Een goede temperatuur, af en toe ene spatje en een heerlijke wind. Bij het keerpunt op de singel tel ik dat mijn positie ergens tussen de 50 en 60 zit, maar daar zitten ook lopers van de 3,5 tussen die tegelijk met ons zijn gestart. Voor me zitten nauwelijks lopers met het paarse Goudse Verzekeringen shirt. Eens kijken of is die paar nog in kan halen. De benen voelen goed en ik kan lekker door blijven rennen in een tempo zelfs net onder de 4.30 , onderweg zie ik ook Ilona van Vliet nog staan, die zal de 10 gaan lopen.
Op de Singel zie ik ook Aad aan komen, dat ziet er ook nog goed uit, de anderen zie ik daar nog niet, die zitten achter Aad.
Na 3 kilometer lopen we op de Turfmarkt en zie ik Alexandra Lingen en Michiel Ren staan die me aanmoedigen, dat geeft toch een boost. Na de eerste ronde voelt het super en zit ik onder de 4.30 gemiddeld. Drinken doe ik niet bij de drankpost, ik gooi wel een beker water over mijn hoofd.
Na is de Kleiweg bijna leeg. Wel wat supporters die de regen trotseren, maar ik kan nu goed doorlopen. Veel lopers zijn na 1 ronde gestopt voor de 3,5 kilometer waardoor het parcours vrij is. 
Ik haal nu ook lopers in die toch wat te snel zijn gestart en het moeilijk hebben, vooral het stuk tegenwind op de Singel breekt lopers op, dan merk ik dat ik als krachtloper toch in het voordeel ben.
Ik haal voor zover ik kan zien het laatste paarse shirtje in, verder zie ik er niet één meer voor me, maar op het stuk wind mee op de Singel komt deze jonge knul me weer voorbij stieren of ik stil sta, maar even later is het tempo er weer uit en haal ik hem weer in. Op de Turfmarkt haalt deze jongen me nogmaals in, maar dan is de pijp leeg en haal ik hem in na nog even te versnellen. Ik maak er toch een soort eindsprint van en kom uiteindelijk binnen in 30.10 , een geweldig mooie tijd in een tempo van 4.20 per kilometer. De eerste kilometer in de drukte heeft me wat tijd gekost, anders was ik wellicht nog onder het half uur gekomen.

Nu even wachten op de anderen. Waar blijft Aad. Ik zie Hans en Joey binnen komen, maar geen Aad. Hij zal toch geen last hebben gehad van zijn voet of kuit en uit zijn gestapt ?
Daar is Koen, Cécile, een kapotte Robert, maar wel super gedaan en ook nog in een nette tijd en ook Ina in een mooie tijd, maar geen Aad. Dat is balen. We wachten met z'n vijven nog even.
Inmiddels komen Daphne Lamboo en haar vriend Frank Verkerk bij ons staan, geweldig om ze weer even te zien. Ze hebben ook de 7 gelopen en voor Frank was dit de eerste wedstrijd, super gedaan. Ik spreek Alexandra ook nog even aan de andere kant van het hek, ze gaat starten voor de 10 kilometer. 
We wandelen nu naar het gebouw van De Goudse Verzekeringen terug en treffen daar Aad. Hij heeft ons lopen zoeken en is toch wel degelijk binnen gekomen op de 7 gelukkig. Wel last van zijn kuit gekregen een kilometer voor de finish, maar verder wel over de finish gekomen net na Hans en Joey waar hij aanvankelijk net voor zat. Gelukkig maar. In het voorbijgaan pik ik nog een mars mee voor het geval ik trek begin te krijgen, die stond nog op me te wachten en wilde ik voor het lopen niet nemen.

Nu lekker douchen en dan naar het buffet dat door de Goudse Verzekeringen is geregeld voor hun partners, Robert dus oa.
Het is gezellig zo met elkaar en het eten is heerlijk. Nog maar een keer opscheppen en wat te drinken halen. 
We blijven een paar uur gezellig hangen en bekijken de foto's die al verschijnen van de loop waarop we veelvuldig te zien zijn en waarbij we iedere keer juichen als we onszelf zien, is leuk.
Na een heerlijke einde middag/avond brengt Aad me weer op mijn werk en pik ik mijn auto weer op.
De vorm is goed, wellicht zondag ook de Ridaloop in Lekkerkerk nog gaan doen, die is 8,7 kilometer.

Koen, Cécile, Ina, Aad, Robert en ikzelf voor het pand van de Goudse Verzekeringen voor onze Singelloop

Wisenttrail, Ugchelen, 03-09-2017

Vandaag staat er eindelijk weer eens een echte trail op het programma, de Wisenttrail in Ugchelen bij Apeldoorn. Een echte trail over de Veluwe, een prachtige omgeving.
Aad, Janet en ik hebben nog meer maatjes enthousiast gekregen en sommigen hadden hem zelf ook al op het lijstje staan zodat het percentage Avantrianen best goed genoemd mag worden.
Michel loopt de 54 kilometer, Harald de 34, op de 18 start ikzelf samen met Ina (voormalig lid), Tiny, Bea, Aad en Janet en op de 10 kilometer start Carla.
De starttijden liggen helaas nogal ver uit elkaar. Michel start het eerste, Harald volgt dan om 11.30 uur, de 18 start om 12.15 uur en de 10 kilometer zelfs pas om 15.15 uur.

Ik pik Ina en Aad thuis op, Janet bij Linquenda waarna we even na 10 uur vertrekken. De reis gaat voorspoedig. Wel moeten we de auto een flink eind van de start parkeren zodat we een stuk moeten wandelen. We zijn nog net op tijd om de start van Harald te zien, ook zie ik Ronald Tertoolen uit Vlaardingen starten op de 34.
We hebben alle tijd, praten wat met Melania die we daar tegenkomen met haar vriend, ook Bea en Peer zijn er. Geweldig om hen hier te zien. Bea loopt ook de 18. Leuk om met elkaar te lopen. 
Het is een gezellige bedoening rondom de start. Diverse tenten, koopjes, hapjes, etc. 
Startnummer ophalen in de kerk, bidon vullen voor onderweg, me omkleden, nog even naar het toilet. Voeding neem ik deze keer niet mee, met 18 is dat goed te doen.
Netjes op tijd staan we aan de start. Bea, Aad, Janet en ik wat voorin, Tiny en Ina wat achterin.
Het startschot klinkt en we gaan op pad. Eerst krijgen we een stuk asfalt, dat is dan ook bijna het enige stuk, de rest is onverhard.
Ons tempo is prima, zelfs iets onder de 6 minuten per kilometer.
Ik ben benieuwd hoe het met mijn kneuzenmaatjes Aad en Janet zal gaan. Het is niet voor niets dat we onszelf soms kneuzen noemen, één van ons is de laatste tijd uitgeschakeld zodat we zelden met z'n drieën kunnen lopen, maar vandaag lukt dat wel, al is Aad verre van fit. Aad heeft last van de rechter kuit, zijn linker enkel en heeft een conditionele achterstand. Ik ben reuze benieuwd. Voor Janet is 18 kilometer ver zat. Tiny is in training voor de Jungfrau marathon, dan is dit een prima training nog. Ina loopt als training voor de trail op Schiermonnikoog en Bea gaat gewoon genieten net als ik. We genieten allemaal van het trailen, heerlijk door de mooie natuur.

We lopen heerlijk onze kilometers door de natuur en ik baal een beetje dat de kilometers zo snel voorbij gaan. Achttien kilometers zijn zo om.
Na een kilometer of 8 kijk ik ineens een beetje twijfelachtig om me heen. Mijn startnumnmer !!! Ik ben het vergeten om te doen, het zit nog in mijn tas. Wat stom zeg, daar zit ook mijn chip op zodat ze me nu niet kunnen registreren, lekker handig. Oelewapper !
Stoppen is geen optie, ik spreek met Aad en Janet af dat we na de finish nog even terug zullen lopen om opnieuw te finishen.
Bij de enige drankpost net voor de 9 kilometer zien we Bea ook aan komen rennen, ze zit vlak achter Aad, Janet en mij, ze loopt super. Aad en Janet lopen nog super.
Er volgt nu een heerlijk traildeel met smalle bospaadjes over vele kleine heuveltjes met toch best korte pittige klimmetjes, dat blijkt voor Aad en Janet veel kracht te kosten, maar ondanks dat slaan we ons er prima doorheen. Op zo'n 4 kilometer voor de streep is de pijp bij Aad een beetje leeg en moet hij even gas terug nemen. Is ook niet zo gek na zo'n gebrekkige voorbereiding met blessures. Even overleg nu. Ik geef aan dat het misschien handig is om vooruit te rennen, snel mijn startnummer op te halen en dan Aad en Janet

 weer tegemoet te rennen. Zo gaan we het doen en ik ga er vandoor. De kilometertijden zitten net boven de 5 minuten en ik haal héél veel lopers in. Peer kijkt verwonderd als ik alleen aan kom rennen en roep dat ik zo weer terug ga. Ik kom over de finish in een tijd ergens in de 1.47 uur , net onder de 6 minuten per kilometer gemiddeld.
Snel mijn startnummer opzoeken nu, opspelden en als een speer terug. Maar hopen dat ze nog niet binnen zijn. Ik hoef niet ver te rennen, ik zie Aad, Janet en ook Bea aan komen rennen. Ik wacht ze op en met z'n vieren rennen we naar de finish. Nu met startnummer op over de finish, dan sta ik in de uitslag.
Is dat wel zo ? Je hebt toch geen starttijd ? Ja, dat is natuurlijk zo, stom, niet aan gedacht. Alle moeite voor niets dan ? Ik blijk inderdaad niet in de einduitslag te staan in onze 1.51.20 , misschien dat mijn mailtje straks helpt om dit alsnog voor elkaar te krijgen.
Bij de finish staan winegums, chips, drinken, koekjes, een soort taart, voldoende drinken, bananen, sinaasappel, het is allemaal goed geregeld.
Ik begeef me naar de stand om met mijn startnummer een leuk oranje shirt te krijgen van de Wisenttrail, maar dat lukt ook nog niet. Ik was te laat met inschrijven, ruim 10 minuten. Ik heb destijds een mail gestuurd die in de loop van de dag pas werd gelezen. Ze hadden toen de shirts al besteld. Nee mijnheer, pas als er shirts over blijven is er één voor u beschikbaar. Kom straks maar terug.
Dat is ook weer balen.
Nu snel mijn fototoestel pakken om foto's van Tiny, Melania en Ina te maken. Peer staat al op de uitkijk, ze zijn er nog niet.
Ik ga op een leuk punt staan en kijk iedere keer naar de lopers die eraan komen of één van hen al in aantocht is.
Ik sta te turen en ineens loopt Tiny me voorbij en zegt gedag. Jeetje zeg, nu Tiny nog gemist ook, ze liep in een groepje en liep wat verscholen achter andere lopers. Het zit vandaag niet mee. Wat rest is een foto van de zij- en achterkant dan maar.
De volgende die komt is Melania. Haar vriend loopt er pal voor, die heb ik op de foto, maar ook Melania kan ik alleen maar van achteren fotograferen. Vrij snel daarna komt Ina, die loopt alleen en kan ik wel fotograferen, al blijkt die foto weer bewogen. Hij gaat lekker zo. Nog even op een drafje naar de finish en nog een foto van Ina gemaakt, maar die is nog erger bewogen.
Bij de finish allemaal gezellig met elkaar gekletst en wachten op Harald, die komt toch nog aardig fris binnen. Ook een heerlijke training voor de Jungfrau marathon dan.
Nu even vragen of er een mogelijkheid is voor het shirt. Een man voor me vraagt om zijn shirt. Een M mijnheer staat op de lijst. Kan ik ook een S krijgen ? De man krijgt een S. Ik leg mijn situatie nog een keer uit waarna de dame bij de shirts vraagt welke maat ik zou willen. Een M roep ik en ik krijg het shirt van de man die net voor me was. Toch nog een meevallertje dan.
Om 15.15 uur is het aan Carla om te starten voor haar eerste trail, de 10 kilometer. Eerst is er nog een minuut stilte vanwege het overlijden van een dame van de organisatie. Alle lopers van de 10 staan stil en zijn stil net als het publiek, maar onderwijl komen er lopers op allerlei afstanden binnen en één dame schreeuwt héél erg hard. Jeetje zeg, wat zijn jullie allemaal stil. Ze zal zichzelf achteraf wel voor haar hoofd hebben geslagen, de schreeuwen waren niet te missen.
Janet loopt even een stukje met Carla mee.Super dat Carla dit doet.
We willen met elkaar nog wat gaan drinken, maar daar is hier geen gelegenheid voor, we besluiten naar een Van der Valk motel/restaurant te gaan even verderop. Eerst weer een stuk wandelen naar de auto.
We rijden naar Van der Valk en als we parkeren komen er net diverse bussen aan en staan de mensen breeduit op de trappen voor het restaurant en staat alles vast. Dit gaan we niet doen roepen er een paar, dan maar een wegrestaurant opzoeken. Harald en Tiny zouden ook komen. Dan maar even een appje sturen en aangeven dat wij doorrijden. Inmiddels is Michel ook binnen gekomen horen we via een berichtje. Hij heeft het geweldig gehad, maar was best pittig. Harald en Tiny sturen een berichtje dat het best wel mee is gevallen met de drukte bij Van der Valk, maar wij waren bij een BP gestopt voor een bakkie, was ook gezellig. Carla hebben we helaas ook niet binnen zien komen. 
Nu verder op weg naar huis, nog wat oponthoud door de drukte maar om 18.00 uur eindelijk thuis na een heerlijke dag. Zeker snel voor herhaling vatbaar.

2e Avondwedstrijd Avantri, Schoonhoven, 01-09-2017

Vanavond weer eens met een kortere afstand meegedaan bij ons eigen Avantri. Het was een reactie op een oproepje om deel te nemen. Is een kleine moeite en leuk voor de vereniging om animo te krijgen als ze wat organiseren. Het is jammer dat er niet meer lopers mee hebben gedaan, 3 kilometer kan iedereen van de loopgroepen wel lopen, wie weet de volgende keer.
Het was niet meer zo warm als bij de Nazomerloop of eerder in de week toen ik op dinsdag in Maarssen een 10 kilometer liep, maar toch nog warm genoeg.
Na al 5 dagen op rij te hebben gelopen was dit de 6e dag op rij. Ben Gubbels had de benen vandaag onder handen gehad die niet eens zo gek voelden, al voelde het lichaam zich wel moe. Ben was op de baan om te kijken net als maatjes Aad en Janet. Aad had ook graag meegedaan maar is al een tijdje geblesseerd en zondag gaan we trailen bij Apeldoorn, dan nu maar even pas op de plaats.

We starten met 10 lopers, meer waren het er helaas niet, dit kon uiteraard in 1 serie en het krachtsverschil was erg groot. Snelheidsduivels Stefan in 't Hout van PAC en Cornelis Verboom van Loopgroep Aart Stigter gingen er al meteen vandoor en eerstgenoemde zou me zelfs 2x lappen, Cornelis bijna 2x.
Het doel vanavond is er niet, al hoop ik op een tijd van 13 minuten, dan ben ik dik tevreden. Wim van Beuzekom is ook van de partij evenals Arie Visser. Arie is altijd een maatje te groot, misschien kan ik bij Wim blijven. Wim geeft aan een tempo te willen gaan lopen van 1.20 per rondje, dan ga ik de 13 minuten niet halen, dan moet ik iets sneller.
Ronde 1 gaat in 1.15 , bij Wim in 1.16 waarna Wim netjes zijn ronden rond de 1.20 blijft lopen. Mijn ronden gaan steeds rond de 1.15 lichtjes iets oplopend. Aad staat mijn rondetijden bij te houden en ik hoor ene keer 1.17 roepen. Een vlakke race gelopen met weinig verval waar dan ook een voor mijn doen nette 12.43.4 uit kwam rollen.
Na afloop nog een tijd gezellig wat met elkaar gekletst en wat gedronken in de kantine, was een gezellige avond zo. Zeker voor herhaling vatbaar. Ook leuk om de andere sporten te zien op de baan.

Vechtloop

Vechtloop, Maarssen, 29-08-2017

Na de Nazomerloop voelde het lichaam nog super. Daar niet voluit gelopen en zin om nog meer te gaan lopen. Op maandag met Aad een kleine 15 kilometer wezen trailen op onze vrije dag, het was warm, maar goed te doen. Ondanks de twee loopjes op zondag en maandag toch zin om vanavond in Maarssen te gaan lopen. Daar begint om 19.30 de Vechtloop, die heb ik vorig jaar ook gelopen en is best leuk om te doen.
Je kunt daar kiezen tussen een 5 en 10 voor de volwassenen, uiteraard kies ik dan voor de 10 kilometer. De afgelopen dagen best veel vocht verloren met de warmte en vandaag op mijn werk in de showroom bij 35 graden was het ook niet anders. Helemaal okselfris ben ik dan ook niet, maar ik heb er wel zin in.
Het is weer een strijd om op tijd weg te komen. Spullen mee en om 18.00 uur gelijk weg is het plan, maar er belt nog een klant op. Ik hoop dat je er nog bent, ik ben bijna bij jullie. Wat doe je dan ? De klant is koning. Ik wacht wel weer even. Om 18.15 uur arriveert hij, excuses. Snel afsluiten, alarm erop. Oei, toeters en bellen klinken, er staat ergens nog een zone open. Ik heb al een vermoeden, de monteurs hebben begrijpelijk het dakluik open gezet met de warmte maar zoals zo vaak ook het luik weer niet dicht gedaan bij vertrek. Snel naar boven, luik dicht doen en nogmaals het alarm erop. Nu als een speer weg. 

De reis gaat voorspoedig. Ik arriveer om 19.10 uur in Maarssen. Snel naar de inschrijving en daarna omkleden. De na-inschrijving kost 7,50 maar dan ontvang je bij de finish ook nog een shirt, die prijzen vallen alleszins mee. De verzorging onderweg is prima. Sproeier onderweg, diverse waterposten, goed geregeld allemaal. Als ik de kleedruimte uit kom heb ik nog 7 minuten, nu nog even naar het toilet. Er zijn 2 dixy's, maar bij allebei is het wc papier op. In de omkleedruimte is het toilet bewust dicht gedaan en hangt een briefje dat we ons naar de dixy's moeten begeven. Tja, en nu ? Ik moet best nodig. Even iemand van de organisatie aangeklampt en ja hoor, uit een materiaalhok krijg ik een rol papier. Snel naar de dixy en dan naar de start. Als ik aansluit heb ik nog wel 20 seconden over maar sta in de smalle winkelstraat waar de start is, helemaal achteraan, dat kost tijd. Nu gaat het me niet om de tijd, dus dat is geen enkel bezwaar.

Het duurt na de start 1 minuut 17 voordat ik over de streep kom. Nettotijden doen ze niet aan, dus de tijd op de klok zal ook mijn tijd zijn. Wat is het doel ? Gewoon lekker lopen en heel blijven, maar wil wel een beetje doorlopen. Een mooi doel om bruto onder de 50 minuten te duiken wellicht? Dat ga ik proberen.

Het schiet in het begin voor geen meter op, het is slalommen tussen langzaam verkeer, over het gras om toch de langzamere lopers in te halen op de smalle volle paden, dat kost kracht. Het is mega benauwd en de benen voelen ook niet héél fris meer, maar het gaat best aardig nog. Het parcours gaat langs singels in het centrum, over bruggetjes, is best een mooi stadje en een leuke ronde van 5 zo die we twee keer afleggen. Er is best veel publiek op de been die ons aan staat te moedigen.
Na ronde 1 zie ik dat de klok zo'n 10 seconden boven de 25 minuten zit, ik heb dus al een minuut ingelopen op het schema, nu is het verschil niet zo groot meer. Ik laat het tempo iets zakken, mijn hartslag is al wat omhoog gegaan en ik wil morgen ook weer gewoon gaan trainen, niet te gek dus. 
De kilometertijden liggen een fractie onder de 5 minuten en na 7 kilometer loop ik gelijk met mijn doel. De laatste 3 kilometer gaan weer iets sneller en onder de 50 ga ik ruimschoots halen.
Op het laatste rechte stuk plaats ik nog een serieuze versnelling en kom bruto binnen in 49.31 , netto 48.14 , een mooie tijd gezien de omstandigheden. Voel me nog steeds sterk en helemaal niet moe, maar zweet me een ongeluk. Een kwartier na de finish loopt het nog steeds met stralen van mijn lichaam.
Na een half uurtje uitzweten naar de Spider, dak open en lekker uitwaaien.
Aad was gaan fietsen vandaag en wilde komen kijken, maar was helaas te laat, maar wel een super actie. Zonde dat het niet is gelukt.
Was weer een heerlijke avond zo.

Training van IJsselstein naar Polsbroek onverhard, 28-08-2017

Samen met maatje Aad een stuk onverhard gelopen. Voor Aad een test of het weer een beetje wilde lukken met zijn voet, voor mij heerlijk uitlopen na de Nazomerloop van gisteren. Het viel nog niet mee met Aad, maar de pijn was uit te houden, al kreeg hij wel last van zijn rechter kuit. Maar hopen dat het zondag bij de Wisenttrail gaat lukken om daar de 18 kilometer met elkaar te lopen

Nazomerloop Avantri, Schoonhoven, 27-08-2017

Na een geslaagde Ultralauf in Monschau over 56 kilometer geen loopjes meer gedaan, alleen afgelopen maandag op mijn vrije dag een trail van 28 kilometer van Dieren naar Arnhem gelopen, dat was heerlijk.
Vandaag is hele andere koek. Vandaag staat de Nazomerloop van Avantri op het programma, traditioneel erg warm, vorig jaar heb ik me zelfs om laten schrijven van 15 naar 5 kilometer, dat doe ik nu maar niet.
Ik ben al vroeg op de baan en kletst gezellig met de vele bekenden. Dan is het tijd om me om te kleden. Een Avantri hemdje, dat helemaal drijfnat maken, dat geeft wat verkoeling en ook mijn hoofd onder de kraan. Absoluut geen "Cor weer" vandaag, het zal afzien worden. Ik maak me geen illusies en ga gewoon proberen lekker te lopen. Tijd is niet belangrijk, al lijkt een tijd van 1.15 op de 15 kilometer misschien haalbaar.
Na de start van Ad Verhoeff kom ik op de baan al meteen bij Nico van den Heuvel te lopen, dat tempo lijkt goed te zijn, al kijk ik wel of de hartslag niet te gek op gaat lopen. De eerste 10 kilometer heb ik die liever niet boven de 160. Het gaat goed en ik blijf bij Nico lopen. De eerste kilometer gaat in 4.33 , dat is dus veel te snel. Ik haal Nico in en die vraagt wat ik van plan ben. Ik weet het zelf ook niet, maar het voelt goed, ook al gaat het te snel. Kilometer 2 gaat eveneens in 4.33 en we halen Rosanne Teeuwen en haas Fred Noorlander in. Die zakken iets af, maar even later komen ze weer vrolijk voorbij en laat ik ze ook gaan, dat tempo gaat me veel te snel, daar ben ik nog niet aan toe. Kilometer 3 gaat in 4.32 , dan de drankpost en het klimmetje de Hem op, maar ondanks dat nogmaals een snelle kilometer in 4.34 
Op de Lekdijk is het erg warm en ik besluit het tempo wat op te laten lopen. Nico blijft ver achter me en voor me is ook al een groot gat, ik loop in niemandsland.
Met 4.41 , dan een 4.38 en een 4.45 gaat het duidelijk rustiger en lopen we langs de Provincialeweg bij kilometer 8 die in 4.56 gaat. Dit tempo bevalt me beter en is beter vol te houden ook. Kilometer 9 gaat in 4.51 en 10 in 4.50 , we lopen dan voor de tweede keer op het Broekselaantje. Het lijkt warmer en warmer te worden en ook de hartslag gaat omhoog. Niet te gek meer doen, ik heb geen zin om me kapot te lopen, morgen op mijn vrije dag wil ik weer een stukje kunnen rennen. Kilometer 11 gaat in 4.55 , 12 in 5.00 , 13 in 5.07 met een uitgebreide drankpoststop, daarna iets versnellen om onder de 1.12 uit te willen komen, want die tijd van 1.15 ga ik ruimschoots halen. Kilometer 14 gaat in 4.56 en de laatste kilometer naar de finish zelfs weer in 4.42 zodat mijn netto eindtijd op 1.11.42 uitkomt, een onverwacht snelle tijd ook. Achteraf was dit maar een paar seconden boven de tijd in Ameide bij de Securerun en had ik toch iets meer door moeten lopen, maar het was nu een stuk warmer. Ik lijk erg fit te zijn wat goede hoop geeft voor het betere (lees slechtere) weer wat gaat komen. 
Dik tevreden schuif ik aan aan de tafel buiten waar we nog lang gezellig blijven hangen en kletsen.

Station Dieren - Station Arnhem, 21-08-2017

Vandaag op mijn vrije dag had ik zin om een stuk door de bnatuur te rennen. Ik koos ervoor om naar station Arnhem te rijden, daar de trein naar station Dieren te nemen en dan terug te lopen over de heide en door de bossen, was een heerlijk parcours waar ik enorm van heb genoten. Heb was een stuk van zo'n 28 kilometer.

Ultra Marathon Monschau, Konzen Duitsland, 13-08-2017

Na de euforie van de Zugspitz Trail over ruim 100 kilometer is er veel gebeurd. De meesten weten wel wat er is gebeurd en ik zal er hier dan ook niet op terug komen. 
Door diverse breuken in mijn gezicht was ik bijna twee maanden niet in staat om hard te lopen en ben ik er noodgedwongen een tijd uit geweest. Op 19 juni ging het mis.
In de periode dat ik op bed lag heb ik voor mezelf een doel gesteld, ik wil op 13 augustus de Ultralauf in Monschau gaan doen, een loop van 56 kilometer. Aad gaat niet meer zover, dat heeft hij zichzelf beloofd, maar de marathon wil hij wel gaan lopen, dat is zijn maximale afstand.
Het herstel van de breuken herstelt niet snel genoeg en ik heb nog flink last van vooral de neus en jukbeen met lopen. Ook Aad heeft grote problemen en kan ook al even niet lopen.
Na de Zugspitze is Aad doorgegaan met lopen en trainen en heeft hij veel last gekregen van zijn voet aan de buitenkant. Het gaat spannend worden. Kunnen we wel lopen in Monschau ?

Na een duurloopje van 16 kilometer waarna ik kapot was en een paar trainingen bij Avantri besluit ik toch te gaan lopen in Monschau. Ik heb gezien dat je op weinig training en een ijzeren wilskracht ook de 100 kilometer kunt lopen, we zien wel hoever ik ga komen. Aad gaat definitief niet lopen maar gaat wel mee voor de gezelligheid en support.
Het plan is om op zaterdag 13 augustus te vertrekken rond 15.00 uur. Ik ben weer wat te laat, maar even na 15.30 uur gaan we weg vanuit Schoonhoven om rond 18.00 uur aan te komen in Konzen waar de start van de Monschau marathon plaats zal vinden.
We gaan eerst aan de pasta. Voor 5 euro per persoon mag je net zoveel pasta en salade eten als je wilt. Allebei nemen we twee volle borden pasta en een bord salade waarna we ons startnummer op gaan halen. Dat kan die avond nog tot 19.00 uur en we zijn nog net op tijd, anders hadden we dat in de nacht moeten doen.
We ontvangen ons startnummer na betaling, dat lukte niet online, daarom ter plekke en ontvangen een draagtasje met een aantal folders en ook een leuk functioneel shirt. Een grijze deze keer met gele fluor letters erop. Grijs heb ik nog niet veel.
We gaan nu ruim een kilometer verder naar het voetbalterrein waar we achter het voetbalveld op een groot grasveld ons tentje neer mogen zetten tegen een tarief van 5 euro pp. 
Het gras is enorm hoog, het heeft de hele dag geregend en we hebben dan ook al drijfnatte voeten als we maar in de buurt van de tent komen om op te zetten. Uit de schoenen en sokken en op blote voeten en badslippers dan maar.
We lezen nog wat, sturen nog wat berichtjes en gaan dan slapen rond 22.45 uur. Mijn start is al om 6.05 voor de Ultralauf, de 56 kilometer.
De telefoons staan op spaarstanden om nog wat stroom over te houden voor de wekker. We zetten hem allebei, je weet maar nooit.
Na een lang stuk slapen denk ik dat het al tijd is en kijk op mijn horloge, 00.15 uur. Pfff, maar even geslapen. Om 1.30 uur weer wakker en daarna nog een aantal keer. Zijn dat de zenuwen ? 
Na een slechte nacht voor de wekker wakker en die maar vast uit gezet, maar die van Aad gaat wel netjes af.
Ik laat Aad maar weer gaan slapen en stap zelf in de auto waar ik mijn spullen pak en 3 boterhammen met aardbeienjam eet waarna ik op het gemak ruim een kilometer wandel naar de startlocatie.
Even voor 5 uur ben ik daar en begeef me naar de turnzaal waar we met veel lopers in kunnen om ons om te kleden.
Ik heb tijd genoeg om alles netjes te regelen.

Het is even voor 6 uur en ik wandel rustig naar de start. Ik hoor veel Nederlanders om me heen, ik zie ook Mo Idrissi en Leo Boeckestein uit Den Haag, die kom je allebei vaker tegen.
Belgen hoor ik, maar hoor ook Frans praten, maar dat kunnen natuurlijk ook Belgen zijn. 
Er zouden uiteindelijk 174 mannen en 54 vrouwen de finish halen en zeker nog lopers die zijn uitgevallen, dus we staan met zo'n 250 lopers aan de start.
Het is droog en super weer om te lopen. Rond de 11 graden en niet veel wind, ook zal het niet echt warm gaan worden vandaag met een max van 15 graden. Zou in Rotterdam ook heerlijk zijn geweest.
Nu eerst maar kijken hoe het zal gaan met de pijn in mijn neus en hoe ik het eerste rondje van 14 kilometer verteer. Hoe fit ben ik na de ellende van de afgelopen maanden, de slechte nachtrust, het gepieker. 
De wil is groot en ik kan dan veel bereiken blijkt uit het verleden. Natuurlijk ben ik er niet klaar voor en het is gekkenwerk, maar ik wil en moet dit van mezelf doen. Weer iets positiefs doen.

Na het rondje van 14 kilometer kom ik door rond de 1.24 uur, een net tempo van 6 minuten per kilometer en het gaat nog lekker. Hartslag blijft rond of onder de 140, benen voelen goed en de pijn van mijn neus is uit te houden. Nu begint de marathon, de extra ronde van 14 vooraf zorgt voor de ultralauf van 56 kilometer.
De marathon zelf start om 8 uur en de lopers halen ons naderhand vanzelf wel in.
Wat is het genieten om weer te kunnen lopen. Genieten van iedere kilometer. Ook tijd om na te denken. De mooie maanden na de marathon van Rotterdam tot en met de Zugspitze en daarna de zwarte maanden. Mijn vrienden van Avantri hebben me door deze moeilijke periode heen geholpen samen met familie en goede kennissen, daar ben ik iedereen zeer dankbaar voor. 

Ik loop door Monschau heen en geniet van de mooie omgeving. Als ik 25 kilometer heb gelopen begint het parcours zwaar te worden. Er moet veel geklommen worden en dan is het tijd om stukken te wandelen, anders ga ik de finish zeker niet halen. De eerste lopers van de marathon halen me in alsof ik stil sta, maar ik stoor me er niet aan, ik loop mijn eigen race.
Na de klim komt uiteraard een afdaling. Dat loopt lekker en ik herstel weer wat. Het tempo van 6 minuten per kilometer is al lang uit zicht, maar dat was ook niet echt het doel. Uitlopen en proberen te genieten en vooral heel blijven.
De marathon kan ook gelopen worden in estafettevorm met 4 lopers. Het eerste wisselpunt lag even na de 10 op de marathon, voor mij dan na ruim 24 kilometer, het tweede wisselpunt ligt tussen de 34 en 35 kilometer. Er is daar ook een drankpost en je kunt er ook voldoende voeding tot je nemen. Als ik rustig langs de post wandel hoor ik ineens Aad roepen dat ik wel door moet lopen voor de foto. Geweldig dat Aad er staat, hij is met de Opel Combo op pad gegaan om me onderweg te spotten. Petje af dat je zo enthousiast kunt zijn als je zelf zo graag had gelopen en dat nu niet kunt.
Aad vraagt hoe het gaat. Het gaat redelijk, begin de bovenbenen wat te voelen, maar de hartslag blijft goed en ik heb het nog niet echt zwaar gehad. Op pad dan maar weer.
Er volgt nu een heerlijk stuk van geleidelijk dalen en mooie paden door de bossen. Geweldig om hier te lopen. Ik merk dat ik best wel wat lopers inhaal nu, ik lijk frisser dan hen, wonderbaarlijk.
Naar het 28 kilometerpunt en voor mij dan het marathonpunt is best lastig. Het is een aardige klim die ik helemaal wandel. Is een stuk van ruim een kilometer. Boven aangekomen neem ik wat cola, sinaasappel, banaan en en paar stukjes chocolade. Ik wandel nog even en begin dan weer te rennen. Weer volgt een heerlijk stuk door de dichte bossen en langs een riviertje. De glimlach gaat niet meer van mijn gezicht. Ik haal nog steeds af en toe een loper in, dat voelt goed.
Op 8 kilometer van de finish volgt een zware klim. Als je er al zo'n eind op hebt zitten is een klim van een paar kilometer van flink vals plat niet fijn. Ik wandel daar zo'n twee kilometer achter elkaar en diverse lopers halen me in. Ook zijn er wandelaars die de marathon doen die me inhalen. Als ik eindelijk boven ben is het nog zo'n 6 kilometer naar de finish. Het is nu veelal dalen en ik blijk goed te zijn hersteld van het wandelen. Waar ik de kracht vandaan haal weet ik niet, maar ik loop nu kilometertijden van 5.30 en haal de ene na de andere loper in. Ik ruik de finish. IK GA HET NOG HALEN OOK. Wauw !
Onderweg kom ik Aad nog een paar keer tegen en roep dat ik rond de 7 uur ga binnenkomen, dat heb ik al bijgesteld naar 6.30 uur, maar ook dat moet ik herzien, ik ga een poging doen om op de 6.15 binnen te komen. 
Ik versnel nog wat en kom nog fris over de finish na 6.14,03 , wat ben ik vreselijk blij. Het is me weer gelukt. Dit geeft een enorme boost.

Na de finish weer naar de turnhal en even douchen. Aad wacht me op en we kletsen nog wat. Na de douche mijn oorkonde ophalen. Een groepsfoto met lopers die de Monschau Marathon 10x of meer hebben gelopen sla ik over, geen idee hoe lang we dan moeten wachten. 
Nu eerst eens wat eten.
Een aantal zaken zijn dicht, maar we komen een hotel/restaurant tegen waar we stoppen voor een Wiener Schnitzel en een bakkie toe. Aardige mensen daar, ze maken een praatje met ons en zeggen ons zelfs gedag als ze weg gaan. De eigenaar heeft kennissen in Leiden en oefent woorden Nederlands.

We rijden terug naar het voetbalveld en halen daar de tent en wat spullen op, waarna Aad ons weer op wegbrengt naar huis. Onderweg nog even tanken en een bakkie doen. 
Radio even aan om het voetbal te volgen. Feyenoord wint, ook dat nog, de dag is echt helemaal geslaagd.
Om 19.00 uur zijn we weer bij Aad waar we nog even ene bakkie doen, daarna naar huis om Richard te begroeten.

Het blijkt eens te meer dat een mens meer kan dan hij/zij denkt als de wil er is. Het zal niet altijd verstandig zijn om signalen van het lichaam te negeren, maar deze keer was ik er erg blij mee.

Zugspitze Ultratrail, Grainau Duitsland, 17-06-2017

Na de mooie hardloopvakantie van vorig jaar naar Davos is het doel deze keer gevallen op de Mozarttrail in Salzburg. Als Aad en ik ons in willen schrijven zien we dat Piet en Aria en ook Nico Koppe zich al hebben ingeschreven voor de Zugspitze Ultratrail in Grainau, Zuid-Duitsland. We kijken even wat filmpjes en zijn snel om, veel gezelliger met elkaar, dus ook naar de Zugspitze. Aad heeft zichzelf beloofd niet verder meer te lopen dan een marathon en kiest voor de Basetrail XL over 39,9 kilometer. Aria kiest voor de Basetrail over 24,9 kilometer, Nico de Ultratrail van 100 kilometer, Piet en ik kiezen voor een open inschrijving. Dan kunnen we ter plekke nog kiezen welke afstand we gaan lopen. Op het moment dat we enthousiast melden dat we daar naartoe gaan raken ook Harald en Tiny enthousiast, maar ook Mandy en Cécile en later ook nog Kees van der Heul.
Tiny, Kees, Cecile en Mandy gaan ook voor de Basetrail van 24,9 , Harald kiest ook de open inschrijving. Mandy kon achteraf niet lopen vanwege haar enkelbreuk maar ging toch gezellig mee en was gelukkig in staat om flinke stukken te wandelen.

Op dinsdagmorgen voor 6 uur heb ik achtereenvolgens Aad, Mandy en Cecile opgehaald met een Fiat Doblo diesel. Hoge auto, ruime zit, veel bagageruimte en lekker zuinig.
Als we vlak bij de Duitse grens zijn gaat het motorstoringslampje branden, de motor houdt in en we rijden niet harder meer dan 80. Dat gaat hem zo niet worden. Ik parkeer de auto op een terrein, geef een paar flink veel gas en zet daarna het contact uit. Na het opnieuw starten heb ik ineens weer vermogen en kunnen we het weer proberen. De auto zou zich goed houden tot aan onze bestemming, Zugspitze Berghotel Sentido in Hammersbach, 2 kilometer bij de start in Grainau vandaan.
We komen aan rond 18.00 uur na gezellig een paar keer een picknick stop, een koffiepauze, tankstops en wegomleidingen te hebben gehad.
Harald, Tiny, Aria, Piet en Kees zitten al op het terras op ons te wachten onder het genot van een drankje en na het inchecken sluiten we ons bij hen aan.
Na het drankje is het gelijk etenstijd en gaan we naar binnen waar ons een heerlijk buffet wacht, voor iedereen keuze in overvloed. Prima geregeld.
Na afloop nog een bakkie en dan met een groep nog even het zwembad opgezocht en daar nog even een balspel gedaan, daarna hoogste tijd om te gaan rusten.

Woensdagmorgen om 8 uur is iedereen present voor het heerlijke uitgebreide buffet, wat een enorme keuze, moeilijk om te kiezen wat je allemaal wilt eten. 
Na het ontbijt pakken we de bus van half 10 naar Grainau, verkennen alvast de startlocatie en wandelen dan naar de Eibsee, is een aardige wandeling en voor Mandy lang zat, maar is een prachtige wandeling in een mooie natuur. We blijven daar even en nemen op een terrasje ook een bak koffie met een Apfelstrudl mit Sahne en nemen het treintje terug naar ons hotel.

Op donderdag pakken we de trein en gaan naar de Zugspitze. Als we met het tandradbaantje boven komen zitten we midden in de sneeuw. Begroeiing is er niet of nauwelijks. Het is grauw en er ligt sneeuw, maar het is toch een prachtig schouwspel. We gooien met sneeuw, maken mooie foto's, drinken een bakkie koffie met een stuk gebak, waarna we met een kabelbaan nog een stukje hoger gaan naar ruim 2900 meter waar we zelfs even Oostenrijk binnen wandelen. Wat een fantastisch mooi uitzicht op zowel Duitsland als Oostenrijk. 
We gaan weer terug naar beneden. Aad en ik willen nog even naar Garmisch Partenkirchen, de anderen gaan mee, maar als we daar aankomen zitten we niet in het centrum en lijkt alles doods. De anderen gaan terug, Aad en ik gaan op zoek naar het centrum wat we ook vinden. De terrasjes zitten gezellig vol, de winkels zijn dicht, het is 15 juni, Sacramentsdag. Dat is pech. We gaan morgenochtend nog wel even terug. 
Met de trein terug naar het hotel maar vergeten op de knop te drukken voor onze halte waardoor Hammersbach werd overgeslagen. Eindstation Grainau dan maar en twee kilometer wandelen naar ons hotel. Inmiddels was het gaan plenzen en kwamen we drijfnat in ons hotel aan.
Bij het eten ons verhaal gedaan, de anderen waren al op de expobeurs geweest en hadden hun startnunmer al. We zijn allemaal moe en we gaan allemaal naar onze kamer. 

Op vrijdag na het eten gaan Aad, Mandy en ik naar Garmisch Partenkirchen. Het is daar erg gezellig, ook al regent het flink, er is ook een soort fruitmarkt. We kopen wat dingetjes en gaan dan terug met de trein. Mandy stapt uit bij het hotel, Aad en ik blijven nu bewust zitten en gaan naar de expobeurs voor onze startnummers. Als we terug komen zien we net de trein voor onze neus wegrijden en duurt de bus nog een half uur, dus wederom die twee kilometer lopen dan maar, maar nu is het droog. De rest van de middag druk bezig geweest met voorbereidingen treffen voor morgen. 
De andere lopers proberen me over te halen om voor de 39,9 of 62,8 kilometer te kiezen. Het is bij mij ook een strijd, hevige twijfel. Piet kiest voor de 102 kilometer een wil het gaan proberen hoewel hij de laatste keren problemen heeft ondervonden om te kunnen blijven eten en drinken. Harald kiest voor de 62,8 en zelf besluit ik dan toch ook maar voor de 102 km te gaan. Nog nooit zoiets geks gedaan, geef mijzelf ook nauwelijks kans en de anderen verklaren me voor gek, behalve Piet, die snapt me wel. Als je het hebt geprobeerd en je haalt het niet, dan is het jammer. Alle gelletjes en andere dingen die je meeneemt moeten worden voorzien van je startnummer, dat is een heel karwei. Na het avondeten verder. Eer ik zenuwachtig klaar ben is het al 1 uur. De wekker staat op 5.15 uur, ontbijten om 5.30 uur.

De vroege vogels bij het ontbijt zijn veelal de lopers op de 102 kilometer maar ook Harald is bij ons, zijn bus naar zijn start gaat vanuit Grainau. Aria is vroeg opgestaan om ons weg te brengen. Helemaal super. Nico Koppe zit op de camping met zijn camper en komt vanaf daar. De start is om 7.15 uur maar we zijn er al een klein uur eerder. Wat tijd voor foto's, tijd om onze tracker aan te zetten waardoor de supporters ons kunnen volgen. Nog wat te kletsen, de laatste voorbereidingen te treffen, nog even naar het toilet, onze tas af te geven met het startnummer wat we daar ontvingen waarna de tas naar het 53 kilometerpunt gaat, inspectie van onze rugzakken of we aan alle voorwaarden voldoen. De controle is niet heel secuur, maar iedereen heeft zijn/haar zaakjes best wel voor elkaar. 
In het begin lopen Piet en ik even samen en is Nico al meteen weg, maar ik loop in het begin wat sneller dan Piet en zou Piet dan ook niet meer terug zien.
Het parcours is al meteen erg mooi. Na 10 kilometer is de doorkomst 1 uur 21, na 20 kilometer 3 uur 11. 
We krijgen pittige beklimmingen voor de kiezen, maar wat is het mooi. Na 30 kilometer komen we op een hoog punt op een bergkam aan in 5 uur 11. Het is wel aanpoten, maar de benen voelen nog goed. Het is wel warmer en zonniger dan verwacht helaas. Maar goed blijven eten en drinken. Na 40 kilometer kom ik door in 7 uur 38 , kilometertijden zeggen me niets, het is overleven maar ook enorm genieten van de mooie uitzichten. Na 50 kilometer kom ik door in 9 uur 51 en ben erg ruim bij de posten. Last van de tijdslimiet heb ik nog geen moment. Mijn meter geeft al 3 km meer aan dan de route, waardoor de stop bij ruim 53 op mijn horloge pas de 57e kilometer is na bijna 11 uur. Ik voel me daar licht misselijk, ben ook op zoek naar mijn afgegeven tas, maar die blijkt in een tent te liggen. Meer dan een half uur gedaan over het omkleden, eten, drinken en denken of ik wel door zal gaan. Gekkenwerk. Maar het lopen in het donker lokt en ik besluit door te gaan, ook zal het zonnetje minder warm en fel worden en over gaan in avond en nacht.
Na een telefoontje blijkt dat mijn tracker niet werkt en ik zet hem weer aan. Kennelijk heb ik hem iedere keer aan en weer uit gezet waardoor ik op dezelfde plaats blijf staan. De 60 kilometer gaat in 12 uur precies, ik lig uren voor op het schema, daar ligt geen probleem, wel de vermoeidheid en misselijkheid die steeds meer op komt zetten. Mandy belt me en vraagt hoe het gaat. Piet is gestopt bij de tussenpost rond de 55 kilometer. Jij zit achter Piet volgens de tracker, bij 45 kilometer, maar ik zit dan al op 67 kilometer. De reactie is verbazing. Wat? Al bij 67? 
Het gaat moeizamer maar het gaat nog goed. De 70 kilometer gaat in 13 uur 53, langzaam valt de duisternis in. Om het lampje zoveel mogelijk te sparen laat ik het zo lang mogelijk uit, het zijn toch lange brede grindpaden. Dat was dus een grote fout. Om een onverklaarbare reden sla ik rechtsaf en volg 4 kilometer een bospad zonder ook maar iemand te zien of oranje lintje te zien. Stom. Enorm verkeerd gelopen en dus ook weer 4 kilometer terug. De 80 gaat in 15 uur 38 maar is eigenlijk een stuk minder. Als ik het haal kom ik wel aan de 110 kilometer. 
Ik krijg last van een flinke blaar onder mijn rechter voet, heb iedere keer het idee dat ik in slaap ga vallen en ben kots misselijk. Eten is er niet meer bij, ik pers er alleen nog maar cola in, ook doe ik dat in het flesje in mijn running vest. Op 20 kilometer van de meet lijkt het doen te vallen. Ik ben moe, kapot, wil slapen, ben misselijk, heb pijn aan mijn voet. Ik krijg waarschuwingen van een andere loper, de berg is glad, neem geen risico, er zijn al lopers per helicopter afgevoerd na valpartijen. Ik sta op het punt van opgeven. Neem nog een slok cola en besluit tegen beter weten in toch op pad te gaan. Ze zullen me van die berg moeten plukken, opgeven doe ik niet. 
Het is zwoegen en ploeteren en als ik eindelijk boven denk te zijn wacht nog een rondje van 5 kilometer. Wat een rot parcours is dat. Er lijkt geen einde aan te komen. Allemaal glibberige houten balkjes en afstapjes. Het is echt stapje voor stapje, goed uitkijken om niet te vallen. Het begint weer een beetje licht te worden en het is nevelig en daardoor ook nog gladder. Wie heeft deze ongein verzonnen. Onderweg weer even plassen, merk ook meteen dat ik diarree heb, komt er ook uit. Gelukkig wc papier in de rugzak. Mijn lichaam is helemaal van slag. Het horloge is leeg, de laatste ruim 20 kilometer is niet meer opgeslagen. Ik had de hartslagmeter niet moeten activeren, dan had ik het wellicht kunnen redden met de batterij. Ik gooi al kokhalzend nog wat cola naar binnen voordat ik aan de laatste afdaling begin. 
De afdaling is een hel. Ik kan nauwelijks nog op mijn voeten staan, allemaal trappetjes met glibberige houten balkjes, stukken bagger. Glijden, glibberen, bibberen, evenwicht zoeken. Het is niet leuk meer. Ik kruip vooruit. 
Als ik bijna beneden ben belt Mandy. Hoe is het? Loop je nog? Ik ben bijna beneden en bij het hotel zeg ik. Waaaaaaaaattttttt!!!!!! , echt. We komen er aan. Als ik het bos uit kom zie ik Mandy en Cécile in nachtkleding uit het hotel zien stormen, Mandy met haar fototoestel in de aanslag. Nu nog twee kilometer wandelen naar de finish in Grainau. Het onmogelijke blijkt toch mogelijk. Aad belt en ik geef aan dat we richting finish wandelen. Aad stapt in de Fiat Doblo en is op tijd bij de finish om me binnen te zien komen. Na 24 uur 37 minuten en 29 seconden ben ik binnen na 110 kilometer zwoegen, nog ruim binnen de limiet van 26 uur en een kwartier. 
Bij de finish een luid applaus van de aanwezigen en diverse foto's. Ik ontvang de medaille en moet nog een paar trappen op om mijn finisher shirt op te halen.
Nu snel naar het hotel om de anderen te begroeten die net aan het ontbijt zitten. Piet geeft me de felicitaties, maar ik baal voor hem dat hij helaas heeft moeten stoppen.
Nu een lekkere douche en even een uurtje op bed liggen waarna we snel naar huis gaan, want morgen moet er weer gewerkt worden. Als ik thuis in bed stap is het inmiddels maandagmorgen 00.30 uur. 

Wat een belevenis. Wat was het mooi, maar ook zo zwaar.

Trailrun Leudal 04-06-2017

Als laatste voorbereiding op de Zugspitze Ultratrail in Zuid-Duitsland wil ik nog een leuke trail gaan doen.
Op de training bij Avantri staan we nog even te praten met Piet Wuijster, Saskia en Aad. Piet gaat dit weekend naar de Leudal Trailrun in Heythuysen. Vanavond is de laatste mogelijkheid om in te schrijven. Piet doet de 30, dat zou mij ook goed passen.
Aad gaat niet, hij heeft een blessure aan zijn kuit en 30 kilometer is dan te ver. Zelf wil ik de 30 gaan lopen en Sas heeft daar ook wel oren naar. Is wel 30 hoor EN trailen. Rotterdam ging toch ook goed ? is het antwoord. Als jij me gaat hazen komt het best goed.
Geregeld dus en snel inschrijven dan maar.

Het is prachtig weer als we rond 9.30 uur aankomen in Heythuysen. Bij de inschrijving zien we al snel Dirk de Wit uit Gorinchem staan en we praten even. We zoeken een plekje op het terras bij Café/restaurant De Busjop en zien al snel Wim van der Heiden en Piet Wuijster zitten die er van opkijken om Sas en mij te zien. Even gezellig zitten kletsen en ons klaar maken voor de 30 kilometer.
Bij mij is het weer behelpen geblazen helaas. Wederom misselijk, gisteren gevallen en hard op mijn stuitje tegen een metalen buis gevallen. Verrek van de pijn en kan nauwelijks opstaan, ook slecht geslapen. Zat daar op het terras met gemengde gevoelens. Nog wel even een ibuprofen genomen om de pijn iets te verzachten, wie weet helpt dat.
De start is iets later, maar om 10.15 uur gaat de groep van start. Op de 30 is de groep niet echt groot, maar we hebben er wel zin in. We starten echt helemaal achteraan. Piet en Wim zijn al snel weg en ik loop te zwoegen helemaal in laatste positie met volgens Sas een van pijn vertrokken gezicht. Regelmatig de bezorgde vraag of het niet beter is om te stoppen, dat dit geen zin heeft. Je verrekt van de pijn. Eigenwijs als ik (soms) ben ga ik toch door. Het tempo ligt niet hoog, maar het lijkt iets beter te gaan, maar dat kan ook door de pijnstiller komen. Wel nog wat misselijk en moe, maar dat is geen reden om te stoppen.
Na een kilometer of 10 zwoegen over het mooie parcours lijkt het iets beter te gaan. Het misselijke is wat minder geworden, de pijn is door de pijnstiller minder geworden. Sas lijkt nergens last van te hebben en heeft inmiddels de zware rugzak over genomen, daardoor kan ik makkelijker vooruit komen en het gaat ook een stuk beter nu. We pakken af en toe een fotomomentje en genieten van de natuur van dit prachtige stukje Noord-Limburg. Wat is Nederland toch mooi. Nu ik weer wat tempo kan lopen halen we regelmatig wat lopers in.
Na ruim 25 kilometer gaat het met Sas mis. Ze had haar enkel al een keer verzwikt, maar dat gebeurde nu nogmaals maar nog een stuk erger. De rechter enkel klapte naar binnen. Dat was dus ff balen, nu twee krakkemikkers. Na een stukje wandelen en voorzichtig dribbelen leek het wat beter te gaan en zag ik dat ook Sas nu liep te bijten tegen de pijn. Op mijn beurt vroeg ik nu of het wel ging en of we moesten stoppen. Maar ook Sas ging net als ik door en het tempo ging ook weer wat omhoog. 
De laatste twee kilometer was ik aan het einde van mijn Latijn. Ik had al bijna niet geslapen en dat was nu te merken. Ook het vechten tegen de pijn kost blijkbaar energie. Sas laat het tempo wat zakken en we lopen hem netjes uit in 3.27.28 , al had Sas veel sneller kunnen lopen, vooral de eerste 14 kilometer en de laatste 2 kilometer. Maar het was reuze gezellig om samen te rennen. Sas lijkt nu om want er kwam al een vraag wanneer er weer een leuke trail op het programma stond. Het lopen door de natuur geeft zo iets geweldigs. Het laatste stuk had het nog even best geregend en was ik in mijn element. In het zonnetje in het begin ging het uiterst moeizaam. Bij de finish geen Piet of Wim te zien helaas, wel zagen we Melania van Vugt nog even. Nog even een bakkie Cappuccino op het terras en dan weer op weg naar de auto. 
Was weer een heerlijke dag. Nu maar hopen dat de blessures van mij en van Sas mee zullen vallen.

Hemelvaartsdagloop Lekkerkerk, 25-05-2017

Hemelvaartsdag 2017, deze keer geen loop in Lekkerkerk, ik ga voor een paar dagen met mijn vrouw naar Parijs. Marloes is al een dag vooruit, ik heb geen vrij op de woensdag voor Hemelvaartsdag.
Ticket dan maar geregeld om op donderdag met de trein naar Parijs te gaan.
In de ochtend vroeg een telefoontje van Marloes dat ze naar huis komt, het is bloedheet in Parijs, slecht bed, gehorig hotel. 
Marloes komt pas in de avond thuis, dus dan toch maar naar Lekkerkerk voor de Hemelvaartsdagloop, al is het voor mij veel te warm om te rennen. Maar rustig aan doen dan.
Het is nog haasten om er op tijd te zijn. Auto parkeren, snel naar de sporthal, onderweg pratend met diverse bekende lopers en supporters. Heerlijk om er toch weer even bij te zijn al is het parcours niet bijster interessant en is het veel te warm.

Na gisteren toch weer een stuk opgeknapt. Geen buikpijn of misselijkheid meer, al rommelt het nog wel in mijn buik. Wat ga ik lopen vandaag ? Het zijn 5 rondjes en in totaal leggen we dan 8,6 kilometer af. 
Ik begin heel rustig en loop in de achterhoede. Voor me zie ik mannen als Hans van Wurmond, Cor van IJzeren, Fred Spruit en Ab Buitendijk. Het is inderdaad warm en iedere keer als ik de drankpost op de Kerkweg passeer pik ik bij Wimmie Nobel een bekertje water op en gooi dat over mijn hoofd.
Het tempo ligt rond de 4.45 per kilometer, ongeveer hetzelfde tempo als gisteren, een fractie langzamer, maar het is dan ook een stuk warmer nog.
Fred is denk ik te snel gestart net als Hans, maar kan ook zijn dat ik iets sneller ben gaan lopen, maar ik haal ze in.
In de laatste ronde haal ik Cor van IJzeren in, maar ook Ab Buitendijk. Halverwege zie ik Sas staan met haar kinderen, haar schoonvader en opa van haar kinderen woont daar. Milan, het zoontje van Sas wil een high five en ik maak even een wijdere bocht om die te geven. Ab en Cor halen me daardoor weer in. Cor pak ik later weer terug, maar Ab niet, maar kan er niet mee zitten. Tijd is absoluut niet belangrijk.  In 40.44 kom ik over de finish. Helemaal niet moe eigenlijk en constant gelopen. 
Na afloop nog een tijdje staan kletsen en daarna naar de sporthal om mijn kaasje op te halen en een bakkie te doen met Ab en Mandy. Sas komt ook nog langs met de kinderen, ik had ze een ijsje beloofd en dat waren ze niet vergeten. 
Was toch weer een heerlijke Hemelvaartsdag op deze manier, al mag de volgende keer het zonnetje achterwege blijven.

Singelloop Nieuwpoort, 24-05-2017

Vanavond na een paar jaar verstek te moeten laten gaan, staat weer de Singelloop in Nieuwpoort op het programma.
Geen 9 rondjes, maar 8 deze keer, 8 rondjes van 1,25 kilometer om aan de 10 kilometer te komen, ook met 8x een klimmetje erin.

Na de trainersexamens op de baan bij Avantri waarbij Aad ons marathonmaatje Saskia had uitgenodigd even overleg gehad. Het zou geweldig zijn om weer een keer te gaan rennen met elkaar. Aad is geblesseerd en moet ook training geven, dan lopen Sas en ik samen spreken we af.

Ik moet eerst nog werken en het wordt later en later, Sas heeft een diploma-uitreiking in Utrecht vanwege een succesvol afgesloten cursus en heeft ook alle tijd nodig om door het verkeer te komen.
We gaan met de Spider via de pont in Schoonhoven waar we ook Pieter van Rossum tegen komen op zijn fiets. Het gaat krap zat worden. De pont van 19.00 uur was vol, maar de pont daarna is wat vroeger en om 19.10 varen we over. Ik parkeer de Spider langs de Lekdijk en we lopen snel Nieuwpoort binnen waar net de 5 kilometer van start gaat, een kwartier later dan gepland.
De start van de 10 zal vermoedelijk ook een kwartier later worden, dat komt dan alleen maar goed uit.
We kijken even naar de 5 kilometer en zien Derk Roest en Vincent Uilenberg rennen en moedigen hen aan. Daarna even inschrijven, startnummer opspelden, even naar het toilet en nog tijd om te praten met Peter den Hartog en Nico Bloemendal, beiden geblesseerd. Nico was weer aardig op weg maar heeft nu een scheur in zijn hamstrings en een heel blauw bovenbeen. Was een pech kan iemand hebben, Nico staat al 10 maanden op non actief door blessures. Maar hopen dat het na deze blessure weer goed zal komen.

We staan aan de start en zien namens Avantri Piet Wuijster, Pieter van Rossum en Wim van Beuzekom. Aria Wuijster en Arie, Astrid en Anne Visser moedigen ons allemaal aan. 
Welk tempo gaan we lopen ? Dat is lastig. Aad gaf eerder al aan om ergens tussen de 47 en 48 minuten te gaan lopen. Sas heeft als eerste wedstrijd de marathon van Rotterdam gelopen en dit is haar tweede wedstrijd. Na de start schiet Sas er als een raket vandoor en ik erachteraan. Wat nu ??? Veel et snel. We halen Piet Wuijster in, die snapt niet wat er gebeurd. Wat zijn jullie van plan ? De eerste ronde gaat in 5.15 ongeveer, dit gaan WE en zeker ik niet volhouden. Terug dat tempo. Wel ligt Sas door deze opening eerste bij de dames, net iets voor op de winnares van vorig jaar.
De tweede ronde gaat in het juiste tempo en ik zie dat we iets uitlopen op de tweede dame, ook ronde 3 gaat in hetzelfde tempo. Piet is ons al snel weer voorbij gegaan en loopt uit, achter ons zit Wim en daarachter Pieter. De dame in tweede positie lijkt wat af te zakken. In ronde vier hetzelfde beeld, maar voel ineens dat ik buikpijn ga krijgen, misselijk, moet boeren en windjes laten. Waar komt dit vandaan ? Wel veel in de warmte moeten poetsen vandaag, daarna paar keer bezweet in het windje buiten gestaan. Is dat de oorzaak ?? Sas merkt dat ik wat afzak en neemt ook wat tempo terug. Nee, doorgaan zeg ik, je ligt eerste. Nee hoor, dan doen we het rustiger aan zegt ze. Ondanks de misselijkheid blijft het tempo redelijk en is er niet veel verval. Heuveltje op ben ik nog iets sterker en loop ik wat weg van Sas, de rest van de ronde is ze duidelijk beter dan mij en moet ze iets tempo laten zakken. Ondanks het iets lagere tempo lopen we nog steeds uit op de tweede dame. In ronde 6 en 7 hetzelfde beeld, daarna is het bij mij op. Lijkt erop dat ik over moet gaan geven, tempo nog wat laten zakken en zo toch de finish weten te halen in 46.53 , nog niet eens zo'n gekke tijd. Sas had uiteraard sneller kunnen lopen. Misschien wel een lage 46 of een 45-er, maar dat maakte haar bniet zo veel uit, ze was nu ook eerste. Aanvankelijk begonnen als haas, maar de tweede helft was Sas zelf de haas. Na afloop foto's gemaakt. Sas trots op het podium met bloemen, zelf trots op het resultaat maar aan de andere kant misselijk. Een colaatje van Aria hielp goed, de misselijkheid werd wel minder. Was weer een leuke en goed georganiseerde loop. Volgend jaar zet ik hem zeker weer op de kalender. Na afloop even wat droogs aan en terug naar huis, met medaille.

Over de IJssel Landgoedmarathon (verslag van maatje Aad)

Dit jaar zeker al 50 km op de racefiets gezeten in de eerste 5 maanden van dit jaar. En wat gaat deze dwaas doen: een weekje fietsen in Oostenrijk met mijn zoon Andre. We hebben daar een stacaravan gehuurd in Sankt Peter am Kammersberg in provincie Stiermarken. En van daar uit gaan we tochten maken en het liefst met wat hellingen erin, nou dat heb ik geweten. De eerste tocht was gelijk 47 km op de eerste dag. De tweede dag nog gekker in de morgenrit weer 33 km en de middagrit al weer 47 km. Daarna toch wel een rustdag verdiend. De dag erop weer een rit van 60 km en de donderdag mijn laatste ritje van 68 km. Ook het hardlopen werd niet overgeslagen ik ben zelfs 2 keer gaan hardlopen, alleen bleef dat steken op 5km per keer.

In de tussentijd had loopmaatje Cor een leuk loopje geregeld om op zondag te doen. Dus vrijdag een rustdag en zaterdag de terugreis. Die rustdag had ik ook wel nodig want het bleken 42.195 meter lopen te zijn een heuse marathon dus. En dat was allemaal te doen in Deventer bij de Over de IJssel landgoedmarathon. 

www.overdeijssellandgoedmarathon.nl/ 

Op zondag komt Cor me ophalen rond 7:30. Want de start is om 10:00 uur. En dit was zo ruim dat we ook nog een bakkie onderweg konden drinken. Bij aankomst daar bleken er ook heel veel fietsers te zijn, het was nl een marathon die solo of in duo’s en zelfs met zijn vieren gedaan mocht worden. Het is een kleinschalig evenement ik schat dat het aantal deelnemers nog onder de 300 was. Waarvan de helft toch wel op de fiets zat . Startpunt was het hotel Gaia. Op de website staat dat de gebouwen niet gebruikt mochten worden door de deelnemers, maar dat hebben wij nooit gelezen dus we hebben ons in de “stallen” verkleed. Nou was dit wel een heel nette stal met gestoffeerde bankjes aan de zijkant.

De start ging onder de poort van het gebouw door en daarna door de tuin van het complex, Na de start gaan de deelnemers meteen de uiterwaarden in van Landgoed Keizersrande richting IJsselkade. Er was besloten dat we samen zouden lopen in een heel rustig tempo dat gelukkig wel van rond de 5:50 min/km. Na 3 km al de eerste drankpost heel toepasselijk op het complex van een waterzuivering station. Gelukkig kwam het water uit de kraan en niet uit een of andere waterbak. Tussen km 6 en 7 de volgende drankpost Het werd steeds leuker hier lag zelfs stokbrood met vis. Het zou een streekproduct moeten zijn maar en zwemt echt geen tonijn in de IJssel, Ik vermoed dat het een geïmporteerd streekproduct moest zijn. Maar toch smaakte het goed.

Daarna een leuk klimmetje op de Wilhelminabrug over de IJssel waar diverse foto’s door Cor en mij gemaakt werden, daarna door de uiterwaarden richting Terwolde. Met op 10 km weer een drankpost met je raad het nooit stukjes kaas en worst. Het kan dus nog gekker. En dat was ook zo, er stond namelijk een draaiorgel te spelen. Helaas hou ik niet van dit soort muziek. Op dit stuk was het wel heel erg warm met het windje in de rug en af en toe de zon. Het beste was er hier al af, en dan is het nog een eind hoor, de beentjes voelden slapjes aan. In Terwolde na 13,5 km weer een drankpost met versnaperingen. Alleen weet ik niet meer wat, maar heb er ook geen trek in, de benen voelen nu al zwaar dus als de maag ook nog gaat protesteren wordt het zeker niets. Cor heeft nergens last van dus snoept er wel van. We komen in het dorpje ook een kerk tegen die open staat, met op de stoep een bordje WC daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Zeker na al die drankposten. Alle km’s tot nu toe gingen rond de 5:45 en 5:50 op de km’s met een drankpost na, die waren flink langzamer, het is ook een trainingsloopje geen wedstrijd.

Op het stuk naar de volgende brug die ons weer naar de andere kant zou brengen sluit er zich een loper bij ons aan die honderduit vertelt over de omgeving, zo gaan de km’s best snel voorbij. Door de afleiding ging het met de beentjes ineens een stuk beter, ik wilde eerst stoppen op het half marathon punt om terug te wandelen naar de start. Maar het ging een stuk beter zo dus niks stoppen. We lopen zo te kletsen dat we ineens in een soort van afwatering lopen richting IJssel, wat raar zo’n weg naar een brug!!! Er stond ook iemand van de organisatie die waarschuwde voor gladheid, er lag veel modder op de stenen. Maar de aap kwam al gauw uit de mouw het was helemaal geen brug maar een veerpont die speciaal voor die dag ingezet is. Hier was ook weer een drankpost met versnaperingen en met een stel muzikanten. Het klinkt ook helemaal niet slecht dus fotomoment. En het was ook best wel druk met al die fietsers die naar de overkant moesten. Door al het getreuzel moesten we een pont overslaan. 

Aan de overkant zo’n zelfde weg spekglad. Als je op Google Earth kijkt blijkt dat het ook onder water staat. Hierna de dijk op en er gelijk weer af en weer op en aan de andere kant er weer af, je wordt flink gepest zo, maar wat geeft het we hebben tijd zat we gaan weer richting Deventer. Bij het landgoed Haere gaan we het bos in richting kasteeltje. Net voor het kasteeltje is een legerkamp opgebouwd met allerlei voertuigen uit de 2e wereldoorlog, Wat is het mooi hier zeg we genieten er echt van. Hier is ook weer een drankpost ingericht. We zitten inmiddels bijna op km 19. Na km 21 komen we bij een weg de dijk op wel vreemd want op de zelfde weg komen ze ook weer naar beneden. Ook hier weer een drankpost. En wat blijkt boven is een ingang van een bunker daar moeten we over een steile trap naar beneden daar zien we allerlei kamers met slaapplaatsen en 10 meter verder weer omhoog. We lopen een rondje want even verder op weer naar beneden door een andere bunker die gevuld is met munitie. 

We vervolgen onze weg naar de finish, we lopen nog steeds samen en dat gaat heel goed. Ook zie je steeds dezelfde mensen, soms op de fiets of de andere keer lopend waar we dan ook regelmatig een woordje mee wisselen. De meesten zijn locals die samen lopen/fietsen, ze vinden het wel stoer dat wij solo de hele doen. Het loopt nog steeds soepel ondanks de eerdere slappe beentjes, de km zonder drankposten gaan heel erg vlak in 5:50 of iets sneller. Net voor km 24 lopen we weer langs een schitterend kasteeltje, wat is het mooi hier, we lopen echt te genieten, tussen km 24 en 25 alweer een drankpost, wat een drankpost? een heuse kroeg met op de toog water of bouillon heerlijk, met op de stoep een dweilorkest, toch wel een vrolijke boel hier. Maar we gaan weer verder door de landerijen van Overijssel en soms door kleine stukjes bos. Zo komen we bij km 27 met je raad het nooit weer een drankpost. Hier is de versnapering gehaktballetjes of grillworst van de lokale slager. Hmm lekker hoor. Maar we moeten verder, na 30 km werd het voor mij toch wel weer zwaar en moesten er kleine stukjes gewandeld worden, Dat was al VEEL verder dan ik verwacht had. Fietsen en lopen gaat niet echt samen. Na een stukje bos over een smal pad wat heel erg benauwd was, natte ondergrond met volle zon erop en geen wind hier voelde ik me toch wel afzwakken. Maar in de verte hoorde je het volgende bandje al weer spelen dat geeft wel een boost. Jammer dat voor het bandje de weg naar links ging om een extra lusje van een ruime km te lopen.

Ook hier weer een drankpost met versnaperingen. Maar dan zijn we al voorbij km 32. Het blijft zo mooi hier om te lopen, nog maar 10 km. De route is supergoed uitgezet je moet echt dom zijn om hier verkeerd te lopen, er staan ook genoeg verkeersregelaars en andere vrijwilligers langs het parkoers. We komen steeds meer onverhard en bos tegen dat is best wel lekker met deze warmte dan loop je tenminste in de schaduw. Bij km 34 loop ik ineens alleen en zie ik Cor een enorme duikeling maken. Gelukkig beheerst hij een goede valtechniek, Er is dan ook totaal niets aan de hand maar wandelen we wel even om van de schrik te bekomen. Op km 35 weer een drankpost nu met kleine pannenkoekjes, hmm die gaan er wel in. En weer verder, het lopen gaat bij mij wel steeds moeizamer en de stukje wandelen komen steeds vaker voor. Maar we geven nu niet meer op. Cor schijnt nergens last van te hebben. Zo komen we steeds dichter bij de eindstreep. Nog 1 drankpost te gaan op km 39. En weer door, we hopen nog net binnen de 5 uur te finishen. We lopen weer onder de poort door waar we gestart zijn. Jammer genoeg kom ik 3 seconden te kort voor onder de 5 uur.

We blijven nog even hangen op het grasveldje en luisteren naar her coverbandje wat toch wel goed speelt. Ik maak mijn rugzakje leeg met eten en drinken en er worden nog wat foto’s gemaakt van ons, hele vriendelijke mensen daar allemaal. Ook komt de stoelmasseur nog langs met een demonstratie, het blijkt een komische act te zijn, Met pollepels, aardappelstamper en een deegroller maakt ze bij een patiënt de rug weer los, een dol tafereel natuurlijk. We kleden ons weer om in de verboden stallen (niemand zegt er ook iets van) en gaan weer richting huis met een zeer tevreden gevoel. Hier gaan we zeker volgend jaar weer terug komen en misschien wel met meer mensen. Ik heb er onwijs van genoten. Op de terugweg nog maar een bakkie met een gevulde koek gedaan dat hebben we wel verdiend.

Op naar het volgende avontuur, ik denk de Zugspitze trail alwaar er een delegatie van Avantri naar toe gaat, dit was in ieder geval een uitstekende training daarvoor.

Sfeervideo van de heerlijke ontspannen marathon Over de IJssel

We zijn te zien na ruim 5 minuten en na 9,5 minuut. Geniet van het gemoedelijke van deze heerlijke marathon

Vlietloop Oud Gastel, 27-04-2017

Koningsdag 2017, het blijft voor mij nog steeds wennen. Koninginnedag op 30 april klinkt me nog steeds veel bekender in de oren, vaste prik voor een loop in Moerkapelle, de loop is niet meer en ook Koninginnedag niet meer.
De loop voor Koningsdag in Krimpen is er dit jaar ook niet, maar Aad weet een leuke loop te vinden in Oud Gastel, de Vlietloop.
De start is pas om 14.30 uur zodat we niet echt vroeg weg hoeven. Aad pikt me even voor 13.00 op en om 13.45 uur zijn we er al. Even auto kwijt zien te raken en op zoek naar het buurtcafé met zaal waar we ons moeten melden. 
We zijn netjes op tijd dus en alle tijd om ons rustig voor te bereiden. het weer is goed, maar er staat een frisse wind. We kiezen toch voor twee laagjes. Als we 10 minuten voor de start naar buiten komen is het erg zonnig en we weten niet hoe snel we weer naar binnen moeten om een laagje uit te trekken, gaat anders veel te warm worden.

Bij de start staan we helemaal achteraan. We hebben een chip in ons startnummer en zien vanzelf hoe het vandaag gaat lopen. We willen lekker lopen en als het kan rond de 1.40 uitkomen, dat moet er misschien in zitten.
Zelf gisteren op de training weer een blessure opgelopen, zoiets gebeurd altijd op de training gek genoeg, ben ik kennelijk niet voor gebouwd, pijn aan de rechter heup. Aad is al een paar dagen slapjes, maar vol goede moed gaan we op pad.
De halve marathon gaat over een aantal kleine ronden telkens terugkomend op de drukke dorpsstraat waar de speaker de lopers toespreekt.
De eerste ronde is ongeveer een kilometer, de tweede ronde zo'n 4 kilometer, de derde ronde 5 kilometer zodat je na 2 ronden op 5 kilometer zit, na 3 ronden op 10 kilometer en de vierde ronde is dan 11,1 kilometer om aan de halve marathon te komen.

Het gaat heerlijk, voel de heup wel, maar het is te doen, Aad heeft het zwaar. De hartslag zit veel te hoog. We lopen een tempo van 4.45 per kilometer gemiddeld. Aad geeft na 4 a 5 kilometer aan dat hij dit nooit vol gaat houden, de benen lijken van elastiek en voelen slap, daardoor krijgt hij allerlei pijntjes. Maakt niet uit, dan laat ik het tempo wat zakken naar 5 minuten per kilometer, maar een paar kilometer later blijkt ook dat niet haalbaar. Aad heeft een keuze gemaakt en besluit te stoppen bij 10 kilometer. Ik zie de drankpost en gooi snel een gelletje naar binnen. Dat gaat faliekant mis zeg, het spul schiet in het verkeerde keelgat. Krijg bijna geen lucht meer, hoestend en proestend stop ik, snel wat drinken, brandend gevoel in de keel, gaat niet goed. Langzaam start ik weer, maar tempo is er helemaal uit. Aad loopt nog rustig de 10 uit en vraagt zich terecht af waarom ik niet voorbij kom. Wilde aanvankelijk ook stoppen bij 10 samen met Aad, maar Aad stond erop dat ik door zou lopen.
Het animo door het uitvallen van Aad was eens tuk minder geworden en het werd nu eigenlijk meer plichtmatig uitlopen. Tempo lag net boven de 5 minuten per kilometer, soms iets eronder. De pijn in de heup kwam nu toch flink opzetten ook, niet fijn. Ik was ook al meer dan een week pijnvrij.
De laatste 2 kilometer is het echt harken geblazen. Gezicht vertrokken van pijn, hand stevig in de heup gedrukt om de pijn iets te hopen verminderen en dan over de finish in 1.43.32 , nog niet eens een slechte tijd, die 1.40 had er best wel ingezeten, maar zo was het ook best goed. Het was wel heerlijk weer om te rennen. Aad stond bij de finish te wachten. Even kletsen, omkleden, naar de auto en onderweg nog een lekkere bak koffie gedronken bij een tankstation.
Was toch wel weer een zeer aangename middag, zo samen op pad, al hadden we ons er toch wat meer van voorgesteld, maar hopen dat we snel weer fit zijn.

Paasloop Pijnacker, 17-04-2017

Na de 1600 meter op de baan op vrijdag en de 15 kilometer in Ameide staat nu een 10 EM loop het programma. Zaterdag best aardig doorgelopen samen met Aad, vandaag maar iets rustiger gaan lopen, rond de 5 vlak.
Plan is om rond 9.45 te vertrekken, de start is om 11.00 uur. Toch weer te laat op pad, het is 9.55 uur, maar het moet nog kunnen lukken.
Ik kom aan op het parkeerterrein van de voetbalvereniging DSVP en loop naar de kantine. Geen lopers te zien. Oei, maar even vragen waar het loopje dan is, op het kaartje leek het daar wel in de buurt te zijn en hier werd ook altijd de Balijloop georganiseerd.
Blijkt nu bij de ijsvereniging te zijn, dat is zo'n 500 a 600 meter verderop. Ik wandel daar dus naartoe, maakt verder niet zoveel uit, het is hetzelfde parkeerterrein, er is daar toch geen plaats voor auto's.
Snel even een briefje invullen met mijn gegevens, helaas na-inschrijven, was 3 minuten te laat met de voorinschrijving, was net gesloten, een verschil van 2,5 euro.
De man achter de tafel ziet mijn naam en kijkt op. Hé Cor, dat is een tijd geleden. De man blijkt mij beter te kennen dan ik hem, vaag wel een bekend gezicht, maar weet er geen naam bij. Hij kan helaas niet meer rennen, meer dan een beetje dribbelen is het niet meer, vandaar dat hij op deze manier nog een beetje contact heeft met het rennen.
Nu snel omkleden, nog even plassen, startnummer en hartslagmeter om en naar de start, nog 3 hele minuten over, tijd genoeg dus.
Ik start achteraan, we hebben toch een chip in het startnummer en de benen voelen een beetje moe, al voelt het verder niet echt verkeerd aan. Het is ook lekker weer, goede temperatuur en er staat veel wind, lekker beuken tegen de wind in, heerlijk.

Na de start haal ik al snel wat lopers in waaronder Martien van Veen van avStart die ook in Ameide was zaterdag.
De eerste kilometers is een beetje zoeken en gaan te snel met 4.35 , 4.36 en 4.37 , daarna even wat drinken en gelijk een 4.47 die ik weer goedmaak met 4.29 , maar dat is toch te gek. Ik wilde het rustiger aan doen vandaag, rond de 5 minuten per kilometer, maar het is zulk lekker weer met de wind en temperatuur, ik wil toch iets sneller lopen. In ieder geval onder de 1.20 uur
Nu kom ik een beetje in mijn goede tempo met 4.46 , 5.00 met drankpost en weer 4.46
Ik blijf de hele tijd dit tempo tussen de 4.45 en 4.50 lopen en heb daar gek genoeg geen enkel probleem mee, voelt super, ik zou dit wel een halve marathon ook vol kunnen houden.
De laatste kilometer nog even wat versnellen, die gaat zelfs ruim onder de 4.30 , de eindtijd is dan ook 1.16.01 bruto, netto nog sneller in 1.15.48 , een super tijd en niet echt moe. De vorm en conditie zijn goed, nu vast zien te houden, al komt de warmte er langzaam aan.

Na afloop is er een prijsuitreiking waar ik uiteraard niet voor in aanmerking kom. De speaker maakt ook nog melding van een lterij op startnummer. Héél veel lopers zijn al naar huis en veel prijzen blijven dan ook staan. Het zijn bijna allemaal planten. Eens kijken, startnummer 471, mmmmm, niet dus, wel 470, 474, 474, 174 zijn wel dezelfde cijfers, maar dan anders. Helaas.
Nu terug naar de auto. Oei, waar zijn de sleutels. Tas uitgeruimd, niet te vinden. Oh nee, wat nu ? Marloes even bellen of ze de reservesleutels nog kan vinden en terug naar de auto, misschien zitten ze er dan nog in ?
Aangekomen bij de auto geen sleutel. Balen, nog een keer de tas uitruimen en dan omkeren. Warempel, daar zijn ze, ze zijn onder de harde plaat onderin mijn tas gegleden. Pfffffff, dat is gelukkig, dat scheelt Marloes een ritje Pijnacker.
Het is lekker weer en het dak gaat eraf, heerlijk naar huis tuffend na een geslaagde loop. Super momenten.

SecureRun Ameide, 15-04-2017

Na de marathon van vorige week zondag bleek ik nog erg fit, zo fit had ik nog niet eerder meegemaakt. Ook maatje Aad had dit gevoel zodat het lijkt of we de marathon als prima training hebben gelopen op weg naar de Zugspitze. Op woensdagen allebei al weer getraind ook.
Op vrijdag is er een 1600 meter op de baan, een AV loop, dat is een begrip, is een loop georganiseerd door Arie Visser, altijd bijgestaan door zijn vrouw Astrid en dochter Anne. Dat doen we maar niet, want we willen zaterdag gaan lopen in Ameide. Nog even overleg gehad met Aad en hij wil toch de 1600 gaan doen, niet te gek. Het is voor mij rennen en vliegen en de start om 19.30 uur kan ik nooit halen. Toch bij thuiskomst snel omkleden, tas mee, je weet maar nooit, misschien een latere serie ?
Als ik op de baan kom stelt Arie Visser me gerust. Serie één gaat zo starten, maar ik mag in serie twee starten.
Is duidelijk niet mijn "ding", zo'n 1600 meter. Aanvankelijk wil ik het dan ook rustig aan doen, maar al snel pik ik aan bij bekenden en wil ik ze ook voor blijven. Het groepje om me heen begint te slinken. Johan de Visser loopt ver voor me, een groepje met Bart van der Born, Wim van Beuzekom en Hans van Wurmond loopt net voor me. Bart en Wim haal ik al snel in, maar Hans loopt goed en is moeilijk te kloppen. Ik besluit er nog even achter te blijven en te wachten op de laatste ronde. Het laatste volledige rechte stuk ga ik hem voorbij en sla een klein gaatje, nu de bocht door en op het gemak uitlopen en Hans in de gaten houden. 
Als ik denk dat ik voor hen binnen ga komen laat ik wat teveel tempo lopen en roept Mandy naar me dat ik op moet schieten. Bart heeft ineens een flinke eindspurt ingezet en Hans ook. Toch maar weer versnellen, dat is genoeg om Hans voor te blijven, maar Bart met zijn zevenmijlsstappen niet. Ik had eerder aan moeten zetten, nu was het te laat, zo snel ben ik niet.
Toch heerlijk gelopen in een tijd van 6.37.3 , maar of dat verstandig is met het oog op morgen ??? Aad heeft het verstandiger en wat rustiger aan gedaan.

Om 12.45 uur kom ik zaterdag aan bij Aad, eerst twee bakkies doen en dan even naar het centrum van Schoonhoven waar maatje Janet een modeshow moet lopen namens Vivaz. Ze moet 3x lopen, helaas kunnen we de 2e en 3e keer niet zien omdat we dan aan het rennen zijn, maar de 1e keer moet lukken. We komen ook Els en Mandy nog tegen, even gezellig kletsen en kijken hoe Janet het er vanaf brengt. Janet doet het goed, al is dit wat uiterlijk betreft een andere Janet dan de Janet die we kennen bij Avantri. 
Het is even wennen, ander kapsel, laag plamuur en make-up, strak gezicht, maar ook wel leuk om te zien.
Nu snel naar de pont met de Spider en ja hoor, die vaart dus niet weg. Een klein kwartiertje wachten en de man die naast ons wacht op de pont heeft veel belangstelling voor de Spider. Hij heeft zelf een dikke BMW, maar wil toch weten wat dit voor auto is, hoe oud hij is, hoe het rijdt, wat de wegenbelasting doet, etc. De tijd vliegt hierdoor voorbij en de pont is er al weer, op de pont gaat de man verder waarna we afscheid nemen als de pont de overkant heeft bereikt. 
Aad weet de weg en we volgen de Lekdijk en komen al de bekende plaatsen tegen. Bij Tienhoven verlaten we de Lek en slaan we af naar Ameide waar het even zoeken is en we een keer de weg vragen naar sporthal Het Spant, die naam ken ik wel uit de TV wereld, Het Spant in Bussum.
Als we arriveren komen we gelijk al bekenden tegen als Alexandra Meijvis, Johan Gelderblom en Koos Zieldorff. Ook blijken Hans van der Waal, Liesbeth Steehouwer, Vincent Uilenberg en Astrid van der Born van de partij te zijn, leuk om ze hier tegen te komen. Er zijn voor mij nog meer bekenden als Henk Lansbergen en een man die me altijd aanspreekt en nu ook weer vraagt hoe Rotterdam is gegaan, maar ik ken de beste man niet en ken ook zijn naam niet.
Na het omkleden op het gemak naar de start waar de 15 het eerst van start zal gaan om 15.00 uur, de 5 en 10 starten 10 minuten later.
Alexandra is er met haar hele gezin en wenst ons nog even succes net als de andere Avantrianen, leuk dat ze er zijn.
Wat is ons doel vandaag, niet echt duidelijk, gewoon lekker lopen en niet te gek. Wellicht is 5 minuten per kilometer al wel weer haalbaar na de marathon. Het is heerlijk weer om te rennen, het is niet warm en er straf een straf windje.
Aad heeft er kenbaar zin in, want hij heeft al meteen een flink tempo te pakken, ik volg dan uiteraard ook maar in dat tempo. De eerste ronde van 5 kilometer gaat in een gemiddeld tempo van liefst 4.45 per kilometer, veel te snel natuurlijk. Aad roept ook al dat we het nu rustiger aan moeten gaan doen omdat hij dit niet vol gaat houden, maar hij is zelf degene die het tempo aangeeft, haha.
We nemen heel even tijd voor een bekertje water en doen het dan iets rustiger aan, hoewel de kilometertijd inclusief drankpost nog steeds net onder de 5 minuten per kilometer ligt, dan een kilometer net boven de 4.50 en meteen zitten we daar ook al weer onder en gaan de kilometertijden aan het einde van ronde 2 alweer terug naar de 4.45 , dus echt rustiger aan doen is het niet. 
We worden flink aangemoedigd door de Avantrianen die al klaar zijn na hun 5 kilometer, dat geeft toch wel een flinke boost.
Na de drankpost geeft Aad aan dat ik maar moet gaan omdat ik deze keer net een fractie sterker oog. Dat zou ik kunnen doen als het tempo inzakt, maar dat is helemaal niet het geval. We lopen de kilometers nog steeds onder de 4.50. Nu ben ik degene die het tempo aangeeft, maar Aad blijft makkelijk volgen zo lijkt het en we houden het tempo hoog. Als we zo doorgaan komen we zelfs rond de 1.12 uit, onvoorstelbaar.
We lijken zelfs nog wat te versnellen op het einde en komen netjes naast elkaar over de streep in een prachtige 1.11.40 , opgewacht door Hans van der Waal die de 10 heeft gedaan en een keurige 47-er heeft gelopen.
Na de douche nog even een bakkie en eens kijken wat er allemaal voor zalen zijn in deze sporthal. In de zaal naast de kantine blijkt dat daar de prijsuitreiking is en waar we bij toeval terecht komen. Na afloop van de prijsuitreiking is er een verloting op startnummer. Dan had je wel je startnummer in een doos moeten doen en daar heeft niemand ons dus attent op gemaakt. Helaas, dan maar naar huis, het heeft geen zin om die verloting af te wachten.
Met het kapje eraf terug naar Schoonhoven langs de Lek na een heerlijk loopje, dat is toch wel een heerlijk gevoel. 
Het was weer een geslaagde middag.

Marathon Rotterdam, 09-04-2017, deel 1

Marathon Rotterdam 9 april 2017

Vandaag is net als ieder jaar op loopgebied voor mij de belangrijkste dag van het jaar.
DE MARATHON VAN ROTTERDAM, dit jaar al weer mijn 30e deelname.
Twee jaar geleden leek mijn laatste loopuur daar, maar gelukkig gaat alles de laatste tijd weer een stuk beter. Wel in de aanloop naar deze marathon de nodige pijntjes aan de rechter heup, rechter bil, onderrug en linker lies.
Al bij fysio Kees Bakker geweest om het SI gewricht rechts los te maken, dat bleek vast te zitten, maar na twee pogingen geen succes. Op de maandag voor de marathon naar Baarn geweest naar Joke van der Hoeven, een dame waar mijn moeder altijd naartoe gaat met tal van probleempjes en warempel, op een hele simpele manier krijgt ze het SI gewricht met gemak los en krijg ik weer hoop.
Op dinsdag en woensdag begint de pijn flink toe te nemen, de spieren hebben na 3 maanden met een vastzittend SI gewricht gelopen te hebben weer moeite om op de juiste plaats te komen, dit geeft weer flink pijn, maar langzaam begint de pijn af te nemen.

Op vrijdag eerst naar Ben om de spieren nog wat soepeler te krijgen en de pijn in mijn rechter bil even goed aan te pakken, daarna met Aad en Janet naar de marathonbeurs in het WTC gebouw op de Coolsingel, is als vanouds erg gezellig, alk waren we andere jaren met veel meer lopers. We komen daar wel Argen en Reggie tegen en ook nog wat lopers van de avStart en nog wat bekende lopers die ik regelmatig tegenkom bij de trails.
We halen onze startnummers op en ook nog wat nummers van andere Avantrianen waar we de startbewijzen van mee hadden gekregen, kijken nog wat verder rond op de beurs en gaan in de buurt op zoek naar een gezellig adresje om wat te eten en te drinken, dat lukt. Daarna weer naar huis en weer aan het werk.

Op zaterdag een gewone werkdag en ik merk dat de pijntjes langzaam aan het verdwijnen zijn. Zou het dan toch gaan lukken ? Dit jaar geen pastaparty. We hadden de hoop dat anderen het stokje een keer over zouden nemen, maar nu Aad en ik niets hebben georganiseerd is er niemand anders opgestaan helaas, wij hadden er niet echt tijd voor dit jaar. Thuisgekomen alvast de tas gepakt, dan hoef ik op zondag alleen nog een paar kleine dingetjes te regelen.

Zondagmorgen, de wekker staat op 7 uur, de laatste dingetjes nog even regelen en zorgen dat ik voor 8 uur bij Linquenda ben, ik ga nu eens niet te laat komen. Janet heeft ook de beste bedoelingen, maar moet nog flink tempo lopen om er om 8 uur te zijn, maar ze is niet de laatste, dat zijn Kevin en Carla.
Het is gezellig met elkaar, als lopers zijn daar Aad, Janet, Carla, Saskia van Wijk, nog een Saskia die ik niet ken, Stefanie met haar man, Carla met haar zoon, Pieter, Raymond, Kevin, Pieter Verhoek en ikzelf. De anderen zijn al op eigen gelegenheid op pad.
We zijn rond half 9 bij Capelsebrug waar we de auto parkeren en waar we Daphne ontmoeten. Daphne stuurt een berichtje naar Janet en laat weten dat ze een kleine parkeerschade heeft opgelopen aan haar auto en dat met de andere bestuurder moet regelen. Dit kost wat tijd, maar we hebben geen haast en we gaan wat later op pad. Bij Capelsebrug komen we al veel bekenden tegen, supporters en lopers.
We gaan naar het centrum en stappen uit bij Beurs waarna we naar Leuvehaven wandelen naar de brandweerkazerne waar we al jaren onze kleedruimte hebben. Gezellig met elkaar, je kan er heerlijk douchen na afloop en er is ook een kantine om wat te eten of te drinken, er is ruimte genoeg en de ruimte is afgesloten.
De meesten van de aanwezige lopers gaan voor de kwart marathon, Aad, de andere Saskia en ik gaan voor de marathon.
Saskia heeft een sticker met wave 4, oorspronkelijk had ik een sticker voor wave 3 en Aad wave 1. Aad heeft wat stickers gemaakt met een 1 erop die we over onze nummers pakken zodat we alle drie in wave 1 kunnen starten. Is gezelliger en ook beter met de warmte van vandaag. Het zal vandaag ruim 20 graden gaan worden, absoluut geen “Cor weer” en afzien. Als je dan 20 of 30 minuten eerder mag starten is dat alleen maar mooi meegenomen.
Saskia van Wijk en Stefanie met haar man gaan al eerder weg, die willen vroeg aan de start staan, de anderen wandelen op het gemak richting start, maar eerst maken we bij Leuvehaven nog een groepsfoto. We wandelen tot de hoek Coolsingel waar de kwart marathonlopers rechtsaf slaan en Aad, Saskia en ik doorwandelen naar onze start in wave 1. We komen Tiny en Bea nog tegen en knuffelen even waarna we verder lopen en Peer nog tegenkomen. We zijn op tijd en komen makkelijk in het goede startvak.
Saskia vraagt wat onze plannen zijn. We gaan weg op een schema rond de 4 uur, maar met de warmte mag het best wat langer duren. Het is voor ons een training. Heel blijven en niet kapot gaan is het devies en lekker lopen, maar wel uitlopen natuurlijk. Of dat in 4 of 5 uur gaat is niet belangrijk.
Het doel van Saskia is 4.15 al zal dat met deze warmte hoogstwaarschijnlijk niet gaan lukken.

Marathon Rotterdam, 09-04-2017, deel 2

Lee Towers zingt zijn You’ll never walk alone, daarna klinkt het kanonschot en bezorgt ons kippenvel. De zenuwen zijn toch nog steeds aanwezig, zeker bij Saskia. Saskia heeft nog nooit een wedstrijd gelopen en zeker geen marathon. Ze loopt deze marathon ter nagedachtenis aan een overleden vriendin en de vader van een goede vriendin die nu kanker heeft en loopt dus met veel emotie. Wat zal dit voor haar zwaar worden. Maar hopen dat ze dit gaat redden.

Na de start lopen we al meteen het juiste tempo van 5.40 of iets sneller, maar Saskia blijft netjes bij ons. Het tempo bevalt haar wel en zolang het goed gaat is het wel zo gezellig met elkaar.
Aad heeft de knie ingepakt en dat lijkt goed te gaan, bij mij zijn de pijntjes allemaal verdwenen, ook dat lijkt dus goed te gaan. Saskia heeft hartritmestoornissen en wacht nog op de uitslag. Ondertussen start ze doodleuk op deze marathon, wat een klasbak en doorzetter, maar is niet verstandig wellicht, maar ja, dat doe ik ook niet altijd zeggen de anderen, dus ik zeg even niets.

De eerste 5 gaan in 27.58 en we zitten bij De Kuip. Bij de drankpost rustig even stoppen, goed drinken en meteen een zoutcapsule naar binnen werken.
De 10 gaat in 55.40 en bij de drankpost herhalen we het ritueel van de eerste drankpost. Verstandig omgaan met de warmte, zeker al in het begin.
Met de warmte lijkt het nog mee te vallen, al is het al wel flink zweten.
De 15 gaat in 1.23.39 , nog steeds gaat het voortreffelijk. Bij 18 kilometer gaat Aad langzaam versnellen en Saskia zegt dat ze niet harder wil gaan lopen en Aad niet bij kan houden. Ik geef aan dat de vader van Aad daar vermoedelijk ergens langs de kant staat, die woont in de buurt, Aad wil hem even gedag gaan zeggen en zo was het ook. Aad was wat vooruit gelopen en stond bij zijn vader langs de kant. Op het moment dat we er weer aan komen schuift Aad weer aan, ik zeg zijn vader nog even gedag.
De 20 gaat in 1.51.22 , de halve marathon in 1.57.15 , Saskia krijgt het hier iets moeilijker maar bikkelt nog steeds door en blijft bij ons.
Ik begin nu toch al wat last van de warmte te krijgen al is dat nog niet te merken aan het tempo. Saskia laat nu een klein gaatje vallen en bij de 25 waar Aad en ik 2.19.48 lopen blijft ze wat achter. Dit is het moment waar Aad en ik even een plaspauze inlassen, die hadden we een tijdje in gedachten. Als we weer terugkeren op het parcours komt Saskia er net weer aan en lopen we weer met elkaar verder. Ik merk dat Aad is verlost van zijn plasdrang en het tempo op gaat voeren. Ik voel me best goed maar heb geen zin om me op een hoop te lopen en zeg tegen Aad dat hij maar alleen verder moet gaan. Als de benen en conditie goed zijn en je wilt dat proberen, dan moet ik niet in de weg lopen en zo doen we dat dan ook. Aad laat ons “staan” en gaat er vandoor. 
Bij de 27 staan de kwartmarathonlopers ons aan te moedigen en blijf ik even staan voor een banaantje, wat drinken en een praatje. Joh, doorlopen, je tijd! , maar daar maak ik me niet te druk om. Saskia rent door en ik ga weer op pad om haar bij te halen.
Een paar honderd meter verder komt Saskia het parcours weer op, ze heeft even bij haar man en kinderen gestaan die als supporter aanwezig zijn. We geven elkaar een “high five” hoewel we elkaar eigenlijk nauwelijks kennen, we hebben wel een “klik” lijkt het, het is of we elkaar al jaren kennen.
Bij de 29 kilometer zien we de lopers aan de andere kant passeren die daar de 40 kilometer er al op hebben zitten en ik kijk of ik Wilko of Michel ergens zie, maar helaas. Saskia geeft aan dat ik maar door moet rennen en dat ze het nu flink zwaar heeft, ze moet een stukje gaan wandelen. Geen probleem toch, dan wandel ik gezellig een stukje mee. Verbaasd vraagt Saskia of ik niet toch door moet lopen voor mijn eigen tijd van 4 uur, maar blijf netjes bij haar, is geen enkel probleem.
De 30 kilometer gaat netjes in 2.52.02 al moet het zwaarste deel nog komen.
We komen nu op de Boezemstraat langs de supporters van Avantri. Ik zie Piet en Marrie al springen op een container, ik zie Piet Wuijster die even mee rent en vraagt of ik nog wat nodig heb, maar alles gaat goed en Piet laat zich terug zakken, super om het zo aan te bieden. Ik zie Pieter van Rossum en Hans van Wurmond die wat foto’s van ons maakt. Wat een menigte langs de kant, onvoorstelbaar. Het is daar altijd druk, maar met dit mooie weer nog een tikkie drukker. Saskia glundert en geniet ook zichtbaar van haar eerste marathonervaringen. 
We gaan nu het Kralingse Bos in en Saskia geeft aan dat ze weer een stukje moet wandelen. Is wederom geen enkel probleem. De stukjes wandelen zijn kort en daartussen lopen we een aantal kilometers hard, gaat echt goed. Op deze manier halen we toch veel lopers in die het moeilijk hebben, staan te rekken, last hebben van kramp of gewoon uitstappen omdat ze op zijn.
Wij hebben geen enkel probleem gelukkig en genieten van de entourage. We zien een groep van MTK staan en van avStart met even later Ab Buitendijk die een foto van ons maakt. 
De korte wandelpauzes vervelen geen moment en het is zelfs gezellig om lekker te kletsen onderweg. Tussen de 33 en 34 komen we langs de Lekkerkapel waar een vriendin van Saskia in meespeelt en ze zwaait. Ik hoor een gil en zie een klant lopen, even later weer een schreeuw en loopt Ronald de Ridder op het pad naast de weg en moedigt me aan. Leuk dat hij er is, sneu dat hij niet meer kan rennen.
Bij de 34 lijkt het kaarsje bij Saskia wat uit te gaan en is het even wat langer wandelen, of nee, weer even iets rennen, want daar is de drankpost en dan weer even wandelen. Het is toch geweldig dat je bij me blijft zegt Saskia, iets wat ik als vanzelfsprekend zie, maar is natuurlijk voor veel lopers niet het geval. We kenden elkaar niet en hadden ook niets afgesproken, maar het voelt goed.
De 35 gaat in 3.23.54 en nog steeds zitten we op het schema om binnen die 4.15 te komen, ondanks de warmte. Ik zeg dat ook en geef ook aan dat het gewoon super gaat, veel beter dan in mijn eigen eerste marathon.
Ondanks dat het wat moeizamer gaat en we iets meer wandelen zakt het tempo helemaal niet echt in elkaar, er is dan ook helemaal geen sprake van instorten.
We komen nu weer terug op de Boezemstraat en ik zie Aria Wuijster, Piet en Marrie weer, ook Hans van Wurmond maakt weer foto’s en ik zie Hassan, onze monteur. Leuk dat hij er ook is.
Als we weer een stukje wandelen hoor ik Arie van Buren van Start schreeuwen dat we zo de 4.15 niet gaan halen waarna Saskia meteen weer begint te rennen. We stoppen weer even bij de 40 kilometerpost en nemen daar goed de tijd. Nog even lekker drinken, stukje wandelen en dan op pad. We zitten daar op 4.00.01 en hebben nog steeds kans op die 4.15
Onder de kubuswoningen door zijn we bij 41 en horen ineens een schreeuw, Monique Baan neemt een foto van ons, al is het op het laatste moment, de foto bleek ook nog gelukt, was in een flits.
Ik zeg tegen Saskia dat we voor de bocht nog even een stukje moeten gaan wandelen omdat we de laatste 500 meter op de Coolsingel alleen maar moeten rennen, dan is wandelen geen optie. Het bleek een korte pauze, want Saskia kreeg vleugels en wilde meteen weer rennen.
Als we de Coolsingel opdraaien ben ik op zoek naar onze maatjes maar zie ze niet zo snel, wel hoor ik links van me geschreeuw en zie Nicky van der Graaf, leuk om haar weer te zien. De anderen spot ik niet, maar bleken er achteraf vlak naast te hebben gestaan en hebben ook flink lopen schreeuwen. Stom dat ik ze niet heb gezien.
Saskia ruikt de finish en begint echt serieus te versnellen, waar haalt ze het vandaan. Links en rechts vliegen we de lopers voorbij, de laatste 500 meter gaan in een tempo onder de 4.30 per kilometer, onvoorstelbaar. We halen Richard Maquelin ook nog in die ons bij probeert te houden en de grootste moeite heeft. Rechts zie ik op de tribune Robbert Jan Neven nog staan schreeuwen en zwaai terug. Robbert Jan heeft mijn VIP kaarten gebruikt om op de tribune te komen en alle lopers te zien. Hij had het reuze naar zijn zin gehad. Nu hopen dat Robbert Jan ook weer aansluit bij ons.
Bij de finish gaan de armen bij Saskia de lucht in en volgt de ontlading. Ze draait zich om en we vallen elkaar in de armen. Het is gelukt. Geweldig en zelfs nog binnen de 4.14 , Saskia 4.13.56 en ik 4.13.58 , kennelijk was Saskia iets achter me over de start gekomen.
Een reuze knappe prestatie van Saskia en zelf netjes heel gebleven zonder veel last. Dik tevreden.
Ook blij voor Saskia, dit gaf me veel meer voldoening dan zelf een kwartier snelle lopen en wellicht net onder de 4 uur te lopen en helemaal kapot zijn, dit gaf me een kik.
We lopen langs de hekken. Even later zien we Argen staan. Argen heeft een keurige 4.03 gelopen en staat te praten met Bea, Tiny en Peer.
Aad zie ik niet, Harald ook niet, maar die zaten netjes op 4.08 en 4.07, niet eens zo gek ver voor ons.

Met Argen en Saskia loop ik naar de medaille-uitgifte en ben blij met deze 30e plak. Nog even een banaantje, wat drinken en we nemen afscheid van Argen die elders heeft afgesproken.
Saskia en ik lopen weer richting Leuvehaven, maar bij de Beurs nemen we afscheid. Ik moet opschieten, anders ben ik te laat bij de huldiging op de Coolsingel, die is om half 4. Saskia wil naar haar man en kinderen en nog even poseren bij een beeld als symbool voor haar vriendin.

Marathon Rotterdam, 09-04-2017, deel 3

Snel naar de brandweerkazerne Baan waar Daphne, Aad, Pieter Verhoek en Janet op me wachten. Snel even douchen en dan op pad naar de huldiging. Daphne gaat er vandoor, die moet nog veel regelen voor de operatie aan haar voet morgen.
Het is even zoeken, maar we vinden tijdig de juiste plaats van de huldiging.
Er mag maar 1 supporter met me mee, de anderen moeten achter een hek blijven kijken. Er moest zelfs legitimatie aan te pas komen. Gelukkig had Aad die bij zich en kon hij mee. Pieter en Janet keken van een afstandje toe. We komen nu bij de andere lopers van de huldiging en het is veelvuldig handen schudden. Ik zie Richard Maquelin wederom, die liep zijn 10e keer Rotterdam. Willem van Ek zijn 25e. Ook de andere 2 lopers van de 30 die ik 5 jaar geleden ook al naast me had staan op het podium. Achter ene ander hek aan de andere kant van de straat hoor ik een schreeuw en zie ik Robert Hofman staan die even wil komen kijken bij de huldiging.
Na de 10, 15, 20 en 25 keren deelname en bijpassende huldigingen is het nu de beurt aan de 30e keer jubilarissen.
Mijn naam wordt luid omgeroepen en als ik het podium op loop krijg ik meteen een roos in mijn handig gedrukt en een doosje met een mooie herinneringspin met daarop 30 en 5 sterren. Een mooi aandenken. Het jubileumshirt hadden we al gehad en hadden bijna alle jubilarissen al aan, ik dus ook. Nog een paar zoenen van twee knappe dames, een soort rondemissen en wachten op de andere 2. Daarna volgden nog een aantal foto’s en mochten we weer van het podium.
We lopen naar Pieter en Janet en blijven nog even kijken naar de lopers die binnen komen. Leuk om zo rustig in het zonnetje te blijven kijken. We wandelen nu richting Leuvehaven om onze spullen op te halen en blijven ondertussen nog even wachten op de laatste loper, dat is altijd een speciaal moment. Vol emoties draait de laatste loopster, Kelly, de Coolsingel op en kan het huilen niet stoppen. Wij pikken de spullen op en gaan met de metro weer terug naar Capelsebrug. Aad rijdt terug, want om half 6 gaat RTV Krimpenerwaard bellen en moet ik paraat zijn, maar dat telefoontje is nooit gekomen helaas, kennelijk vergeten.

In de avond nog even wat zitten chatten, foto’s bekeken en gelijk eens op startnummer gekeken wie Saskia was, dat bleek Saskia Nobel-De Regt te zijn, bij velen in Schoonhoven bekend als lerares en turnlerares. Janet kent haar ook goed. Wel grappig. Inmiddels kennen we elkaar wel beter.
Er is weer een einde gekomen aan een heerlijke maar enerverende dag.

IJsseltrail IJsselstein, 26-03-2017

De winter is voorbij, het is lente. De nachten zijn nog fris en ook in het begin van de ochtend en met een guur windje is het nog niet echt lekker, maar vandaag beloofd het net als gisteren zonnig te worden.
Het beloofd een mooie, maar vermoeiende dag te worden.
Aad, Janet, Daphne, Pieter en ik hebben ons ingeschreven voor de IJsseltrail in IJsselstein. De start is om 10.00 uur voor de 10 kilometer, de 20 start al om 9 uur, daar doet Pieter aan mee.

Om 8.45 uur is het verzamelen bij Linquenda. Ik ben iets te laat maar zie alleen Aad staan, Daphne komt er net na mij aan lopen en het wachten is op Janet, onze chauffeuse vandaag. 
Het is even wennen, de zomertijd is net in gegaan en de nacht een uur korter. Voor mij nog iets korter omdat ik de Formule 1 eerst nog wilde zien en om 7 uur paraat zat.
We zijn om 9.15 ongeveer ter plaatse en gaan gezellig nog even in het restaurant zitten bij de start en kleden ons daar ook nog even om.
De kledingkeuze is lastig. Jasje, trui, shirt ?
Zelf trek ik het Cor shirt aan met daaronder een dun shirtje met lange mouwen, Aad zelfs zijn Aad hemd met een shirtje, Daphne en Janet kiezen voor een trui. 
Uiteindelijk bleek de keuze van de mannen het beste, hoewel ik ook wel met 1 shirtje had kunnen lopen.
Janet en Daphne lopen de 10 kilometer, wij dus ook, al is ons plan om daarna nog naar Schoonhoven te gaan lopen. De route die Aad daarvoor heeft uitgestippeld is maar liefst 23,6 kilometer en loopt veelal over onverharde paden, maar eerst maar eens zien hoe we deze 10 kilometer verteren.

Aad, Daphne en Janet gaan er al snel vandoor, mijn lichaam moet nog even op gang komen. Ben niet helemaal fit, maar dat komt wel goed. Na 500 meter heb ik al weer aansluiting en met z'n viertjes lopen we gezellig verder. De eerste kilometers gaan rond de 5 minuten, daarin halen we een paar dames in en blijkt er volgend beide dames nog 1 dame voor hen te lopen. Het zijn geen podiumbeesten, maar er klonk gezamenlijk, we lopen in, die kunnen we hebben en het tempo gaat omhoog. De derde kilometer gaat in 4.45 en is nog steeds over asfalt. Na zo'n 4 kilometer gaan we het onverharde op en is ook de eerste drankpost. De dame voor ons stopt even en de dames besluiten dat niet te doen. Kom op, nu halen we haar in. Dit gebeurde dan ook en de dame hebben we nooit meer terug gezien.
We zitten nu op een stuk van het parcours waar ook de 20 kilometer lopers op uit komen waar we er veel van inhalen. 
De kilometertijden zakken iets in op het onverharde en met tegenwind naar 5.08 , 5.07 en 5.07 maar achter ons zijn geen dames meer te bekennen van de 10 kilometer. Dat zal dus een één-tweetje kunnen gaan worden.
Na 7 kilometer gaan we linksaf en dan nogmaals links en staan ineens voor een huis met een hek. Nog even aan een houten deurtje gevoeld of dat open gaat, maar nee. Achter ons komt nog een loper, de lopers daarachter zwaaien naar ons en geven de juiste route aan. We hebben een smal paadje over het hoofd gezien dat niet echt duidelijk was aangegeven. We volgen nu het Jaagpad, een onverhard pad, dat loopt heerlijk. We halen weer tal van lopers is en we hebben er veel schik in. Ik loop nu voorop en hoor na ruim 8 kilometer Janet tegen Daphne zeggen dat ze er langs moet gaan en voor een eindspurt moet gaan, Daphne heeft over. Aad blijft bij Janet en ik loop daar wat voor als Daphne dichterbij komt en vraagt of we samen verder gaan. Dat is prima zeg ik en we gaan serieus versnellen. De kilometertijd gaat bij Daphne zelfs onder de 4.30 , maar ik merk dat dit toch wat te snel gaat. Ik ben iemand van de lange adem en loop meestal in een tempo van 6 minuten per kilometer. Met deze snelheid zie ik de hartslag omhoog schieten en die zat toch al aan de hoge kant. Ik roep naar Daphne dat ze er langs moet gaan en neem bewust flink tempo terug om op Aad en Janet te wachten.
We zitten nu in de laatste 500 meter en het parcours gaat omhoog richting een brug vlakbij de finish. Daphne valt een beetje stil en achteraf had ik er dan wellicht weer bij kunnen komen, maar ik wacht toch even op Aad en Janet waardoor we met z'n drietjes over de streep komen in een tijd van 52.45 minuten op de 10,5 kilometer zoals achteraf bleek. Daphne was dus wat sneller in 52.13 , we eindigen net achter Pieter die zijn 20 kilometer heeft gelopen in 1.51.06 en een uur voor ons was gestart.

Bij de finish kletsen we gezellig nog wat met Aart de With die ook de 20 heeft gelopen en zien dan Brenda van der Linden binnen komen, die ook knap de 20 heeft gedaan. John heeft wat pijn in de knie en heeft niet gelopen.
Daphne en Janet nemen een lekkere douche, Aad en ik trekken wat droogs aan, want we hebben nog een flink stuk voor de boeg.
We blijven nog gezellig een klein uurtje zitten en nemen wat te eten en te drinken. Voor mij is dat een stuk appeltaart met slagroom en een warme chocolademelk met slagroom, dat gaat er goed in. Die calorietjes heb ik nodig, want we hebben al wat verbrand en gaan nog meer verbranden.
Het is nu tijd om te vertrekken. Janet neemt de tassen van ons mee en wij trekken ons running vest aan met gelletjes en water voor de lange tocht terug. Nog even over gedacht om een stukje mee te rijden en de route in te korten, maar we willen toch nog wat kilometers maken, dus toch maar vanaf IJsselstein. We kunnen altijd Janet bellen om ons onderweg weer op te pikken als het bij één van ons niet zal gaan.

Het eerste stukje gaan we net de verkeerde kant op, maar Aad ziet dat al snel en we keren om. Het eerste stuk is allemaal asfalt. Eerst naar IJsselstein en dan rechtsaf IJsselstein weer uit. Na een paar kilometer begint het steeds mooier te worden om te lopen. we lopen nu op prachtige kades en genieten met volle teugen. Het zonnetje is soms hinderlijk aanwezig en we zweten ons rot. Aad had ook nog eens een jasje aangetrokken maar dat verdwijnt al snel in zijn rugzakje.
We lopen allebei goed, al oogt Aad zeker frisser. Mijn hartslag zit ook vrij hoog. Meestal is mijn hartslag 10 slagen lager dan bij Aad, maar nu zitten we bijna gelijk. Mijn hersteltijd na de 10 was zelfs 67 uur en bij Aad maar 32, dus is deze loop net geen 67 uur na de 10 van vanmorgen, maar vooralsnog gaat het goed.
Onderweg moet Aad een paar keer stoppen om te plassen en maak ik wat foto's. We zien rechts Montfoort liggen, daarna zien we Lopik links liggen en wij gaan gewoon rechtdoor over de kades. Heerlijk. 
De kilometertijden tijdens het lopen liggen net onder de 6 minuten per kilometer en is prima als training. 
We komen nu bij Polsbroekerdam en steken de Damweg over, daar wandelen we een stukje, even mijn lichaam wat rust gunnen, is duidelijk voor mij, Aad lijkt geen enkel probleem te hebben.
Nu volgen we weer hetzelfde mooie pad naar Polsbroek, dat gaat nog steeds goed, maar ook in Polsbroek wandelen we op mijn verzoek een stukje waarna we naar de molen in Bonrepas lopen en daar wat foto's maken zodat ik weer even uit kan puffen. 
Nu tijd voor de laatste etappe naar het huis van Aad waar we nog even een bakkie doen alvorens naar Linquenda te wandelen om de auto's op te halen. Janet heeft de tassen al in de Spider gezet, helemaal goed geregeld.
De teller is op 23,6 kilometer blijven staan, met de 10,5 van vanmorgen is dat dus dik 34 kilometer, een goede training, maar wel erg dicht bij Rotterdam, ik hoop dat we er goed aan hebben gedaan. Het voelt best goed nog, al ben ik best moe. Aad voelt de bovenbeentjes ook wel, maar verder gaat het goed. Bij mij begin ik de heup weer wat te voelen, maar dat is logisch, verder hebben we het goed doorstaan.
Het was een gezellige dag en een goede laatste aanzet naar Rotterdam. Nu hopen dat het weer daar mee gaat zitten en het niet zo warm zal worden.
Nog even de uitslag bekeken. Bij de mannen zijn Aad en ik 9e en 10e geworden. Daphne en Janet bleken niet 1e en 2e te zijn geworden, er bleek een snelle dame 7 minuten voor ons binnen te zijn gekomen, dat was dus zeker niet haalbaar geweest. Prijzen zijn er niet geweest vandaag, maar we kregen wel een Buff van de IJsseltrail. Ik pakte er ook één uit de doos en zag dat ik er twee had, maar dat bleken zelfs twee pakken met Buffs te zijn. Ik had er wel 10 of 20 tegelijk, de rest toch maar even netjes terug gebracht. 

Salland Trail Nijverdal, 11-03-2017

11 maart 2017, een zware dag. 
Vandaag staat de Salland Trail op het programma, waar ik me heb ingeschreven voor de 75 kilometer. Gekkenwerk volgens iedereen en in feite is dat ook zo. Ik ben gek op het rennen door de mooie natuur en het kan me niet lang genoeg duren, maar mijn lichaam denkt daar vaak anders over. Mijn koppie wint het meestal van mijn lichaam, al is dat meestal niet verstandig.
Achterliggende gedachte is het kunnen behalen van 3 punten die nodig zijn om mee te mogen doen aan de Montblanctrail. Met de 3 punten van vandaag en de 4 punten van de Swissalpine van vorig jaar zou dat net genoeg zijn, al zou later blijken dat ik er geen 7 nodig heb, maar 8, dat is aangepast. 
Na de marathon in Bergschenhoek en de prachtige Jutbergtrail is dit het derde grote evenement wat betreft de afstand in 1 maand tijd. Aan de conditie ligt het niet, die lijkt prima. Snelheid zit er niet veel in, maar mijn lichaam kan het lang volhouden ondanks tal van blessures die ik al heb gehad. Nu ook weer last van mijn rechter heup, maar ik kan er mee rennen. Pijn is er, maar pijn is fijn hoor ik wel eens, zolang het geen kwaad kan is het me dat waard.

Maatje Aad laat verstek gaan en kiest wijs voor een halve marathon in Dordrecht en loopt morgen mee bij de Halve Natuurmarathon in Lekkerkerk. Wel zijn Piet Wuijster en Nico Koppe van de partij, Nico eveneens de 75 kilometer, Piet op de 50 kilometer.

Om 6.10 uur pikken Carola en Nico Koppe me thuis op waarna we Martin ophalen, een loper uit Stolwijk die de 25 kilometer gaat lopen. Piet gaat op eigen gelegenheid, de 50 start pas 2 uur later en zo vroeg daar zijn is nergens voor nodig. Geslapen heb ik niet veel, ik lag maar te woelen en te piekeren of ik wat vergeten was klaar te leggen. O ja, magnesium. Even naar beneden om te pakken. Pas om 1.30 uur val ik in slaap en de wekker staat al weer op 5.15 uur, een korte nacht, maar ik ben deze week wel wat vroeger gaan slapen dan anders, maar hopen dat dit genoeg was.

n het begin gaat de rit prima, maar zodra we een beetje in de buurt van Nijverdal komen begint de navigatie van Nico kuren te krijgen en stuurt ons de gekste paadjes op, ook onverharde paden, net of we al met de trail bezig waren. Dan de telefoon er maar even bij gepakt en ja hoor, nu gaat het goed. Ook de navigatie weet het weer en die maar weer gevolgd. Vlak bij de startlocatie, zwembad Het Ravijn, de thuishaven van eredivisie waterpoloclub ZPC Het Ravijn uit Nijverdal/Hellendoorn gaat het weer mis met de navigatie. Kennelijk zijn de wegen daar de laatste jaren wat omgelegd, want waar de navigatie links aangeeft kunnen we niet links. Weer even zoeken en ja hoor, we zijn er. Het is al ruim na 8 uur en we moeten om 8.45 uur starten, dus maar snel ons startnummer ophalen en ons klaarmaken.

Op zich lijkt het allemaal niet veel werk, wel even omkleden, maar het running vest heb ik gisteren voor het naar bed gaan al gepakt en zelfs al gevuld met water. Slechts 1 laag kleding, want ze geven zonnig weer op en bij de start is het al 8 graden. Nu vaseline op de tepels ! Vaseline ? Oei, de pot staat nog thuis, dan maar even wat lenen.
Nico is al even klaar en roept dat we nu toch moeten gaan. We zijn nog op tijd en kunnen zelfs nog wat foto's maken.
Voor Nico is het een makkie vandaag om op tijd binnen te komen. Nico is veel fitter en sneller. Voor mij is de tijd wel erg krap. Je moet na 6 uur bij de 50 kilometer zijn, anders mag je niet verder, de eindlimiet van 9 uur is al helemaal niet haalbaar denk ik. 
Wat doe jij als je 2 uur op me moet wachten vraag ik Nico ? Lekker douchen en zwemmen, maak je maar geen zorgen, ik vermaak me wel zegt hij.
We wensen elkaar succes en gaan naar de start. Ook Richard Maquelin uit Capelle a/d IJssel is van de partij, dat is leuk.

Ik heb de juiste kledingkeuze gemaakt, het is al vanaf de start warm zat. De eerste 10 kilometer gaan iets binnen het uur, het parcours is al mooi daar. 
Carola staat voor het eerst bij 12 kilometer, maar als ik daar aankom is ze er niet. Nico ligt dan al ver voor en Carola zal na de doorkomst van Nico zijn vertrokken naar het volgende punt waar ze ons voorbij kan zien komen, dat is de 2e drankpost waar we twee keer aan komen, na ruim 20 kilometer en na zo'n 34 kilometer.
Tussen de 16 en 18 treffen we een waardeloos stuk parcours waar we vlak langs het water lopen en waar we over een smal, hobbelig weggetje moeten lopen. Uitkijken om je niet te verstappen of om je evenwicht te verliezen en in het water te vallen. Na dit pad nog een rot stukje over stukken land waarna ik Carola zie staan bij de drankpost. De 20 kilometer gaat in 2 uur, al weet ik dat ik dit tempo nooit vol ga houden. 
De organisatie gaf ter info aan dat we 99% onverhard zouden lopen, maar dat klopt zeker niet, we hebben best al wat stukken asfalt gehad.

Bij de drankpost geven ze aan dat we nu een prachtig stuk te lopen krijgen en daar is geen woord teveel van beloofd, dit was echt de moeite waard. Hoogtemeters zijn er ook genoeg, we beklimmen namelijk de Holterberg, Haarlerberg, Sprengenberg – inclusief de Koningsbelten (75m), Noetselerberg, Nijverdalse Berg, Hellendoornse Berg, Eelerberg, Lemelerberg en Archemerberg, een stijging van ruim 850 meter.
We lopen prachtig over de heide, zandheuvels, flinke klimmetjes. Zwaar, maar wel erg mooi. Ook lopen we veel door het bos. Door de vele bladeren zijn de korte stronkjes niet of nauwelijks te zien waardoor ik twee keer val. 1 keer gewoon op de knietjes, een tweede keer echt finaal over de kop, ook stoot ik mijn tenen een aantal keren fors, ik voel al dat de nagels weer flink blauw zijn geworden, ook heb ik een flinke blaar aan de onderkant van mijn voet aan de voorkant. Om dat wat te ontlasten loop ik te wringen in de schoenen om de pijn wat weg te krijgen.
Ik heb na de 12 kilometer ook een pijnstiller genomen omdat de pijn in de heup best hevig werd, een paracetamol van 500 gram, niet te gek, maar dat had wel enigszins effect, de pijn werd iets minder.
Waar ben ik aan begonnen, twee keer gevallen, beurse tenen, een blaar, pijn in de heup, het beste is er daardoor ook al af, maar we moeten nog maar 45 kilometer. Bij de drankpost even wat cola en bouillon gedronken, wat winegums, gomballen, banaan, sinaasappel, even bijtanken en dan weer rustig op pad. Ik zal en moet die 50 halen binnen de 6 uur, uitstappen is geen optie, staat niet in mijn woordenboek, DNF heb ik nog niet achter mijn naam staan en gaat nu ook niet gebeuren, IK GA VERDER.
Na de mooie Lemelerberg gaat we weer richting Hellendoorn. De wegen zijn weer iets vlakker, ook helaas weer wat stukken asfalt, die 99% is echt onzin, is wellicht 85% onverhard.
Mijn lichaam begint te wennen aan het tempo en de pijntjes en gaat een soort op de automatische piloot. Snel gaat het niet, maar in dit tempo ga ik het net redden om binnen de 6 uur terug te zijn bij de start en dus op de 50 kilometer. Carola heb ik niet meer gezien, Nico loopt natuurlijk al een uur voor me, dan is het logisch dat ze niet op mij gaat staan wachten, dan mist ze Nico bij een volgend punt. Af en toe komen er wat lopers voorbij, maar verder blijven de afstanden tussen de lopers redelijk gelijk.
Na 50 kilometer kom ik door in ruim 5 uur en 44 minuten. IK BEN OP TIJD, JIPPIE !!!, nu MAG ik door.
Om me heen zie ik tal van lopers die roepen dat ze er mee stoppen. Het is welletjes voor vandaag. Geen moment denk ik daaraan. Ik heb niet voor niets mijn best gedaan om op tijd weer terug te zijn, nu ga ik door ook.
Even de waterzak bijvullen, colaatje, andere drankjes, goed eten en ineens komt Richard Maquelin eraan. Hij had al last van zijn enkel en was er nu weer doorheen gegaan. Het was welletjes, hij denkt eraan om te stoppen. Ik heb nu lang genoeg bij de drankpost gestaan en ga weer op pad.
We volgen nu een mountainbikeroute. Omhoog, omlaag, omhoog, omlaag, het gaat op en neer en het is erg bochtig. Vreemd genoeg komen er ook allerlei mountainbikers voorbij, luid bellend. Waarom hebben ze dit niet vrij gehouden ? Of hebben ze dat wel gedaan en zijn de mountainbikers fout ? Voor me valt een loper die uit moet wijken voor de fietsers die voorbij razen, luid foeterend. Eigenlijk kan dit niet en is het link. Je kan maar zo een fikse blessure oplopen. Bij de loper viel het gelukkig mee.
We lopen ook langs pretpark Hellendoorn en langs een park met allemaal glijbanen, zal best leuk zijn om daar eens een dagje naartoe te gaan. Onderweg maak ik toch nog wat foto's, de 9 uur ga ik toch niet halen, daarvoor ben ik tever heen, het lichaam begint een beetje op te raken.
Bij de 60 kilometer ga ik even 5 minuutjes zitten om wat te eten en te drinken en moed te verzamelen voor de laatste zware 15 kilometer. Het is nu harken en aftellen geblazen. Nu ik éénmaal al zover ben gekomen moet en zal ik het uitlopen ook.
Na het mountainbikepad lopen we weer lekker door de bossen en ik loop achter een loper met een rood shirt. Het is wel goed opletten waar je je voeten neerzet, zeker als je wat vermoeider begint te worden. Ik kijk veel naar de grond en kijk af en toe voor me en zie dat we rechtdoor moeten, daar loopt het rode shirt. 
Huh, wat is dat nou, ik kom dichter bij de loper. Dit is geen hardloper, maar een oudere wandelaar met gewone wandelschoenen. Volgens mij ga ik verkeerd zeg ik tegen de man. Ja, dat klopt, ze zijn daarstraks rechtsaf gegaan. 
Shit, dat is balen. Nog meer lopen nu ik al verrot ben. Het is niet anders, dit kan er ook nog wel bij. Ik blijk toch ruim een halve kilometer om te hebben gelopen.
Bij de 60 zie ik ook ineens Richard weer aankomen. Jij zou toch stoppen ?? Dat was ik ook van plan, maar mijn maatje zegt, die man uit Bergambacht is geblesseerd en gaat ook door, waarom jij niet ?? Daarom ben ik door gegaan zegt Richard. Zijn leus is, pijn gaat voorbij, je finish blijft en daar heeft hij helemaal gelijk in, dat is ook mijn motto.
Stuivertje wisselend lopen we nu samen op. We hebben allebei pijn en zijn op, maar we zijn vastberaden. We lopen nu echt in de achterhoede. We zijn al gerustgesteld dat we zeker in de uitslag komen als we hem uitlopen, dus is de druk wat minder. dat we die 9 uur niet gaan halen wisten we bij de 50 al, maar dat maakt nu niets meer uit. Er is maar één ding belangrijk nu. UITLOPEN !
Bij de 69 kilometer ongeveer zien we de laatste drankpost, maar ipv linksaf naar de post moeten we eerst nog een grote lus maken om er te komen, dat is een tegenvaller. Richard schiet bij me weg, ik kan hem niet meer volgen. Bij de drankpost aangekomen maak ik wat foto's en neem een flinke beker cola en wat te eten. Het is nog ruim 4 kilometer naar de finish, pffff. Nu nog kracht vinden.

Richard is al vertrokken en ik ga ook op pad richting finish. De cola heeft wonderen gedaan, ik voel de krachten weer terug komen en kan blijven rennen zonder veel te wandelen waardoor ik na een kilometer Richard weer in weet te halen, die heeft echt het beste gehad en kan me niet volgen. 
Ondanks het zweten en de warmte blijft het lichaam redelijk fit, wellicht omdat ik ieder uur een zoutcapsule heb genomen. Dit is een soort probeersel, maar lijkt goed uit te pakken.
Ik kijk op mijn klokje en zie dat ik nog wel onder de 9 uur 30 kan eindigen. Ik versnel nog wat en ja hoor, het lichaam doet wat ik wil en we gaan sneller.
Een kilometer voor de streep moeten we een drukkere weg oversteken langs pretpark Hellendoorn en mag ik niet gelijk oversteken. De vrijwilliger vertrouwd mijn snelheid niet om op tijd voor de auto's over te steken na 74 kilometer. Hoe kan dat nou ? 
Als de weg vrij is steek ik over en zet weer een versnelling in. Ik vraag aan een vrijwilliger of het nog 1 kilometer is. Nee, het is nog verder. Oh jee, dat is natuurlijk het stuk wat ik extra heb gelopen. Nog maar versnellen en ja hoor, mijn lichaam werkt alweer mee. Heerlijk gaat het nu, als vanzelf leg ik de laatste ruime kilometer af als in een roes, ik heb het gevoel dat ik zo nog een hele tijd door kan rennen. Voor me krijg ik zowaar nog een wit shirtje in het zicht. Lang geen loper meer gezien buiten Richard. Zou ik die nog in kunnen halen ? Weer even aanzetten en ja hoor, het gaat nu snel. Het laatste afdalinkje en dan een recht stuk weg richting toegangshek van het zwembad en tevens de finish. Op 200 meter voor de finish haal ik de loper in. De man zet een knop om zoals ik Piet Wuijster eens heb zien doen bij de Swissalpine en geeft ineens flink gas. Huh, waar haalt hij dat vandaan denk ik ? Nog wat versnellen en ik win iets terrein waarna bij de loper alle remmen los gaan en hij me met gemak voorblijft. Ik had geen zin om het risico te lopen op een blessure, maar de loper was erg blij dat hij me voor was gebleven. Zo zegt hij, dat kost me morgen een paar stijve benen. Achteraf zat de man ruim voor me wat nettotijd betreft en had ik rustig voor hem kunnen finishen, maar het was wel een leuke finish zo in 9 uur 28 minuten en 24 seconden. Ruim een minuut later komt Richard binnen, ook nog net onder de 9.30 uur, daarna nog twee lopers waarvan de laatste bijna 10 uur nodig heeft gehad. De tijd maakt me niets uit nu, ik voel me toch een soort held. Mijn mentaliteit heeft me er weer doorheen gesleept. 
Als ik na de finish even ga zitten merk ik bij het opstaan dat het toch niet vanzelf gaat. Ik strompel naar de kleedruimte waar ik wat belletjes pleeg en dan maar snel naar Nico, Carola en Martin ga, want die zitten al lang op me te wachten. Douchen doe ik dan thuis wel. 
Nico heeft geweldig gelopen en zat inderdaad de gedachte 2 uur voor me, ruim 7 uur 29.
Piet liep de 50 in 5.46 uur, net zoiets dan mijn tijd, al zou Piet een dag later ook nog de halve Natuurmarathon gaan lopen, daar moet ik dan nu even niet aan denken. 
Bij inlevering van het startnummer ontvang ik een consumptiebon die Carola voor me in gaat wisselen voor een lekkere warme chocolade met slagroom,mmmmmmmm, die gaat er wel in.

Even voor 20.00 uur vertrekken we en Carola brengt ons nu thuis waar we om 21.40 uur aankomen.
Het was een hele belevenis vandaag en ondanks alle negatieve en goedbedoelde adviezen van vrienden en familie ben ik toch blij dat ik dit heb gedaan. Het was een risico met het zicht op de marathon van Rotterdam op 9 april, maar het was het waard nu het goed is afgelopen.

Gelre Jutbergtrail Dieren, 18-02-2017

Na de onverwachts geslaagde Petzl Nighttrail Marathon in Bergschenhoek staat er ruim een week later al weer een mooie loop op de kalender, de Gelre Jutbergtrail over 30,5 kilometer.
Deze loop hadden Aad en ik gezien en leek ons een mooie training voor Rotterdam en de Zugspitze, al is het voor mij wel snel na de marathon. We gaan zien of ik dit aan kan, een week na de marathon, al ben ik daar niet voluit gegaan.

Het is zaterdag 18 februari, ja, op ZATERDAG, dat komt wellicht vaker voor in de toekomst, vrij op zaterdag. Dat is super, nu zijn er ook andere leuke evenementen waar ik aan mee kan doen zoals deze trail van vandaag. Ik pik Aad op en we rijden naar Dieren. Is best nog een eindje rijden, maar ja, de mooie omgeving en leuke trails zitten niet in omgeving Bergambacht en Schoonhoven.
We arriveren netjes op tijd en schrijven ons in. Alles is tot in de puntjes goed verzorgd en er zijn veel vrijwilligers, allemaal met hetzelfde felle blauwe shirt aan van de loop, de Jutbergtrail.
Nog even gezellig kletsen, wat eten en dan omkleden. Het is druk in de kleedkamer die er goed verzorgd uitziet, het is de kleedkamer van de plaatselijke voetbalvereniging Dierensche Boys, de organisatie is van de AV Gelre.
Door ons getreuzel is het toch nog krap (lees: vooral mijn getreuzel) en gaat het een Cor start worden. We wandelen en dribbelen van de voetbalvereniging naar de atletiekbaan en zien iedereen aan de start staan. We hebben nog twee minuten over en sluiten achter aan.

Na de start doen we het rustig aan. Het is een training en vooral genieten van de prachtige omgeving. Ook testen hoe fit ik nog ben.
Ons tempo ligt rond de 6 minuten per kilometer en is prima te doen. Het parcours is echt geweldig. Veel door de bossen, mooie paadjes, heuveltjes, echt een mooie trail.
De rechter heup begint best wel wat op te spelen, daar heb ik al last van sinds de Snertloop in Krimpen, maar ik kan er wel normaal mee rennen. Aad is deze week bij Meine Veltman geweest, een orthopedisch manueel therapeut die eens naar zijn knie heeft gekeken. Meine Veltman heeft Janet na een jaar ook ban haar blessure afgeholpen en wie weet Aad ook.
Na controle blijkt dat de knie van Aad niet goed in de kom zit, even het been strekken en de boel op zijn plaats drukken, een krak en that's it. Velen hebben al gekeken, maar niemand die dit zag. Nu maar hopen dat de blessure verleden tijd is en Aad weer lekker kan rennen.
Aad mocht vandaag na de behandeling weer gaan lopen, al is 30,5 kilometer dan wel wat ver en nog een trail ook.
Onderweg het plan om veel foto's te maken van de schitterende omgeving. Telefoon EN fototoestel mee en een beetje afwisselen. Na een paar foto's met het fototoestel geeft het apparaat een storing, ik lees iets met flits maar ben zo kippig als wat zonder leesbril in het grote boze bos. Als we wat beter zicht hebben probeer ik het nog een keer. Nee zeg, opslag vol, alle foto's van de vakanties en andere loopevenementen staan er nog op en de SD kaart is vol. Daar heb ik dus ook niets aan, dan maar met de telefoon verder. Na een paar foto's is het plop en is de batterij leeg. Hij is fijn, gelukkig heeft Aad zijn telefoon bij zich en kunnen er toch nog mooie plaatjes worden gemaakt.

Er zitten links en rechts toch pittige klimmetjes in, we hebben op die ruim 30 kilometer dan ook ruim 500 hoogtemeters. Af en toe wandelen we kleine stukjes bij de pittige hellingen, maar verder lopen we lekker door in het tempo van 6 minuten per kilometer.
Als we weer lekker op pad gaan merk ik dat het bij Aad wat moeizamer gaat. Last van je knie ?? Nee, ik ben op zegt Aad bij 20 kilometer, ga jij maar.
Niets daarvan, het is een training en we doen dit samen, dan wandelen we toch af en toe een stukje, geen enkel probleem. In Vugt bij de Kangoeroeloop zat ik er finaal doorheen en heeft Aad de hele tijd op mij moeten wachten en hebben we veel gewandeld. Ik had zelf verwacht dat ik niet fit genoeg zou zijn, maar dat viel mee. Aad heeft doordeweeks bij Avantri best pittig getraind en merkt dat nu wellicht, het is gelukkig niet de knie.
Er komt een dame voorbij waar we even samen mee gaan lopen. Ik maak een praatje met haar. Het blijkt ook een ultraloper te zijn. Dit is voor haar een training voor de Sallandtrail, laat ik die nu ook gaan doen, ook de 75 kilometer, maar ook dat is niet het einddoel, dat is weer een training voor de Zugspitze waar ze de 100 kilometer wil gaan doen. Dat is toevallig, wij gaan ook de Zugspitze doen, Aad de 39, bij mij is de afstand nog niet bekend, maar zal minimaal de 66 gaan worden denk ik.

We nemen veel tijd bij de drankpost en gaan dan de grootste helling op, is een pittig klimmetje, maar o zo mooi. Nu we wat wandelen af en toe, heb je de kans om nog meer te genieten van de prachtige natuur. Wat is dit een mooie trail, nergens saai, overal even mooi, heerlijk. Blij dat we dit hebben gedaan, al denkt Aad daar misschien iets anders over. De hartslag zit al vanaf het begin erg hoog, 20 slagen hoger dan die van mij waar dat er normaal maar 10 zijn, dan is het ook niet zo raar dat het minder gaat.
Diverse lopers halen ons in, al zijn er helemaal niet zoveel lopers die hebben gekozen voor de 30,5 kilometer. Als we de laatste paar kilometer afleggen worden we ingehaald door twee dames. Ineens gaat het tempo van Aad omhoog en wordt er niet meer gewandeld. Jaja, die motivatie kon ik dus duidelijk niet over brengen, daar was het vrouwelijk schoon voor nodig.
Na 30 kilometer zijn we terug op de baan en is Aad volledig uitgeblust, het horloge geeft dan ook een hersteltijd op van 3,5 dag en dat van mij 32 uur, wat ook aangeeft dat het bij mij goed is gegaan en zo voelde dat ook. De vorm is goed en de conditie ook, al baart de heup me wel wat zorgen met het oog op de Salland Trail en Rotterdam.

Eerst even uitpuffen, heerlijk douchen en dan op jacht naar een kom erwtensoep.
De erwtensoep is al opgeruimd. De pan was leeg en er werd geen nieuwe erwtensoep meer gemaakt al stonden er nog heel wat volle blikken op tafel.
Jammer roepen we, we hadden net zo'n trek.
Een man van de organisatie geeft aan dat ze de pan weer op moeten zetten en nieuwe erwtensoep op moeten warmen, ook de vele vrijwilligers komen nog terug en zullen ook wel trek hebben. Een prima reden en voor ons goed om ook een bakje erwtensoep te kunnen nuttigen. Dit kost ons niets, is gratis voor de lopers. Als herinnering hadden we bij de finish ook een zakje met koekjes gekregen met een lint erop van de Jutbergtrail. De vrijwilligers zijn druk met opruimen en we zitten een beetje in de weg, we zijn weer de laatsten natuurlijk. We stappen maar eens op en gaan weer naar huis terug. Bij Aad nog even een paar bakkies gedaan alvorens naar huis te gaan en nog even napraten over deze geweldig mooie trail. Volgend jaar zet ik hem zeker weer op de kalender, is een absolute aanrader.

Petzl Night Trail Marathon Bergschenhoek, 11-02-2017

Inmiddels al heel wat jaartjes met veel plezier deelgenomen aan de Petzl Night Trail in Bergschenhoek. De eerste editie was met sneeuwbuien onderweg, dat geeft het geheel een extra dimensie. De jaren daarna groeide het evenement uit tot een echt blijvertje en kwamen er ook meer afstanden bij, de langste afstand werd steeds langer ook. Dit jaar komt de uitnodiging binnen en zie ik dat het nu zelfs een marathon is. Zonder er echt bij na te denken schrijf ik me gelijk in voor die marathon. Daarna komt het besef dat het eigenlijk best wel zwaar zal gaan worden. In de winter, onverhard, zwaar parcours. Met Lunteren nog in het achterhoofd is dat wellicht niet verstandig, maar ik kan altijd nog kiezen voor de 25.

Na de blessure aan de rechter kuit gaat het weer wat beter en maak ik ook meer wat meer kilometers, al geeft dat ook wel weer wat lichamelijke probleempjes. Na de halve marathon in Gouda van vorige week flink last gekregen van mijn rechter achillespees, daardoor noodgedwongen helemaal niet gelopen. Is dan die marathon een goed idee ? Nee, maar zoals zo vaak doe ik niet altijd de verstandigste dingen. 
Voorafgaande aan de loop is het koud en zijn de weersverwachtingen niet goed. Vorst en sneeuw, wellicht een harde ondergrond, daar zit ik niet echt op te wachten na de ervaringen met Mandy. Het thuisfront roept al dat ik niet moet gaan lopen, maar ik geef aan dat ik echt goed uit zal kijken en niet te snel zal gaan. Tijd is niet belangrijk, al moet ik wel de limiet van 5,5 uur in de gaten houden.

Graag had ik vandaag vrij gehad om op tijd in Bergschenhoek te zijn, maar mijn plaatsvervanger Gertjan kon niet. Waar ik aanvankelijk dacht dat we om 19.00 uur moesten starten bleek dat nu zelfs 18.00 uur te zijn. Mijn bedrijf is tot 17.00 uur open, dat is te krap. Gertjan roept al dat ik dan om 16.00 uur de boel af moet sluiten, maar ik kies voor de middenweg, 16.30 uur.
Aad zal vandaag niet gaan lopen maar gaat gezellig mee om te te ondersteunen en onderweg wat verzorging mee te nemen, ook zal Aad een groot deel mee gaan rennen, wellicht al vanaf de 17e kilometer, de eerste drankpost.
Vooraf rond half 4 nog een liter erwtensoep gegeten met een stuk rookworst, dan heb ik voor het eerste deel voldoende om te verteren. We vertrekken inderdaad rond half 5, eerst nog even naar mijn huis, was wat warms vergeten mee te nemen voor na het lopen en had ook geen schoon paar schoenen mee voor na het lopen.
Om 17.15 uur arriveren we in Bergschenhoek bij Outdoor Valley waar de start plaats zal vinden, we zien al gelijk de auto van Piet Wuijster staan. Jeetje, die is vroeg, die start pas om 19.00 uur voor de 25, of zou Piet toch ........? Nee Piet start niet op de marathon, maar is gewoon erg vroeg. Gezellig met de anderen kletsen en genieten van de entourage, dat is altijd fantastisch bij zo'n trail. Is over het algemeen toch wat ander volk dan de weglopers. Lang leve de gezelligheid, prestaties staan vaak op een lager pitje, is vooral genieten van het parcours ook.
Piet is in het gezelschap van Michel, Nico en Carola Koppe, John en Brenda van der Linden en nog een man uit IJsselstein die op naam van Brenda zal gaan lopen op de 15. Nico loopt net als ik de marathon, Michel en Piet de 25.
Nico en ik kleden ons om en komen daar al snel Pascal van Norden tegen en ook Richard Maquelin uit Krimpen. Gezellig even kletsen en alles op het gemak regelen, nog even naar het toilet en als ik klaar ben heb ik nog 5 minuten tot aan de start. De speaker legt een aantal zaken uit, er worden foto's gemaakt door de organisatie. Nog even samen met Nico op de foto bij Carola en dan is het ieder voor zich.

De start is om 18.00 uur met 66 lopers die de hele marathon gaan proberen te volbrengen. Voor de zekerheid heb ik de route in mijn Garmin gezet om eventueel afwijken van het parcours op te merken of om de weg weer terug te vinden als ik mocht verdwalen, maar dat bleek achteraf niet nodig en eerlijk gezegd had ik het toch niet kunnen zien zonder bril, ondanks de bouwlamp op mijn hoofd en licht van het horloge zelf.
Aad staat langs de kant bij de start en filmt ons vertrek, het is dan nog licht, maar het zou snel donker worden.
Met zo'n trail is het vaak zo dat er maar weinig drankposten zijn, in ons geval maar 2, rond de 17 en de 25 kilometer. De lopers nemen dan op de rug een zogenaamde camelbag mee, gevuld met water en ruimte voor gelletjes, reepjes of andere dingen die ze mee willen nemen zoals bv de telefoon, reservelampje, etc. 
Aangezien het hier een avondloop betreft hebben alle lopers ook een goede lamp op het hoofd om de ondergrond goed te kunnen zien maar zeker om het parcours te kunnen volgen. Zonder lampje vallen de wegbewijzeringspijlen nauwelijks op, maar zodra de lampjes er op schijnen geven de fluoriserende pijlen duidelijk de juiste richting aan. Op de bomen zitten ook vaak lichtgevende puntjes zodat we de route makkelijk kunnen volgen. De rood-witte linten zijn soms wel wat moeilijker te zien maar door de lopers voor je weet je wel waar je heen moet gaan, al is dat snel minder omdat je met maar 66 lopers op een marathon al snel alleen komt te lopen.

Tot mijn tevredenheid zie ik dat de eerste 5 kilometer prima gaan, de kilometers op de 6 minuten of daar iets onder, het parcours is dan ook nog relatief vlak met hier en daar een klein klimmetje, het zware werk moet nog komen. Het parcours is tot daar goed begaanbaar. De stukjes asfalt zijn sneeuwvrij en de vele onverharde paden zijn bedekt met een laagje sneeuw, maar glad is het nog niet. De temperatuur is super. Echt geweldig en genieten om hier te mogen lopen. De ademhaling zorgt voor wolkjes rook die weerkaatsen in het licht van onze lampjes, dat geeft een mooi gezicht. Doordat het tempo niet super hoog ligt is er gelegenheid om met de andere lopers te kletsen. Ik zie zelfs een enkele loper met een korte broek. Ik heb er ook nog even over nagedacht maar toch besloten om het niet te doen, zeker omdat mijn tempo lager ligt dan bij de toppers zoals Pascal of Nico.
Na 10 kilometer staat de klok op 58.15 maar nog steeds is het parcours niet erg zwaar, wel is het soms uitkijken op stukken gras om niet te zwikken.
Net voor de 17 kilometer is de eerste drankpost waar ik even klets met Richard Maquelin die ik net heb ingehaald. Richard is flink door zijn enkel gegaan en heeft extra stukjes asfalt gelopen waar wij op het pad ernaast onverhard hebben gelopen om zo zijn enkel wat te ontzien. Ik zeg nog tegen hem dat het moeilijkste deel nog moet komen en vraag of het verstandig is om door te gaan. Is natuurlijk niet echt een vraag omdat ik het antwoord al weet. Is niet verstandig natuurlijk, maar hij gaat toch door, ik zou hetzelfde doen.
Even kijken of ik Aad zie, maar helaas , Aad is er niet. Misschien staat hij wat verderop ? Waar ik ook kijk, geen Aad.
Na de drankpost komt er een dame bij me lopen en we lopen zo gezellig een aantal kilometers samen op. Haar maatje Paula was gestopt en nu moet ze alleen verder, ze is blij dat ze even met iemand kan lopen. Na een aantal kilometers moet ze plassen en ik loop door, ze zal me zo wel inhalen. Dat inhalen gebeurde inderdaad, ze had nu een snellere loper als metgezel en kwam snel voorbij.
Op dat moment net voordat ze me inhaalde liep ik even verkeerd. Ik liep alleen na een paar lopers ingehaald te hebben en lette even meer op de lampjes voor me dan op de routepijlen. Achter me ineens een luid gefluit en een stem die roept, je moet hierheen !
Snel weer terug op de route na zo'n 200 meter verkeerd te zijn gelopen en meteen weer het juiste tempo gevonden.
Inmiddels is de achillespees toch weer flink zeer gaan doen en ook het parcours is dan minder leuk. We lopen over hard bevroren weilanden met veel molshopen, hier besluit ik om flinke stukken te wandelen om niet het risico te lopen om net als Mandy de enkel te breken of andere blessures op te lopen. Aan het einde van dit stuk volgt de tweede drankpost rond de 25 kilometer. De gelopen tijd is dan 2.34.01 , dat gaat nog steeds goed. De tijdslimiet ga ik makkelijk halen, die blijkt ook nog eens te zijn verruimd naar 6 uur.
Nog steeds geen spoor van Aad, wellicht als ik weer in de buurt kom van de finish. We zitten bij de 25 kilometer helemaal voorbij Zevenhuizen, vlak bij Moerkapelle en lopen hele stukken langs de rivier De Rotte, al zie je niet meer dan een glimp van het water.
Nu weer terug langs de andere kant van het water. Bij de 29e kilometer even plassen en daarna genietend en om me heen kijkend. Wat een genot om onder deze omstandigheden te lopen, de rust, de omgeving en het lekker bezig zijn met dit frisse weer. Hier doe je het voor. Ik ben blij dat ik toch heb gekozen voor de marathon.
De 30 kilometer gaat in 3.14.29 maar nog steeds moet het zware deel komen en zullen de kilometertijden zeker gaan oplopen, ook als gevolg van de vermoeidheid die waarschijnlijk gaat komen, ook al voelt het nog steeds goed.
We lopen nu langs het water en ineens is het één grote natte blubberbende en geen droog stukje te vinden. In de verte zie ik twee lopers voor me die wel heel voorzichtig doen waar ik gewoon middendoor loop, al pletsend en spetterend, ook dat is genieten, lekker trailen.
Nu gaat het beginnen. De flinke heuvels komen eraan, we merken nu ook dat we over een steeds gladder wordend parcours lopen. De vele lopers voor ons van de andere afstanden hebben de sneeuw geplet waardoor wij het nu een stuk lastiger hebben gekregen. Al glibberend en glijdend is het nu zwoegen om de heuvels op te komen en vooral wandelend en licht dribbelend naar beneden te gaan omdat ze zomaar onderuit zult gaan. We moeten zelfs een grasheuvel met stukken sneeuw op waar je nauwelijks boven kunt komen. Het is zoeken om een niet glad stukje te vinden om niet meteen weg te glijden, een beetje grip te vinden. Dit kost kracht, maar ook dat heeft wel wat. De tijden lijken nergens meer naar, er komt zelfs een kilometer voorbij van ruim 12 minuten, maar ook dat maakt niets uit, dat hoort erbij. 
Ik zie nu aan het aantal afgelegde kilometers dat we nooit aan de marathon gaan komen. Vooraf op de route gekeken, toen zag in 40,93 kilometer staan, maar zelfs dat zullen we niet halen. 
Nog even een paar foto's gemaakt voor een andere loper en dan weer lekker op pad. We zitten nu op de laatste kilometers, het gaat nu in sneltreinvaart ophoog en omlaag en ik merk dat het nu echt link is geworden. Overal voel je de gladheid. Zoeken naar grip naast de paden, de paden zelf zijn ijs lijkt het wel. Ook naar beneden is het bloedlink en ook daar is het zoeken naar grip. We komen nu in de buurt van de finish maar moeten daar nog een paar kilometer om het complex heen om aan de andere kant te finishen. Nog niets van Aad te zien helaas, die zit allang warm en droog. Het is inmiddels flink gaan sneeuwen wat een fascinerend gezicht geeft in het zicht van je lampje, maar te lang naar die dwarrelende vlokken voor de lampje kijken is ook weer niet leuk, maar ik ben nu bijna bij de finish. 
In het deel van dalen en stijgen haal ik nog best wel een aantal lopers in zodat ik lang niet achteraan loop. Twee kilometer voor de finish ga ik nog een keer onderuit op het gladde pad waarna ik snel weer het gras naast het pad opzoek. In de laatste kilometer haal ik Ronald Tertoolen nog in die op zijn gemak de 25 heeft gelopen.
Zo fris als een hoentje kom ik eigenlijk over de streep, al zie ik dat mijn horloge op 38,24 is blijven steken, lang geen marathon dus. Die laatste 4 kilometer had ik er ook best graag nog bij willen hebben. Kennelijk heeft de organisatie er wat linke stukken uitgehaald. Daar is dan natuurlijk wel wat voor te zeggen, al had ik die er graag op een andere plaats weer bij gehad. Mijn eindtijd is nu 4.30 uur, die had dan wel rond de 5 uur gezeten.
Na de finish nog even een bakje warme chocolademelk gedronken, die leek wel aangebrand, zo smaakte het. Erwtensoep was er ook, maar ik had vanmiddag al een liter op, je moet het ook niet overdrijven.
Er werden hamburgers gebakken, er waren fakkels, het geheel gaf een super gezellig beeld.
In de kantine even gekeken en ja hoor, daar zaten de anderen allemaal nog. Nico was 3x onderuit gegaan maar liep een tijd ruim onder de 3.30 en werd zelfs 12e. Michel liep 2.12 op de 25 en ook Piet heeft goed gelopen in ruim 2 uur en drie kwartier. John en Carola hebben met elkaar gelopen en hebben genoten.
Ze vragen of ik Aad nog heb gezien. Niet dus, Aad is jou aan het zoeken.
Als ik in de kleedruimte zit krijg ik een berichtje van Aad, zijn tas staat bij Dineke in de massageruimte. Ik vraag waar Aad zelf dan is, maar geen reactie meer, zijn telefoon bleek leeg te zijn. Even later dook Aad op en ga ik nog even naar Dineke voor een massage van vooral de achillespees. De masseurs vragen zich af of ik wel een marathon heb gelopen, ik schijn er ook uiterlijk nog fit uit te zien, ook volgens Aad en zo voelt het ook. Zelden zo fit geweest na zo'n lange loop, maar ik heb het natuurlijk wel rustig aan gedaan, was vooral genieten.
Na de massage toch maar snel naar huis, het sneeuwt nog steeds en de wegen zijn wit. Ik ben met een Fiat Dobló zonder winterbanden en het is soms best glibberen op de weg, maar voorzichtig aan gedaan en zonder brokken weer thuis gekomen. 
Wat was dit een heerlijke avond.
Iedereen bedankt voor de waarschuwingen en aanmoedigingen vooraf.

Groenhovenloop Gouda, 05-02-2017

Na de lange duurloop in Vlaardingen van vorige week is het nu eens tijd om te testen waar we staan. Eens een halve marathon proberen zo snel mogelijk te lopen, wel iets op reserve, maar toch eens kijken. Op de kalender blijkt de Groenhovenloop de meest gunstige, lekker dichtbij. Met de maatjes Aad en Janet afgesproken om naar Gouda te gaan. Janet lijkt nu de minste problemen te hebben, ze lijkt eindelijk van haar blessure te zijn verlost. Aad blijft last houden van zijn knie en de laatste tijd ook wat van zijn hamstrings. Bij mij voelt de kuit weer goed, maar nu weer last van mijn rechter heup, zo vallen we van het één in het ander. Deze week voor het eerst ook weer eens meegetraind met de snelle groep op woensdag en prompt last gekregen van mijn rechter peesplaat, maar twee nachtjes de Strassburgsok heeft dat aardig opgelost lijkt het.
Aad en Janet pikken me om 10.10 uur op, dat lijkt héél vroeg als je pas om 12.00 uur moet starten, maar we gaan eerst op bezoek bij Daphne en Frank om hun huis te bekijken en wat te drinken. Als aardigheid hebben we twee bosjes bloemen bij ons. Was leuk om het huis te zien, ze hebben er veel werk aan gehad en zijn nog niet klaar, maar het resultaat mag er zijn, ziet er erg leuk en knus uit. Daar kunnen ze goed mee uit de voeten.
Het is inmiddels al ruim half 12 geweest en we moeten nog naar de baan, ons startnummer ophalen en ons omkleden. Ik voel de bui al weer hangen, een “Cor start” weer. Janet en Daphne doen de 5 kilometer en starten om 12.15 uur evenals Liesbeth en Jacco die de 10 doen. Aad, Pieter en ik doen de halve marathon.
Bij de baan aangekomen blijken de parkeerplekken vol en stapt Janet uit om Liesbeth in te schrijven, Aad en ik rijden door om een plekje te vinden, dat vinden we bij een Hoogvliet winkel. Snel weer naar de baan en ons startnummer ophalen. Dat blijkt al weg te zijn en heeft Janet al voor ons opgehaald. Nu Janet zien te vinden, maar dat lukt als snel. Nog even naar het toilet, dat gaat redelijk snel. In de gang kom ik Edmond Walma nog tegen, die doet de 10.
Als gezegd, een “Cor start” dus, 2 minuten voor de start komen we aan. Wat te doen? Aad begint meestal wat rustiger en komt daarna op stoom als hij warm wordt. Ik begin meestal te snel en kak dan in. Ons vermetele doel is een tijd net onder de 1.40 , dat zou voor Aad een nieuw PR zijn en voor mij na het blessureleed een mooie tijd. We zullen dan een kilometertijd moeten lopen rond de 4.45, dat is best een opgave en wellicht te hoog gegrepen, maar als je het niet probeert? 
Na de start eerst ¾ rondje over de baan, bij het verlaten van de baan aangemoedigd door Frank, Janet en Daphne, leuk om ze te zien. De eerste kilometer gaat iets te snel in 4.37, maar daarna probeer ik het vlak te houden rond de 4.45 , dat gaat aardig met 4.43 en 4.47.
Na bijna 3 kilometer vinden we aansluiting bij Frans Woerden. Frans is een bekende loper en ook vaak bij onze loopjes te zien. Frans organiseert met zijn broer en een aantal anderen de marathon van de Ronde Venen op 19 november, een mooie marathon met veel stukken onverhard en door een mooie natuur, een absolute aanrader, er is ook een 10 kilometer. Aad en ik hadden ons juist gisteren ingeschreven. Ik ga naast Frans lopen en we beginnen gezellig te kletsen. Aad wil wat sneller lopen en vliegt ons voorbij en pakt al snel heel wat meters voorsprong. Hopen dat het Aad gaat lukken om onder de 1.40 te komen. Het tempo van Aad is mij te machtig voor een halve marathon en ik pas, ik ga er niet achteraan. Ik blijf hetzelfde tempo lopen, al zie ik dat die 4.45 niet mee zal gaan vallen, bijna alle kilometers zitten er een fractie boven.
Na 8 kilometer haalt een groepje voor ons Aad in en zie ik Aad wat terug zakken, althans, het gat wordt niet groter, maar dat is niet omdat wij sneller zijn gaan lopen.
Na 10 kilometer kom ik door in 48.08, ruim een halve minuut boven mijn doel, Aad zit daar nog voor me, maar het gaatje is een stuk kleiner geworden. Aad lijkt het moeilijk te hebben helaas.
Ik loop de hele tijd naast Frans, maar na de 10 zegt Frans me gedag en gaat er vandoor. Niet dat hij zoveel sneller gaat lopen, maar ik merk dat ik wat afzak. Ik probeer aan te klampen en kom zodoende in een lekker groepje te lopen op het stuk tegen de wind in. Aad moet dit alleen doen en zakt wat terug. Na 11 kilometer halen we Aad in, ik roep nog naar Aad dat hij moet proberen aan te haken, maar dat lukt niet.
De broer van Frans, Michael, is op de fiets. Hij is geblesseerd en gaat tegen de wind in lekker voor me fietsen naast Frans, twee mooie hazen op deze manier. Ik kan aanvankelijk goed meekomen en we halen een aantal lopers in. Het gaatje met Aad groeit gestaag. De kilometertijden blijven allemaal zitten tussen de 4.45 en 5 minuten. Wel goed en constant, maar net niet wat ik voor ogen had. Sneller zit er zeker nog niet in.
Na 16 kilometer krijg ik het moeilijker en is het harken geblazen. Op karakter weet ik toch nog iedere keer onder de 5 minuten te komen, al is kilometer 16 in 4.59 en nog wat. Frans zakt nu ook af en toe iets af. Hij heeft een blessure aan zijn hiel, maar ook last van hartproblemen. Hij mag niet te hard lopen. Ik loop de laatste kilometers nu vaak voor Frans en Michael en de kilometertijden zitten een paar tellen onder de 5 minuten. Na 20 kilometer komen we door in 1.37.09 , dat zal een 1.42-er op gaan leveren dan. De laatste kilometer voelt loodzwaar. Als we de baan opkomen kan ik Frans niet volgen. Ik hoor ineens Daphne, Janet en Liesbeth gillen en me aanmoedigen waardoor ik toch nog puf heb om Frans voorbij te gaan en te finishen in een brutotijd van 1.41.59 , netto 1.41.51 
Liesbeth maakt nog een leuke finishvideo van me.
Nu even wachten op Aad, die komt binnen in 1.47.44 en heeft flink last van de hamstrings en ook boven zijn knie erg gevoelig. Maar gelukkig wel uitgelopen.
Pieter komt binnen in 1.50.09 bruto en is niet helemaal tevreden. Hij had last van een sok die niet lekker zat en heeft die onderweg uitgetrokken en heeft met een blote voet in zijn schoen gelopen.
Liesbeth maakt ook filmpjes van Aad en Pieter.

Nu even lekker douchen, daar komen we nog een aantal bekenden tegen en kletsen we wat. De douche is warm en de straal goed, daar knap je van op.
Nu naar de anderen toe en nog even een broodje kroket gegeten.
Frank en Daphne zijn er vandoor, Daphne met een medaille om haar nek, ze is de derde dame geworden. Het podium bestond uit jonkies. Janet werd knap vierde, maar aangezien er geen categorie was voor masters kwam ze niet op het podium.
Nog even gezellig gekletst en dan op weg naar huis na een gezellige dag, zeker voor herhaling vatbaar.
Zaterdag wacht een mega klus, de Petzl Night Trail in Bergschenhoek, een marathon in het donker op grotendeels onverhard terrein.

RAG Cross Lekkerkerk, 22-01-2017

Jaarlijks organiseert Arie Visser met zijn companen Ruud en Gijs de RAG Cross die staat voor hun voorletters.
Zoals ook dit jaar weer hebben ze weer wat wijzigingen aangebracht, het is iedere keer weer een verrassing, maar ze krijgen het iedere keer weer voor elkaar om er een leuke happening van te maken.
Deze keer staan er zo'n 50 lopers aan de start. De lopers betalen niets, iedereen mag meedoen.
Er worden rondjes gelopen die vooraf 4000 lang zouden zijn, maar achteraf 4150 meter waren. Maximaal 4 ronden konden worden afgelegd.

De RAG Cross staat meestal voor lekker veel blubber, dat was een week vooraf bij de verkenning van het parcours al goed te zien, al zou deze editie er heel anders uit gaan zien. De blubber maakte plaats voor een harde ondergrond vanwege de vorst en het parcours veranderde daardoor van lekker zacht naar keihard. Uitkijken geblazen dus.

Het weer is heerlijk. Het is lekker fris, het zonnetje schijnt, echt heerlijk gezond winterweer en fantastisch om te rennen. Vooraf van Ben Gubbels en collega's op het werk al waarschuwingen gehad om goed uit te kijken. Ga gewoon op de weg lopen, dit is te link met het oog op vooral Rotterdam.
Aanhoren doe ik iedereen, maar soms/meestal sla ik de goed bedoelde adviezen ten onrechte in de wind omdat de wil groter is.
Zo ook nu.

Vooraf is er een speech van Arie Visser die als vanouds in zijn korte broek en shirtje aan de start staat. Arie waarschuwt de lopers voor het harde ongelijke parcours en maakt een geintje over een verzwikte enkel dan maar in het ijs houden om te koelen, woorden die later maar al te waar zouden blijken te zijn.

Namens Avantri staan er toch nog aardig wat lopers aan de start, Wim van Beuzekom, Peter den Hartog, Derk Roest, Aad van der Poel, Pieter van Rossum, Mandy Milikan, Janet Rietveld, Nico Koppe, Ab de Kluijver, Nico van den Heuvel, Arie Visser, Sander Seppen, Liesbeth Steehouwer, Remco Roest, Piet Wuijster en ikzelf.

Na de start bleek Arie niets teveel te hebben gezegd. Het parcours was rampzalig in het begin. Ik bedenk me dat ik op deze manier geen 16,6 kilometer wil gaan lopen. Het is uitkijken om niet te zwikken, je schommelt heen en weer en moet de hele tijd naar beneden kijken om te zien of er geen rare kuilen of hobbels zijn. 
Ik doe het in het begin relatief rustig aan en loop samen met Janet. Ook Janet heeft het lastig op dit parcours en doet het wat rustiger aan, mede voor haar voet wel zo verstandig. Ik versnel dan flink en haal Wim, Pieter en later ook Aad in en loop een snel laatste deel van ronde 1 en een vrij snelle tweede ronde. De derde ronde krijg ik al twee keer een kleine waarschuwing doordat ik ineens lichtjes zwik, wat verder in de ronde is het wel raak en ik zwik aardig door. Het zal de vermoeidheid zijn en mede daardoor laat ik het tempo flink zakken. Aad lijkt ontketend te zijn en loopt snel in. Piet Wuijster loopt voor me. Ronde 2 loop ik in op Piet, maar ronde 3 niet meer en in ronde vier loopt Piet weer verder uit. Aad haalt me ook in het begin van ronde 4 weer in en ik kan en wil niet volgen. Ik vertrouw mijzelf niet meer op dit parcours en vrees dat het zo dadelijk mis gaat als ik maar doorjakker.
Ik loop de vierde ronde op het gemak uit en ben blij dat ik er ben. 

Aad en Janet staan bij de finish, Aad heeft heerlijk gelopen, maar bij mij is het beste er toch wel af. Ik heb ook last van de rechter enkel en Janet grist de Buff van Aad weg en bind daarmee een stuk ijs om mijn enkel. Het stuk ijs blijkt gebruikt te zijn voor Mandy die echt flink door haar enkel is gegaan.
Mandy is opgevangen door Liesbeth en Rinus van Meijeren. Al snel blijkt het er niet goed uit te zien. Liesbeth rijdt de auto het pad op en legt samen met Janet de fiets in de auto waarna ze zich melden bij de HAP, daar bleek het goed mis te zijn en blijkt Mandy haar enkel te hebben gebroken. Wat een pech en wat een domper op zo'n leuk evenement.

Aad en ik zijn meegereden met Janet. Het plan is om terug te gaan lopen. Janet neemt de tassen dan weer mee. Ik voel eerst nog even aan de enkel, die is iets dikker en licht gevoelig, maar ik het er het laatste rondje ook op kunnen lopen, dus waarom niet de laatste 8,5 kilometer naar huis. Janet vertrekt met de tassen nadat ze ons even heeft afgezet bij Restaurant De Loet waar ik eerst nog even naar het toilet ga en waar we Wim, Derk, Peter en Piet treffen, onze "overkanters".
Even wat staan kletsen en dan op pad.
Het is heerlijk weer, het zonnetje heeft al best kracht gekregen en mijn jasje gaat dan ook al om het middel, een shirtje met korte mouwen is voldoende. In een tempo rond de 6 minuten per kilometer lopen we naar Bergambacht waarna ik Aad het laatste stuk terug breng naar Schoonhoven. Gelijk nog even bij Mandy langs, maar die blijkt niet thuis. Achteraf bleek ze in het ziekenhuis te zitten met Liesbeth waar ze in het gips moest.

Mandy, langs deze weg een heel goed en voorspoedig herstel gewenst.

Snertloop avMTK Krimpen aan den IJssel, 08-01-2017

De laatste maanden verlopen niet zoals ik dat graag zou zien. Mijn koppie denkt dat ik alles kan, maar mijn lichaam denkt daar anders over, best lastig. Zodra de pijntjes over zijn denk ik al weer aan mega dingen.
Na de Linschotenloop dacht ik al weer dat ik er was, maar heel hard teruggefloten bij de Kangoeroeloop in Vught. Daarna de Oliebollenloop gezellig met Mandy gelopen in een voor mij mooi tempo en niet te gek lang, even zien wat te herstellen.
Vandaag moet het dan maar weer gebeuren, weer een kleine test. Nieuw jaar, nieuwe kansen.

Met Aad vooraf al over gehad dat ik de Snertloop wil gaan doen in Krimpen, de halve marathon. Aad heeft daar ook wel oren naar, zeker omdat hij in Vught de laatste 10 met de handrem erop moest lopen om mij op sleeptouw te nemen en hij de Oliebollenloop niet kon doen omdat hij veel voor ons lopers moest regelen.
Janet heeft nas het rechtzetten van haar bekken ook weer wat meer hoop gekregen om lekker te rennen en heeft ook weer zin om een wat langere afstand te proberen en kiest voor de 10. 
Mandy wil ook even lekker rennen maar wil als bestuurslid tijdig terug zijn voor de nieuwjaarsreceptie bij Avantri en kiest derhalve voor de 5 kilometer.
Aad heeft op de zaterdag voorafgaande aan de Snertloop tegels voor zijn badkamer lopen zagen en heeft veel voorover moeten werken in zijn badkamer waardoor hij best veel last van zijn rug heeft. Een 10 is dan ook veel verstandiger, hoewel de halve goed zou zijn voor de kilometers, maar het verstand wint het bij Aad en hij kan dan mooi samen met Janet lopen, is wel zo gezellig.
De start van de halve marathon is om 11.00 uur, de 10 kilometer start om 11.05 en de 5 kilometer start om 11.10 uur, gelukkig allemaal vlak na elkaar waardoor we met z'n vieren heen kunnen rijden, Mandy gaat terug mee met Jos Koeleman, die wil ook op tijd bij Avantri zijn.
Om 10.00 pikken ze me op en rijden we naar Krimpen aan den IJssel. Even zoeken waar we moeten zijn en dan maar inschrijven.
Bij de inschrijving is het een beetje een chaos. Een klein plekje van een grote sportzaal met twee tafels waar we net in de deuropening mogen staan en door de wachtrij loopt iedereen elkaar in de weg. Mandy heeft zich al vooringeschreven en is snel klaar, dat hadden wij ook beter kunnen doen, maar nu dus eerst een formulier invullen, dan 5 euro betalen, dat is voor alle afstanden en dan weer erg goedkoop.
We ontvangen een Chip die wie met een tie-rap op onze schoen moeten bevestigen, maar de dames achter de tafel zijn vooral bij Janet wat aan het rommelen met de nummers, kijken elkaar af en toe vragend aan, maar ze snappen het beiden niet erg. Aad geeft nog een goede raad, maar daar luisteren ze niet naar, zo moet het goed gaan.
Als ik me heb omgekleed zijn Aad en Janet zich al aan het inlopen en wandel ik met Mandy richting start. Als ik daar sta merk ik dat ik mijn ondershirt met lange mouwen ben vergeten, maar het blijkt gelukkig helemaal niet koud en eigenlijk is dit nog niet eens zo verkeerd, anderen deden onderweg jasjes uit, stroopten de mouwen op, enz, daar had ik nu geen last van.

Vandaag even nergens voor gaan, gewoon lekker lopen en wel zien waar het op uit zal draaien. Ik zie Ab Buitendijk al staan, die is de laatste tijd iedere keer te snel voor mij. Dat was met de Dijkloop het geval, mat de marathon in Geldrop en dat zal nu ook wel weer zo zijn, maar ik heb Ab wel als mikpunt.
Na de start loop ik de eerste kilometer in 5.03 en Ab loopt een stuk voor me, de 2e kilometer gaat in 4.53 en de 3e al in 4.46 , dat gaat te snel, dat zal ik geen halve marathon vol gaan houden. Laat Ab dan maar gaan denk ik en laat het tempo weer wat zakken naar 5.02 en 4.58
Het is heerlijk weer om te rennen, koel, vochtig, geen zon, weinig wind, ik voel me eigenlijk nog steeds lekker, nog geen last van mijn been of andere ongemakken en ik besluit dat tempo vast te houden, de kilometers netjes net onder de 5 kilometer. Tussen de 5 en 6 kilometer lopen we een stuk over een smal pad wat nog met sneeuw is bedekt en best glibberig is, bij het afzetten is het ook uitkijken geblazen. Ik merk dat ik op dit pad sneller loop dan menig andere lopers en ook dat ik Ab weer in het vizier krijg. Rond de 7 kilometer volgt een drankpost waarna we van de surfplas langs de Provincialeweg lopen naar de afslag Krimpen aan de Lek. Bij de afslag heb ik Ab bijgehaald en ga hem voorbij. Ab zakt iets af en ik ben redelijk constant blijven lopen. Ongemerkt pers ik er nu 3 kilometers van 4.50 uit en Ab laat een gat vallen. Ik laat het tempo daarna weer zakken naar net onder de 5 minuten per kilometer en haal toch steeds meer lopers in die kennelijk te snel zijn gestart.
Na een kilometer of 12 gaan we onder een viaduct door en slaan we rechtsaf en lopen weer de polder in waar we een grote lus maken met aan de ene kant heen, een bruggetje over en aan de andere kant terug. Hier is kennelijk een fout gemaakt. Mijn horloge gaf al steeds aan dat we minder zouden gaan lopen dan de 21,1 kilometer, dat bleek zelfs 20,74 te zijn, anderen hadden ook allemaal veel minder, dat keerpunt was juist de kans geweest om de afstand precies uit te meten, dat was jammer.
Maar nog steeds gaat het goed. Lenie, de vrouw van Ab vraagt als supporter bij het passeren of ik Ab heb gezien. Die zit achter me hoor ik mijzelf een beetje triomfantelijk zeggen, dat is meestal anders.
Ik blijf lopers inhalen. Als ik net twee dames en een man heb ingehaald zie ik in de verte twee dames lopen, een tweeling, zelfde outfit. Dat is een mooi mikpunt. 
Versnellen doe ik niet meer, de benen ga ik nu toch voelen, maar de tijden net onder de 5 lukt nog steeds.
Na 19 kilometer hebben we de lus gehad en is het nog twee kilometer weer terug naar de finish, over de Krimpener Bosweg.
Het gaat nu wat moeizamer, de dames voor me lopen weer iets van me weg en de loper achter me die ik in had gehaald komt weer iets dichterbij, kilometer 20 is de langzaamste in 5.07 waarna ik de laatst 740 meter goed af leg en binnenkom in een onvoorstelbare 1.42.26 netto, om aan de halve te komen moet ik daar natuurlijk wel weer een wat bijtellen en zou ik uitgekomen zijn rond de 1.44 , maar ik ben er reuze blij mee. De kuit is nu best wel weer gevoelig, maar Ben zal die morgen wel weer flink beetpakken.
Voor die 5 euro krijgen we bij de finish nog een medaille, hebben we gebruik gemaakt van de chip, mogen we ons tegoed doen aan snert en broodjes, dat is allemaal goed geregeld, ook nog een heerlijke douche gehad, goede straal, goede temperatuur. Heerlijk.

Na de douche nog gezellig met Aad en Janet zitten kletsen onder het genot van de kop erwtensoep met een broodje waarna we weer naar huis zijn gegaan. 

In de middag nog gezellig bij de nieuwjaarsreceptie geweest en de dag goed afgesloten. Over twee weken de RAG cross, daar verheug ik me ook al weer op.

Na de receptie snel even gekeken naar de uitslagen.
Die blijken inderdaad helemaal in de SOEP gelopen te zijn.
Mandy staat netjes in de uitslag op plaats 5 met een keurige 28.09 , zelfs eerste als je daar een leeftijdscorrectie op los laat.
Aad, Janet en ik staan niet in de uitslag. Wel vinden we ons startnummer terug in een rubriek O met daarbij de tijden.
 
Het was dus inderdaad goed mis gegaan met de inschrijving.
Je kunt nu zelf je gegevens toevoegen bij je startnummer en komt dan alsnog in de uitslag te staan.
Nu blijkt Janet 5e dame te zijn geworden met 50.52 en met leeftijdscorrectie zelfs tweede.
Aad had dezelfde tijd, 50.52 en werd 13e, Jos Koeleman 10e in 46.15 waar Jos niet tevreden mee was.
Met mijn tijd scoorde ik niet hoog, de 35e plaats, maar was er wel erg wijs mee.